Owocożer szarogłowy - gołąb z bezludnej wyspy

• Królestwo: Zwierzęta
• Podtyp: Kręgowce
• Gromada: Ptaki
• Rząd: Gołębiowe
• Rodzina: Gołębiowate
• Gatunek: Owocożer szarogłowy(Ptilinopus insularis)

Występowanie

Zamieszkuje bezludną wyspę Henderson na południowo-środkowej części Oceanu Spokojnego, należąca do koloni Pitcairn. Jego siedlisko to lasy o gęsty poszycie, zwykle w głębi wyspy.

Ogólny opis

Owocożer mierzy przecięcie 20-25 cm długości ciała, przy wadze 95-105 gramów. Ciało ptaka jest ciemnooliwkowe z żółtozieloną częścią brzuszną. Czoło i korona gołębia są jasnoszkarłatne z wąską żółtawą granicą. Głowa, szyja, klatka piersiowa i górna część pleców są koloru srebrzystoszarego z odcieniem zieleni. Pióra na krawędziach skrzydeł są zwykle żółte, ogon żółtozielony, a nogi czerwone. Dziób jest żółty z czarną końcówką. Osobniki młodociane nie posiadają szkarłatnego koloru na głowie. 

Dymorfizm płciowy

Niezbadany. Przypuszczalnie brak wyraźnego.

Populacja i zagrożenia

Obecnie wyspa Henderson jest niezamieszkana, dlatego degradacja środowiska i polowania nie zagrażają owocożerowi szarogłowemu, jednak gatunek jest klasyfikowany jako narażony na wyginięcie. Głównym zagrożeniem dla tego gatunku są gatunki obce. Szczur pacyficzny sprowadzony na wyspę przez Polinezyjczyk ok. 800 lat temu, zaburzył delikatny ekosystem wyspy, doprowadzając do wymarcia kilku endemicznych gatunków zwierząt. Obecnie rdzenna ludność wyspy Henderson wymarła, tak więc szczur pacyficzny nie możny się, aż tak zastraszającym tempie, jak na innych zamieszkałych przez ludzi wyspach. Populacja owocożera szarogłowego w 1987 roku szacowana była na 3420 ptaków. Wzrosła ona w 1992 roku do ok. 4000 ptaków. Populacja gołębia może mieć sezonowe wahania w miarę dostępności pożywienia, lecz uważa się ja za stabilną. Badacze sądzą iż wprowadzenie kolejnego gatunku obcego, zwłaszcza z rodzaju Rattus(np. szczura śniadego, bardziej ekspansywnego od pacyficznego) może mieć katastrofalne skutki. Także wprowadzenie innych gatunków obcych(jak inwazyjnych roślin, lub innych ptaków), lub chorób(typu malaria, ptasia ospa) może zaburzyć ekosystem wyspy i doprowadzić do wymarcia pozostałych endemicznych gatunków. Obecnie wyspa od 1988 roku została zakwalifikowana do Światowego Dziedzictwa UNESCO i w 2011 roku wprowadzono operacje zwalczania szczurów, która od 2013 roku jest monitorowana, aby ocenić jej skuteczność. Prowadzone są także akcję, aby wykluczyć inwazję gatunków obcych.

Pożywienie

Żywi się owocami, zwłaszcza tymi z duża ilością wody. Odnotowano iż zjada 19 gatunków różnych roślin, z dominacją gatunku Procris pedunculata. Ze względu na skromne zasoby wody słodkiej na wyspie, gołąb większość wody zdobywa z pożywienia.

Zachowanie  

Ekologia gatunku słabo poznana. Zaobserwowano przejawy terytorializmu u tego gatunku, gdyż często brani drzew na których ulokowane są zjadane owoce. Rzadko korzysta z wodopoju(na wyspie odnotowano jedynie jedno źródło słodkiej wody). Potrzebne zapotrzebowanie na wodę pobiera z pokarmu. Widywany zazwyczaj pojedynczo, lub w parach.

Rozród 

Biologia rozrodu słabo poznana. Odnotowano jedynie 2 gniazda tego gatunku z jednym jajkiem. Odkrycia dokonano w marcu, tak więc okres lęgowy przypada prawdopodobnie w styczniu. Przypuszczalnie rozmnażają się raz do roku.

