Nogolotka jawajska - szybujący płaz

inne nazwy: jawajska żaba latająca, latająca żaba jawajska, latająca żaba z Jawy

• Królestwo: Zwierzęta
• Podtyp: Kręgowce
• Gromada: Płazy
• Rząd: Płazy bezogonowe
• Rodzina: Nogolotkowate
• Gatunek: Nogolotka jawajska(Rhacophorus reinwardtii)

Występowanie

Występowanie tej żaby stwierdzono w południowej Tajlandii, Malezji(Półwyspie Malajski, Sarawak i Sabah), Sumatrze i Jawie. Niektóre źródła mówią także iż może występować w Wietnamie i południowych Chinach. Jej wystąpienie w Brunei, Kalimantan(Borneo) i na Bangka nie zostało potwierdzone. Zamieszkuje korony drzew wilgotnych lasów tropikalnych i zarośli bambusowych, zwykle w okolicy źródeł wody.

Ogólny opis

Jest niewielką żabą dorastająca do 8-9 cm długości ciała. Ciało żaby jest smukłe, głowa płaska i szeroka z charakterystycznymi dużymi oczami o żółtym kolorze i poziomą źrenicą. Skóra koloru jasnozielonego, lub ciemnozielonego z jasnożółtym zabarwieniem ciała od spodu. Na bokach, grzbiecie i głowie mogą występować czarne plamy. Błony lotne, oraz okolice kątków między przednimi łapami, a tułowiem są ciemnoniebieskie. Kończyny są długie z charakterystycznymi, wydłużonymi palcami, zakończonymi przylgami, w kształcie płytek. Palce połączone są błoną lotną(przekształcona błona pławna), a zewnętrzna strona przedramienia oraz kończyna tylna od pięty po odbyt także posiada niewielką błonę. Kijanka jest dosyć duża, owalna, o lekko spłaszczony ciele i długości ciała do 6 cm. Ogon na kształt liścia, stanowi podwójną długość reszty ciała. Jest zwykle szaro-brązowo ubarwiona z licznymi, drobnymi, czarnymi cętkami.

Dymorfizm płciowy

Mało wyraźny. Samice są zwykle nieco większe, a samce jaskrawiej ubarwione.

Populacja i zagrożenia

Jest klasyfikowana jako bliska zagrożeniu. Powszechnie uważana jako rzadka, choć może wiązać się to z jej maskującym ubarwieniem. Głównymi zagrożeniami dla tego gatunku jest utrata siedliska życia. Karczowanie lasów pod uprawy, wraz z zanieczyszczeniem wód może przyczynić się do uznania jej w przyszłości za zagrożoną wyginięciem. Czasami trzymana w niewoli.

Pożywienie

Drobne owady i inne bezkręgowce żyjące w koronach drzew.

Zachowanie

Nogolotka jawajska jest żabą nadrzewną, żyjąca w koronach drzew. Sprawnie wspina się po cienkich gałązkach, dzięki chwytnym palcom. Przylgi na palcach umożliwiają jej wspinaczka nawet po pionowych powierzchniach, a nawet szybie. Może wykonywać dalekie skoki(głównie w razie zagrożenia), sięgające nawet 12 metrów. W czasie owego skoku żaba rozkłada szeroko palce i napina błony lotne, a reszta jej ciała ulega spłaszczeniu, zwiększając powierzchnie nośną. Podczas lotu szybowcowego, żaba może swobodnie zmieniać kierunek lotu, sterując kończynami. Zwykle przesiaduje na gałęzi, bacznie obserwując otoczenie, wyszukując ofiar i potencjalnego zagrożenia. Zielne zabarwienie skóry, zwykle doskonale maskuje żabę wśród liści. Bardzo rzadko wchodzą do wody, jedynie powracają do niej w celach reprodukcyjnych.

Rozród

Okres rozrodczy tych żab przypada od stycznia do sierpnia. Samce wydają siebie rechoczące dźwięki przypominające niski śmiech. Zwabiona i gotowa do godów samica, oraz samiec tworzą ampleksus. Samica w tym czasie wyszykuje odpowiedniego miejsca na złożenie jaj. Zwykle wisząca nad wodą, gęsto ulistnioną gałąź. Kiedy owe miejsce zostanie odnaleziona, samica wspina się na dogodne miejsce na nim i wydziela z kloaki gęsto wydzielinę, którą ubija na pianę szybkimi ruchami tylnych łap. Samiec następnie cofa się nieco do tyłu, obejmując jej dolne okolice brzucha i pobudza zniesienie ikry. Podczas znoszenia jaj przez samice, samiec wydziela nasienie i zapładnia je. Ikra tonie w pianie, a samica wydziela kolejną porcję wydzieliny, którą tym razem ubija wraz z samcem. Samica może znieś od 60 do 80 ziarenek ikry. Obaj rodzice następnie opuszczają pianowe gniazdo. Piana pozostaje przyklejona do liści i gałęzi, a jej górna warstwa zastyga, tworząc delikatną skorupę, chroniącą ikrę przed wyschnięciem. Po ok. 120 godzinach wykluwają się pierwsze kijanki i przeczekują w pianie, aż do pierwszej potężnej ulewy. Kiedy potężny, tropikalny deszcz rozpuści pianowe gniazdo, kijanki zostają zmyte do wody. Po ok. 90 dniach kijanką zaczynają rosnąć kończyny. Czas całkowitej metamorfozy jest nieznany(przypuszczalnie wynosi ok. 120 dni). Po przeobrażeniu młode żabki opuszczają środowisko wodne i zajmują siedliska na drzewach i zaroślach. Okres dojrzałości płciowej jest nieznany.

Naturalni wrogowie

Niektóre ptaki, większe ssaki i węże, zwłaszcza wężoloty(Chrysopelea), które stosują podobny mechanizm przemieszczania się co nogolotki.

Długość życia 

brak danych.

Znaczenie dla człowieka

Czasami trzymane w niewoli. Można ją hodować bez zezwoleń, gdyż nie jest objęta konwencją CITES.

Ciekawostki

• W warunkach domowych, potrzebuje dosyć dużego terrarium, znacznie wyższego niż długiego. Brak informacji o jej rozmnożeniu w warunkach domowych, choć przypuszczalnie może rozmnażać się w niewoli. 
• W Polsce bardzo rzadka, a jej cena za sztukę waha się w granicach 150-250 zł.
• Wszystkie nogolotki potrafią używać swoich kończyn podczas lotu szybowcowego, lecz nogolotka jawajska oznacza się największą specjalizacją w tym zakresie.
• Nogolotka jawajska, jak inne żaby z rodzaju Rhacophorus nie posiadają żeber, dlatego nie stanowią one dla nich obciążenia podczas lotu.
• Poza nogolotkami, także inne gatunki zwierząt przystosowały swoje ciała do podobnego mechanizmu przemieszczania się, np. smoki latające(Draco), czy wężoloty(Chrysopelea).
• Do rodzaju Rhacophorus klasyfikowanych jest obecnie 81 gatunków nogolotków, min. nogolotka arlekin(Rhacophorus pardalis), Rhacophorus dulitensis i Rhacophorus bimaculatus.

