wtorek, 8 stycznia 2013

Sfinks-istota kochająca zagadki

Pierwsze podania:

Pierwsze wzmianki o sfinksie można już doszukać się w starożytnej Mezopotamii. Najstarszy wizerunek sfinksa znajduje się w Gobekli Tepe, datowany jest na ok. 9 tysięcy lat p.n.e. Sfinks przenikną do starożytnego Egiptu w ok. III tysiącleciu p.n.e. Wizerunek podobny do sfinksa posiadał egipski bóg Aker(strażnik wrót zaświatów), lecz rzeźby sfinksa były często utożsamiane z boginią wojny Sachmet  Egipskie sfinksy najczęściej przedstawiały faraońskich władców z ciałami lwów, jak na przykład najsłynniejszy Wielki Sfinks z Gizy, który przedstawia najprawdopodobniej faraona Chefrena. Grecy za czasów starożytnej Grecji, opisali egipskie rzeźby nadając im dzisiejszą nazwę "sfinks", opisali także kilka rodzajów sfinksów. Sfinks przez greków został zapożyczony do ich mitologi, gdzie nękał ludzi i powstrzymany zostaje dopiero przez Edypa.

Wygląd i rodzaje:

Sfinks pierwotnie przedstawiany był jako lew z głową i torsem człowieka. W Egipcie sfinksy przedstawiane były jako lwy, najczęściej z głową faraona, lecz także przedstawiane były z głowami baranów i ptaków. Dopiero grecy dodali sfinksowi skrzydła i uczynili z niego postać kobiecą. Jest kilka rodzajów i wizerunków sfinksów:
  • Sfinks egipski- lew z głową człowieka, najczęściej faraona. Symbolizował bliskość faraonów z bogami.
        -hierakosfinks- sfinks o sylwetce lwa i głowie ptaka, najczęściej z głową Ra.         
        -kriosfinks-sfinks o sylwetce lwa i głowie barana.         
        -Aker-bóg egipski, nie należący do grona wielkich bogów. Opiekun wrót zaświatów.
          Przedstawiany zazwyczaj jako sfinks.
        -Ammit-pożeracz dusz, uczestniczyła w sądzie Ozyrysa. Jeżeli podczas ważenia na wadze, szalka z sercem zmarłego, była cięższa od szalki z piórem prawdy bogini Maat, dusze zmarłego pożerała Ammit(stworzenie z ciałem lwa, głową krokodyla i zadem hipopotama). Jeżeli serce nie było cięższe od pióra to dusza dostawała się do raju.
  • Sfinks grecki-przedstawiany był jako lew z głową i torsem kobiety oraz ze skrzydłami. Według mitologi sfinks był dzieckiem Echidny i Orthrosa lub Tyfona. Został sprowadzony przez jednego z bogów, aby nękał Teby. Zabijał każdego człowieka, który nie umiał odpowiedzieć na jego zagadkę(co to za stworzenie, które z rana chodzi na czterech nogach, w południe na dwóch, a wieczorem na trzech? lub kim są dwie siostry, pierwsza rodzi drugą, a druga pierwszą?) . Dopiero Edyp potrafił odpowiedzieć na tą zagadkę(przyśniła mu się odpowiedź), brzmiała ona że stworzeniem tym jest człowiek, w różnych etapach życia(odpowiedzią na drugą zagadkę była dzień i noc). Zdziwiony sfinks zrzucił się z klifu i zabił, według innej wersji zjadł sam siebie.
  • Simurg-perskie stworzenie z ciałem ptaka i głową człowieka. Symbolizował władzę, mądrość i długowieczność.
  • istnieją także inne hybrydy człowieka i zwierzęcia, które bardziej lub mniej przypominają sfinksa.

W środkach masowego przekazu:

Postać sfinksa jest często przedstawiana w różnych książkach, filmach czy grach. W cyklu powieści Harry Potter występują sfinksy, które są wykorzystywane przez czarodziejów do pilnowania kosztowności. Kochają one zagadki i łamigłówki oraz są bardzo inteligentne. W grze Dungeons & Dragons i Magic the Gathering istnieje kilka gatunków sfinksów(androsfinksy, crocosfinksy, saurosfinksy itp.). W świecie Heroes Might & Magic istnieje sfinks, który zadaje zagadki i nagradza za dobrą odpowiedź.

Bibliografia:
-https://pl.wikipedia.org/wiki/Sfinks
-https://en.wikipedia.org/wiki/Sphinx
-http://sfery.wikia.com/wiki/Sfinks

niedziela, 6 stycznia 2013

Jałowiec nadbrzeżny- Japoński wyspowicz


Królestwo: Rośliny
Podkrólestwo: Rośliny naczyniowe
Klasa: Iglaste
Rząd: Cyprysowce
Rodzina: Cyprysowate
Gatunek: Jałowiec nadbrzeżny(Juniperus conferta)

Ogólny opis:

-Występowanie
Jałowiec nadbrzeżny zasiedla głównie zachodnie wybrzeża wyspy Hokkaido oraz wybrzeża wyspy Honsiu i Sachalin.

-Opis gatunku
Niski krzew płożący, o wysokości ok. 20 cm i szerokości ok. 200 cm. Rośnie zazwyczaj gęsto i rozłożycie. Igły jałowca mają zazwyczaj długość ok. 2 cm, są szarozielone i ostro zakończone. Rośnie zazwyczaj na słonecznych stanowiskach o glebie luźnej i lekkiej, o odczynie obojętnym. Rośnie bardzo powoli.

-Rozmnażanie
Rozmnażanie nie odbiega od innych gatunków jałowców. Kwiaty(rozdzielnopłciowe) po zapyleniu tworzą owoc, zwany szyszkojagodą, w którym znajdują się 3 nasiona.

-Zagrożenia
 Niekompletne informacje, lecz prawdopodobnie nie zagrożony.

-Długość życia
około 100-150 lat.