Naturalni wrogowie 

Obecnie jedynym wrogiem tego gołębia jest szczur pacyficzny. Zjada on większość owoców na wyspie oraz pisklęta i jaja endemicznych ptaków.

Długość życia  

brak danych.

Znaczenie dla człowieka

Brak szczególnego znaczenia dla człowieka.

Ciekawostki

• Na wyspie Hendersona znaleźć można niegdyś 3 innych przedstawicieli rodziny gołębiowatych, min. wyspiarek Gallicolumba leonpascoi, muszkatela Ducula harrisoni i Bountyphaps obsoleta. Wymarły około roku 1050 naszej ery, kiedy pierwsi ludzie przybyli na wyspę. Przypuszczalnie 6 gatunków endemicznych ślimaków także wymarło w tym okresie.
• Na wyspie obecnie występują 3 inne gatunki endemicznych ptaków min. loreczka przepasana (Vini stepheni), trzciniak blady (Acrocephalus taiti) i nielotna kureczka smolista (Porzana atra). Większość owadów i ślimaków wyspy jet nieznana, choć 1/3 poznanych jest endemiczna dla wyspy. Na wyspie występuje także 51 gatunków roślin, z czego 10 jest endemiczna. Odnotowano także wystąpienie przedstawiciela rodziny scynkowatych Emoia cyanura i bliżej niezidentyfikowanego gatunku gekona. Na wyspie gniazduje żółw zielony(Chelonia mydas). Na wyspie nie występowały naturalnie ssaki, a jedynie szczur pacyficzny został przywleczony przez Polinezyjczyków.
• Na wyspie odnotowano 15 gatunków ptaków morskich z których przynajmniej 9 gniazduje na wyspie. Wyspa Hendersona jest jedynym miejscem gniazdowania petrela samotnego(Pterodroma atrata), odkąd w 1922 roku kolonia została zdziesiątkowana przez inwazję szczurów na wyspie Ducie. Oceannik białogardły(Nesofregetta fuliginosa), muszkatela płaskodzioba(Ducula galeata), muszkatela niebieskawa(Ducula zorze) i muszkatela brodawkowata (Ducula pacifica) obecnie uważane są za wymarłe na wyspie, a dawniej lęgowy burzyk brunatny(Puffinus nativitatis) i głuptak czerwononogi (Sula sula), obecnie jedynie odwiedzają wyspę przelotnie.
• Na wsypie od ok. roku 1000 naszej ery występowała ludność polinezyjska, która z niewyjaśnionych przyczyn wymarła między wiekiem XII i XV. Możliwe iż wymarła z głody, gdyż na wyspie gleby nie nadają się pod uprawę.
• Został opisany w 1908 roku przez australijczyka Alfred'a John'a North'a.
• Rodzaj Ptilinopus liczy ok. 53 gatunki gołębi min. owocożera mariańskiego (Ptilinopus roseicapilla), owocożera białolicego(Ptilinopus pulchellus) i owocożera atolowego(Ptilinopus purpuratus).    

Bibliografia:

- https://en.wikipedia.org/wiki/Henderson_fruit_dove

-http://www.hbw.com/species/henderson-fruit-dove-ptilinopus-insularis

-http://www.arkive.org/henderson-fruit-dove/ptilinopus-insularis/

Koreochomik długoogonowy - chomik, jak szczur

inne nazwy: chomik koreański

• Królestwo: Zwierzęta
• Podtyp: Kręgowce
• Gromada: Ssaki
• Rząd: Gryzonie
• Rodzina: Chomikowate
• Gatunek: Koreochomik długoogonowy(Tscherskia triton)

Występowanie

Występuje w północno-wschodnich Chinach, Korei oraz na terytorium Rosji nieco poza naturalną granicę rosyjsko-chińską rzekę Amur. Można go spotkać przede wszystkim na suchych terenach otwartych, terenach zakrzewionych, bagiennych i przyrzecznych, a także polach uprawnych, wzdłuż kanałów i dróg.

