Wilk andyjski - zwierzę czy kryptyda.

Wilk andyjski

Pierwsze podania

W 1927 roku niejaki Lorenz Hagenbeck(dyrektor ogrodu zoologicznego Hamburga-Stelling) kupił od nielegalnego handlarza w Buenos Aires dziwną skórę należącą do członka rodziny psowatych. Sprzedawca przysiągł iż skóra należy do wilka górskiego występującego w wysokich partiach Andów. Skóra trafiła do Niemiec, gdzie była badana przez różne instytucje, lecz nikt nie mógł jednoznacznie określić do jakiego gatunku należy owa skóra. W 1937 roku zoolog Ingo Krumbiegel otrzymał kilka czaszek zwierząt zamieszkujących Andy, a wśród nich była czaszka nieznanego gatunku zwierzęcia należącego do psowatych. Początkowo myślano iż czaszka należy do wilka grzywiastego, lecz była ona większa i masywniejsza. Ponadto wilk grzywiasty nie występuje wysokogórskich Andach i nie mógłby w nich przetrwać. W 1941 roku Krumbiegel obejrzał skórę kupioną przez Hagenbecka, a Lorenz wspomniał iż u sprzedawców widział kilka innych podobnych skór, lecz nie było go stać na ich zakup. Zoolodzy badali skórę i czaszkę i doszli do wniosku że należą do tego samego gatunku, któremu nadano nazwę wilk Hagenbecka(Dasycyon hagenbecki), zwany także wilkiem andyjskim. W 1954 roku kilku badaczy zbadało skórę zwierzęcia i doszli do wniosku iż skóra należy do psa domowego rasy owczarek, lecz badania były powierzchowne i nie musiały odzwierciedlać całej prawdy. Czaszka nadal zostaje tajemnicą. Jedna z teorii mówi iż wilk andyjski jest blisko spokrewniony z wymarłym wilkiem falklandzkim i może być jego lądowym przodkiem, lub może być spokrewniony z lisami z rodzaju Lycalopex. Inna teoria mówi iż wilk andyjski powstał z oddzielonej populacji wilka grzywiastego podczas przemian lodowcowych. Jeszcze jedna hipoteza mówi iż wilk należy do monotypowego i reliktowego rodzaju.     

Wygląd

Skóra posiadała długą, przetłuszczoną sierść na karku, małe uszy i długi, puszysty ogon. Sierść była ciemna i dosyć długa. Czaszka posiadała obwód 31 cm i posiadała słabsze zęby niż wilk, podobnie jak lisy i wilk grzywiasty. Czaszka nie przypomina czaszki innych gatunków z rodziny psowatych. Inne kryptydy psowatych to między innymi:

• Salaawa- psowaty ponoć zamieszkujący Północną Afrykę, zwłaszcza Egipt. Pies miał być pierwowzorem do stworzenia wizerunku Seta, boga zmarłych. W 1996 i 1999 roku nieznany gatunek psowatego zaatakował ludzi, poważnie ich raniąc. W 1996 roku policja zastrzeliła dwa osobniki, które ponoć zostały zbadane przez weterynarza. Prawdopodobnie za atakami mogą stać zdziczałe psy pariasy, które mogły przywędrować do Egiptu z pustyni Negew. Głodne psy mogą zaatakować człowieka.
• Hyote- dziki niezidentyfikowany psowaty z Ameryki Północnej widywany w hrabstwie Baltimore w 2004 roku. Humanitarne pułapki w końcu złapały legendarne zwierzę 1 sierpnia 2004 roku, które okazało się być lisem chorym na świerzb.
• Waheela-kryptyda zamieszkująca Dolinę Nahanni w północno-zachodniej Kanadzie. Krytozoolodzy uważają iż należy on do żyjących w czasach prehistorycznych amficjonów. Zwierzę zamieszkuję obszary najbardziej wysunięte na północ i żyję samotnie.  