Bibliografia:

-https://pl.wikipedia.org/wiki/Nogolotka_jawajska

-https://en.wikipedia.org/wiki/Rhacophorus_reinwardtii

-http://www.iucnredlist.org/details/59017/0

-http://amphibiaweb.org/species/4532

Kobra królewska - królowa węży

• Królestwo: Zwierzęta
• Podtyp: Kręgowce
• Gromada: Gady
• Rząd: Łuskonośne
• Rodzina: Zdradnicowate
• Gatunek: Kobra królewska(Ophiophagus hannah)

Występowanie

Kobra królewska występuje w Azji południowej i południowo-wschodniej. Zasięg tego gatunku rozciąga się od teraj nepalskiego, po Indie od stanu Uttarakhand po wschodnie Himalaje i odizolowana populacja wzdłuż Wschodniego Ghats po południową część Zachodniego Ghats, po całe południowe Chiny, w tym wyspę Hainan, przez niemal całą Azję Południowo-Wschodnią począwszy od Birmy, Wietnamu, Laosu, Kambodży, Tajlandii, Malezji, po Filipiny, Sumatrę, Borneo, Jawę i Celebes. Ich środowisko to głównie pierwotne lasy, zwłaszcza nieopodal strumieni i bajorek, lasy bambusowe, lecz stwierdzono ją także w zdegradowanych lasach, lasach namorzynowych, terenach bagiennych, a take na obszarach rolnych, porośniętych drzewami, zwłaszcza plantację palmy olejowej i herbaty. W Nepalu spotykany na murawach wysokogórskich. Unika terenów otwartych.

Ogólny opis

Kobra królewska duży jadowity wąż, osiągający 3-5,7 metrów długości ciała, co czyni go najdłuższym jadowitym wężem świata. Waży przeciętnie 6 kg, lecz najcięższa kobra osiągała ponad 12 kg. Głowa jest proporcjonalnie mała, szeroka i lekko spłaszczona. Szyja wyposażona w charakterystyczny dla kobr kaptur, zbudowany z wydłużonych żeber, ułożonych wzdłuż kręgów szyjnych i rozkładany w razie potrzeby. Brzuch pokryty jest szerokimi tarczkami, ułożonymi w jednym szeregu. Skóra jest zwykle koloru czarnego, lub ciemnooliwkowego z bladożółtymi, poprzecznymi pręgami ciągnącymi się przez całą długość ciała, choć u niektórych osobników słabo widoczne. Szyja i brzuch zwykle koloru kremowego, czasami z ciemnymi pasami nachodzącymi na kaptur kobry. Uzębienie typu proteroglyph, czyli zęby jadowe(2 długie kły) znajdują się w przedniej części jamy ustnej. Gruczoły jadowe połączone są zębami za pomocą kanalików. Oczy posiadają okrągłą źrenice i otoczone są przeźroczystą, zrośniętą powieką. Osobniki nieletnie zwykle czarne z intensywnie żółtymi pręgami poprzek ciała, oraz o kremowym gardle i brzuchu, dlatego czasami mylone z niemrawcem pospolitym(chociaż nie posiada on rozłożystego kaptura).   

Dymorfizm płciowy

Samce zwykle masywniejsze i cięższe od samic. Samica posiada zwykle większą ilość łusek brzusznych, niż samiec(od 239-265, natomiast samiec 235-250).

Populacja i zagrożenia

Kobra królewska jet klasyfikowana jako gatunek narażony na wyginięcie. Spotykana jest bardzo rzadko, ze względu iż występuje w pierwotnych lasach, które często są niszczone przez działalność człowieka. W Indiach szacuje się iż jej populacja spadła o niemal 30 % w przeciągu 75 lat, w Nepalu odnotowano poważny spadek jej populacji, co wiąże się z wysoką śmiertelnością osobników nieletnich, w Wietnamie spadek oszacowano na 80% w ciągu 10 lat z powodu utraty siedliska i polowania dla skóry węża, a w Kambodży i Birmie w przeciągu kilku lat badań, napotkana jedynie parę razy. W Chinach populacja spadła o ponad 50% w powodu eksploatacji węża w celach leczniczych. W Malezji i Indonezji jest gatunkiem bardzo rzadko spotykanym. W północno-zachodnich Indiach odnotowano, iż kobry czasami zamieszkują tereny uprawne, lecz nie wiadomo czy mogą się na nich rozmnażać. Największym zagrożeniem dla kobry jest utrata siedliska, lecz zagrażają jej także polowania dla skór, dla organów używanych w medycynie ludowej, w celach hobbystycznych, oraz prześladowania ze względu na swoja jadowitość. Kobra królewska jest obecnie objęta całkowitą ochroną i konwencją CITES II. W celu jej ochrony często powstają rezerwaty, oraz programy mające na celu edukacje lokalnej ludności. Kobra królewska może rozmnażać się w niewoli, dlatego czasami prowadzone są programy uwalniania kobr do naturalnego środowiska. Obecnie trwają pracę nad nadaniem kobrze królewskiej statusu zagrożonej wyginięciem.

Pożywienie

Kobra królewska żywi się głównie innymi gatunkami węży, min. połozowatymi, pytonami do 10 metrów długości, a nawet innymi gatunkami kobr(a także zdarza się iż własnego gatunku) i bardziej jadowitymi niemrawcami. Jednak potrafi upolować także gryzonia, ptaka, jaszczurkę, czy innego małego kręgowca.