Ogólny opis

Chomik koreański jest niewielkim przedstawicielem rzędu gryzoni osiągającym ok. 20 cm długości ciała, przy wadze ok. 180 gramów. Wyglądem nie przypomina chomika, lecz bardziej przedstawiciela rodzaju szczurów. Posiada nietypowy długi ogon, prawie równy długości reszty ciała gryzonia. Umaszczenie zwykle ciemnobrunatne, lub szare, zwykle z białym spodem ciała.

Dymorfizm płciowy

Niezbadany. Przypuszczalnie jak większość przedstawicieli rodziny chomikowatych, samica jest nieco większa.

Populacja i zagrożenia

Chomik koreański klasyfikowany jest jako gatunek najmniejszej troski. Nie badano stanu populacji tego gryzonia, lecz nie wydaje się ona mała. Nie zaobserwowano poważnych zagrożeń dla tego chomika, choć wysuszanie bagien wraz z regulacją rzek i zmianą stosunków wodnych, może być przyczyną spadku populacji chomika koreańskiego na niektórych obszarach. Uważany za szkodnika na terenach uprawnych. Rozmnaża się w niewoli, choć rzadko jest w niej trzymany.

Pożywienie

Przede wszystkim nasiona dzikich i uprawnych roślin, a także liście, korzenie i owoce, urozmaicając przypuszczalnie swoją dietę w drobne bezkręgowce. 

Zachowanie

Chomik koreański jest gatunkiem lądowym. Tworzy dosyć głębokie, pionowe nory, w których przechowuje zazwyczaj duża ilość pożywienia umieszczanego w specjalnych komorach. Może zgromadzić nawet 10 kilogramów pożywienia. Jest gatunkiem hibernującym, lecz z typowym przerywanym snem zimowym, aby dostarczyć pożywienia organizmowi w postaci zgromadzonych zapasów. Prowadzą samotny tryb życia, jak większość chomikowatych. Jest zwierzęciem zwykle nocnym, chociaż widywany za dnia, poszukując pożywienia. Zapewne jak większość chomików, jest zwierzęciem terytorialnym z przewagą samic o tendencjach dominujących.

Rozród

Zwykle rozmnaża się na przełomie kwietnia-października(Chony maj-sierpień). Samce zwykle opuszczają swoje terytoria w poszukiwaniu godowych do godów samic. Ciąża trwa krótka, jak u innych chomikowatych(ok. 20 dni), po czym samica w swojej norze rodzi 8-10 młodych(największy zanotowany miot liczył 24 osobników). Po około 3 tygodniach są samodzielne. Samica może odchować rocznie do 3 miotów. Okres dojrzałości płciowej jest niezbadany(przypuszczalnie ok. 6-8 tygodni).

Naturalni wrogowie

Chomik koreański może padać ofiarą sów, łasicowatych, lisów, kotów, psów, większych jaszczurek i węży. Za dnia mogą padać ofiarą ptaków drapieżnych. Chomik broni się przy pomocy ostrych siekaczy.

Długość życia

ok. 1 rok na wolności.

Znaczenie dla człowieka

Uważany za szkodnika z powodu niszczenia roślin uprawnych, jak słonecznik, soja, kukurydza i ryż. Rzadko hodowany w niewoli.

Ciekawostki

• Jest monotypowym przedstawicielem rodzaju Tscherskia. 
• Został opisany w 1899 roku przez brytyjskiego zoologa William'a Edward'a de Winton'a.
• Niektórzy sądzą iż 15 gua z księgi przemiany Yijing odnosi się właśnie do chomika koreańskiego.
• Chomik ten najprawdopodobniej pojawił się w późnym pliocenie. 
• W angielskim nazewnictwie zwany jest "greater long-tailed hamster", czyli większy chomik długoogonowy, lub "the rat-like hamster", czyli chomik szczuropodobny. Druga z tych nazw czasami odnosi się także do chomika Sokołowskiego(Cricetulus sokolovi). 