Bibliografia:
-https://pl.wikipedia.org/wiki/Wilk_andyjski

-https://en.wikipedia.org/wiki/Andean_wolf

-http://www.kryptozoologia.pl/wilk-andyjski,177,35,artykul.html                                   

Cyprys wielkoszyszkowy- drzewo z Pebble Beach

• Królestwo: Rośliny 
• Podkrólestwo: Rośliny naczyniowe 
• Klasa: Okrytonasienne
• Rząd: Cyprysowce
• Rodzina: Cyprysowate
• Gatunek: Cyprys wielkoszyszkowy(Cupressus macrocarpa)

Występowanie

Naturalne środowisko tego drzewa ogranicza się do dwóch reliktowych miejsc Pebble Beach i Point Lobos w Kalifornii. Niegdyś drzewo tworzyło lasy u wybrzeży zachodniej Kalifornii, lecz obecnie drzewa występują, czasami rosnąc na skalistych klifach.

Ogólny opis

Drzewo dorasta maksymalnie do 40 metrów, lecz zwykle nie przekracza 25 m. Pokrój jest zwykle nieregularny. Korona jest rozłożysta, lecz płaska zwykle z powodów silnych wiatrów. Roślina jest wiecznie-zielona. Kora jest zwykle białoszara, lekko bruzdkowana. Liście są łuskowate. Łuski są zaokrąglone przylegające do pędu o długości 2-5 mm. 

Rozmnażanie

Rozdzielnopłciowe. Kuliste szyszki są brązowe o długości 20-40 mm i posiadają 6-14 łusek. Początkowo są zielone, dojrzewają około 2 lata. Nasiona mają długość 3-5 mm i uwalniane są późną zimą lub wczesną wiosną.

Zagrożenia

Gatunek jest klasyfikowany jako narażony na wyginięcie, głównie z powodu swojego ograniczonego występowania jedynie w dwóch miejscach u wybrzeża Kalifornii. Populacja cyprysa wielkoszyszkowego wydaje się stabilna, lecz największym zagrożeniem dla tego gatunku są pożary, które narastają wraz z globalnym ociepleniem. Lato staje się suche, a morska mgła występuje rzadziej, co prowadzi do ryzyka wystąpienia pożaru. Większość populacji występuje na terenach chronionych, lecz niektóre mogą być zagrożone przez budowę dróg, pól golfowych, lub obszarów miejskich. Drzewo poza swoim naturalnym środowiskiem, jest sadzone jako roślina uprawna

Długość życia

Najstarsze okazy osiągają wiek 2000 lat.

Znaczenie dla człowieka

Jest średnio popularną rośliną uprawną, sadzoną w Europie od XIX wieku. Uprawia się ją w miejscach o cieplejszym klimacie, najlepiej śródziemnomorskim. W klimacie umiarkowanym hodowany w donicach, lecz zimą przenoszony do cieplejszych pomieszczeń. Liście drzewa są używane do produkcji olejków eterycznych. Drewno drzewa używane przy produkcji łodzi, mebli i konstrukcji dekoracyjnych.

Warunki uprawy

Gatunek najlepiej nadaje się do uprawy w klimacie śródziemnym ze względu na występowanie morskiej mgły. W miejscach gdzie mgła nie występuje, drzewo jest narażone na ataki grzybów Cardinale Seiridium i raka cyprysów, a drzewo rzadko dożywa kilkudziesięciu lat. W klimacie umiarkowanym uprawiany jedynie w donicach ogrodowych i przenoszony na zimę do pomieszczenia.

Ciekawostki             

• Krzyżuje się z cyprysikiem nutkajskim (Cupressus nootkatensis) dając cyprysowca Leylanda (×Cupressocyparis leylandii).
• Na Nowej Zelandii stwierdzono naturalizację tego gatunku, czyli proces przystosowania się do danego nierodzimego terenu i możliwość rozmnażania się w nim, bez ingerencji człowieka.
• Drzewo posiada kilkanaście odmian uprawnych min. Greenstead Magnificent, Brunniana Aurea, Golden Pillar.
• Niegdyś na Nowej Zelandii popularne było stosowanie ogrodzeń z drewna cyprysa wielkoszyszkowego, zanim zaczęło się stosować ogrodzenia elektryczne.
• Jest blisko spokrewniony z cyprysem wiecznie zielonym(Cupressus sempervirens), cyprysem arizońskim(Cupressus arizonica) i Cupressus cashmeriana.
  
