piątek, 20 czerwca 2014

Chełbia modra - pospolity krążopław

inne nazwy: meduza księżycowa*
  • Królestwo: Zwierzęta
  • Typ: Parzydełkowce
  • Gromada: Krążkopławy
  • Rząd: Płatomeduzy
  • Rodzina: Ulmaridae
  • Gatunek: Chełbia modra(Aurelia aurita)

Występowanie

Jest gatunkiem kosmopolitycznym zamieszkującym Ocean Atlantycki, Spokojny i Indyjski od 70° N szerokości geograficznej północnej po 40°S szerokości na południe. Zamieszkuje przede wszystkim wody przybrzeżne(ok. 10 m głębokości), w znacznych ilościach występuje w tropikalnych akwenach. Czasami wpływa do ujść rzek, gdyż toleruje niskie zasolenie. Nie występuje w wodach polarnych, choć wytrzymuje temperaturę do -6°C.

Ogólny opis

Jest dosyć dużą meduzą(25-40 cm średnicy) o parasolowatym kształcie z 8 wcięciami. Parasol jest płaski, szeroki i wypełniony galaretowatą i przejrzystą substancją, składającą się w 95% z wody. Na obwodzie ciała meduzy występują ropalia(narządy zmysłu). Kanały promieniste przebiegają od brzegu parasola do jamy gębowej. Układ pokarmowy prosty, stanowiący również układ wydalniczy. Przez otwór gębowy przyjmowany jest pokarm, a także wydalane resztki pokarmowe. Krótkie i nitkowate czułki wyrastają na brzegu parasola. Cztery szerokie ramiona otaczają otwór gębowy, a każde z nich posiada komórki parzydełkowe. Meduza posiada 4 krzyżowo ułożone gruczoły płciowe.

Dymorfizm płciowy

Znaczny. Gonady samca posiadają białe, lub żółtawe zabarwienie, samic różowe.

Populacja i zagrożenia

Występują bardzo licznie, a czasami jej duża populacja na danym terenie, znacząco wpływa na ilość planktonu. Nie podlega klasyfikacji w stopniach zagrożenia.

Pożywienie

Jest gatunkiem mięsożernym, polującym na wiele małych stworzeń planktonowych min. larwy osłonic, widłonogi, wrotki, małe wieloszczety, nicienie, pierwotniaki, okrzemki, ikra, małe mięczaki i skorupiaki.

Zachowanie

Zwykle spotykana w skupiskach blisko brzegu. Porusza się przy pomocy skurczów parasola wypychających wodę przez jego otwór, pozwalając meduzie utrzymywać się na danej głębokości. Pokonywanie danych odległości w wodzie przez zwierze jest uzależnione od ruchów wody. Noc meduza zwykle spędza na głębokości ok. 10 metrów, w dzień przebywa blisko powierzchni wody, rozkładając najszerzej ramiona w celu pozyskania pokarmu. Ofiara która znajdzie się w zasięgu parzydełek, zostaje zraniona kolcem i porażona jadem. Sparaliżowaną ofiarę, meduza za pomocą ramion, przenosi do otworu gębowego, w którym dostaje się do jamy chłonąco-trawiącej. Następnie komórki wytwarzają enzymy, które trawią pokarm. Dostatecznie rozdrobniony pokarm ulega procesowi fagocytozy(odżywianie pojedynczych komórek meduzy). Resztki zostają wydalone. Chełbia oddycha tlenem rozpuszczonym w wodzie. Często podczas dużych zaburzeń wody są wyrzucane na brzeg, gdzie giną z wyschnięcia.