Zachowanie

Jest gatunkiem aktywnym głównie podczas dnia, choć nierzadko zdarzają się osobniki aktywne w godzinach wieczornych, czy nocnych. Potrafi bardzo dobrze pływać, jak i wspinać się na drzewa. Ofiar szuka przy pomocy narządu Jacobsona. Cząsteczki chemiczne unoszące się w powietrzu wyłapywane są przez wyciągany, co kilka sekund język, który następnie transportuje je do owego narządu w pysku, gdzie wąż rozpoznaje dane chemiczne(podobnie jak na zasadzie ludzkiego węchu). Kobra ma także dobry wzrok i widzi obiekt z odległości 100 metrów. Może także wyczuwać wibrację z ziemi. Kiedy kobra będzie dostatecznie blisko swojej ofiary, kąsa ją używając zabójczego jadu. Toksyna rozpoczyna już pierwszy etap trawienia, a kobra połyka umierającą, lub martwą zwierzynę. Czasami w razie potrzeby oplata się wokół zwierzęcia, w celu jego uduszenia, choć robi to niezmiernie rzadko. Posiada powolne tempo przemiany materii, dlatego jedna ofiara może jej starczyć nawet na kilka miesięcy. W razie zagrożenia wpierw próbuje uciec w bezpieczne miejsce, lecz jeśli prowokator nie ustąpi, kobra unosi swoje ciało na wysokość 1/3 długości ciała, otwiera szeroko pysk, rozkłada kaptur i głośno syczy. Syk kobry królewskiej jest niższy niż u innych węży i przypomina nieco ryk. Kobra nie zawaha się ukąsić napastnika, wstrzykując mu śmiertelną dawkę jadu, choć zdarzają się suche ukąszenia. Kobry królewskie są odporne na jad swojego gatunku. Przez wielu badaczy uważana jest za bardziej agresywną i nieustępliwą niż inne kobry.

Rozród

Okres godowy zwykle przypada od stycznia do marca. Samce wyszukują samic, przy pomocy feromonów przez nie uwalnianych. Kiedy samiec napotka samice, zwykle ociera się swoją głową o jej ciało, czasami trącając ją także. Jeżeli samica wyrazi chęć do kopulacji, oba węże przeplatają swoje ciała i pozostają w takiej pozycji przez kilka godzin, kopulując. Jeżeli dwa samce napotkają się przy jednej samicy, dochodzi do walki, w której samiec próbuje przycisnąć głowę przeciwnika do ziemi. Zdarzały się przypadki, kiedy samiec zabijał ciężarną samice, gdyż wyczuł na jej ciele zapach innego samca. Po udanej kopulacji samica, jako jedyny gatunek węża, buduje gniazdo, na kształt kopca usypanego z liści i gałęzi. W dolnej komorze gniazda składa jaja w ilości od 20 do 50(zwykle w miesiącach kwiecień, maj, czerwiec), natomiast sama pilnuje gniazda pozostając na jego szczycie, agresywnie broniąc go przed drapieżnikami i zdeptaniem. Jaja są inkubowane zwykle w temperaturze 28*C(panującej w środku gniazda), przez 60-90 dni. Samica w tym czasie nie poluje. Młode węże po wykluciu mierzą przeciętnie 45-55 cm długości ciała. Samica tuż przed wykluciem małych kobr opuszcza gniazdo, aby nie ulec pokusie zjedzenia swojego potomstwa. Młode kobry są zwykle bardziej czujne i nerwowe niż dorosłe osobniki, a ich jad jest na równi toksyczny. Okres dojrzałości płciowej jest nieznany.

Naturalni wrogowie

Jedynymi wrogami dorosłej kobry królewskiej, jest mangusta(odporna na jej jad), inna kobra królewska, oraz człowiek. Jednak młode kobry są narażone zwykle na ataki cywet, niektórych ptaków drapieżnych(np. sów), dużych pareczników i mrówek.

Długość życia

W niewoli do 17-20 lat. Na wolności brak danych.

Znaczenie dla człowieka

Kobra jest czczona w buddyzmie i hinduizmie, jednak to nie przeszkadzało ludziom polować na ten gatunek, głównie w celu pozyskania jego cennej skóry, używanej do produkcji ubrań, butów itp. Narządy tego węża używane są także w tradycyjnej medycynie chińskiej. Pokąsania przez kobrę królewską zdarzają się niezwykle rzadko, gdyż wąż zwykle zamieszkuje niezamieszkałe tereny i unika kontaktu z człowiekiem. Jednak jeśli do ukąszenia dojdzie, trzeba natychmiast przenieść ofiarę do placówki medycznej, gdzie podana zostanie mu surowica. Z tego względu wąż nie jest darzony sympatią i czasami tępiony. Spotykany w prywatnych hodowlach i ogrodach zoologicznych, lecz zwykle jego pochodzenie jest nielegalne.

Ciekawostki

• Jad kobry jest neurotoksyną, działającą na rdzeń mózgu, odpowiedzialny za oddychanie. Człowiek może zginąć w przeciągu 15 minut od ukąszenia przez uduszenie, lub niewydolność serca. Kobra swoim jadem potrafi zabić dorosłego słonia w przeciągu 3h. Jednak bardzo często ponad 50% ukąszeń to ukąszenia suche, gdyż jad dla kobry jest bardzo cenny.
• Jest jedynym jajorodnym wężem budującym gniazdo dla swoich jaj.
• Jest największym jadowitym wężem świata, drugie miejsce zyskała mamba czarna.
• W buddyzmie kobra swoim kapturem osłoniła Buddę od słońca, kiedy ten zasnął na pustyni. W hinduizmie kobra jest manifestacją Wiszu.
• Przypuszczalnie kobra indyjska jest najinteligentniejszym wężem świata.
• Na Birmie kobry królewskie często używane są przez zaklinaczy węży. Zaklinacze wierzą iż specjalne piktogramy na ich ciele chronią ich przed ukąszeniem, a sami potrafią wykonać tzw. pocałunek węża, całując kobrę w czubek głowy.
• Jest monotypowym przedstawicielem rodzaju Ophiophagus. Jest jednak spokrewniona z kobrami  rodzaju Naja liczącego 30 gatunków(w tym 1 wymarły, Naja romani żyjącą niegdyś w Europie).

Bibliografia:

-https://pl.wikipedia.org/wiki/Kobra_kr%C3%B3lewska

-https://en.wikipedia.org/wiki/King_cobra

-http://www.iucnredlist.org/details/177540/0

-http://animaldiversity.org/accounts/Ophiophagus_hannah/

-http://www.arkive.org/king-cobra/ophiophagus-hannah/

Pustułka maskareńska - najrzadszy sokół. O krok od zagłady.

• Królestwo: Zwierzęta
• Podtyp: Kręgowce
• Gromada: Ptaki
• Rząd: Sokołowe
• Rodzina: Sokołowate
• Gatunek: Pustułka maskareńska(Falco punctatus)

Występowanie

Niegdyś zasiedlał wiecznie zielone, podzwrotnikowe lasy na Mauritiusie, jednak po przybyciu człowieka przystosował się do terenów otwartych, skalistych, użytków zielnych i terenów zurbanizowanych. Podzielony na trzy odizolowane subpopulację na północy, wschodzie i południowym-zachodzie wyspy, jednak niepotwierdzone obserwację ptaka są zgłaszane niemal z całego jego dawnego zasięgu.

