Gruboskórzec meksykański - żyworodny płaz beznogi

• Królestwo: Zwierzęta
• Podtyp: Kręgowce
• Gromada: Płazy
• Rząd: Płazy beznogie
• Rodzina: Marszczelcowate
• Gatunek: Gruboskórzec meksykański(Dermophis mexicanus)

Występowanie

Występuje w Ameryce Środkowej, głównie zachodnią część wybrzeża Pacyfiku od zachodniego Nikaragua, południowo-zachodniego Hondurasu po południową Gwatemalę oraz w Meksyku(południowo-zachodni Chiapas, południowy, północnym i środkowy Veracruz, a także w północnym Chiapas oraz zachodnim Tabasco. Spotykany także u wybrzeża Atlantyku w północno-wschodniej Gwatemali i północno-zachodnim Hondurasie. Zamieszkuje przede wszystkim tropikalne i subtropikalne lasy deszczowe, wilgotne lasy nizinne i górskie, plantacje, wilgotne ogrody oraz zdegradowane lasy po wycince. Zazwyczaj występuje tam gdzie może znaleźć odpowiednio wilgotną glebę.

Ogólny opis

Gruboskórzec jest płazem beznogim wyglądem przypominającym dużą dżdżownice. Przeciętnie dorasta do 30-50 cm długości ciała. Skóra jest zwykle koloru ciemnoszarego lub szaroniebieskiego pokryta pierścieniowatymi fałdami skórnymi przypominającymi segmenty. Skóra jet dosyć twarda i gruba. Głowa posiada zaostrzony kształt, a na niej usytuowane są szczątkowe oczy pokryte skórą(narząd w zaniku) oraz nozdrza, pomiędzy którymi znajdują się para wyrostków. Zwykle skóra na części brzusznej i bocznej jest jaśniejsza z ciemniej zaznaczoną okolicą pierścienia. W żuchwie gruboskórca znajduje się jeden rząd zębów, a w szczęce dwa rzędy. 

Dymorfizm płciowy

Brak danych.

Populacja i zagrożenia

Gruboskórzec meksykański jest klasyfikowany jako gatunek narażony na wyginięcie. Zapewne niegdyś zamieszkiwał wiele większe obszary, obecnie jego populacja jest ograniczona do kilku stanowisk w Ameryce Środowej. Prowadzone badania świadczą iż populacja gruboskórca nadal spada, a  w ciągu 10 lat spadła o 30%. Największym zagrożeniem dla tego gatunku jest utrata siedliska życia, transformacja uprawy kawy na plantacjach z plantacji zacienionych na otwarte oraz prześladowania ze strony miejscowej ludności, gdyż mylony jest z wężami. Czasami bywa obiektem handlu zwierzętami, lecz nie na taką skale aby było to poważne zagrożenie dla gatunku.

Pożywienie   

Bezkręgowce żyjące w ściółce(dżdżownice, termity, larwy owadów, ślimaki itp.) oraz sporadycznie małe kręgowce(jaszczurki, oseski gryzoni).

Zachowanie 

Poluje głównie nocą w szczególności podczas deszczu, kiedy łapie niczego nieświadome, przechodzące ofiary. Porusza się ruchem harmonijkowym lub falowym. Większość czasu spędza zakopany w wilgotnej glebie, rzadko wychodząc na eksponowane miejsce.

Rozród 

Gatunek żyworodny. Nie obserwowano zalotów gruboskórca, dlatego akt samego zapłodnienia jest dla badaczy zagadką. Gruboskórzec jest płazem u którego dochodzi do zapłodnienia wewnętrznego. Samiec jest zwykle aktywny prawie przez cały rok, lecz samice jedynie przez krótki i zsynchronizowany okres, dlatego przechowuje ona nasienie samca po kopulacji, aby do zapłodnienia doszło podczas owego okresu. Ciąża trwa przeciętnie 11 miesięcy. Larwy pierwotnie w ciele samicy żywią się żółtkiem z ich jajek(przez ok. 3 tygodnie), a następnie rozwijają się w jajowodzie, dokarmiane wydzieliną gruczołową produkowaną przez matkę. Często drażnią one ścianki jajowodu, aby stymulować produkcję. Matka rodzi zwykle od 3 do 16 w pełni ukształtowanych młodych, mierzących przeciętnie 10-15 cm długości. Okres rozrodczy zwykle przypada z porą deszczową, w pobliżu maja i czerwca. Dojrzałość płciową osiągają po 2-3 latach.