Rozród

Rozmnaża się płciowo i przez podział, przechodząc przemianę pokoleń. W okresie wiosennym i jesiennym samce wytwarzają i uwalniają do wody plemniki, natomiast samice wytwarzają komórki jajowe. Kiedy plemnik dostanie się do ciała samicy, dochodzi do zapłodnienia. Zapłodniona komórka jajowa jest przetrzymywana w jamach ramion samicy, gdzie rozwija się larwa, zwana planulą. Dojrzałe planule(w ilości kilku milionów) uwalniane są do wody, zwykle w okresie jesiennym, gdzie opadają na dno, przekształcając się w polipa. Polip, czyli pokolenie bezpłciowe, rozwija się powoli. Polip odżywia się drobnymi organizmami, wyłapywanymi za pomocą czułków. W tej formie zimuje, a dorosłe osobniki chełbi giną. W okresie wiosennym, w procesie strobilizacji, osobnik dzieli się na ok. 30 tarcz. Tarcze oddzielają się kolejno, tworząc pokolenie płciowe efyrę. Efyra przypomina miniaturową meduzę, o średnicy ok. 2 mm. Po ok. 1 miesiącu osiąga wielkość 1 cm, tworząc zamknięty parasol i małe czułki. Po ok. 3 miesiącach tworzy gonady i uzyskuje dojrzałość płciową, przemieniając się w osobnika dorosłego.

Naturalni wrogowie

Głównie samogłowy, żółwie skórzaste, meduzy Phacellophora camtschatica i Aeąuorea victoria, oraz niektóre wielokomórkowe pasożyty.

Długość życia

Cały cykl rozwojowy trwa 1 rok.

Znaczenie dla człowieka

Jad chełbi modrej jest niegroźny dla człowieka i rzadko wstrzykiwany. Często jest wyrzucana na plaże(podczas zaburzeń wody, np. przypływów, sztormów), gdzie ginie z wysuszenia, zmuszając ekipy sprzątające do ich usunięcia. W znacznych ilościach może powodować zmniejszenie ilości planktonu w danym miejscu, co wpływa na jego faunę(np. ilość ryb). Czasami trzymane w niewoli, jednak ze względu na potrzebę wymuszenia ruchu wody jest hodowana jedynie w kilku miejscach na świecie.

Ciekawostki


  • Ciało meduzy składa się z galaretowatej substancji, zwanej mezogleom, składającą się przede wszystkim z kolagenu.
  • Role układu krążenia w ciele chełbi modrej spełnia woda, będąca w obiegu w jamie chłonąco-trawiącej.
  • Narybek przynawek retman, zwanych pilotami często chroni się wśród ramion meduzy. Ryby te są odporne na jad krążkopława, dlatego w obecności meduzy mogą się spokojnie rozwijać i korzystać z resztek pokarmowych wydalanych przez chełbie.
  • Chełbia modra może wytrzymać temperaturę od -6°C do 31°C. Optymalna temperatura to 9°C do 19°C.
  • Chełbia modra jest najliczniejszym krążkopławem Morza Bałtyckiego.
  • Rodzaj Aurelia liczy obecnie 13 gatunków opisanych i wiele takich które czekają na identyfikację. Większość gatunków rozpoznaję się jedynie przez badania genetyczne. Najlepiej poznana jest chełbia modra, nieco gorzej Aurelia labiata i Aurelia limbata.
Bibliografia:
-https://pl.wikipedia.org/wiki/Che%C5%82bia_modra
-https://en.wikipedia.org/wiki/Aurelia_aurita
-https://en.wikipedia.org/wiki/Aurelia_(genus)
-http://marinebio.org/species.asp?id=231
-http://eol.org/pages/203484/overview
-http://eol.org/pages/203484/details
-http://www.arkive.org/common-jellyfish/aurelia-aurita/

wtorek, 17 czerwca 2014

Koleń kolcobrody - rekin tektoniczny

inne nazwy: ostrogłów, ostrogłowiec
  • Królestwo: Zwierzęta
  • Podtyp: Kręgowce
  • Gromada: Chrzęstnoszkieletowe
  • Rząd: Koleniokształtne
  • Rodzina: Centrophoridae
  • Gatunek: Koleń kolcobrody(Deania calcea)