  
  
  

Bibliografia:

-https://en.wikipedia.org/wiki/Cupressus_macrocarpa

-https://pl.wikipedia.org/wiki/Cyprys_wielkoszyszkowy

-http://www.iucnredlist.org/details/30375/0

Aloe peglerae - Aloes pani Pegler

inne nazwy: Aloes fez*

• Królestwo: Rośliny 
• Podkrólestwo: Rośliny naczyniowe 
• Klasa: Okrytonasienne
• Rząd: Szparagowce
• Rodzina: Żółtakowate
• Gatunek: Aloe peglerae

Występowanie

Zasiedla północny stok gór Magaliesberg i Witwatersberg. Jest endemitem dla RPA. Znany jedynie z trzech miejsc.

Ogólny opis

Aloes jest dosyć wysoką  rośliną, osiągającą 30-40 cm wysokości i 30-40 cm średnicy. Liście są szarozielone i posiadają tendencje do rozkrzewiania się. Brzegi liści posiadają kolce, białawe u młodych i czerwone u starszych liści. Kolce występują również przy oparciu liścia i ciągną się od podstawy do szczytu, przez środek liścia.

Rozmnażanie

Roślina kwitnie od lipca do sierpnia. Wytwarza jedną łodygę kwiatową. Kwiaty występują licznie na łodydze i są koloru blado-czerwonego z pręcikiem wyrastającym z kwiatowej rury. Kwiaty są zapylane przez ptaki, owady i wiatr. Nasiona przy sprzyjających warunkach kiełkują, zwykle na piaskowym terenie.

Zagrożenia

Roślina jest poważnie zagrożona, głównie z powodu usuwania i zbierania roślin w celach kolekcjonerskich, co z ograniczonym terenem występowania, może przyczynić się do wymarcia rośliny w stanie dzikim. Roślina na szczęście występuje na wielu terenach chronionych. Jest klasyfikowany jako gatunek zagrożony.

Długość życia

Brak danych.

Znaczenie dla człowieka 

Roślina bywa czasami uprawiana Jego sok ma właściwości lecznicze.

Warunki uprawy

Jest rośliną dosyć łatwą w uprawie, lecz jej dostępność nie jest tak duża, jak innych aloesów. Roślina jest głównie uprawiana jako doniczkowa. Lubi podłoże przepuszczalne, zazwyczaj ziemi z dodatkiem piasku. Nie lubi częstego podlewania. Rośnie powoli.

Ciekawostki

• Aloes został opisany i nazwany przez kolekcjonera roślin, Alice Pegler.
• Sok z aloesu zastosowany bezpośrednio na ranę, przyśpiesza proces gojenia.
• Tworzy gatunkowe mieszańce z Aloe marlothii i Aloe davyana.
• Roślina jest chroniona przez Witwatersrand National Botanical Garden przy współpracy z Gauteng Nature Conservation Department.
• Roślina należy do rodzaju Aloe, który liczy około 500 gatunków min. aloesa drzewiastego (Aloe arborescens), Aloe haworthoides i aloesa zwyczajnego(Aloe vera).
  
  

Bibliografia:

-https://en.wikipedia.org/wiki/Aloe_peglerae

-http://www.plantzafrica.com/plantab/aloepegler.htm

-http://www.iucnredlist.org/details/39586/0

Skorek z Wyspy Świętej Heleny - a jednak owady także wymierają

• Królestwo: Zwierzęta
• Typ: Stawonogi
• Gromada: Owady
• Rząd: Skorki
• Rodzina: Labiduridae
• Gatunek: Skorek z Wyspy Świętej Heleny(Labidura herculeana)

Występowanie

Skorek tego gatunku był endemiczny dla Wyspy Świętej Heleny. Spotykany był przede wszystkim w Horse Point Plain, Prosperous Bay Plain oraz we wschodniej suchej części wyspy. Zamieszkiwał głównie równiny, kolonie ptaków na skalistym terenie oraz tzw. lasy gumwood(porośnięte głównie roślinnością z rodzaju Commidendrum).