-Znaczenie dla człowieka
Roślina często jest uprawiana jako roślina doniczkowa i ogrodowa(także w Polsce). Wyselekcjonowano kilka odmian tej rośliny  Owoce, liście jak i same drewno jest stosowane w medycynie, do wyrobów leków z szerokim zastosowaniem. Z owoców można także robić przetwory, wina, nalewki, piwa oraz sławny gin.

-Warunki uprawy
Jałowiec nadbrzeżny jest dosyć mrozoodporną rośliną, która nadaję się do hodowli w naszym klimacie. Tolerują różne rodzaje gleb, o ile jest ona lekka i przepuszczalna. Najlepiej rośnie w miejscach dobrze nasłonecznionych. Nie lubi zbyt dużego zawodnienia gleby. Rośnie powoli tworząc płożący pokrój.


                                                    Mój kawałek jałowca nadbrzeżnego w mojej kolekcji.
Bibliografia:
-http://www.e-katalogroslin.pl/plants/8160,jalowiec-nadbrzezny-allgold_juniperus-conferta-allgold
-https://pl.wikipedia.org/wiki/Ja%C5%82owiec_nadbrze%C5%BCny
-https://en.wikipedia.org/wiki/Juniperus_conferta

piątek, 4 stycznia 2013

Kot andyjski-Rzadki futrzak górski

inne nazwy: ocelot andyjski
  • Królestwo: Zwierzęta
  • Podtyp: Kręgowce
  • Gromada: Ssaki
  • Rząd: Drapieżne
  • Rodzina: Kotowate
  • Gatunek: Kot andyjski(Leopardus jacobitus)

Ogólny opis

-Występowanie
Kot andyjski zamieszkują górskie i odludne tereny Ameryki Południowej, czyli niektóre obszary Peru, Argentyny, Boliwii, Chile, oraz niedawno zaobserwowane w Patagonii. Zamieszkuje tereny górskie, pokryte skałą, odizolowane od siedlisk ludzi na wysokości ok. 3000 m.n.p.m(w Patagonii 650 m.n.p.m.). Jego tereny występowania mogą się zmieniać wraz z zmianą występowania jego głównego źródła pokarmu.

-Opis gatunku
Bardzo słabo opisany gatunek, wiedza opiera się jedynie na kilku zaobserwowanych osobnikach. Jest niewielkim kotem o długości ciała ok. 1 metra, z czego ok. 40 cm to sam ogon. Masa ciała prawdopodobnie waha się w granicach 4 kg (na podstawie jednego zważonego osobnika). Kot posiada bardzo miękkie i puszyste futro, chroniące przed zimnem, o umaszczeniu szarosrebrnym z ciemnymi cętkami i pręgami, przebiegającymi przez całe ciało.

-Dymorfizm płciowy
 Brak informacji.

-Populacja i zagrożenia
Liczebność kota andyjskiego jest trudna do oszacowania z powodu jego rzadkości, ale z dużym prawdopodobieństwem, nie jest ona duża. Ocenia się że każda populacja kota andyjskiego, która jest w znacznym stopniu  pofragmentowana przez siedliska ludzi, nie przekracza 250 osobników. Tak niski poziom populacji jest spowodowany prawdopodobnie, spadkiem liczebności gryzoni na które prawdopodobnie poluje kot, przede wszystkim szynszyli i wiskaczy. Kotowi andyjskiemu zagrażają również nielegalne polowania, w celu pozyskania jego futra i prześladowania ze strony hodowców kóz, którzy twierdzą że zagrażają one ich zwierzętom. Kot andyjski jest zagrożony wymarciem i objęty całkowitą ochroną.

-Pożywienie
Prawdopodobnie gryzonie i inne małe zwierzęta. Istnieje teoria iż kot andyjski wyspecjalizował się w polowaniach na szynszyle i wiskacze.

-Zachowania
Zachowanie tego kota jest bardzo słabo poznane. Wiadomo że przemieszcza się między skałami przy pomocy skoków, przy których pomaga im długi ogon.

-Rozród
Brak danych.

-Naturalni wrogowie
Brak danych

-Długość życia
Brak danych.

-Znaczenie dla człowieka
Kot andyjski jest rzadko spotykany prze ludzi, z powodu jego odosobnienia, lecz bywa ofiarą kłusowników i pasterzy. Kłusownicy nielegalnie polują na tego zagrożonego kota z powodu jego miękkiego i puszystego futra. Właśnie jednym z dowodów na to że kot jeszcze nie wymarł są pojawiające się na rynku coraz nowsze futra.

-Ciekawostki

  • Występowanie tego kota w Patagonii, potwierdzono dopiero w 2009 roku.
  • Do 1998 roku istniały jedynie 2 fotografie tego kota.
  • Złapano i dokładnie opisano jedynie 1 osobnika.
  • Większość informacji na temat tego kota pochodzi od jego skór sprzedawanych przez kłusowników.
  • Jest blisko spokrewniony z popularniejszym ocelotem i margajem.

Bibliografia:
-https://pl.wikipedia.org/wiki/Ocelot_andyjski
-https://en.wikipedia.org/wiki/Andean_mountain_cat
-http://www.arkive.org/andean-cat/leopardus-jacobita/
-http://www.iucnredlist.org/details/15452/0

środa, 2 stycznia 2013

Wampir- nocny upiór krwiopijca

Pierwsze podania:

W wierzeniach prawie każdej cywilizacji istniała istota, która powstaje nocą, aby nieść śmierć. Niektóre stworzenia przypominają, inne nieco odbiegają od współczesnego wizerunku wampira, rozpowszechnianego przez książki, filmy i media. Postać wampiro-podobną można spotkać, poczynając od tradycji hebrajskiej, mitologi greckiej i rzymskiej, kończąc na wierzeniach starosłowiańskich.