Występowanie

Jego występowanie jest rozproszone nierównomiernie w Oceanie Atlantyckim, Spokojnym i Indyjskim. W Atlantyku spotykany od Islandii, przez zachodnie Wyspy Brytyjskie, Francję, Hiszpanię, Portugalię po Afrykę Południową. W Pacyfiku spotykany u wybrzeży Chile, Peru, Japonii oraz w południowej Australii od południowo-zachodniej Australii Zachodniej(którą obejmuje Ocean Indyjski) po Nową Południową Walię, oraz Tasmanię. Występuje zwykle w części skoku kontynentalnego i szelfu kontynentalnego, na głębokości zwykle od 400 do 900 metrów(choć sporadycznie rejestrowane od 70 do 1450 metrów głębokości).

Ogólny opis

Mierzy przeciętnie 70-110 cm długości ciała. Ciało wydłużone z dosyć długim pyskiem, przypominającym wiosło, oraz dużymi i wyłupiastymi oczami. Płetwa ogonowa heterocerkalna, występują dwie płetwy grzbietowe, każda z pojedynczym i dosyć grubym twardym promieniem. Płetwa odbytowa i płetwy piersiowe dosyć krótkie. Kolor skóry szarobrązowy.

Dymorfizm płciowy

Samice są zwykle większe.

Populacja i zagrożenia

Koleń kolcobrody jest klasyfikowany jako gatunek najmniejszej troski. Posiada średnie znaczenie w rybołówstwie, głównie łowiony dla oleju z jego wątroby(bardzo cenny), rzadziej dla mięsa i płetw. Może mu zagrażać przełowienie, zwłaszcza u wybrzeży Australii, gdzie w miarę zwiększa się znaczenie tej ryby w rybołówstwie. Mimo to występuje dosyć licznie i rzadko obserwuje się spadki populacji tej ryby.

Pożywienie

Żywi się rybami kostnoszkieletowymi, głowonogami i krewetkami.

Zachowanie

Jest gatunkiem przydennym, przypuszczalnie poluje używając swojego wiosłowego pyska, który wyposażony jest w specjalne receptory zmysłowe. Przypuszczalnie żyją w małych grupkach. Zaobserwowano iż w zależności od płci i wielkości, mogą żyć na różnych głębokościach. Odporniejszy na unieruchomienie od większości innych rekinów.

Rozród

Słabo poznany. Sezon rozrodczy nie jest znany, możliwe iż rozmnaża się przez cały rok. Przy badaniu nad złowionymi, ciężarnymi samicami, oceniono iż mogą mieć od 1 do 12 młodych(zwykle 7). Dojrzałość płciową uzyskują po osiągnięciu 85 cm przez samce(czyli w wieku ok. 17 lat) i 106 cm przez samice(ok. 25 lat).

Naturalni wrogowie

Większe ryby, np. inne rekiny.

Długość życia

brak danych. Przypuszczalnie powyżej 30 lat.

Znaczenie dla człowieka

Jest rybą o średnim znaczeniu gospodarczym, łowioną głównie dla cennego oleju z wątroby, rzadziej dla mięsa i płetwy. Łowiony dzięki głębinowym siecią. Nie stanowią zagrożenia dla człowieka.