Ogólny opis

Skorek z Wyspy Św. Heleny był największym skorkiem żyjącym na świecie. Dorastał do 84 milimetrów z czego kleszcze mogły osiągać długość od 15 do 24 minimetrów. Ciało skorka było koloru czarnego i błyszczącego, natomiast nogi były czerwone. Elytry były krótkie oraz brak tylnych skrzydeł.

Dymorfizm płciowy

Samiec posiadał dłuższe i bardziej zakrzywione kleszcze

Pożywienie

Nigdy nie zbadano korka pod wzgldem zjadanego pożywienia. Prawdopodobnie był wszystkożerny.

Zachowanie

Słabo poznane. Większość życia skorek spędzał w głębokich i wilgotnych norach i szczelinach, wychodząc jedynie w deszczowe noce. Suche dni przeczekiwał w schronieniu.

Rozród

Bardzo słabo poznany. Wiadomo iż samica opiekowała się troskliwie jajkami, chroniąc je przed drapieżnikami oraz grzybami, często czyszcząc je. Prawdopodobnie matczyna troska kończyła się po osiągnięciu pierwszego lub drugiego stadium nimfy.

Naturalni wrogowie

Prawdopodobnie głównym drapieżnikiem polującym na tego owada był dudek z Wyspy Św. Heleny*(Upupa antaios), który obecnie jest gatunkiem wymarłym.

Długość życia

brak danych.

Przyczyny wymarcia

Skorek z Wyspy Świętej Heleny został po raz pierwszy odkryty w roku 1798 przez Johana Christiana Fabricius'a, lecz nie zwracano zbytniej uwagi temu owadowi i często mylono go z spokrewnionym gatunkiem obcążnicy nadbrzeżnej. W 1962 roku dwóch ornitologów Douglas Dorward i Philip Ashmole w poszukiwaniu kości ptaków, znalazło wielkie kleszcze, które po przeprowadzonych badaniach przez zoologa Arthur Loveridge okazały się być częscią ciała ogromnego skorka, któremu nadano nazwę łacińską Labidura loveridgei. W roku 1965 odkryto kilka żywych okazów i po ich analizie, okazało się iż skorek Labidura loveridgei został już wcześniej odkryty, z nadaną łacińską nawą Labidura herculeana do której powrócono. Od prawdopodobnej obserwacji owada w 1967 roku, nie znaleziono żywego osobnika tego gatunku. Wiosną 1988 roku ekipa dwóch mężczyzn rozpoczęła projekt Hercules ufundowany przez London Zoo, aby odszukać żywy okaz tego gatunku, jednak projekt nie powiódł się. W kwietniu 1995 roku odnaleziono kolejne szczątki skorka w opustoszałej koloni ptaków morskich(które wymarłe w skutek konkurencji ze strony wprowadzonych gatunków), co dowiodło iż występowały także w takich miejscach. Wielu naukowców sądzi iż skorek z Wyspy Św. Heleny przetrwał do dzisiejszych czasów, gdyż znajdowano części ciała skorków w 2000 i 2003 roku, lecz nie zostały one jednoznacznie przypisane temu gatunkowi. Jeśli skorek przetrwał to poważnym zagrożeniem dla tego gatunku jest budowa lotniska w Prosperous Bay Plain. Obecnie skorek z Wyspy Św. Heleny klasyfikowany jest jako gatunek krytycznie zagrożony i uważany jako przypuszczalnie znikły. Prawdopodobnymi przyczynami zniknięcia tego owada są wprowadzone gryzonie i skolopendra zwyczajna oraz utrata środowiska życia. W roku 2014 uznany za gatunek wymarły.