Postać istoty:

Postać wampiryczną można spotkać w wielu pierwotnych wierzeniach, między innymi to:                  

  • Lilith-w legendach hebrajskich, była pierwszą kobietą stworzoną przez Boga(jeszcze przed Ewą), wraz z pierwszym mężczyzną Adamem. Jako że czuła się na równi z mężczyzną, nie tolerowała służalczej postawy wobec Adama. Uciekła z raju i dała życie Lililą, demonicznym duchom, prawdopodobnie poczętych jeszcze z Adamem lub z demonami. Adam poprosił Stwórce, aby sprowadził Lilith z powrotem do raju. Bóg dał swoim trzem aniołom, które zwały się Senoy, Sansenoy i Semangelof, zadanie sprowadzenia pierwszej kobiety. Anioły zagroziły Lilith że będą zabijali setną część dzieci kobiety dziennie, do póki ta nie wróci do Edenu. Lilith także zagroziła że w zamian będzie zabijała dzieci Adama i Ewy(prawdopodobnie  spijając ich krew), nie mogła jedynie zabić tych, którzy nosili przy sobie amulety z imionami trzech aniołów. Lilith w końcu wstąpiła do piekła i została małżonką Belzebuba.      
  • Lamia-grecki upiór mitologiczny pod postacią kobiety. Lamia była królową Libii, jej urodą zainteresował się sam Zeus, wkrótce spłodził z nią dzieci. Zazdrosna Hera zabiła wszystkie dzieci Lamii, a ta z bólu rozpaczy oszalała. Wygląd kobiety zmienił się nie do poznania, zaczęła ona porywać i zabijać dzieci, a także przybierać wygląd piękniej kobiety, aby zauroczyć młodych chłopców, by następnie ich zabić i wyssać z nich krew.   
  • Ghul-według mitologi arabskiej, pustynny duch. Ghule powstały w aniołów, które sprzeciwiły się Bogu. Bóg za karę cisnął w nich gwiazdami, które spaliły część z zbuntowanych aniołów, niektóre spadając na ziemie zmieniły się w krokodyle, za to niektóre w ghule. Prawdopodobnie mogły także powstać z bezdymnego ognia lub zostać spłodzonymi przez Szatana. Ghule napadały na podróżnych, zwabiając ich i zabijając, później żywiąc się nimi. Okradały także groby i zjadały zwłoki. 
  • Asanbosam-według wierzeń niektórych ludów afrykańskich, wampiryczne stworzenie zamieszkujące niedostępne zakątki lasów. Poluje na zagubionych ludzi, przybierając postać człowieka. Wciąga swoje ofiary na drzewo i tam je zabija. Charakterystyczną cechą tego stworzenia są żelazne zęby oraz wyrostki na nogach.
  • Striges-według rzymskiej mitologi, skrzydlaty demon, prawdopodobnie kobiecy, posiadający zdolność przemieniania się w drapieżnego ptaka. Wysysał on krew z dzieci.
  • Strzygoń(strzyga)-słowiański demon, prawdopodobnie pochodzi od strigesa. Strzyga powstawała z ludzi którzy urodzili się z podwójną duszą, sercem lub podwójnym szeregiem zębów, które były widoczne już po urodzeniu. Zazwyczaj takie osoby był przepędzane, a kiedy ginęły druga dusza strzygi żyła i zaczynała polować. Strzyga zazwyczaj żywiła się krwią z swoich ofiar, ale zjadała również ich ciała.
  • oraz wiele innych innych stworzeń w prawie każdej kulturze.

Wygląd:

Wizerunek wampira w różnych dziedzinach sztuki odbiega bardziej lub mniej od typowego wizerunku, pragnącego krwi upiora. Choć w pierwotnych dziełach(Dracula, Nosferatu) wygląd wampira jest odrażający i wręcz potworny, w współczesnych środkach przekazu bardziej przypominają ludzi lub są od nich bardziej atrakcyjni. W "Zmierzchu" i "Wywiadzie z wampirem" wampiry posiadają przeciętny wygląd człowieka i mogą żyć w ich społeczności, a jedyną cechą rozpoznawczą są zazwyczaj nienaturalnego koloru oczy i świecąca skóra w słońcu jak to widać w Zmierzchu. W "Pamiętnikach wampirów" główni bohaterowie, bracia wampiry są niezwykle przystojnymi młodzieńcami, którzy swoim wyglądem przyciągają wiele kobiet. Niekiedy wygląd wampira zależy od jego gatunku, jak to jest ukazane w "Wiedźminie" A. Sapkowskiego, bestialski wygląd posiadają wampiry niższe(Fleder, Ekimma, Garkain), za to wampiry wyższe przypominają nieco ludzi z wyglądu, jak np. Regis, wampirzy przyjaciel Geralta, którego rozpoznać potrafią jedynie zwierzęta po zapachu.

Umiejętności:


  • Latanie: Wiele wampirów w niektórych dziełach, potrafią samoistnie latać, łamiąc podstawowe prawa fizyki np. zdolność lotu posiadają matka Blade'a z "Blade: The Vampire-hunter" i Morbius z "The Amazing  Spider-Man".
  • Teleportacja i bardzo szybkie przemieszczanie się: Większość wampirów w różnych dziedzinach sztuki, posiadają zdolność błyskawicznego przemieszczania się, dając niekiedy iluzję jakoby teleportowały się(choć niektóre posiadają też i tą zdolność). Wampiry są zazwyczaj tak szybie że ofiara lub przeciwnik nie potrafi w porę obronić się przed ich atakiem. Zdolność szybkiego przemieszczania się posiadają większość wampirów z środków masowego przekazu, zdolność teleportacji posiadają np. Wampirzy lordowie z gry Heroes M&M.
  • Polimorfizm-u wampirów przejawia się zazwyczaj przemianą w nietoperza, rzadziej w inne zwierzę. Przemiana w zwierzęta zazwyczaj służy wampirowi w przemieszczaniu się(np. w niedostępne miejsca, zbyt wysoko lub przejście do nich jest zbyt małe), byciu niezauważalnym lub komunikowaniu się z zwierzętami. Właściwości polimorficzne posiadał Dracula Brama Stokera oraz Alpy z gry Heroes III M&M.
  • Hipnoza i czytanie w myślach-Niektóra wampiry posiadają zdolność hipnozy i czytania w myślach. Wampiry zazwyczaj hipnotyzują swoje ofiary, aby ta zgodziła się na bycie posiłkiem dla nich. Zdolność hipnozy posiadają wampiry z "Pamiętników wampirów", umiejętność ta nazywana jest zauroczeniem.
  • Super siła-Większość wampirów posiada po przemianie nadludzką siłę, która zazwyczaj rośnie wraz z wiekiem.
  • Szybka regeneracja i nieśmiertelność-prawie w wszystkich dziedzinach sztuki wampiry nie starzeją się i nie mogą umrzeć ze starości. Choć prawie każdy wampir posiada zdolność szybkiego regenerowania ran, można go zabić na kilka sposobów.
  • oraz inne umiejętności, które zazwyczaj są unikatowe dla danych wampirów w danych dziełach, jak np. niewidzialność Draculi, wkraczanie w sny przez wampiry w Pamiętnikach wampirów oraz zdolności wampirów w Zmierzchu, które są przypisane pojedynczemu wampirowi.