Ogólny opis

Pustułka maskareńska jest niewielkim przedstawicielem sokołowatych, osiągającym 26-30 cm długości ciała, przy wadze 200-250 gramów. Posiada dosyć krótkie i zaokrąglone skrzydła, o rozpiętości ok. 45 cm. Ogon jest dosyć długi. Niemal całe ciało pustułki pokryte jest ciemnobrązowymi cętkami. Poniżej oka widnieje często słabo widoczna, przypominająca łezkę plama. Głowa, grzbiet, oraz górne pokrywy skrzydeł i ogona kolory jasnobrązowego(czerwonobrązowego). Końcówka skrzydła i ogona zwykle koloru czarnego. Gardło, klatka piersiowa, brzuch, oraz dolne pokrywy skrzydeł i ogona koloru białego z licznymi cętkami. Nogi dosyć duże, z niewielkimi szponami, żółte. Na ogonie cętki układają się w poziome pasy. Dziób szaroniebieski z żółtą woskówką. Oczy czarne.

Dymorfizm płciowy

Samica zauważalnie większa od samca.

Populacja i zagrożenia

Szacuje się iż podczas kolonizacji wyspy populacja pustułki maskareńskiej liczyła ok. 170-350 par lęgowych. Masowe wylesianie wyspy w XVIII wieku miała przypuszczalnie nieznaczny wpływ na populację tego ptaka, gdyż szybko przyzwyczaił się do terenów otwartych. Jednak w latach 1950-60 populacja tego ptaka drastycznie spadła, po wprowadzeniu na wyspę gatunków inwazyjnych, jak szczura śniadego, makaka jawajskiego, mangusty złocistej i zdziczałych kotów, które polowały na dorosłe ptaki, jak i na ich jaja. Stosowanie DDT(toksycznego pestycydu), także bardzo uszczupliło populację. W 1974 roku jego populacja spadła do 4 osobników(w tym jednej pary lęgowej), czym stał się najbardziej zagrożonym ptakiem świata. Stanley Temple z Cornell University podjął próbę odchowania zniesionych przez jedną parę jaj w 1973 roku, jednak ze względu na awarię inkubatora, wyklute pisklęta zmarły. Podobne próby rozmnożenia były prowadzone w Jersey Zoo, jednak składane jaja były niezapłodnione. W 1979 roku walijski biolog Carl Jones, z pomocą angielskiego zoologa Gerald'a Durrell'a, wspiął się na drzewo, gdzie znajdowało się gniazdo pustułki i odnalazł w nim jajka. Zebrał je, pozostawiając dla rodziców pożywienie, aby uzupełnili siły i znieśli kolejny miot. Jajka okazały się zapłodnione, oraz wykluły się z nich zdrowe pisklęta. Takie odchowywanie młodych doprowadziło iż w 1984 roku populacji pustułki maskareńskiej zwiększyła się do 50 osobników. W 1990 roku program hodowli piskląt w niewoli został nieco ograniczony, gdyż populacja na wolności wydawała się w miarę stabilna. W 1994 roku powstał program odchowu piskląt endemicznych gatunków ptaków wyspy Mauritius, w celu zabezpieczenia w razie nagłego spadku populacja np. przez klęski żywiołowe, jak huragan, czy wybuch wulkanu. W latach 1999-2000 populację oszacowano na 500-800 osobników, natomiast w 2007-2008 roku na 500-600 osobników. W 2005 roku pustułka osiągnęła największą odnotowaną liczebność 800-1 000 osobników, lecz badacze sugerują iż obecnie populacja nie wzrośnie powyżej 1000 osobników. W 2011-2012 roku populacja spadła do 400 ptaków, w tym 250-300 dorosłych osobników. Obecnie największym zagrożeniem jest bardzo mała zmienność genetyczna, a co za tym idzie depresja inbredowa(mała witalność spowodowana kojarzeniem krewniaczym), choć gatunki wyspowe są na nią w miarę odporne. Obecnie klasyfikowany jest jako gatunek narażony wyginięciem, zważywszy na mały obszar występowania. W celach ochronnych monitoruje się gniazda pustułki, a także dokarmia się je w okresie lęgowym, usuwa gatunki inwazyjne z pobliża gniazd, zapobiega i leczy się potencjalne choroby piskląt, oraz opiekuje się porzuconymi, lub osieroconymi pisklakami/jajkami.

Pożywienie

Wyspecjalizował się w polowaniu na nadrzewne gekony(Phelsuma), lecz potrafi upolować owada, małego ptaka, i gryzonia.

Zachowanie

Żyje samotnie, lub w parach(lecz poluje samotnie). Jest ptakiem o dziennym trybie życia. Wydaje z siebie charakterystyczny dźwięk przypominający "toi, toi", lub krótkie "tuit, tuit". Poluje latając cicho poród drzew, aby gwałtownie złapać ofiarę w szpony. Czasami goni swoją ofiarę. Ogon pomaga pustułce zawisnąć w powietrzu w razie potrzeby. Jest gatunkiem terytorialnym.

Rozród

Jest gatunkiem monogamicznym. Rozmnaża się zwykle od listopada do grudnia. Za gniazdo używają zagłębień na klifach, bądź gnieżdżą się na drzewach(bardzo często używają opuszczonych gniazd innych gatunków ptaków). Dobrze tolerują również specjalnie dla nich przygotowane budki lęgowe. Samica zwykle składa od 4 do 5 owalnych i brązowo nakrapianych jajek. Samica sama wysiaduje jajka, natomiast samiec zdobywa dla niej pożywienie. Okres inkubacji trwa 28-35 dni, a po ok. 35 dniach opuszczają gniazdo. Młode zwykle później są akceptowane na terytorium rodziców, aż do następnego sezonu lęgowego, kiedy są odganiane. Okres dojrzałości płciowej nie jet znany, lecz wynosi zapewne ok. 1 rok.

Naturalni wrogowie

Przed przybyciem człowieka, brak. Jednak obecnie jaja, pisklęta, a nawet dorosłe ptaki padają ofiarą zwierząt zawleczonych przez człowieka min. kota, mangusty złocistej, makaka jawajskiego i szczura śniadego.

Długość życia

ok. 15 lat.

Znaczenie dla człowieka

Nie posiada szczególnego znaczenia dla człowieka. Jest zwierzęciem chronionym czynnie. Rzadko trzymany w niewoli, zwykle jedynie na wyspie w celach reprodukcyjnych, lub ochronnych.