Ciekawostki

• Był największym skorkiem żyjącym na ziemi.
• Prawdopodobnie jego wymarcie wiąże się z wymarciem owadożernego ptaka, dudka z Wyspy Świętej Heleny(Upupa antaios).
• Poza skorkiem z Wyspy Świętej Heleny za całkowicie wymarłe uważa się endemiczną ważkę szablaka z Wyspy Św. Heleny*(Sympetrum dilatatum), chrząszcza Aplothorax burchelli oraz 18 gatunków endemicznych mięczaków(Campolaemus perexilis, Chilonopsis blofeldi, Chilonopsis exulatus, Chilonopsis helena,  Chilonopsis melanoides, Chilonopsis nonpareil, Chilonopsis subplicatus, Chilonopsis subtruncatus,  Chilonopsis turtoni, Helenoconcha leptalea, Helenoconcha minutissima, Helenoconcha polyodon, Helenoconcha pseustes, Helenoconcha sexdentata, Helenodiscus bilamellata, Helenodiscus vernoni, Pseudohelenoconcha spurca i Pupilla obliquicosta).
• Całkowicie wymarłymi kręgowcami z Wyspy Św. Heleny są petrel z Wyspy Św. Heleny*(Pseudobulweria rupinarum), kureczka z Wyspy Św. Heleny*(Porzana astrictocarpus), kukułka z Wyspy Św. Heleny*(Nannococcyx psix), gołąb z Wyspy Św. Heleny*(Dysmoropelia dekarchiskos), dudek z Wyspy Św. Heleny*(Upupa antaios) i tajfunnik Olson'a(Bulweria bifax).
• Dodatkowo za zanikłe z wyspy uważa się kilka ptaków morskich min. burzyka równikowego(Puffinus lherminieri), oceannika białobrewego(Garrodia nereis), głuptaka czerwononogiego(Sula sula), fregatę średnią(Fregata minor), fregatę małą(Fregata ariel).
• Na Wyspie Św. Heleny wymarły także 4 gatunki roślin(Acalypha rubrinervis, Heliotropium pannifolium, Nesiota elliptica, Trochetiopsis melanoxylon).
• Do rodzaju Labidura zalicza się 42 gatunki skorków, min. obcążnica nadbrzeżna(Labidura riparia), Labidura erythrocephala i Labidura bicolor.
  
  

Bibliografia:

-https://pl.wikipedia.org/wiki/Labidura_herculeana

-https://en.wikipedia.org/wiki/Saint_Helena_earwig

-https://es.wikipedia.org/wiki/Labidura_herculeana

-http://www.iucnredlist.org/details/11073/0

-http://www.earwigs-online.de/Lherculeana/Lherculeana.html

Chamelea gallina - jadalny filtr wody

• Królestwo: Zwierzęta
• Typ: Mięczaki
• Gromada: Małże
• Rząd: Veneroida
• Rodzina: Veneridae
• Gatunek: Chamelea gallina

Występowanie

Małża Chamelea gallina występuje głównie w wodach przybrzeżnych Oceanu Atlantyckiego. Spotyka się ją u wybrzeży Norwegii, Portugalii, Madery, Wysp Brytyjskich, Wysp Kanaryjskich, Maroko, a także w Morzu Śródziemnym, Czarnym i Adriatyckim.

Ogólny opis

Małża Chamelea gallina mierzy około 5 centymetrów długości. Muszla jest gruba i solidna, złożona z dwóch równych części. Jest trójkątna, zaokrąglona na przodzie i wydłużona w części tylnej. Periostrakum jest cienkie, a wiązadło łączące dwie części skorupy wąskie. Muszla posiada rzeźbiony grzbiet i jest zazwyczaj koloru białego lub kremowego, zwykle z trzema czerwonobrązowymi promieniami.

Dymorfizm płciowy

brak danych.

Populacja i zagrożenia

Gatunek jest powszechnie poławiany, lecz nie odnotowano spadku jego populacji i wydaje się być w miarę pospolity. Małża Chamelea gallina nie podlega klasyfikacji w stopniach zagrożenia.

Pożywienie

Plankton i cząstki materii organicznej zawieszonej w wodzie.

Zachowanie

Przez większość życia małże spoczywają na powierzchni piaskowego lub drobno ziarnistego dna, filtrując wodę z zawieszonego w niej pożywienia. Rzadko wykonuje jakikolwiek ruch. W razie zagrożenia chowa się do swojej szczelnej skorupy.