Bibliografia:

-https://en.wikipedia.org/wiki/Greater_long-tailed_hamster

-https://pl.wikipedia.org/wiki/Koreochomik_d%C5%82ugoogonowy

-http://www.iucnredlist.org/details/22432/0

Leprechaun - irlandzki skrzat

Pierwsze podania

Leprechaun pochodzi z irlandzkiego folkloru i legend. Pierwsze wzmianki o nim można odszukać w średniowiecznym opowiadaniu Echtra Fergus mac Leti, opisujące przygody legendarnego króla Ulster zwanego Fergus mac Leti. Kiedy król śpiąc odpoczywał na plaży, trzy leprechauny postanowiły przyciągnąć go do morza. Kiedy bohater w końcu się zbudził, złapał małych żartownisiów, a ci za uwolnienie obiecali mu iż spełnią jego trzy życzenia. Według irlandzkiej tradycji leprechaun jest samotnym stworzeniem, trudniącym się szewstwem i lubiącym czynić ludziom psikusy. Według poety Williama Butlera Yeatsa leprechaun ukrywa skarp z pradawnych wojen o bardzo dużej wartości. W folklorze często mówi się iż leprechaun posiada garniec złota, ukryty po drugiej stronie tęczy. Istnieje także jedne opowiadanie o rolniku, który złapał leprechauna i zmusił go do wydania miejsca ukrycia skarbu. Ten pokazał chwast pod którym go zakopał, tak więc rolnik, aby nie pomylić się z innymi podobnymi roślinami, zaznaczył go czerwoną wstążką. Człowiek jednak nie miał przy sobie łopaty, dlatego zostawił skrzata na miejscu i poleciał szybko do domu po narzędzia. Kiedy wrócił wszystkie rośliny zostały obwiązane czerwoną wstążką, a rolnik nigdy nie znalazł skarbu, nie rozpoznając rośliny pod którą go zakopano.

Wygląd 

Leprechaun wyglądem przypomina starego, niskiego człowieka z długą, zwykle rudą brodą. Pierwotnie ubrany był w czerwony kapelusz, czerwoną skórzaną kurtkę i białe spodnie. Jednak w bardziej współczesny przedstawieniach, leprechaun ubrany jest w zielony, lub szmaragdowy anglez(długi surdut). Leprechaun zwykle pali fajkę. Nosi przy sobie zwykle dwie sakwy z dwoma monetami, jedną srebrną i jedną złotą. Kiedy chce coś zakupić używa srebrnej monety, która po zmianie właściciela szybko znika. Natomiast złota używana jest jako łapówka, kiedy na przykład skrzat zostaje złapany. Jednak i ta moneta, także znika, lub zmienia się w popiół kiedy zmieni posiadacza. Innymi skrzatami występującymi w folklorach różnych rejonów są min:

• Skrzat-zwany także krasnalem, lub krasnoludkiem. Popularny w wielu baśniach i folklorze krajów europejskich. Często uważany za strażnika ogrodów, dlatego jego figurki często stoją wśród ogrodowych roślin. Niegdyś wierzono i odganiają złe moce, obecnie stawia się je jako ozdoba.                                   

• Gnom-istota legendarna i baśniowa, często utożsamiana z ziemią. Według Paracelsusa gnomy są żywiołakami ziemi, żyjące jedynie pod gruntem.

W środkach masowego przekazu

Leprechaun jest najczęściej uważany za jeden z symboli Irlandii. Leprechaun występuje w legendarnym opowiadaniu Echtra Fergus mac Leti i w filmie Leprechaun Marka Jonesa. Leprechaun występuje także w opowiadaniu J. K. Rowling Harry Potter(pod nazwą spolszczoną leprokonus). Był on maskotką irlandzkiej drużyny podczas mistrzostw w quidditchu. Skrzaty te występują także w grze Dungeons & Dragons i Heroes IV Might and Magic, jako reprezentant sił natury.

Bibliografia:
-https://pl.wikipedia.org/wiki/Leprechaun
-https://en.wikipedia.org/wiki/Leprechaun

Skrytokret wydmowy - przypuszczalnie wymarły złotokret

inne nazwy: złotokret de Winton'a*

• Królestwo: Zwierzęta
• Podtyp: Kręgowce
• Gromada: Ssaki
• Rząd: Afrosoricida
• Rodzina: Złotokrety
• Gatunek: Skrytokret wydmowy(Cryptochloris wintoni)

Występowanie

Zasiedlał wydmy, biom typu scrub i otwarte tereny piaszczyste leżące w Namaqualand w miejscowości Port Nolloth(RPA). Gatunek endemiczny.