Ciekawostki


  • Jak większość głębinowych ryb jest gatunkiem dosyć słabo poznanym.
  • Deania quadrispinosa i koleń kolcobrody są jedynymi rybami z rodzaju Deania żyjącymi u wybrzeży Australii, a do tego bardzo do siebie podobnymi. Jednak pierwsza płetwa grzbietowa Deania quadrispinosa jest zwykle wyższa i ma węższą podstawę niż płetwa ostrogłowa.
  • Ryba została opisana przez brytyjskiego ichtiologa Richard'a Thomas'a Lowe w 1839 roku.
  • Wątroba kolenia kolcobrodego jest bardzo dobrym źródłem tłuszczu, zawierającego u tego gatunku dużą ilość skwalenu(prozdrowotny węglowodór). Olej z wątroby rekina jest szeroko dostępny na rynku i polecany jako suplement diety.
  • Rodzaj Deania liczy obecnie 4 kolenie min. kolenia kolcobrodego, Deania hystricosa, Deania profundorum i Deania quadrispinosum.
Bibliografia:
-https://en.wikipedia.org/wiki/Birdbeak_dogfish
-http://www.iucnredlist.org/details/41798/0
-http://fishbase.org/summary/670
-https://www.sharktrust.org/shared/downloads/factsheets/birdbeak_dogfish_st_factsheet.pdf
-http://www.fao.org/fishery/species/2841/en

piątek, 13 czerwca 2014

Incilius peripatetes - słabo poznana i prawie wymarła


  • Królestwo: Zwierzęta
  • Podtyp: Kręgowce
  • Gromada: Płazy
  • Rząd: Płazy bezogonowe
  • Rodzina: Ropuchowate
  • Gatunek: Incilius peripatetes

Występowanie

Znany jedynie z dwóch miejsc na terenie Panamy min. z La Amistad International Park, obszarze chronionym na terenie transgranicznym Kostaryki i Panamy i z Cerro Bollo w środkowo-zachodniej części Kordyliery Środkowej w Panamie. Występuje na terenie górskich lasów tropikalnych, na wysokości 1500-1850 m n.p.m.

Ogólny opis

Ropucha mierzy ok. 4-6 cm długości ciała(samce maksymalnie do ok. 5 cm). Skóra brunatna, chropowata, czasami z ciemnymi plamami. Brak dokładniejszych danych na temat opisu płaza.

Dymorfizm płciowy

Samice większe, zwykle o ok. 1 cm.

Populacja i zagrożenia

Jest gatunkiem krytycznie zagrożonym, bardzo rzadko spotykanym i słabo poznanym. Populacja ropuchy drastycznie spadła przypuszczalnie przez rozpowszechniającej się choroby grzybiczej chytridiomycosis. Możliwe ich płaz wymarł iż nie jest spotykany ostatnimi czasy. Niszczenie siedliska płaza, pod pastwiska jest także poważnym zagrożeniem. Przypuszczalnie jego populacja jest bardzo mała(jeśli nadal istnieje, jest bardzo mała), choć nie została oszacowana ilościowo.

Pożywienie

Przypuszczalnie małe bezkręgowce.

Zachowanie

brak danych. Przypuszczalnie większość życia, osobniki dorosłe spędzają w swoich norach.

Rozród

brak danych. Przypuszczalnie okres godowy przypada w porze deszczowej. Osobniki dorosłe opuszczają wtedy swoje nory i udają się nad zbiorniki wodne, odbyć gody. Skrzek składany jest przypuszczalnie w małych, sezonowych zbiornikach wodnych w ilości ok. 90 jajeczek. Inkubacja trwa ok. 5 dni, natomiast całkowita metamorfoza ok. 60 dni, tak jak przypuszczalnie u blisko spokrewnionych gatunków.

Naturalni wrogowie

brak danych.

Długość życia

brak danych.

Znaczenie dla człowieka

Gatunek nie posiada szczególnego znaczenia dla człowieka.