Rozród

Okres rozrodczy u tych małży przypada rożnie w zależności od występowania. Zazwyczaj ma miejsce w okresie wiosennym(marzec-maj). Samica uwalnia około 40 tysięcy jajeczek do wody, natomiast samce spermę. Po zapłodnieniu jajka, w ciągu około 10-12 godzin wykluwa się larwa zwana trochoforą, która unosi się w toni wodnej. Po upływie jednego dnia, larwa, przemienia się w weliger. W ciągu 6-10 dni larwa zakotwicza się na pobliskiej skalę, wodoroście itp., stając się powoli dorosłą małżom.

Naturalni wrogowie

Mogą stać się ofiarą drapieżnych ryb, ssaków morskich, ptaków itp.

Długość życia

Brak danych. Prawdopodobnie około 3 lat.

Znaczenie dla człowieka

Poławiana dla celów spożywczych, głównie na obszarze Turcji i Włoch. Czasami hodowane w akwakulturach, głównie we Włoszech.

Ciekawostki

• W 1995 całkowita liczba złowionych małż Chamelea gallina  wynosiła 42 000 ton.
• Wyróżnia się dwa podgatunki Chamelea gallina(Chamelea gallina gallina z Morza Śródziemnego i Chamelea gallina striatula z Atlantyku), które wcześniej były uznawane za osobne gatunki.
• Obecnie opisane są dwa gatunki małż z rodzaju Chamelea min. Chamelea gallina i Chamelea striatula.
  
  

Bibliografia:

-https://en.wikipedia.org/wiki/Chamelea_gallina

-http://www.fao.org/fishery/species/2697/en

-http://www.marlin.ac.uk/species/detail/2000

Ostrobok nowozelandzki - ostrobok z żółtym ogonem

inne nazwy: ostrobok żółtoogonowy*

• Królestwo: Zwierzęta
• Podtyp: Kręgowce
• Gromada: Promieniopłetwe
• Rząd: Okoniokształtne
• Rodzina: Ostrobokowate
• Gatunek: Ostrobok nowozelandzki(Trachurus novaezelandiae)

Występowanie

Ostrobok nowozelandzki występuje w ciepłych wodach u wybrzeży południowej Australii i Nowej Zelandii.

Ogólny opis

Ostrobok nowozelandzki dorasta przeciętnie do 30 cm długości, choć spotykane są osobniki do 50 cm długości. Ryba posiada srebrzysty kolor łusek z odcieniami brązowego i zielonego oraz żółtym paskiem wzdłuż ogona. Posiada wyraźną czarną plamę na operculum. Posiada powiększone łuski wzdłuż całej linii bocznej. Płetwa brzuszna ma kształt sierpa, a płetwa ogonowa jest mocno rozwidlona.

Dymorfizm płciowy

brak danych.

Populacja i zagrożenia

Populacja ostroboka nowozelandzkiego nie wydaje się zagrożona, mimo intensywnych polowań na te ryby przez człowieka. Gatunek nie podlega klasyfikacji w stopniach zagrożenia.

Pożywienie

Małe ryby, skorupiaki, głowonogi.

Zachowanie 

Ostrobok jest gatunkiem żyjącym w ławicach. Osobniki dorosłe zasiedlają głównie strefę przybrzeżną, czasami wpływając do ujść rzek. Głównie zasiedlają wody do 150 metrów głębokości, cieplejszej niż 13*C, zazwyczaj przy skalistych rafach. Młode osobniki trzymają się razem, unosząc się w toni wodnej. Lubią wody o piaszczystym lub mulistym dnie. Jest gatunkiem wędrownym.

Rozród

Tarło odbywa się głównie od października do lutego. Samica może znieś nawet 100 tysięcy jajeczek, unoszących się w toni wodnej. Larwy wykluwają się po kilku dniach i posiadają jedynie kilka milimetrów. Unoszą się swobodnie w toni wodnej dzięki kropelce tłuszczu. Ryba dojrzewa po osiągnięciu 20 cm długości.

Naturalni wrogowie

Głównie głuptak pospolity, głuptak australijski, pingwin mały, delfiny i większe drapieżne ryby.