Ogólny opis

Znany jedynie z 3 złapanych osobników. Bardzo podobny do złotokreta wielkiego*(Chrysospalax trevelyani). Górna cześć ciała jest żółtawa lub żółtoszara, natomiast dolna jasna. Złapane osobniki mierzyły 9 cm długości ciała. Złotokrety są ogólnie niewielkimi ssakami przystosowanymi do życia pod ziemią. Ich oczy są w zaniku, natomiast każda przednia łapa posiada po dwa, silnie rozwinięte i długie pazury, wraz z dwoma mniejszymi. Ogon jest krótki. Brak małżowin usznych, choć zmysł słuchu jest prawdopodobnie bardzo dobry.

Dymorfizm płciowy

brak danych.

Pożywienie

Głównie owadożerny. Zapewne polował na znajdowane pod ziemią pierścienice i owady, choć mógł także zjadać małe jaszczurki i ślimaki.

Zachowanie

Niemal całe życie Cryptochloris wintoni zamieszkiwał pod ziemią. Prowadził samotny tryb życia, przemierzając teren pod ziemią. Przypuszczalnie nie tworzył tuneli, ze względu na występowanie na terenach piaszczystych o sypkim podłożu. Zachowanie tego złotokreta jest bardzo słabo poznane, ze względu na brak obserwacji w naturalnym środowisku. Prawdopodobnie nie odbiegało od zachowań innych złotokretów.

Rozród

brak danych. 

Naturalni wrogowie

brak danych. Mógł padać ofiarą węży, ptaków i ssaków drapieżnych.

Długość życia

brak danych.

Przyczyny wymarcia

Gatunek jest obecnie klasyfikowany jako krytycznie zagrożony, choć nie był widywany od 50 lat. Uznawany za prawdopodobnie wymarłego. Znany był jedynie z 3 okazów. Przypuszczalnie główną przyczyną prawdopodobnego wymarcia tego gatunku, była utrata siedliska życia. Tereny w Port Nolloth są obecnie eksploatowane pod złoża diamentów, dlatego kopalnictwo może być główną przyczyną wymarcia złotokreta de Winton'a.

Ciekawostki

• Został naukowo opisany w 1907 roku przez południowoafrykańskiego lekarza i paleontologa Roberta Broom'a.
• Jego epitet gatunkowy "wintoni" został mu nadany na część William'a Edward'a de Winton'a, brytyjskiego zoologa.
• Jest obecnie klasyfikowany jako krytycznie zagrożony, choć większość badaczy sądzi iż wymarł, gdyż nie widziano go od ponad 50 lat. Aby zakwalifikować go jako wymarłego, trzeba wykonać potrzebne badania terenowe.
• Wraz z złotokretem van Zyl'a*(Cryptochloris zyli) jest jedynym przedstawicielem rodzaju Cryptochloris. Jego kuzyn jest poważnie zagrożonym gatunkiem. 

Bibliografia
-https://pl.wikipedia.org/wiki/Skrytokret
-http://www.iucnredlist.org/details/5748/0
-https://en.wikipedia.org/wiki/De_Winton%27s_golden_mol

Meganeura monyi - olbrzymia praważka. Jeden z największych owadów wszech czasów.

• Królestwo: Zwierzęta
• Typ: Stawonogi
• Gromada: Owady
• Rząd: Protodonata
• Rodzina: Meganeuridae
• Gatunek: Meganeura monyi

Występowanie

Meganeura monyi zasiedlała tropikalne tereny podmokłe, prawdopodobnie na dzisiejszym terytorium Francji, Belgii i Wielkiej Brytanii ok. 300 milionów lat temu. 

Ogólny opis

Meganeura monyi mierzyła przeciętnie 1 metr długości ciała, przy rozpiętości skrzydeł osiągającej 65 cm. Skrzydła praważki nieco różniły się od skrzydeł współczesnych ważek, nie posiadały pterostygma, arculusa i nodusa w budowie anatomicznej skrzydła.  Skrzydła przednie były smuklejsze od skrzydeł tylnych. Żuwaczki były bardzo silne, działające na zasadzie ząbkowanych nożyc. Meganeura posiadała 3 pary długich nóg, przystosowana do zagarniania zdobyczy.