Naturalni wrogowie

Nie badano gruboskórca pod względem potencjalnej ofiary, choć prawdopodobnie rzadko bywa obiektem polowań ze względu na skryty tryb życia oraz dosyć grubą skórę. Może stać się ofiarą większych drapieżników np. psów, kotów, oposów

Długość życia

Brak danych.

Znaczenie dla człowieka

Czasami spotykany w handlu, choć bardzo rzadko(traktowany bardziej jako rarytas dla potencjalnych hodowców). Przez lokalnych mieszkańców czasami uważany za jadowitego węża i tępiony.

Ciekawostki

• Gruboskórzec meksykański jest jednym z niewielu żyworodnych płazów. Innymi są min. gruboskórzec wyspowy(Schistometopum thomense) i żaby z rodzaju Nectophrynoides(13 gatunków). Żyworodność jednak najczęściej występuje u płazów beznogich.
• U płazów spotykana jest także jajożyworodność występująca np. u salamandry plamistej(Salamandra salamandra) i czarnej(Salamandra atra). Z tą różnicą iż salamandra plamista rodzi dobrze rozwinięte larwy, do życia potrzebujące środowiska wodnego(rzadko rodzi w pełni ukształtowane młode), a salamandra czarna rodzi w pełni ukształtowane młode, mogące swobodnie przebywać na lądzie.
• Gruboskórzec jest jednym z najdłużej noszących ciąże płazów(ok. 11 miesięcy), choć salamandra czarna rodzi młode dopiero po 2-4 latach ciąży(w zależności od wysokości na jakiej występuje płaz) .
• Gruboskórzec meksykański jest spokrewniony z innymi gruboskórcami z rodzaju Dermophis(7 gatunków) min. Dermophis costaricensis, Dermophis glandulosus, Dermophis gracilior, gruboskórzec oaxacański*(Dermophis oaxacae), Dermophis occidentalis i gruboskórzec z La Loma*(Dermophis parviceps).

Bibliografia:

-https://en.wikipedia.org/wiki/Mexican_burrowing_caecilian

-https://es.wikipedia.org/wiki/Dermophis_mexicanus

-http://www.iucnredlist.org/details/59545/0

-http://www.arkive.org/tapalcua/dermophis-mexicanus/

-http://amphibiaweb.org/cgi/amphib_query?where-scientific_name=Dermophis+mexicanus

Gekon lamparci - najpopularniejszy z gekonów

inne nazwy: gekon tygrysi, eublefar tygrysi, eublefar lamparci

• Królestwo: Zwierzęta
• Podtyp: Kręgowce
• Gromada: Gady
• Rząd: Łuskonośne
• Rodzina: Gekonowate
• Gatunek: Gekon lamparci(Eublepharis macularius)

Występowanie

Zasiedla suche i półsuche tereny pustynne, murawy oraz tereny skaliste w całym Afganistanie, Iraku, Iranie, Indiach i Pakistanie.

Ogólny opis

Gekon lamparci to duży gatunek gekona osiągający 20-27 cm długości ciała przy wadze 45-65 gramów. W naturalnym środowisku występuje w kolorze matowo żółtym z ciemnymi nieregularnymi plamami i białą częścią brzuszną. U osobników w niektórych populacjach występuje jasny pas ciągnący się wzdłuż kręgosłupa. Segmentowany ogon stanowi około połowę ciała jaszczurki. W handlu spotykane są różne warianty barwne od czekoladowych po albinotyczne. Młode gekony posiadają szerokie pręgi na ciele, które wraz ze wzrostem rozdzielają się na cętki. Charakterystyczną cechą gekona lamparciego jest występowanie ruchomej powieki. W odróżnieniu od większości gekonów nie posiadają przylg na palcach, lecz ostre pazurki służące do wspinaczki i kopania. 

Dymorfizm płciowy

Słabo zaznaczony. Samiec jest nieco większy, masywniejszy oraz posiada nieco szerszą głowę.