Wrażliwości:

  • Drewniany kołek-Według niektórych źródeł wampira można zabić przy pomocy drewnianego kołka wbitego w serce(Pamiętniki wampirów), lub kołka osikowego, podobnie wbitego w serce(Dracula). Wampiry z Pamiętników wampirów, są ogólnie uczulone na działanie drewna, rany spowodowane drewnianą bronią są dla nich bardzo bolesne i nieprzyjemne. Choć na przykład drewniane kołki są niestraszne dla wampirów z Wiedźmina i Wywiadu z wampirem.
  • Uczulenie na słońce-Większość wampirów są także uczulone na promieniowanie UV, które zazwyczaj zabija wampira po dłuższym jego działaniu na skórę, dlatego zazwyczaj wampiry polują nocą, lecz wampiry wymyśliły wiele sposobów na uniknięcie śmiercionośnego działania słońca. Wampiry z Pamiętników wampirów posiadają specjalnie zaklęto biżuterie  która chroni wampira przed słońcem, wampiry z pomieści "Abraham Lincoln: Łowca wampirów" chronią się przy pomocy specjalnego kremu przeciwsłonecznego, a wampiry z Wiedźmina ewoluowały i uodporniły się na działanie słońca. W sadze Zmierzch słońce nie szkodzi wampirom, lecz w jaśniejszym świetle śmieci im skóra.
  • Ogień-Niektóre wampiry są także uczulone na ogień, a poparzenia zaburza proces regeneracji. W Pamiętnikach wampirów i Zmierzchu wampira można zabić, działając na nim ogniem. Wampiry w Wiedźminie są odporne na poparzenia, przy użyciu gorących przedmiotów.
  • Odcięcie głowy lub rozczłonkowanie-Odcięcie głowy jest jednym z najskuteczniejszych sposobów pozbycia się wampira i zazwyczaj we wszystkich podaniach zgadza się iż powoduje to śmierć, lecz w Wiedźminie utrata głowy przez wampira nie powoduje jego śmierci, głowa może się zregenerować, tak jest w przypadku Regisa, któremu wieśniacy odcięli głowę, lecz odrosła mu po ok. pięćdziesięciu latach. Rozczłonkowanie wampira to jeden ze sposobów zabicia go w Zmierzchu.
  • Krew umarłego-W Wywiadzie z wampirem wampir nie może pożywić się zmarłym, gdyż w wyniku tego może umrzeć.
  • Śmierć pierwotnego-W Pamiętnikach wampirów po śmierci pierwotnego wampira, giną wszystkie wampiry zrodzone z jego krwi.
  • Ugryzienie wilkołaka-W Pamiętnikach wampirów ugryzienie przez wilkołaka jest śmiertelne dla wampira, jedynym lekarstwem jest krew hybrydy wampira i wilkołaka.
  • Srebro-Czasami wampiry dzielą razem z wilkołakami, uczulenie na srebro. W Blade i Abraham Lincoln  Łowca wampirów srebro jest skuteczną bronią wobec wampirów.
  • Symbole religijne i woda święcona- Krucyfiks i woda święcona skutecznie odstraszały takie wampiry jak Dracula, lecz coraz częściej wampiry są przedstawiane jako odporne na te przedmioty.
  • Czosnek, cebula i werbena- Niektóre rośliny skutecznie odstraszały wampiry, mowa tu głównie o czosnku. Czosnek w Blade jest śmiertelną bronią przeciw wampirom, kontakt z nim powoduje wzrost ciśnienia w ich ciele i rozerwanie go, lecz w większości podaniach wampiry nie lubią czosnku z powodu jego intensywnego zapachu, podobnie jak cebuli, gdyż posiadają wyostrzony węch. Stefan Salvatore(Pamiętniki wampirów) oświadcza iż lubi jeść czosnek, lecz wampiry w Pamiętnikach wampirów są uczulone na werbenę, która w sposób magiczny powoduje u wampirów poparzenia. Werbena rosła pod Biały dębem i kiedy wiedźma tworząc wampiry, połączyła je z długowiecznością dębu, natura obdarzyła werbenę skuteczną bronią przeciw wampirom.
  • Bieżąca woda- Dracula to jeden z wampirów, który bał się bieżącej wody, prawdopodobnie kontakt z nią powodował śmierć.

Stosunek z innymi rasami:

Stosunek z ludźmi-w wierzeniach ludzie są potencjalną ofiarą dla wampirów, gdyż te żywią się ich krwią i mogą przemieniać ich w wampiry, i choć stwarzają realne zagrożenia dla nich, w różnych współczesnych podaniach jest wiele sytuacji, gdy wampir zakochuje się w człowieku(Pamiętniki wampirów, Zmierzch). Niektóre wampiry także zaprzestały picia ludzkiej krwi, tak jak Stefan z Pamiętników wampirów, czy Regis z Wiedźmina, z tą różnicą że Stefan zaczął pić zwierzęcą krew, a Regis w ogóle przestał ją przyjmować.