Długość życia

Prawdopodobnie około 25 lat.

Znaczenie dla człowieka

Jest rybą poławianą masowo w celach gospodarczych i w wędkarstwie, czasami używana jako przynęta na większe ryby.

Ciekawostki

• Często mylony z ostrobokiem australijskim. Najlepiej odróżnić je po ilości dużych łusek na linii bocznej. Ostrobok nowozelandzki ma ich 68-73, a australijski 76-82.
• Ryba powszechnie sprzedawana na surowo, lub wędzona i mrożona. Ponadto często jedzona po przysmażeniu lub przypieczeniu.
• Rodzaj Trachurus liczy 14-15 gatunków ostroboków min. ostroboka śródziemnomorskiego(Trachurus mediterraneus), ostroboka pospolitego(Trachurus trachurus) i ostroboka adeńskiego(Trachurus indicus).
  
  

Bibliografia:

-https://en.wikipedia.org/wiki/Yellowtail_horse_mackerel

-http://www.fishbase.org/summary/1979

-http://australianmuseum.net.au/yellowtail-scad-trachurus-novaezelandiae

Żaba purpurowa - najbrzydszy płaz świata

inne nazwy: żaba świnionosa

• Królestwo: Zwierzęta
• Podtyp: Kręgowce
• Gromada: Płazy
• Rząd: Płazy bezogonowe
• Rodzina: Seszelkowate
• Gatunek: Żaba purpurowa(Nasikabatrachus sahyadrensis)

Występowanie

Żaba purpurowa jest gatunkiem endemicznym dla Ghatów Zachodnich. Płaza tego zarejestrowano jedynie w dwóch miejscach, w Cardomom Hills w Kerali i Kattapana w pobliżu powiatu Idukki. Zasiedla głównie wiecznie zielone lasy na wysokości 850-1000 m n.p.m.

Ogólny opis

Żaba ta posiada bardzo charakterystyczny, niemal kosmiczny wygląd. Kształt ciała jest podobny, jak u większości innych żab, lecz jest ono bardziej nadęte z grubymi i krótkimi kończynami. Głowa jest dosyć mała, zakończona wąskim pyskiem z szpiczastym ryjkiem. Oczy są niewielkie, a dolna szczęka dosyć elastyczna. Język jest krótki i zaokrąglony. Żaba jest zazwyczaj koloru fioletowego, blaknącego od spodu. Skóra jest gładka. Żaba purpurowa dorasta od 5,3 do 9 centymetrów.

Dymorfizm płciowy

Samce są mniejsze o ok. 1/3 od samic.

Populacja i zagrożenia

Żaba purpurowa jest klasyfikowana jako gatunek zagrożony wyginięciem, ze względu na ograniczony teren występowania i degradacje środowiska naturalnego żaby. Żaba znana jest jedynie z 135 osobników z czego jedynie 3 były samicami. Żaba świnionosa jest bardzo rzadkim gatunkiem, bardzo rzadko obserwowanym. Głównym zagrożeniem dla tego płaza jest przekształcanie jego naturalnego środowiska w plantacje kawy, imbiru itp. Potencjalnym zagrożeniem dla tej żaby jest także budowa tamy, która zaleje obszar występowania tej żaby. W przyszłości należałoby utworzyć rezerwaty na terenach występowania tej żaby.

Pożywienie

Głównym pożywieniem żaby purpurowej są termity i inne bezkręgowce podobnej wielkości. Kijanki żywią się drobną zawiesiną w wodzie.

Zachowanie

Ekologia żaby purpurowej nie jest dokładnie poznana. Większość czasu żaba spędza pod ziemią, żywiąc się żyjącymi tam termitami i bezkręgowcami, które łapie swoim językiem. Żaba może zakopywać się na głębokość od 1,3 do 3,7 metrów, przy pomocy swoich tylnych kończyn, zazwyczaj w pobliżu gniazd termitów. Żaba wsuwa swój ryjek do tuneli termitów i dzięki swojemu językowi łapie ofiary. Płaz zazwyczaj aktywnie poszukuje pożywienia. Podczas odpoczynku chowa swoje kończyny pod ciało.