Populacja i zagrożenia

Gekon tygrysi nie podlega klasyfikacji w stopniach zagrożenia i na terenie swojego występowania wydaje się w miarę pospolity, choć nie prowadzona badań w celu ustalenia stanu populacji  tego gatunku. Według niektórych danych środowiskowych, eublefar lamparci jest coraz rzadziej spotykany od roku 1990. Głównym zagrożeniem dla tego gatunku to kopalnictwo i przemysł wodny niszczące środowisko naturalne gekona oraz prześladowania ze strony miejscowej ludności, gdyż uważany jest przez nich za jaszczurkę jadowitą.

Pożywienie 

Owady, pajęczaki i skorpiony, a także wiele innych małych bezkręgowców/

Zachowanie

Gekon lamparci jest jaszczurką o głównie nocnym trybie życia, dzień spędza ukryty między szczelinami skalnymi lub kamieniami. Żeruje głównie nocą, czekając na przechodzącą ofiarę, wtedy staje bezruchu, poruszając jedynie ogonem, a następnie atakuje. W przeciwieństwie do innych gekonów jest jaszczurką typowo naziemną, choć bardzo dobrze wspina się po skałach. Często spotykany w małych grupkach. Samce są silnie terytorialne i zazwyczaj toczą dosyć agresywne bójki. W razie niebezpieczeństwa gekon szybko ucieka w kierunku kryjówki. Rzadko bywa obiektem polowań ze względu na dobry kamuflaż oraz niezbyt dobre walory smakowe. Gekon w naturalnym środowisku zapada w sen zimowy zazwyczaj od listopada do grudnia

Rozród  

Gekon zazwyczaj rozmnaża się od stycznia do marca, po przebudzeniu ze snu zimowego. Gotowa samica zwykle wydziela feromony, które przyciągają potencjalnych partnerów. Partnerzy zwykle stoją na przeciw siebie z wyprostowanymi nogami machając ogonem. Kopulacja trwa zwykle kilka minut, przy czym samica magazynuje w ciele spermę samca, tak więc może składać zapłodnione jaja nawet 6 razy w roku. Po około 55 dniach ciąży, samica składa zwykle 2 zapłodnione jaja(choć może ich być mięcej, lecz zwykle kolejne są niezapłodnione), które zakopuje w wilgotnym podłożu. U gekonów lamparcich występuje zjawisko termicznej determinacji płci, czyli płeć zwierzęcia zależy od temperatury w jakiej zarodek się rozwijał. W temperaturze poniżej 28*C klują się zwykle samice, a powyżej 28*C samce. Młode zwykle mierzą 7-8 cm po wykluciu. Dojrzałość płciową osiągają w wieku 18 miesięcy, choć w niewoli mówi się nawet o 24 miesiącach.

Naturalni wrogowie

Głównie węże, żaby, lisy oraz inne duże jaszczurki.

Długość życia

W naturalnym środowisku ok. 5 lat, lecz w niewoli dożywa 25 lat.

Znaczenie dla człowieka

Jest jednym z najpopularniejszych jaszczurek w hodowli  i najpopularniejszym gekonem. Wyselekcjonowano wiele odmian barwnych tego gekona. Jego popularność wiąże się z łatwością utrzymania oraz dużą odpornością na błędy hodowcy. W swoim naturalnym środowisku czasami uważany za jaszczurkę jadowitą i tępiony, lecz także przez innych uważany za zwierzę pożyteczne, główni ze względu na polowanie na jadowite pająki i skorpiony.

Ciekawostki

• Jest jedną z najpopularniejszych jaszczurek w hodowli, zaraz po legwanie zielonym, agamie brodatej i błotnej, oraz najpopularniejszym gekonem, popularniejszym od gekonów płaczących i toke.
• U gekonów występuje polifiodontyzm, czyli wymienia on każdego z jego 100 zębów co 3-4 miesiące.
• Gekony lamparcie dosyć łatwo się oswajają i przyzwyczajają do ludzi.
• Nazwa łacińska Eublepharis macularius oznacza "plamisty o prawdziwych powiekach", gdyż jako jedyny z niewielu gadów posiada ruchome powieki oraz jako jedyny gekon śpi z zamkniętymi oczami.
• Wyróżnia się 5 podgatunków gekona lamparciego(Eublepharis macularius afghanicus, Eublepharis macularius fasciolatus, Eublepharis macularius macularius, Eublepharis macularius montanus, Eublepharis macularius smithi). Eublepharis macularius afghanicus nazywany jest gekonem afgańskim.
• Został opisany w 1854 roku przez angielskiego zoologa Edwarda Blyth'a. 
• Do rodzaju Eublepharis zaliczanych jest 5 gatunków gekonów min. Irański gekon długoogonowy*(Eublepharis angramainyu), Eublepharis fuscus, gekon lamparci wschodnioindyjski*(Eublepharis hardwickii) oraz gekon turkiestański*(Eublepharis turcmenicus). 