Stosunek z wilkołakami- Wilkołaki i wampiry często są do siebie wrogo nastawione, prawdopodobnie z powodu konkurencji o te same ofiary(ludzi). W Pamiętnikach wampirów wampir ginie jeśli zostanie ugryziony przez wilkołaka, a w sadze Zmierzch wampiry często toczą walki przeciw wilkołakom. 

Hybrydy:

Dhampir-jest to hybryda człowieka z wampirem. Dhampir pochodzi z wierzeń cygańskich, według których dhampir zrodzony jest z matki człowieka i poczęty przez ojca wampira. Często dhampiry odziedziczają niektóre cechy obojga rodziców np. wyostrzone zmysły, szybkie przemieszczanie, ale także śmiertelność, czy niewrażliwość na światło słoneczne. Najsławniejszym dhampirem jest Blade, który powstał przez ugryzienie jego matki przez wampira w zaawansowanej ciąży. Blade odziedziczył po wampirze super siłę,  szybkość, wytrzymałość, szybką regeneracje, ale także pragnienie krwi bez której nie potrafi żyć, lecz Blade jest także w przeciwieństwie do wampirów odporny na światło słoneczne i czosnek.

Hybryda wampir-wilkołak(wampirołak)- możliwa jest także w wielu podaniach, hybryda wampira i wilkołaka. W Pamiętnikach wampirów jest to najbardziej widoczne, pierwsza hybryda została stworzona przypadkiem przez wiedźmę, która chciała ochronić swoje dzieci przed śmiercią, zmieniając je nieumyślnie w wampiry, lecz wcześniej zdradziła ona swojego małżonka, właśnie z wilkołakiem, a owocem tego związku było dziecko. Po przemianie w wampira, syn wiedźmy zabił swoją pierwszą osobę, uaktywniając wilkołaczą klątwę i stając się hybrydą. Wiedźmy skutecznie uśpiły w nim wilkołaczą naturę, lecz Niklaus(po tak miała na imię hybryda) złamał ten czar i stwarzał nowe hybrydy, przemieniając wilkołaki w wampiry, a później karmiąc je krwią sobowtóra. Hybryda taka jest silniejsza od zwykłego wampira, nie musi się przejmować przemianami podczas pełni, jest odporna na ugryzienia wilkołaków i nie można jej zabić przy pomocy drewnianych kołków czy zaklętego sztyletu.

W niektórych filmach, książkach i grach istnieją jeszcze inne krzyżówki wampirów, lub wampiry o umiejętnościach spotykanych u innych stworzeń np. Wampiry nekromanci z Heroesa, wampiry szkielety z świata Magic The Gathering czy wampiry powstające ze zwierząt.

Podstawowe gatunki:

W niektórych dziedzinach sztuki, wampiry dzieli się na gatunki lub rodzaje, które różnią się od siebie wyglądem, występowaniem lub umiejętnościami. Kilka gatunków wampirów w wybranych dziełach:

Pamiętniki wampirów: W Pamiętnikach wampirów wampiry można podzielić na dwa rodzaje, wampiry pierwotne i ich potomków zwykłe wampiry. Wampiry posiadają w tym dziele nadludzką siłę rosnącą wraz z wiekiem, super szybkość, nieśmiertelność, wytrzymałość, wyczulone zmysły, zdolność hipnozy(zauroczenia), szybką regeneracje i wkraczanie w sny, lecz są wrażliwe na działanie słońca(które niektóre wampiry przezwyciężają używając zaklętych pierścieni i naszyjników), drewna i werbeny. Wampiry pierwotne obdarzone są o wiele większą siłą(dzięki ich wieku), mogą hipnotyzować zwykłe wampiry, są odporne na działanie drewna, a unieruchomić można je za pomocą sztyletu zamoczonego w popielę białego dębu, lub zabić przy pomocy koła zrobionego z białego dębu.

Wiedźmin: W Wiedźminie istnieje kilka gatunków wampirów, które dzieli się na wampiry wyższe i niższe. Wampiry wyższe są bardziej przystosowane do polowania na ludzi, dzięki czemu są odporne na niektóre rzeczy, które szkodzą wampirom niższym np. światło słoneczne.

Wampiry niższe:

  • Fleder-niższy wampir, żywiący się zwłokami, jak i żywymi istotami. Podczas posilania się fleder rozszarpuję swoje ofiary. Może przemieniać się w nietoperza, lecz tylko podczas pełni. Jego wygląd jest odrażający, posiada łysą głowę, duże szpiczaste uszy i wielkie ostre zęby i pazury. Wampir ten występuje w tropikach i wiedza o nim jest niezwykle skromna. 
  • Ekimma-niższy rodzaj wampira, wiadomo jedynie że rozszarpują swoje ofiary podczas posilania się.
  • Garkain-niższa forma wampira, bytuje w kryptach i cmentarzach, przypomina nieco fledera, lecz jest od niego silniejszy.
 Wampiry wyższe

  • Mula-wampir wyższy, przypominający wyglądem kobietę. Swoją ofiarę zazwyczaj unieruchamia czarami, a później wysysa z nich krew. Słońce osłabia mule, lecz nie może jej zabić. Jest wrażliwa na srebro, ogień, niektóre czary i kołek osikowy.
  • Katakan-wyższy wampir, cechą charakterystyczną tego wampira są bardzo długie kły. Z wyglądu wampir ten przypomina kobietę. Może przybierać formę nietoperza i kruka. Jest całkowicie odporny na światło słoneczne i ogień, ale wrażliwy na srebro, czary i osikowy kołek.
  • Nosferat-wyższy wampir, niezwykle groźny i agresywny. Swojego ofiary atakuje przy użyciu swojej nadnaturalnej siły. Nie lubi przebywać na słońcu, a zabić go można przy pomocy magi, ognia, kołka osikowego i srebra  
  • Bruxa-wampir formy wyższej, przypominający kobietę delikatnych rysów, choć czasem może być mężczyzną. Może przemieniać się w wielkiego nietoperza i w tej formie poluje. Jest niewrażliwy na światło słoneczne, lecz przy pomocy magi, ognia i srebra, można go zabić.
  • Alp-wyższy wampir, wyglądem przypomina bladego człowieka. Potrafi zmieniać się w zwierzęta i jest odporny na ogień i światło słoneczne, ale wrażliwy na srebro i czary.