Ciekawostki


  • Jest jednym z najmniej poznanych płazów. 
  • Ropucha została opisana w 1972 roku przez amerykańskiego herpetologa Jay'a Mathers'a Savage.
  • Rodzaj Incilius liczy obecnie 40 gatunków ropuch, min. z wymarłą ropuszką pomarańczową(Incilius periglenes). Najbliższymi krewnymi Incilius peripatetes, są także poważnie zagrożone Incilius fastidiosus i Incilius holdridgei. Czasami klasyfikowana do rodzaju Bufo z 150-250 przedstawicielami.  
Bibliografia:
-http://www.iucnredlist.org/details/54730/0
-https://es.wikipedia.org/wiki/Incilius_peripatetes
-https://en.wikipedia.org/wiki/Almirante_Trail_toad

czwartek, 12 czerwca 2014

Agama wodna - największa agama Australii.

inne nazwy: australijska agama wodna*
  • Królestwo: Zwierzęta
  • Podtyp: Kręgowce
  • Gromada: Gady
  • Rząd: Łuskonośne
  • Rodzina: Agamowate
  • Gatunek: Agama wodna(Physignathus lesueurii lub Intellagama lesueurii)

Występowanie

Występuje we wschodniej Australii od półwyspu York, aż po Sydney, a także w Nowej Południowej Walii i we wschodniej części stanu Victoria. Zamieszkuje także południową część Nowej Gwinei, min. spotykana w Arfak Mountains. Zamieszkuje różne siedliska od lasów deszczowych, przez lasy liściaste, wiecznie-zielone, tereny bagienne, siedliska skaliste i suche, po tereny nadmorskie i środowiska antropogeniczne, jednak wymienione środowiska muszą znajdować się w bliskości zbiorników i cieków wodnych. Tolerują wodę zasoloną, występującą w lasach namorzynowych. Najczęściej spotykane na terenach leśnych, blisko źródła wody.

Ogólny opis

Jest największym przedstawicielem rodziny Agamidae występujących w Australii. Może osiągać nawet 100 cm długości ciała, choć przeciętnie dorasta do 60 cm. Wzdłuż grzbietu występuje niski, kolczasty(złożony z trójkątnych, sterczących łusek) grzebień, który od postawy karku, gdzie kolce są znacznych rozmiarów, staje się mniejszy aż po podstawę ogona. Kończyny silne, posiadające po pięć palców wyposażonych w ostre pazury. Ogon stanowiący 2/3 całkowitej długości ciała, jest bocznie spłaszczony(występuje tzw. zjawisko międzykręgowej pseudoautotomii). Ubarwienie nieco odmienne u dwóch występujących podgatunków tego gada. Intellagama lesueurii lesueurii posiada ciało koloru szarego, lub brązowoszarego z ciemnymi pręgami na grzbiecie i czarnym poziomym pasem ciągnącym się od oka przez cały kark. Brzuch i klatka piersiowa koloru czerwonawego. Ciało Intellagama lesueurii howitii koloru  oliwkowego po brązowy, z czarnymi pasami na części grzbietowej. Na gardle i szyi występują żółte, pomarańczowe, lub niebieskozielone(wraz z kombinacjami kolorów) smugi. Boki ciała u obu podgatunków, zwykle jaśniejsze od grzbietu z występującymi jasnymi, pionowymi smugami. Często posiada także liczne czarne, malutkie cętki rozsiane głównie na grzbiecie i bokach ciała. Osobniki młodociane zwykle skromniej ubarwione z przewagą koloru brunatnego.

Dymorfizm płciowy

Samce osiągają zwykle większe rozmiary, są bardziej masywne, posiadają lepszy zarys szczęk i szerszą głowę. Także ich grzebień jest bardziej okazalszy, zwłaszcza w części karkowej. W okresie rozrodczym samiec zwykle przyjmuje bardziej kontrastujące ubarwienie.

Populacja i zagrożenia

Gatunek w miarę pospolity na terenie swojego występowania. Często spotykany na terenach zabudowanych. Nie podlega klasyfikacji w stopniach zagrożenia CITES. Gatunek nie wydaje się zagrożony i nie są znane poważne zagrożenia dla jego liczebności. Popularna jaszczurka hodowlana.