Ciekawostki

• Odratowanie tego gatunku przed wyginięciem jest jednym z największych osiągnięć programów ochronnych zwierząt. Innym gatunkiem ptaka ochronionym przed wyginięciem w podobny sposób jest krzyżówka białooka(Anas laysanensis), niegdyś liczącą jedynie 7 dorosłych ptaków i 5 młodych, skalinek czarny(Petroica traversi), który niegdyś był reprezentowany jedynie przez 5 osobników(2 samice i 3 samce) i synogarlica rdzawosterna licząca w 1991 roku 10 sztuk.
• Jest jednym z najrzadszych sokołowatych, oraz najbardziej wysuniętym na zachód na Oceanie Indyjskim gatunkiem sokoła.
• Pustułka reuniońska*(Falco duboisi) zamieszkiwała niegdyś sąsiednią wyspę Reunion, jednak wymarła około roku 1700. Obecnie nie jest znana przyczyna jej wymarcia, choć znikła szybko po pojawieniu się człowieka na wyspie.
• Ewolucyjna historia ptaka, może nam dać odpowiedź dlaczego pustułka maskareńska tak szybko przyzwyczaiła się do zmienionego środowiska, oraz nie jest aż tak podatna na depresje inbredową. Wyspa Mauritius jest wyspą wulkaniczną, w przeszłości bardzo często nawiedzały ją wybuchy wulkanów. Żyjące na wyspie zwierzęta musiały przyzwyczaić się do zdegradowanego środowiska, oraz otworzyć swoją populację, nawet z niewielkiej ilości ocalałych osobników. 
• Mauritius jak na razie wydał 5 znaczków z wizerunkiem pustułki maskareńskiej.
• Rodzaj Falco liczy 38-40 gatunków ptaków(z 1 wymarłym gatunkiem), min. drzemlika(Falco columbarius), sokoła wędrownego(Falco peregrinus) i pustułkę zwyczajną(Falco tinnunculus).

Bibliografia:

-https://pl.wikipedia.org/wiki/Pustu%C5%82ka_maskare%C5%84ska

-https://en.wikipedia.org/wiki/Mauritius_kestrel

-http://www.arkive.org/mauritius-kestrel/falco-punctatus/

-http://animaldiversity.org/accounts/Falco_punctatus/

-http://www.hbw.com/species/mauritius-kestrel-falco-punctatus

Wyrak sundajski - wielkooka małpka

• Królestwo: Zwierzęta
• Podtyp: Kręgowce
• Gromada: Ssaki
• Rząd: Naczelne
• Rodzina: Wyrakowate
• Gatunek: Wyrak sundajski(Cephalopachus bancanus)

Występowanie

Spotykany na wyspie Borneo i południowej Sumatrze. Na Sumatrze jego dokładny zasięg nie jest znany, lecz przyjmuje się iż sięga do rzeki Musi. Poza tym występuje także na wyspach Bangka i Belitung, Serasan, Karimata, oraz możliwe iż na wyspie Subi. Zasiedla tereny leśne(wtórne i pierwotne lasy), namorzyny, a także spotykany na plantacjach i ogrodach przydomowych. Opisywany iż występuje jedynie na terenach nizinnych do 100 m n.p.m., choć w Bukit Baka Bukit Raya National Park występuje na wysokości 1200 m n.p.m.

Ogólny opis 

Wyrak sundajski jest niewielkim przedstawicielem rzędu naczelnych, osiągającym 12-15 cm długości ciała, bez ogona, który mierzy 18-22 cm długości. Warzy przeciętnie 120-130 gramów. Futro zwykle koloru blado-oliwkowego, czerwonobrązowego, lub jasno/ciemno brązowego, czasami kolor zmienny wraz z wiekiem. Długi ogon jest nagi, z wyjątkiem kępki włosów na jego końcu. Kończyny tylne bardzo długie, proporcjonalnie jedne z najdłuższych kończyn tylnych w stosunku do ciała. Kończyny przednie nieco krótsze, a wszystkie wyposażone w długie, płaskie na końcu palce, zakończone haczykowatymi pazurami. Charakterystyczne dla wyraka są nieproporcjonalnie wielkie oczy, nieruchome i nieposiadające błony odblaskowej. Uszy są dosyć duże, błoniaste i niemal nagie. Górne kręgi kręgosłupa wyraka są zmodyfikowane, dlatego potrafi on obracać głowę o niemal 180*.

Dymorfizm płciowy

Nieznaczny. Samce są zwykle o ok. 10 gramów cięższe i nieco większe.

Populacja i zagrożenia

Mimo skromnych danych na temat liczebności gatunku, oraz tendencji demograficznych, wyrak sundajski klasyfikowany jest jako narażony na wyginięcie, z uwagi na ogół czynników zagrażającym temu gatunkowi. Największym zagrożeniem jest utrata siedliska życia. W ciągu 20 lat z wysp Borneo i Sumatra zniknęło ponad 30% lasów. Wyrak może występować na plantacjach min. palm, jednak mimo swojego pożytecznego wpływu na uprawiane rośliny, często jest tępiony(przesądnie uważany za szkodnika), a pestycydy używane do ochrony roślin, są często przyczyną jego śmierci. Także międzynarodowy handel tym zwierzęciem jest poważnym problemem, gdyż zwierzę łatwo oswaja się w warunkach domowych, dlatego jest celem kłusowników. Na terenie Indonezji i Malezji jest gatunkiem prawnie chroniony, oraz obejmuje go konwencja CITES w Załączniku II. Populacja podgatunku Cephalopachus bancanus saltator z wyspy Belitung szacowana jest na ok. 30 tysięcy osobników. Rozmnaża się w niewoli.

Pożywienie

Żywi się głównie owadami, wszelkiego rodzaju i wielkości od chrząszczy, ciem, pasikoników, po mrówki, straszyki, modliszki i cykady, lecz potrafi także upolować niewielkiego ptaka(np. pajęcznika, świstunka, zimorodka, czy kurtaczka), gada(np. jadowitego węża Manticora intestinalis), małego ssaka, w tym odnotowano łapanie i zjednanie rudawek z gatunku Balionycteris maculata i Cynopterus brachyotis.