Heroes-W Heroes od I do VI wampiry zawsze reprezentowały frakcje Nekropolis i zazwyczaj wyróżniało się ich dwa rodzaje wampira(zwykłego) i wampirzego lorda, w Heroes V Dzikie Hordy został wprowadzony książę wampirów. W Heroes III bohaterka Gem nazywa wampiry dowodzone przez nekromantów alpami i tak właściwie ta nazwa pasowała by idealnie do ich wyglądu. Wampiry zazwyczaj w tej grze są bardzo szybkie i niemożliwe jest skontrowanie ich ataku, a do tego wysysają życie ze swojego celu.

Pochodzenie i zamiana w wampira:

Pochodzenie wampirów w różnych dziełach jest zazwyczaj inne. W Pamiętnikach wampirów pierwsze wampiry powstały w skutek miłości matki do swoich dzieci. Esther jedna z pierwotnych wiedźm postanowiła  rzucić zaklęcie na swoje dzieci, aby obdarzyć je siłą i nieśmiertelnością, zmotywowało ją do tego śmierć jednego z synów w wyniku utarczki z wilkołakiem. Wiedźma przemieniła w wampiry wszystkie swoje pięć dzieci i swojego męża. Wkrótce okazało się że wampir do życia potrzebuje ludzkiej krwi i zaczęły mordować ludzi, okazało się także że nie mogą wychodzić na światło dzienne, lecz matka skonstruowała dla nich specjalną biżuterie chroniącą przed światłem. Natura postanowiła ukarać Esther za wydaniem na świat demonów cienia i ukarała ją przez nie zaznanie spokoju dopóki wampiry nie przestaną istnieć. Esther wielokrotnie próbowała zniszczyć wampiry, lecz główni bohaterowie powstrzymywali jej wysiłki. W The Amazing Spider-Man i Blade: The Vampire-hunter wampiry powstały na skutek nieudanego eksperymentu, Morbius na przykład, stał się wampirem w wyniku ugryzienia przez napromieniowanego nietoperza wampira, który dostał się przypadkiem pod reaktor. W Wiedźminie wampiry pojawiły się w świecie po tzw. Koniunkcji sfer, kiedy to powstały nowe gatunki stworzeń.

Przemiana w wampira również jest różna w każdym dziele i podaniu, według słowiańskich podań wampirem stawała się osoba, której szczątki nie zostały pogrzebane, skremowane, zostały sprofanowane lub przeskoczyło nad nimi dane zwierzę. Wampirami stawały się również samobójcy, przeklęci i wiedźmy, a nawet osoby rude, leworęczne czy z podwójnym kompletem zębów. W sadze Zmierzch wampirem zostawało się jeśli ugryzł on człowieka(nie zabijając go) i wprowadzi w niego swój jad. W Wywiadzie z wampirem człowiek stawał się wampirem jeśli wypił krew wampira i prawie natychmiastowo się w niego przemieniał. Jednak tak jak to było z Claudiom, dziecko przemienione w wampira przestaje się starzeć i zostaje już do końca życia w niedojrzałym ciele, choć psychika wampira może być na poziomie dorosłego człowieka, dlatego Claudia cierpiała z tego powodu i zabijała dojrzałem i urodziwe kobiety.

Skutki wampiryzmu

  • Pragnienie krwi- Większość wampirów do życia potrzebuje ludzkiej krwi, lecz istnieją takie, które przeczą powszechnemu stereotypowi bezlitosnego krwiopijcy. Stefan z Pamiętników wampirów żywi się zwierzęcą krwią, chociaż później wraz z swoim bratem żywią się krwią, kradzioną z banków krwi. Regis z Wiedźmina nie musi pić krwi, gdyż tłumaczy że krew dla wampira jest czymś podobnym jak alkohol dla człowieka. Blade żywi się sztuczną krwią, tworzoną na zasadzie prawdziwej.
  • Odbicie w lustrze- Istnieje stereotyp iż wampiry nie odbijają się w lustrze, tak jak Dracula czy Regis, lecz w większości opowiadań o wampirach, wampiry posiadają odbicie.
  • oraz inne skutki, podawane w różnych dziełach jak: brak cienia czy wieczny ból 

Bibliografia

-https://pl.wikipedia.org/wiki/Wampir
-https://en.wikipedia.org/wiki/Vampire
-http://pl.twilightsaga.wikia.com/wiki/Wampir
-http://pl.harrypotter.wikia.com/wiki/Wampir
-http://wiedzmin.wikia.com/wiki/Wampir
-http://sfery.wikia.com/wiki/Wampir

środa, 26 grudnia 2012

Nefrolepis wyniosły

Nefrolepis wyniosły


  • Królestwo: Rośliny
  • Podkrólestwo: Rośliny naczyniowe
  • Klasa: Paprocie
  • Rząd: Paprotkowce
  • Rodzina: Lomariopsidaceae
  • Gatunek: Nefrolepis wyniosły(Nephrolepis exaltata)

Ogólny opis:

-Występowanie

Paproć ta zamieszkuje tropikalne tereny północnej części Ameryki Południowej, południowe tereny Ameryki  Północnej oraz Karaiby.

-Opis gatunku:

Nefrolepis wyniosły to dość duża paproć o pierzastych liściach, długości ok. 50-80 cm(dzika paproć). Liście zazwyczaj pod swoim ciężarem opadają, dając płaczący pokrój roślinie. Wytwarza długie i gęste kłącza. Często rośnie w dużych skupiskach w cienistych i wilgotnych miejscach.