Bibliografia:

-https://pl.wikipedia.org/wiki/Gekon_tygrysi

-https://en.wikipedia.org/wiki/Leopard_gecko

-http://www.terrarium.com.pl/994-eublepharis-macularius-gekon-lamparci/

-http://animaldiversity.org/accounts/Eublepharis_macularius/

-http://www.jaszczurki.net/opisy-i-artykuly/gekon-lamparci-eublepharis-macularius/

Szczęśliwego Nowego Roku :)

Bilbil cienkodzioby - smukły i zielony bilbil

• Królestwo: Zwierzęta
• Podtyp: Kręgowce
• Gromada: Ptaki
• Rząd: Wróblowe
• Rodzina: Bilbile
• Gatunek: Bilbil cienkodzioby(Andropadus gracilirostris)

Występowanie

Zamieszkuje środkową Afrykę od południowego Senegalu przez Gwinee, Sierra Leone, Liberie po południowy Sudan Południowy i środkową Kenię, a na północ od południowej Republiki Środkowoafrykańskiej po północną Angolę i północną Katangę w Demokratycznej Republice Konga. Zamieszkuje głównie tereny leśne min. lasy deszczowe, suche lasy tropikalne oraz tropikalne i subtropikalne lasy górskie.

Ogólny opis

Bilbil cienkodzioby to nieduży ptak z długim dosyć długim ogonem i krótkimi skrzydłami. Dziób jest lekko wydłużony. Prawdopodobnie wymiary wahają się w granicach 15 cm długości ciała(informacja niepotwierdzona). Upierzenie ptaka jest zwykle koloru oliwkowego lub brązowozielonego z szarym lub szarozielonym brzuchem i karkiem. Dziób i nogi ptaka koloru ciemnego, jasnoczarnego.

Dymorfizm płciowy

Niewyraźny. Samica nieco mniejsza od samca.

Populacja i zagrożenia 

Ptak nie jest gatunkiem zagrożonym i klasyfikowany jako gatunek najmniejszej troski, ze względu na szeroki obszar występowania wraz z dość pospolitym występowaniem. Uważany za lokalnie licznego, populacja na poziomie stabilnym. Największym zagrożeniem dla tego ptaka może być utrata siedliska.

Pożywienie

Głównie owady, lecz także owoce, nasiona, a czasami niewielkie kręgowce.

Zachowanie

Ptak jest rzadko obiektem obserwacji. Zazwyczaj zlokalizować można go jedynie po głosie, charakterystycznym dla bilbili, czyli cieniutkich popiskiwaniach. Zwykle przesiaduje na drzewach, schowany w gęstej koronie.

Rozród

Słabo poznany. Gniazda zakładane są na drzewach. Zwykle 5 różowawych jajek są wysiadywane przez samice, a zwykle po 11-14 dniach wykluwają się pisklęta. Pisklętami opiekują się oboje rodzice, czasami z pomocą młodych z poprzedniego miotu. Zwykle po 16 dniach od wyklucia uczą się latać i stają się w miarę samodzielne. Bilbil cienkodzioby jest gatunkiem monogamicznym.

Naturalni wrogowie

Prawdopodobnie duże ptaki drapieżne, koty, węże itp.

Długość życia

brak danych.

Znaczenie dla człowieka

Nie posiada większego znaczenia dla człowieka. Bardzo rzadko spotykany w handlu. W większych stadach uważany za szkodnika upraw.