Zachowanie

Wyrak sundajski jest typowo nadrzewnym i nocnym zwierzęciem. Zwykle aktywny po zmierzchu, natomiast w dzień zwykle odpoczywają w dziuplach drzew, lub ukryte w roślinności, śpiąc zwykle samotnie. Żyją samotnie, lub w parach(czasami w towarzystwie młodych), możliwe iż monogamicznych. Na ziemi poruszają się niezgrabnie, dlatego rzadko schodzą z drzew. Zwykle spotykane na gałęziach o 2-4 cm średnicy, a między poszczególnymi konarami poruszają się przy pomocy dalekich skoków, osiągających czasami nawet 6 metrów. Zawsze w pozycji pionowej do gałęzi . Podczas odpoczynku zwykle wszystkie cztery kończyny spoczywają na gałęzi, natomiast podczas żerowania często używają jedynie kończyn tylnych, podpierając się silnym ogonem. Do wyszukiwania ofiar służy im zwykle dobry słuch, a kiedy namierzą potencjalny cel, przyskakują i łapią zwierzę przednimi łapami, a następnie gryzą w szyje, lub kar. Konsumpcje zwykle zaczynają od głowy. Wodę zwykle pozyskują zlizując krople z liści i kory, lub schodząc na ziemie i pijąc z kałuży. Spotykane zwykle na wysokościach od 1 do 7 metrów nad ziemią. Wyrak sundajski jest najmniej komunikatywnym i wyjątkowo aspołecznym wyrakiem, nawet pary zwykle śpią w osobnych dziuplach, a ich związanie, zwykle dotyczy jedynie akceptacji na swoim terytorium(poza okresem godowym i wychowywania młodych), które wynosi przeciętnie 80 m*2.

Rozród

U wyraka sundajskiego wskazuje wysoki wskaźnik związków monogamicznych, choć najnowsze badania sugeruj iż przy zwiększonej ilości pożywienia, może występować u nich poligamia. Nie posiada okresu godowego, a wyraki rozmnażają się przez cały rok. Samiec zwykle charakterystycznie ćwierka w kierunku samica, gotowa samica zwykle akceptuje samca w bliskiej odległości, oraz zaznacza teren moczem i wydzieliną z gruczołów w okolicy odbytu i genitaliów. Para kopuluje zwykle raz dziennie do końca rui. Ciąża trwa przeważnie 178 dni. Samica w dziupli drzewa rodzi 1 młode, które przychodzi na świat z otwartymi oczami i futrem. Samica zwykle nie dopuszcza samca do młodego, choć w niewoli nie zaobserwowano agresywnych zachowań ojca do swojego potomstwa. Młode i matka zwykle komunikują się przy pomocy ćwierkania. Mały wyrak zwykle informuje matkę że jest głodny, albo jest mu zimno przy pomocy głośnych pisków. Samica nie nosi swojego młodego(jak robią to większość naczelnych), a jej matczyna opieka opiera się jedynie na dokarmianiu i ogrzewaniu w razie potrzeby, oraz ochronie przed samcem. W wieku 7-10 dni zwykle potrafią wstać, popierając się ogonem, a po 80 dniach są odstawiane od mleka. Zwykle w wieku 3 lat uzyskują dojrzałość płciową i zakładają własne terytoria. Zwykle rozmnażają się raz w roku.

Naturalni wrogowie

Głównymi naturalnymi wrogami wyraków są nadrzewne węże i lori.

Długość życia

Na wolności żyje przeciętnie 12 lat, natomiast w niewoli do 16 lat.

Znaczenie dla człowieka

Wyraki kontrolują liczebność owadów, dlatego są uważane za zwierzęta pożyteczne, choć niektórzy ludzie sądzą iż niszczą one rośliny i są szkodnikami(co jest nieprawdą). Czasami spotykane w hodowlach, lecz obecnie ze względu na ochronę gatunkową i objęcie go CITES, występuje rzadziej.

Ciekawostki

• Wyróżnia się 4 podgatunki wyraka sundajskiego; Cephalopachus bancanus bancanus, Cephalopachus bancanus saltator, Cephalopachus bancanus borneanus i Cephalopachus bancanus natunensis.
• Został opisany w 1821 roku przez amerykańskiego przyrodnika Thomas'a Horsfield'a.
• Niegdyś klasyfikowany do rodzaju Tarsius, lecz obecnie jest klasyfikowany do monotypowego rodzaju Cephalopachus.
• W niewoli łatwo oswaja się przez człowieka.

Bibliografia:

-https://en.wikipedia.org/wiki/Horsfield%27s_tarsier

-http://www.wildborneo.com.my/species.php?s=Cephalopachus%20bancanus%20borneanus

-https://pl.wikipedia.org/wiki/Wyrak_sundajski

-http://www.iucnredlist.org/details/21488/0

-http://animaldiversity.org/accounts/Tarsius_bancanus/

Błędny ognik - zagubiona dusza, czy samozapłon gazów

Pierwsze podania

Od wieków ludzie na całym świecie opisują dziwne zjawiska świetlne występujące pod postacią kulistych świateł, zwykle nocą nad bagnami, mokradłami, czy cmentarzami. Spotykany pod wieloma nazwami, angielski will-o'-the-wisp, bengalski aleya, polski świecnik, czy australijski min-min. Najczęściej uważane za zagubione, lub uwięzione dusze, które z jakiegoś powodu, nie potrafią trafić do raju. Czasami także uważane za światło wydostające się z latarni krasnoludów, lub z ciał wróżek. Czasami człowiek który odnalazł miejsce z którego emitowało światło ognika, mógł liczyć na ukryty skarb, choć niekiedy błędne ogniki uważano za symbol zagubionych, gdyż wiodły ludzi w nieznane. Obecnie nauka tłumaczy obecność ogników, samozapłonem gazów łatwopalnych unoszących się nad bagnami, mokradłami i torfowiskami(np. metanu)

Wygląd

Ognik jest migającym z oddali światłem, którego nikt nie widział z bliska, dlatego otacza go pewna aura tajemnicy. Najczęściej przedstawiane jako latająca kula, świecąca jasnym blaskiem. Najpopularniejszymi ognikami w legendach i folklorze są min.:

• Puck - fantastyczny stwór w staroangielskich podaniach, objawiający się pod postacią jaśniejącego światła, wiodącego ludzi na manowce. Obwiniano go min. za zakwaszanie mleka, jeśli wpadł do obory.
• Świecnik - zwany świczką. Błędny ognik z podań słowiańskich, często utożsamiany z dobre. Ponoć jego światło odganiało siły zła, min. demony, jak bies.
• Naga fireball - zwane światłami z Mekongu. Zjawisko świetlne pojawiające się nad rzeką Mekong w Tajlandii i Laosie. Tłumaczony rozbłyskami plazmy, lub piorunami kulistymi.
• Aleya - ognik spotykany na mokradłach w Bengalu. Często spotykany przez rybaków i uważane za dusze ludzi, którzy zginęli łowiąc ryby. Często uważane za zły omen, choć czasami mówi się iż ostrzegają przed niebezpieczeństwem.
• Min-min - australijskie ogniki. Często uważane za ludzi, którzy zginęli pod ostrzałem przybyłych na kontynent Europejczyków. Legenda głosi iż ten kto zechce złapać min-min i tego dokona, nigdy nie odnajdzie właściwej drogi powrotnej, aby się tym pochwalić.