-Rozmnażanie

Rozmnażanie przebiega podobnie jak u większości paproci. Zarodniki wytwarzane są na brzegach liści. Nowa roślina może także powstać przez rozłogi wytwarzane przez kłącza paproci.

-Zagrożenie

Nefrolepis jest dość pospolitą paprocią w swoim regionie występowania i nie jest prawnie chroniona.

-Długość życia

Paproć rośnie przez około 8-10 lat.

-Znaczenie dla człowieka

Bardzo popularna roślina ozdobna, hodowana od kilkuset lat. W cieplejszym klimacie roślina ogrodowa, za to w zimniejszych(także w Polsce) jest rośliną hodowaną w doniczkach i szklarniach. Wyhodowano wiele jej odmian. Często także używana jest jako dodatek do bukietów i innych dekoracji roślinnych.

-Ciekawostki:


  • Nefrolepis był bardzo popularny w epoce wiktoriańskiej.
  • Jest najpopularniejszą paprocią dostępną w hodowli.
  • Czasem bywa nazywana paprotką.

Moja hodowla

W swojej kolekcji roślin posiadam tą paproć. Jest ona niezwykle pokaźna, jej liście osiągają długość 80 cm. Była ona hodowana jeszcze przez moją mamę i jak na razie trzyma się dobrze.

-Warunki hodowli 
Nefrolepis nie lubi bezpośredniego światła słonecznego, dlatego najlepiej ustawić ją w zacienionym miejscu. Rośnie bardzo dobrze jeśli posiada dość dużą wilgotność powietrza, źle znosi suche powietrze. Optymalna temperatura to około 15oC, oczywiście może być nieco wyższa jeśli zachowana odpowiednia wilgotność. Podlewać najlepiej 3 razy w tygodniu w lecie, oraz 1 raz tygodniowo w zimę. Można nawozić specjalnym nawozem dla paproci w okresie letnim. Bardzo lubi zraszanie liści czystą letnią wodą. Źle znosi chemiczne środki do pielęgnacji roślin. Nefrolepis może być rozmnażany przez rozłogi, które oddzielane są od macierzystej rośliny, rzadko zdarza się aby paprotka wytworzyła zarodniki, gdyż większość w domowych hodowlach jest bezpłodna.


                      Oto mój Nefrolepis wyniosły ;)

Bibliografia:
-https://pl.wikipedia.org/wiki/Nefrolepis_wynios%C5%82y
-https://en.wikipedia.org/wiki/Nephrolepis_exaltata
-http://www.wymarzonyogrod.pl/rosliny-doniczkowe/rosliny-doniczkowe/nefrolepis-uprawa-najpopularniejsza-paproc-doniczkowa-uprawiana-w-domach,65_2773.html

wtorek, 25 grudnia 2012

Papużka falista - pierwszy post. Ulubiona papuga :)

  • Królestwo: Zwierzęta
  • Podtyp: Kręgowce
  • Gromada: Ptaki
  • Rząd: Papugowe
  • Rodzina: Papugi wschodnie
  • Gatunek: Papużka falista(Melopsittacus undulatus)


-Występowanie


Papużka falista zamieszkuję prawie całą Australię, z dala od terenów przybrzeżnych. Ptak oficjalnie nie występuje na terenie półwyspu Jork. Gatunek został wprowadzony na tereny Portoryko, lecz stałe populację obserwuje się także na terenie Afryki, Japonii, Florydy, Szwajcarii i Nowej Zelandii.  

-Siedlisko

Papużki zasiedlają tereny suche, nieznacznie zalesione, głównie suche łąki, półpustynie, otwarte sawanny i lasy. Ich występowanie w dużej mierze zależne jest od występowania zbiorników wodnych(wodopoju). Często wkraczają na tereny rolnicze.   

-Opis gatunku:

Papużka falista jest małym gatunkiem papugi, osiągającym ok. 18 cm długości ciała i wagę 26-29 gram. Przednia cześć głowy koloru żółtego, zwykle z 2-3 czarnymi plamami w okolicach gardła i jedną dużą, ciemnoniebieską na policzku, po obu stronach głowy. Od tylnej części głowy i policzków, aż po górną część pleców rozciąga się gęsty, falisty wzór. Skrzydła spiczaste. Pióra pokryw skrzydłowych koloru czarnego z żółtym obramowaniem. Lotki zielone z czarną końcówką pióra. Brzuch, dolna część pleców i kuper koloru zielonego. Ogon długi i szpiczasty, stanowiący połowę długości reszty ciała. Pióra ogonowe koloru zielonego z najdłuższymi piórami koloru morskiego. Nogi koloru szaroróżowego, dziób żółty z niebieską, lub beżową woskówką(zależnie od płci). W hodowlach utworzono wiele odmian barwnych papużki falistej, odstających od wzorców.  


-Dymorfizm płciowy:

Niewielki. Woskówka u dorosłych samców jest koloru niebieskiego, u samic jest koloru beżowego, lub szarego. 

-Populacja i zagrożenia

Populacja papużek falistych na wolności jest ogromna, prawie niemożliwa do oszacowania i chociaż przez wiele lat była masowo odławiana ze swojego naturalnego środowiska w celach naukowych i głównie hodowlanych, to w nikłym stopniu wpłynęło to na jej liczebność. W naturalnym środowisku nie jest zagrożona, lecz jej odłowy zostały prawnie zabronione.

-Pożywienie

Głównie nasiona traw i ziół, min. wiechlinowatych z rodzaju Spinifex, lecz ich dieta zwykle zależna jest od rejonu występowania. Zjadają także zielone części roślin, a okazyjnie owoce. Papużki posiadają bardzo oszczędną gospodarkę wodną, jednak nie oddalają się nadto od źródeł wody. 