Ciekawostki

• Słowo bilbil pochodzi z języka perskiego i oznacza słowika.
• Nazwami synonimicznymi dla tego gatunku są Stelgidillas gracilirostris i Pycnonotus gracilirostris.
• Niegdyś bilbil cienkodzioby klasyfikowany był do rodzaju Pycnonotus.
• Jeden z autorów pewnego tekstu napisał iż głos bilbila(szczeciaka rudouchego{Hypsipetes amaurotis}), jest najbardziej nieatrakcyjnym głosem ze wszystkich ptaków.
• Do rodzaju Andropadus klasyfikowanych jest obecnie 19 gatunków bilbili min. bilbil ciemnouchy(Andropadus milanjensis), bilbil oliwkowogłowy(Andropadus olivaceiceps) i bilbil zielony(Andropadus virens). Niegdyś jedynym przedstawicielem rodzaju Andropadus był bilbil posępny(Andropadus importunus).

Bibliografia:

-https://en.wikipedia.org/wiki/Slender-billed_greenbul

-http://www.hbw.com/species/slender-billed-greenbul-andropadus-gracilirostris

-http://www.iucnredlist.org/details/22712791/0

Lis kapski - lis południowej Afryki

inne nazwy: lis przylądkowy, lis kama

• Królestwo: Zwierzęta
• Podtyp: Kręgowce
• Gromada: Ssaki
• Rząd: Drapieżne
• Rodzina: Psowate
• Gatunek: Lis kapski(Vulpes chama)

Występowanie

Zamieszkuje południowy kraniec Afryki Południowej wraz z Krajem Przylądkowym. Spotykany w Namibii, Botswany, Angoli, RPA, Zimbabwe, Mozambiku, Transwalu po półwysep Kaspijski. Wystąpienie w Suazi i Lesotho jest niepewne. Lis kapski preferuje tereny otwarte, sawanny i półpustynie, tereny zakrzewione oraz umiarkowanie zadrzewione. Unika terenów leśnych. Często spotykany na terenach uprawnych.

Ogólny opis  

Lis kapski jest niewielkim lisem. Długość ciała wynosi przeciętnie 55 cm, a wysokość w kłębie 36 cm. średnia masa ciała wynosi 2,6 kg. Wierzchnia część ciała jest zwykle szaro-czarna, a kończyny przednie wraz z głową rudawe. Na pysku widoczne są białe zabarwienia, a na kończynach tylnych i ognie czarne. Część brzuszna jest jasna, biaława. Ogon jest długi i puszysty o długości 30-40 cm, a jego końcówka jest zawsze czarna. Pyszczek jest szpiczasty i krótki, a uszy długie.

Dymorfizm płciowy 

Słabo zaznaczony. Samice są nieco mniejsze od samców.

Populacja i zagrożenia

Lis kapski jest klasyfikowany jako gatunek najmniejszej troski. Nie podjęto badań w celu ocenienia wielkości populacji tego lisa, lecz sama populacja wydaje się być stabilna. W niektórych rejonach lis kama staje się rzadszy, zaś w innych pomnożył swoją liczebność. Największym zagrożeniem dla lisa jest używanie trucizn, gdyż jest uważany za szkodnika atakującego młode zwierzęta gospodarskie. Utrata środowiska nie ma tak dużego znaczenia, gdyż lis dobrze sobie radzi  na terenach zurbanizowanych. Lis przylądkowy jest także zabijany w celu pozyskania jego futra.

Pożywienie 

Lis przylądkowy żywi się przede wszystkim małymi gryzoniami, owadami i innymi bezkręgowcami, królikami, młodymi zającami, ptakami, małymi gadami, padliną, a czasami także niektórymi owocami. Czasami, choć bardzo rzadko atakuje młode jagnięta i zwierzęta gospodarskie.

Zachowanie

Lis kapski prowadzi nocny i samotniczy tryb życia. Nawet monogamiczne pary, najczęściej polują samotnie. Najbardziej aktywny jest przed świtem i po zmroku, chociaż młode osobniki czasami żerują podczas dnia. Dzień spędza zwykle ukryty w podziemnej norze samodzielnie wykopanej, lub opuszczonej przez inne zwierzę np. postrzałkę. Nie przejawiają silnych instynktów terytorialnych, choć swój teren często oznaczają moczem o silnym zapachu(terytorium zwykle 1-5 km*2). Rzadko wydają z siebie jakikolwiek odgłos, choć odnotowane komunikowanie się poszczególnych osobników przy pomocy skomlenia, czy szczebiotania. Lis w postawie agresywnej warczy, jeży się oraz podnosi swój ogon nad grzbiet.