W środkach masowego przekazu

W cyklu powieści Harry Potter występuje stworzenie zwane Hinkypunk, które przy pomocy lampionu, tworzy świetlistą kule, wabiąc nieuważnych podróżników, o których następnie słuch zaginą. W świecie gry Dungeons & Dragons i Magic the Gathering występuje rasa stworzeń, zwanych błędnymi ognikami. W grze komputerowej Age of wonders błędne ogniki, występują pod nazwą łuny północy, naładowane elektryczną energią, paraliżującą swoje ofiary.

Bibliografia:

-https://pl.wikipedia.org/wiki/B%C5%82%C4%99dne_ogniki

-https://en.wikipedia.org/wiki/Will-o%27-the-wisp

Syrena morska - wymarła syrena. Skazana na zagładę.

inne nazwy: krowa morska

• Królestwo: Zwierzęta
• Podtyp: Kręgowce
• Gromada: Ssaki
• Rząd: Syreny
• Rodzina: Diugoniowate
• Gatunek: Syrena morska(Hydrodamalis gigas)

Występowanie

Przypuszczalnie niegdyś krowa morska zamieszkiwała zimne wody przybrzeżne, blisko ujść rzek, porośnięte algami i trawą morską u wybrzeży północno-zachodniej Ameryki Północnej i północno-wschodniej Azji, a niektórzy badacze sądzą iż zasiedlała także Ocean Atlantycki, u wybrzeży Grenlandii. W roku 1741(podczas jej odkrycia przez Europejczyków), krowa morska występowała już tylko u wybrzeży Wysp Komandorskich(Wyspy Beringa i Wyspy Miedzianej). Możliwe iż do XVIII wieku krowy morskie zasiedlały także zachodnie Aleuty.

Ogólny opis

Krowa morska była największym przedstawicielem rzędu syren. Mogła osiągać 7-8 metrów długości ciała, choć badacz Daryl Domning sugeruje iż mogła osiągać większe rozmiary w bardziej sprzyjających warunkach. Szacuje się iż mogła warzyć od 8 do 10 ton. Georg Steller pisał iż kończyny przednie przypominały płetwy przedstawicieli płetwonogich, lecz był krótsze niż u innych syren, natomiast ogon przypominał płetwę ogonową walenia. Opisywał iż głowa i szyja były krótkie, proporcjonalnie małe i słabo oddzielone od reszty ciała. Małżowina uszna była nieobecna, nozdrza ulokowane na czubku głowy, a oczy były niewielkie. Górna warga charakterystycznie wywinięta, pokryta drobnymi, czarnymi włoskami. Dorosłe osobniki miały nie posiadać uzębienia, choć spokrewniony diugoń posiada kilka zębów trzonowych i siekaczy, zamiast tego posiadały dwa kreatynowe wyrostki, zastępujące zęby. Steller pisze także iż szyja krowy była bardziej ruchliwa niż u innych przedstawicieli syren. Ciało miało się zwężać w kierunku głowy i ogona, i było charakterystycznie zaokrąglone w okolicy brzucha i boków syreny. Grzbiet był wypukły. Przyrodnik opisywał iż skóra była czarna i gruba, niczym kora drzewa, co miało chronić krowę przed ewentualnymi zranieniami, a pod nią znajdowała się gruba warstwa tłuszczu, chroniąca przed zimnem.

Dymorfizm płciowy

Steller pisał iż występuje dymorfizm w rozmiarze(samice był większe), lecz Domning badając szkielet nie znalazł różnić między samicą, a samce.

Pożywienie

Według Steller'a krowa morska zjadała głównie brunatnice i krasnorosty, a trawa morska była zjadana niechętnie. Z obserwacji dzisiejszych syren, wiadomo iż brunatnice są zjadane w ostateczności, gdyż zawierają bardzo mało substancji odżywczych. Często żerowały blisko brzegu i na skalistych mieliznach, zjadając glony i algi ze skał.

Zachowanie

Georg Steller opisuje krowę morską jako zwierzę żyjące w niedużych stadach, składające się z samic, samców i młodych, które często pływały pośrodku, chronione przez starsze osobniki. Często żerowały blisko brzegu, często tak blisko iż myśliwi po prostu podchodzili do nich. Badania Domning'a i obserwację Steller'a, sugerują iż kończyny przednie krowy morskiej mogły służyć jej na zasadzie kończyn zwierząt lądowych, mogła ona używać ich do przepychania ciała na mieliznach i płytkich wodach, w celu dojścia do glonowych pastwisk. Przypuszczalnie nie mogła pić wody morskiej, dlatego żyła blisko ujść rzek. Nie odczuwała strachu przed człowiekiem i często tolerowała towarzystwo łodzi(dlatego była dosyć łatwym łupem). Steller pisał także iż w okresie zimowym, kiedy wody Morza Beringa był ubogie w algi i glony, krowy morskie chudły do tego stopnia, iż z pod skóry było widać im żebra i kręgi. Badacz pisał także iż tam gdzie żerowały, fale wyrzucały na brzeg części wodorostów, a także iż nie mogła całkowicie się zanurzyć, co Daryl Domning uznał iż jest raczej niemożliwe(gdyż zdobywanie pokarmu z głębszych warstw oraz unikanie zagrożenia byłoby utrudnione) i sądzi iż korzystała z podobnych mechanizmów jak inne syreny(zmniejszała objętość płuc, jelit itp., aby się zanurzyć).

Rozród

Słabo poznane. Steller pisał iż tworzą pary monogamiczne, łącząc się na początku wiosny. Ciąża miała trwać ok. 1 roku, po czym samica rodziła  jedno młode. Steller większość urodzeń odnotował na początku jesieni.

Naturalni wrogowie

Sugeruje się iż mogły padać ofiarą dużych rekinów i orek, zwłaszcza młode osobniki.

Długość życia

brak danych.