Dymorfizm płciowy

brak danych.

Pożywienie 

Meganeura była bardzo groźnym drapieżnikiem swoich czasów. Polowała na inne wielkie owady, a także pierwsze płazy i gady.

Zachowanie

Meganeura monyi zapewne większość czasu spędzał poszukując odpowiednich ofiar. Dzięki mocnym żuwaczką, mógł z łatwością przegryźć się przez egzoszkielet większości praowadów. Dzięki długim i chwytnym kończynom, mógł także wspinać się po drzewach, aby dorwać ofiarę tam ukrywającą się.

Rozród

Przypuszczalnie meganeura rozmnażała się podobnie jak współczesne ważki. Larwa przypuszczalnie mogła mieć 30 cm długości ciała i być groźnym drapieżnikiem.

Naturalni wrogowie

Przypuszczalnie brak.

Długość życia

brak danych.

Przyczyny wymarcia

Meganeura monyi wymarł prawdopodobnie 305 milionów lat temu podczas tzw. karbońskiego upadku lasów, wymierania spowodowanego zmianami klimatycznymi. Prawdopodobnie zmniejszyła się także ilość tlenu w atmosferze, dzięki czemu wielkie owady nie mogły poprawnie funkcjonować. Długie tchawki pobierające znaczną ilość tlenu, potrzebnego do wytworzenia energii, dla szybkiego latania i polowania, nie mogły pobierać dostatecznej ilości tego gazu pod koniec karbonu, kiedy jego poziom się zmniejszył. Zanikanie terenów podmokłych i ocieplenie się klimatu , mogło także być przyczyną wymarcia.  

Ciekawostki

• Meganeura monyi, wraz z Meganeuropsis permiana(rozpiętośc skrzydeł ok. 70 cm) były największymi owadami wszech czasów.

• Arthropleura była największym znany owadem lądowym, żyjącym także w karbonie. Mogła mierzyć nawet 3 metry długości ciała.
• Poziom tlenu w okresie karbońskim mógł wynosić nawet 35%, czyli o 15% więcej niż dzisiaj. Sądzi się iż gaz w takiej gęstości mógł być zabójczy dla niewielkich organizmów, dlatego, aby się przed tym uchronić, owady osiągnęły gigantyczne rozmiary.
• Inną teorią wyjaśniającą gigantyzm owadów jest tzw. ewolucyjny wyścig zbrojeń, tak jak gady, czy ssaki, bez konkurencji z innych stron grup zwierząt, owady zajmowały wszystkie nisze ekologiczne, przy czym niektóre osiągając wielkie rozmiary.
• Pierwsza znana skamieniałość meganeury została znaleziona w pokładach węgla w francuskiej miejscowości Commentry w 1880 roku. Została naukowo opisana 1885 roku przez francuskiego paleontologa Charles'a Brongniart'a, który nazwał wymarłego owada "Meganeura" oznaczającą "duże nerwy", która odnosi się do zachowanej sieci nerwów na skrzydłach ważki.
• W 1979 roku odnaleziono kolejną skamielinę w Bolsover w angielskim hrabstwie Derbyshire.
• Obecnie rodzaj Meganeura liczy 3 gatunki wielkich ważek min. Meganeura brongniarti, Meganeura monyi i Meganeura vischerae.

Bibliografia:

-https://pl.wikipedia.org/wiki/Meganeura

-https://en.wikipedia.org/wiki/Meganeura

-http://edennoori.wikia.com/wiki/Meganeura_Monyi

-http://www.prehistoric-wildlife.com/species/m/meganeura.html

Klon wytworny - klon z Chin

• Królestwo: Rośliny 
• Podkrólestwo: Rośliny naczyniowe 
• Klasa: Okrytonasienne
• Rząd: Mydleńcowce
• Rodzaj: Mydleńcowate
• Gatunek: Klon wytworny(Acer elegantulum)

Występowanie

Naturalnie występuje w Chinach, głównie w prowincjach Fujian, południu Anhui, Guangxi, Guizhou, Hunan, Jiangxi i Zhejiang. Zasiedla głównie górskie lasy, zwłaszcza te położone w dolinach na wysokości 200-1400 m n.p.m.