Rozród

Lis kapski jest gatunkiem monogamicznym. Pary łączą się zwykle od lipca do sierpnia. Lisy wskazują aktywność rozrodczą przez cały rok, choć jej nasilenie przypada od października do stycznia. Samica nosi ciąże przez 51-52 dni po czym rodzi od 1 do 6 młodych, lecz zwykle 4-5. Szczenięta pozostają w norze przez 4 miesiące, gdzie opiekują się nimi oboje rodzice. Samiec początkowo przez 2 tygodnie przynosi także pokarm samicy. Po upływie 6-8 tygodni są zwykle odstawiane od piersi. Szczenięta zwykle po 5 miesiącach usamodzielniają się i opuszczają grupę rodzinną, choć odnotowano przypadki kiedy młode z poprzedniego miotu pozostawały z rodzicami, kiedy ci mieli już kolejny miot. Młode z poprzedniego miotu zwykle wtedy pomagały rodzicom przy szczeniętach, lecz zwykle kiedy matka jest w ciąży odgania samodzielne młode. Lis kapski dojrzałość płciową uzyskują po osiągnięciu wieku 9 miesięcy. Zwykle rozmnażają się jedynie raz do roku, choć odnotowano dwa miotu w ciągu jednego roku.

Naturalni wrogowie 

Zwykle duże ptaki drapieżne, które zagrażają przede wszystkim młodym osobnikom, lecz także duże koty, hieny, protele, szakale i otocjony.

Długość życia

Na wolności do 10 lat.

Znaczenie dla człowieka

Lis kapski jest uważany za szkodnika i tępiony przez farmerów. Uważa się iż zabija on jagnięta i inne zwierzęta gospodarskie, lecz z badań wynika iż rzadko korzysta on z tego źródła pożywienia. Prawdopodobnie za większość ataków jest odpowiedzialny szakal czaprakowy i otocjon. Futro z lisa kama jest cenne w przemyśle futrzarskim.

Ciekawostki 

• Ponad 2500 osobników lisa kapskiego ginie rocznie z powodu prześladowań ze strony człowieka.
• Jest jedynym przedstawicielem rodzaju Vulpes zamieszkującym południową część Afryki Południowej.
• Kiedy samica zdechnie podczas odchowu młodych, samiec przejmuje jej funkcję, jeśli chodzi o ochronę i opiekę nad młodymi.
• Największymi konkurentami lisa kapskiego są protele(Proteles cristata), szakale czaprakowe(Canis meomelas) oraz otocjony(Octocyon megalotis). Zwierzęta konkurują ze sobą o pożywienie oraz zabijają nawzajem swe młode przy sposobności.
• Lis kapski należy do rodzaju Vulpes reprezentowanego przez 12 gatunków lisów min. korsak(Vulpes corsac), lis tybetański(Vulpes ferrilata), lis długouchy(Vulpes macrotis), lis piaskowy(Vulpes rueppelli), lis płowy(Vulpes velox), lis afrykański(Vulpes pallida), lis afgański(Vulpes cana), lis bengalski(Vulpes bengalensis), fenek(Vulpes zerda), piesiec(Vulpes lagopus) i lis rudy(Vulpes vulpes).

Bibliografia:

-https://en.wikipedia.org/wiki/Cape_fox

-https://pl.wikipedia.org/wiki/Lis_przyl%C4%85dkowy

-http://www.arkive.org/cape-fox/vulpes-chama/

-http://www.iucnredlist.org/details/23060/0

-http://animaldiversity.org/accounts/Vulpes_chama/

-http://www.biodiversityexplorer.org/mammals/carnivora/vulpes_chama.htm

Sukkub - piekielna piękność

Pierwsze podania

Sukkub według biblijnych wierzeń i demonologii to demon objawiający się ludziom(w szczególności mężczyzną) pod postacią pięknej kobiety. Sukkub najczęściej dzięki swojemu urokowi zmusza ludzi do robienia rzeczy według swojej woli, co wiąże się także z pożyciem seksualnym, jeśli chodzi o mężczyzn. Najsłynniejszym sukkubem jest Lilith, pierwsza żona Adama, a po odejściu z raju, jedna z żon Lucyfera. Dzięki swojemu urokowi zabijała ona dzieci Adama i Ewy, a jedyną ochroną przed tym demonem miał być amulet na którym były wyryte imiona trzech aniołów Senoy, Sansenoy i Semangelof. Innymi sukkubami są min. Mahalath , Agrat Bat Mahlat i Naama.