-Zachowanie

Papużki faliste są ptakami stadnymi o dziennym trybie życia. Tworzą duże stada, liczące do kilkunastu tysięcy osobników. Stado nie jest typu hierarchicznego, a między jednostkowymi papużkami często dochodzi do niegroźnych bójek. Samice papużek falistych są zwykle bardziej dobitne(dominują często nad samcami), zaś samce uległe i bardziej przywiązane do stada. Papużki faliste odznaczają się znaczną inteligencją, często wykorzystują znalezione przedmioty do zabaw. Każda papużka posiada swój charakter, można wymienić ptaki bardziej nieśmiałe, a także odważne. Papugi szczytem aktywności odznaczają się w godzinach porannych, wtedy najczęściej podlatują do wodopoju i żerują na ziemi. W godzinach południowych, gdzie temperatura osiąga duże poziomy, papużki są mniej aktywne, zwykle odpoczywają. Większość dnia spędzają wśród gałęzi drzew. Wieczorem wracają na drzewa, gdzie odpoczywają. Wtedy najczęściej dochodzi do bójek o najlepsze miejsca.  Lot papużek jest zwykle prosty, często podczas lotu wydobywają skrzeczący odgłos. Standardowy wydobywany dźwięk to krótki skrzek i pisk, lecz papużki potrafią nauczyć się wielu dźwięków, zwłaszcza samce. Znajomość różnych odgłosów pomaga im skomponować pieśń, którą wabią partnerów i zachęcają do kopulacji. Zwykle stada papużek są bardzo hałaśliwe. Stada papużek prowadzą koczowniczy tryb życia, a ich występowanie zależne jest od dostępności pożywienia, źródeł wody i pory roku. Zazwyczaj w okresie zimowym migrują na tereny północne.               

-Rozród

Papużki na wolności rozmnażają się w okresie pory deszczowej, kiedy to jest pod dostatkiem pożywienia. Ptaki łączą się w pary i gniazdują w licznych grupach. Para ptaków, zazwyczaj ta sama z poprzedniego okresu lęgowego, szuka odpowiedniego miejsce na założenie gniazda, głównie jest to dziupla. Często dochodzi do walk pomiędzy innymi parami o dane miejsce lęgowe, lecz rzadko kończy się to krwawymi konsekwencjami. W uprzednio przygotowanym gnieździe do którego zostają naniesione zazwyczaj suche części roślin (małe gałązki i źdźbła traw), samica znosi ok. 3-5 jaj. Samica zazwyczaj sama wysiaduję jajka przez około 20 dni, samiec jedynie dokarmia samice podczas wysiadywania. Nowo wyklute pisklęta są nagie i ślepe, po 10 dniach otwierają oczy i zaczynają pojawiać się pierwsze piórka, a po 20 dniach są już prawie w pełni upierzone i zaczynają wychodzić z gniazda. Zazwyczaj po 35 dniu zaczynają uczyć się latać i samodzielnie jeść. Dojrzałość płciową osiągają zazwyczaj w wieku 5-6 miesięcy.

-Naturalni wrogowie

Papużka falista to mały ptak, który często pada ofiarą drapieżników. Głównymi wrogami papug są ptaki drapieżne np. sokół australijski(Falco longipennis), które łapią papugi podczas lotu. Podczas wodopoju narażone są na ataki krokodyla różańcowego(Crocodylus porosus), a podczas poszukiwania pożywienia na ziemi na ataki węży i waranów oraz sprowadzonych przez człowieka kotów, lisów i psów dingo. Podczas gniazdowania i snu są także narażone na ataki nadrzewnych węży, jaszczurek oraz kotów. Złapana papuga wydobywa z siebie nieprzyjemny dla wielu zwierząt skrzek.

-Długość życia 

Na wolności zazwyczaj 5-7 lat. W niewoli zdarzały się przypadki 20 letnich papużek.  

-Znaczenie dla człowieka

Papużka falista od niecałych 200 lat, jest popularnym ptakiem hodowlanym. Wyselekcjonowano w hodowli wiele jej odmian, od papużki barwy dzikiej, po niebieską, jednolicie żółtą, aż po jednolicie białą(albinotyczną). Jest jedną z najpopularniejszych papug(wraz z nimfą), a zarazem ptaków hodowlanych, wynika to z łatwości w jej hodowli.

-Ciekawostki


  • Papużka falista jest jedynym przedstawicielem swojego rodzaju Melopsittacus
  • Papużkę falistą można nauczyć mówić
  • Papużka falista imieniem Puck została wpisana do Księgi Rekordów Guinnessa jako ptak, który potrafił wypowiedzieć ok. 1730 słów.
  • Papużka falista mimo małych rozmiarów nie jest najmniejszą papugą, na ten zaszczyt zasługują karłówki(Micropsitta), których wielkość waha się w granicach 10 cm.
  • Na wolności papużki faliste przemierzają ogromne odległości, zwłaszcza w porze deszczowej. Znane są z tego iż pojawiają się nagle na terenach gdzie padały deszcze, aby skorzystać z okresowego urodzaju, jednak nikt nie zbadał w jaki sposób wyczuwają deszcz z ogromnych odległości. Możliwe iż wychwytują oddalone dźwięki uderzenia piorunów, co mobilizuje stado do wędrówki.

Bibliografia:
-https://pl.wikipedia.org/wiki/Papu%C5%BCka_falista
-http://wetkros.republika.pl/papugi.htm
-http://www.ptakiozdobne.pl/155_papuzka_falista.html
-https://en.wikipedia.org/wiki/Budgerigar
-http://ptakiegzotyczne.net/falista.php

poniedziałek, 24 grudnia 2012

Powitanie

Witajcie

Jest to mój pierwszy blog i postaram się go prowadzić w należyty sposób. Może na początek parę słów o mnie, nazywam się Łukasz i pochodzę z Chorzowa, od dziecka interesuję się naturą, a zwłaszcza zoologią. Poza tą dziedziną interesuję mnie też paleontologia, kryptozoologia, botanika (zwłaszcza dendrologia), mitologia i legendy oraz niektóre gry komputerowe(strategiczne)

Swój blog założyłem ponieważ chcę się podzielić swoją wiedzą z innymi, a także aby powoli spełniać się jako znawca zwierząt (oraz innych stworzeń). Pozdrawiam ;)