Przyczyny wymarcia

Uważa się iż zasięg krowy morskiej niegdyś był o wiele szerszy i sięgał północno-wschodniego wybrzeża Azji i północno-zachodniego wybrzeża Ameryki Północnej, lecz przyczyna wymarcia syreny z tego obszaru jest niejasna. Przypuszczalnie miało to związek z polowaniem na wydrę morską. Uszczuplenie populacji tego drapieżnego ssaka, doprowadziło do masowego zwiększania się populacji jeżowców, które żywioły się roślinnością morską min. algami i glonami. W 1741 roku statek Vitus'a Bering'a z przyrodnikiem i lekarzem Georg'em Steller'em na pokładzie rozbił się na Wyspach Komandorskich, gdzie po raz pierwszy zaobserwował żywą krowę morską, a także w miarę możliwości opisał gatunek. Steller poza wyglądem i trybem życia syreny, opisał także walory smakowe jej tłuszczu i mięsa, co doprowadziło pośrednio do jej wymarcia. Badacze sugerują iż populacja krowy morskiej w czasie jej odkrycia, była już zagrożona i liczyła ok. 1000-1500 osobników. W latach 1762-63 rosyjscy łowcy zwierząt futerkowych, często jako przystanku używali Komandorów, a krowy morskie zabijano w celu uzupełnienia zapasów. Tłuszcz krów morskich często służył jako substytut masła, oraz jako substancja używana w lampach oliwnych. Ludzie do polowań na krowy używali włóczni, które rzucano ze statków, a następnie cumowano ciało ssaka na brzeg. Mała populacja syreny, wraz z niska rozrodczością i prawdopodobnie niekorzystne warunki środowiskowe(niektórzy badacze sugerują iż krowa morska nie była przystosowana do życia na Wyspach Komandorskich), doprowadziło do jej wymarcia. Przypuszczalnie ostatnia samotna sztuka padła w 1768 roku u brzegu Wyspy Beringa. Później odnotowywano niepotwierdzone obserwację tego gatunku.

Ciekawostki

• Niektórzy badacze sądzą iż Wyspy Komandorskie niebyły idealnym siedliskiem dla krowy morskiej, a gatunek został tam zepchnięty w wyniku kurczących się siedlisk za sprawą ekspansji jeżowca, niszczącego podwodne pastwiska alg i trawy morskiej. Naukowcy ci sądzą iż krowa morska była skazana na zagładę, choć niekoniecznie w tak szybkim tempie jak zrobił to człowiek, o czym świadczyła jej niewielka populacja.
• Krowa morska jest jednym z najszybciej wybitych zwierząt. Od jej naukowego odkrycia, po wymarcie gatunku minęło zaledwie 27 lat.
• Krowa morska jest jednym z czterech wymarłych ssaków wodnych, zaraz po uchatce japońskiej(Zalophus japonicus), mniszce antylskiej(Monachus tropicalis) i delfinie chińskim(Lipotes vexillifer).
• Odkryte skamieniałości sugerują iż rodzaj Hydrodamalis w pliocenie i plejstocenie występował od Wysp Japońskich po Kalifornie Dolną w Meksyku.
• Steller zaobserwował iż na ciele krowy morskiej żyły pasożytnicze skorupiakopodobne zwierzęta, oraz białe nicienie w jelitach, lecz brak próbek i dokładniejszych opisów tych pasożytów. Przypuszczalnie wymarły wraz z krową morską.
• Najbliższym, obecnie żyjącym krewnym krowy morskiej jest diugoń(Dugong dugon).
• Do rodzaju Hydrodamalis zaliczany jest także wymarły w pliocenie Hydrodamalis cuestae, zasiedlający wody przybrzeżne od Japonii po Kalifornię Dolną.
• W opowiadaniu The White Seal Rudyarda Kiplinga krowa morska wskazuje ukryte miejsce chowania się fok przed ludzkimi łowcami.  

Bibliografia:

-http://animaldiversity.org/accounts/Hydrodamalis_gigas/

-http://www.iucnredlist.org/details/10303/0

-http://www.sirenian.org/stellers.html

-http://www.britannica.com/animal/sea-cow

-http://www.petermaas.nl/extinct/speciesinfo/stellersseacow.htm

-https://en.wikipedia.org/wiki/Steller%27s_sea_cow

-https://pl.wikipedia.org/wiki/Syrena_morska

Zhongjianichthys - przydenny minóg. Wczesna ryba

• Królestwo: Zwierzęta
• Podtyp: Kręgowce
• Nadgromada: Bezżuchwowce
• Rząd: Myllokunmingiida
• Rodzina: Myllokunmingiidae
• Gatunek: Zhongjianichthys rostratus

Występowanie

Skamieniałości tej ryby odnaleziono w Maotianshan Shales(łupki z Maotianshan, miejsce odnalezienia dużej ilości kambryjskich skamieniałości) w Chinach. Żył ok. 535-525 milionów lat temu we wczesnym  kambrze. Zapewne był rybą słonowodną.

Ogólny opis

Mierzył przeciętnie 30 mm długości ciała. Ciało było mocno wydłużone z 5 niedużymi, otworami skrzelowymi na obu bokach ryby. Skóra była dosyć gruba, przypuszczalnie pokryta grubą warstwą śluzu, brak łusek. Jedyną występującą płetwą była płetwa brzuszna, bardzo niska, rozciągająca się przez niemal całe ciało ryby. Oczy znajdowały się na płacie przednio-grzbietowym. Zredukowane żebra, co świadczy o tym iż prowadził przydenny tryb życia(nie był sprawnym pływakiem).

Dymorfizm płciowy

brak danych.

Pożywienie

brak danych.

Zachowanie

Sugeruje się iż był rybą przydenną, przez większość czasu zakopaną w podłożu. Zredukowane żebra świadczą o tym iż nie był sprawnym pływakiem.

Rozród

brak danych.

Naturalni wrogowie

brak danych. Przypuszczalnie większe ryby i bezkręgowce.

Długość życia

brak danych.

Przyczyny wymarcia

brak danych. Wymarł przypuszczalnie podczas jednym z pierwszych masowym wymierań, np. podczas wymierania w Botomianie(wczesnym karbonie).

Ciekawostki

• W chinach odnaleziono jeszcze dwa gatunki przedstawicieli rodziny Myllokunmingiidae min. Myllokunmingia fengjiaoa i Haikouichthys ercaicunensis. Wraz z Zhongjianichthys rostratus są obecnie jedynymi znanymi reprezentantami tej rodziny.
• Obecnie najbliższymi krewnymi rodziny Myllokunmingiidae są śluzice i minogi.
• Rodzina Myllokunmingiida jest uważana za jedną z pierwszych czaszkowców, taksonu(bez rangi) dającego początek typowi strunowców.
• Najwięcej skamieniałości tej i innych pierwszych ryb, odnaleziono w łupach z Maotianshan.
• Obecnie rodzaj Zhongjianichthys liczy jedynie Zhongjianichthys rostratus.

Bibliografia:

-https://en.wikipedia.org/wiki/Zhongjianichthys

-http://www.prehistoric-wildlife.com/species/z/zhongjianichthys.html

-http://prehistoric-world-and-monsters.wikia.com/wiki/Zhongjianichthys