Rozród

Pora godowa u tych płazów przypada podczas monsunów(zazwyczaj od kwietnia do maja), kiedy opuszczają one swoje nory. Żaby gromadzą się w pobliżu zbiorników wodnych i przystępują do kopulacji. Samiec łapie samice tuż nad tylnymi nogami i przystępuje do ampleksus. Wytwarza on też lepką wydzielinę, aby lepiej przywrzeć do samicy. Samica znosi jaja w pobliżu małych zbiorników i kałuż powstałych podczas monsunu, a samiec od razu zapładnia je. Samica jednej nocy może złożyć nawet 3600 jaj. Wylęgnięte kijanki, prowadzą zazwyczaj nocną aktywność i często przez narastające deszcze przenoszone są do większych zbiorników i cieków wodnych(zwykle strumieni). Kijanki posiadają przyssawkę, która umożliwia im życie w wartkich strumieniach. Kijanka po 100 dniach i różnych metamorfozach, przekształca się w dorosłego osobnika. Niemal 3-5 minut od opuszczenia środowiska wodnego, żaby zakopują się w glebie.

Naturalni wrogowie

Brak danych. Kijanki są narażone na ataki ryb, innych żab i drapieżnych bezkręgowców.

Długość życia

Brak danych.

Znaczenie dla człowieka

Żaba purpurowa jest jedynym przedstawicielem prymitywnej grupy płazów występującej ponad 130 milionów lat temu, dlatego może być tematem badań na temat ewolucjonizmu i paleontologii prehistorycznych żab. Jest bardzo rzadko trzymana w niewoli, głównie w celach naukowych. Miejscowa ludność wierzy iż zjedzenie ciężarnej żaby przynosi uleczenie od wszelkich chorób.

Ciekawostki

• Została okrzyknięta najbrzydszym płazem świata.
• Jest jedynym przedstawicielem swojego rodzaju Nasikabatrachus.
• Do niedawna(2006 rok) żaba purpurowa była zaliczana do monotypowej rodziny Nasikabatrachidae.
• Została odkryta we wrześniu(październiku?) 2003 roku przez Sathyabhama Das Biju, Instytutut Badawczy w Palode i Franky'ego Bossuyta z Otwartego Uniwersytetu w Brukseli, choć sama żaba była już wcześniej znana przez lokalną ludność.
• Takson został już opisany w 1917 roku, badając kijanki żaby.
• Ryby z rodzaju Glyptothorax ,Homaloptera, Travancoria i Bhavania posiadają podobną przyssawkę jak kijanki żaby purpurowej, co jest przykładem konwergencji.
• Żaba purpurowa posiada podobny tryb życia i budowę ciała jak płazy z rodzaju Rhinophrynus i Hemisus.
• Żaba świnionosa zwana jest żywą skamieniałością. Gatunek powstał 130-180 mln lat temu(najstarszy gatunek żaby w Indiach) i prawdopodobnie przybył z Afryki do Indii przez pomost lądowy. Żaby z tej rodziny występujące w Afryce. Wymarły, pozostawiając jedynego przedstawiciela występującego w Indiach.
• Zmniejszenie populacji tej żaby może być spowodowane także zmianami klimatycznymi i zwiększonym promieniowaniem UV. 
• Najbliższymi krewnymi tego płaza są żaby z rodzaju żab seszelskich(Sooglossus) do którego zaliczane są 4 gatunki min. żaba Gardinera*(Sooglossus gardineri), seszelska żaba palmowa*(Sooglossus pipilodryas), żaba seszelska*(Sooglossus sechellensis) i żaba Thomasseta*(Sooglossus thomasseti), które są endemiczne dla Seszeli.
• W 2014 roku po raz pierwszy został nakręcony film przez badaczy płazów, przedstawiający nawołującego samca. Odgłosy przypominają gdakanie. Link
  
  
  

Bibliografia:

-https://pl.wikipedia.org/wiki/Nasikabatrachus_sahyadrensis

-https://en.wikipedia.org/wiki/Purple_frog

-http://www.iucnredlist.org/details/58051/0