Ogólny opis

Drzewo dorasta do 15 metrów wysokości. Pokrój jest zwykle owalny. Kora na pniu jest ciemnobrązowa, natomiast na gałęziach zielona. Liście są 5-7 klapowane, drobno ząbkowane o wydłużonych i ostro zakończonych klapach. Liście zwykle mierzą 7-16 cm długości i 5-13 szerokości. Owłosienie występuje jedynie na kątkach nerwowych. Młode i opadające liście są zwykle koloru czerwonego, natomiast liście dojrzałe zielone. Ogonek długości 3-6 cm, brak owłosienia. Podobny do Acer pubinerve (od którego różni się brakiem owłosienia na nerwach i ogonku) oraz klona chińskiego(Acer sinense)(którego liście są ciemniejsze, ogonek liściowy smuklejszy, a owoce mniejsze).

Rozmnażanie 

Kwitnie zwykle na początku maja. Kwiat jest wiechowaty o długości 2-3 cm. Posiada 5 działkowych kielichów o kolorze jasnozielonym. W kwiatach znajduje się 8 pręcików. Owoce zwykle dojrzewają we wrześniu i są to nagie skrzydlaki o długości 8-10 mm o jasnożółtym kolorze. Rozmnażany także przez podział oraz szczepienia. Nasiona kiełkują na wiosnę. Kiełkująca sadzonka najczęściej posiada różową barwę.

Zagrożenia

Nie podlega klasyfikacji w stopniach zagrożenia. Nie podjęto badań w celu określenia populacji dzikich klonów wytwornych. Prawdopodobnie gatunek niezagrożony. Drzewo uprawiane.

Długość życia 

Prawdopodobnie jak większość klonów 100-200 lat.

Znaczenie dla człowieka

Drzewo spotykane w uprawie, choć w Europie dosyć rzadko. Cenny surowiec drzewny w Chinach. Ekstrakt alkoholowy z liści klona wytwornego ma właściwości przeciwutleniające.

Warunki uprawy

Roślina w miarę mrozoodporna.  Najlepiej rośnie na glebie żyznej, kwaśnej, przepuszczalnej i wilgotnej. Lubi stanowiska słoneczne, choć dobrze znosi półcień.

Ciekawostki

• Ekologia gatunku w naturalnym środowisku jest dość słabo poznana.
• Młode liście tego klona są często przysmakiem jeleniowatych.
• Wraz z podobnym gatunkiem Acer pubinerve, często stanowią problem w systematyce, ze względu na duże podobieństwo. Niekiedy klasyfikowane jako jeden gatunek.
• Do Polski pierwszy klon wytworny został sprowadzony do arboretum w Rogowie w 1982 roku. Obecnie stanowi dosyć rzadki obiekt w uprawie, choć dobrze znosi mróz.
• Rodzaj Acer(klony) liczy 100-150 gatunków drzew. W systematyce klony najczęściej dzieli się na serie. Seria Sinensia do której klasyfikowany jest klon wytworny, liczy 9 gatunków min. klona Cambella(Acer campbellii), klona Olivera(Acer oliverianum), Acer calcaratum, Acer chapaense, Acer craibianum, Acer erianthum, Acer osmastonii i Acer tonkinense. 

Bibliografia:

-https://pl.wikipedia.org/wiki/Klon_wytworny

-https://en.wikipedia.org/wiki/Acer_elegantulum

-http://debiany.pl/drzewa/klon/klon_wytworny.html

Limnopilos naiyanetri - mikrokrab

inne nazwy: mikrokrab*, microcrab*, krab pajęczy*,  tajski mikrokrab*

• Królestwo: Zwierzęta
• Typ: Stawonogi
• Gromada: Pancerzowce
• Rząd: Dziesięcionogi
• Rodzina: Hymenosomatidae
• Gatunek: Limnopilos naiyanetri

Występowanie

Obecnie odnaleziony jedynie w niektórych rzekach Tajlandii, głównie w tzw. hiacyntowych wodach, czyli zbiornikach porośniętych eichornią(hiacyntem wodnym).