Wygląd  

Sukkuby najczęściej przedstawiane są jako zwykłe demony, które jedynie w oczach swoich ofiar wyglądają na piękne istoty. Często także wygląd pięknej kobiety jest ich oryginalnym wizerunkiem, a jedynymi cechami świadczącymi o ich demonim pochodzeniu to najczęściej rogi, kopyta i ogon. W wielu innych wierzeniach występują podobne istoty min:

• Lilith-w legendach hebrajskich, była pierwszą kobietą stworzoną przez Boga(jeszcze przed Ewą), wraz z pierwszym mężczyzną Adamem. Jako że czuła się na równi z mężczyzną, nie tolerowała służalczej postawy wobec Adama. Uciekła z raju i dała życie Lililą, demonicznym duchom, prawdopodobnie poczętych jeszcze z Adamem lub z demonami. Adam poprosił Stwórce, aby sprowadził Lilith z powrotem do raju. Bóg dał swoim trzem aniołom, które zwały się Senoy, Sansenoy i Semangelof, zadanie sprowadzenia pierwszej kobiety. Anioły zagroziły Lilith że będą zabijali setną część dzieci kobiety dziennie, do póki ta nie wróci do Edenu. Lilith także zagroziła że w zamian będzie zabijała dzieci Adama i Ewy, nie mogła jedynie zabić tych, którzy nosili przy sobie amulety z imionami trzech aniołów. Lilith w końcu wstąpiła do piekła i została małżonką Belzebuba, lub Lucyfera według innego źródła.

• Inkub-sukkub płci męskiej. Objawiał się ludziom(w szczególności kobietą) pod postacią niezwykle przystojnego mężczyzny. Według Malleus Maleficarum inkuby zapładniały nasieniem mężczyzn, zebranym przez sukkuby kobiety, tworząc kambiony, które były ludźmi oddanymi Szatanowi.
  
  
• Qarinah- istota z arabskich podań, wkraczająca do ludzkich snów i marzeń, często pod postacią pięknej kobiety. Wielu twierdzi iż nie stanowiła dla ludzi realnego zagrożenia, choć niektóry mówią iż mogła spowodować opętanie. Dla osób trzecich często widziana pod postacią kota, lub innego zwierzęcia domowego przypatrującego się śpiącemu człowiekowi.
• Mohini- piękna kobieta z indyjskiej mitologi, która wędruje samotnie poszukując mężczyzn, których omamia swym urokiem, a następnie zabija.

W środkach masowego przekazu

Niegdyś wyrzeźbiony wizerunek sukkuba na karczmie, oznaczał iż ta prowadzi dom publiczny. Najsławniejsze sukkuby pochodzą z Malleus Maleficarum, czyli w starożytnym teksie przedstawiającym sukkuby jako demony kradnące nasienie mężczyzn, aby zapładniać kobiety tworząc kambiony. Sukkub występuje także w wielu grach komputerowych, najczęściej jako niezwykle urodziwy demon, swym urokiem mącącym w umysłach osobników płci męskiej. W Dungeons & Dragons sukkuby reprezentują demonich tanari'ri wraz z nieco od nich niższymi inkubami. W grze strategicznej Heroes Might and Magic sukkub po raz pierwszy wystąpił w nieoficjalnym dodatku do gry In The Wake of God's, gdzie był dowódcami frakcji Inferno. Następnie pojawiały się w Heroes V i VI jako jednostka Inferno, potrafiąca strzelać w przeciwników ognistymi pociskami oraz hipnotyzować wrogów.

Bibliografia:
-https://pl.wikipedia.org/wiki/Sukkub

-https://en.wikipedia.org/wiki/Succubus

-http://wiedzmin.wikia.com/wiki/Sukkub

-http://sfery.wikia.com/wiki/Sukkub

Wesołych świąt