Ogólny opis

Mikrokrab jest niewielkim skorupiakiem, osiągającym przeciętnie 0,8-1 cm długości pancerza. Pancerz jest zwykle jasnoszary, lub kremowy z delikatnymi, ciemnymi wzorami. Kończyny i skrzypce zwykle są brązowe, lub kremowo-beżowe. Krab ten odznacza się dosyć długimi kończynami oraz występowaniem znacznej ilości włosków(szczecinki), zwłaszcza na skrzypcach. 

Dymorfizm płciowy

Niezbadany. Prawdopodobnie brak.

Populacja i zagrożenia

Limnopilos naiyanetri nie podlega klasyfikacji w stopniach zagrożenia. Nie podejmowano badań w celu ocenienia populacji tego gatunku. Prawdopodobnie nie jest gatunkiem zagrożonym. Brak danych o potencjalnych zagrożeniach dla tego kraba. Rozmnaża się w niewoli.

Pożywienie

Jest gatunkiem wszystkożerny. Żywi się głównie drobną materią unoszącą się w toni wodnej oraz opadającą na dno. Dzięki włoską na skrzypcach może filtrować wodę z drobnych zawiesin. Może zjadać także małe skorupiaki, także młode osobniki własnego gatunku.

Zachowanie

Jest gatunkiem o skrytym trybie życia. Zwykle woli przebywać w gęstej roślinności. Nie przejawia zachowań agresywnych w stosunku do swojego, jak innych gatunków zwierząt wodnych. Zwykle wolą przebywać w większych grupkach. Gatunek aktywny całodobowo.

Rozród

Słabo poznany. Rozmnaża się w wodach słodkich. Samica nosi dosyć duże jaja, o średnicy 0,5-0,7 mm, w swoich odnóżach pławnych(pleopodiach). Pierwotnie jajka są koloru pomarańczowego, później żółte, a pod koniec szarawe. Samica nosi jaja przez około 9 dni*(informacja niepewna), następnie uwalnia larwy do toni wodnej, w postaci żywika. Larwy do prawidłowego rozwoju potrzebują odpowiedniej dawki światła. Okres przemienienia się w postać dorosłą oraz ilość uwalnianych larw są nieznane.

Naturalni wrogowie

Ryby, większe skorupiaki i inne bezkręgowce itp.

Długość życia

ok. 18 miesięcy. Maksymalnie dożywają 3 lat.

Znaczenie dla człowieka

Chociaż mikrokrab obecnie jest rzadkością w akwarystyce, to zyskują wciąż nowych wielbicieli i wzbudza zainteresowanie potencjalnych hodowców. Nie nadaje się do hodowli w akwariach wielogatunkowych. Najlepiej hodować osobno, lub z niegroźnymi krewetkami i małymi rybkami.

Ciekawostki

• Został opisany w 1991 roku przez Limnopilos Chuang i Ng.
• Mikrokraba najlepiej hodować w zbiorniku powyżej 20 litrów o parametrach wody: temperatura 26-28 ° C, pH 7.2 - 8.0 i twardości wody 8-12 ° d. Odnotowano iż w wyższych temperaturach krab odznacza się większą aktywnością, chociaż można go hodować także w temperaturze 22-25 ° C.
• Często trzymany wraz z krewetką "Red cherry"(Neocaridina heteropoda var. red).
• Rodzaj Limnopilos liczy prawdopodobnie 3 gatunki karłowatych krabów Limnopilos microrhynchus, Limnopilos naiyanetri i Limnopilos sumatranus, chociaż niektóre źródła mówią o 4, bliżej nieznanym gatunku.

Bibliografia:

-http://rybicky.net/atlasostatnich/krab_limnopilos_naiyanetri

-http://www.krewetkiwakwarium.pl/viewtopic.php?t=754&sid=9ef813b7f7ae7a377663ace09bcd833d

-https://nl.wikipedia.org/wiki/Limnopilos_naiyanetri

-http://www.theaquariumwiki.com/Limnopilos_naiyanetri