Pożywienie

Zwierzę wszystkożerne, z przewagą produktów pochodzenia zwierzęcego. Poluje zwykle na owady, mięczaki, płazy, inne gady, ryby i gryzonie(często zgarniane z wody i ziemi). Nie gardzi padliną, nawet w znacznie postępowym rozkładzie. Zjada także owoce, głównie czapetki i figowca, a także kwiaty i zielone części innych roślin.

Zachowanie

Agama wodna jest gatunkiem dziennej jaszczurki o dosyć płochliwej naturze. Mimo to często widywane w pobliżu bytowania człowieka. Bardzo dobrze pływają i wspinają się na drzewa i skały. W razie zagrożenia chowają się wśród roślinności, lub uciekają do wody, gdzie mogą pozostać zanurzone nawet do 90 minut. Potrafią szybko biegać, czasami używając jedynie tylnych łap(bieg dwunożny). Często wygrzewają się na skałach, drzewach, lub na ziemi, zawsze w pobliżu wody, zwykle w godzinach porannych, lub popołudniowych. Kopią nory, w których często chronią się w najgorętsze dni. Niektóre agamy wodne z chłodniejszych rejonów hibernują w okresie zimowym. Często spotykane w niewielkich grupach, z dominującym samcem na czele. Samce silnie terytorialne.W razie napotkania rywala samiec kiwa głową, nadyma gardło i otwiera pysk, a w ostateczności atakuje. Walki agam wodnych są często zaciekłe i często kończą się poranieniem

Rozród

Okres rozrodczy przypada na wiosnę, czyli od grudnia do kwietnia. Zaloty samców są zwykle brutalne i prowadzą do unieruchomienia samicy. Po 4-6 tygodniach samica w wykopanej przez siebie norze(ok. 10-15 cm głębokości), składa 6-18 jaj. Gniazdo zakładane jest zwykle na otwartej przestrzeni, bez roślinności i o sypkim podłożu(najczęściej piasku). Następnie przysypuje jaja glebą. Często przed złożeniem jaj, wielokrotnie przekopuje glebę w celu znalezienia odpowiedniego miejsca na gniazdo. Podczas jednego sezonu składa zwykle 2 porcję jaj. Po ok. 2 miesiącach wykluwają się młode. Występuje u nich temperaturowa determinacja płci. Dojrzałość płciową uzyskują po ok. 2 latach.

Naturalni wrogowie

Dorosły osobnik może stać się ofiarą dużych węży, psów, kotów i lisów. Młode są dodatkowo narażone na ataki ze strony ptaków drapieżnych, min. kukabur, kurawong i srokaczy.

Długość życia

ok. 15 lat. W niewoli notowano przypadki do 30 lat.

Znaczenie dla człowieka

Popularna jaszczurka w terrarystyce, polecana dla początkujących. Bardzo inteligentna i łatwo się oswaja.

Ciekawostki


  • Wymaga duże i przestronnego terrarium, z dużą częścią wodną(ok. 200x100x200cm). Wymaga świetlówki UVB, oraz temperatury 25-31°C w dzień i 20-22°C w nocy. Wilgotność powietrza dla tego gatunku niema znaczenia. Jest polecana dla początkujących terrarystów, gdyż dobrze znosi błędy.
  • W hodowli znacznie częściej można spotkać spokrewniony i podobny gatunek agamę błotną(Physignathus cocincinus) z rejonów azjatyckich.
  • Tradycyjnie zaliczana do rodzaju Physignathus, jednak niektórzy badacze uważają iż należy ją zakwalifikować do monotypowego rodzaju Intellagama, rzadziej Istiurus, z powodu zaprzeczenia monofiletyczności gatunku.
  • Został opisana przez brytyjskiego zoologa John'a Edward'a Gray w 1831 roku.
  • Do rodzaju Physignathus, oprócz agamy wodnej, zaliczana jest jedynie agama błotna(Physignathus cocincinus).
Bibliografia:
-https://en.wikipedia.org/wiki/Australian_water_dragon
-https://pl.wikipedia.org/wiki/Agama_wodna
-http://australianmuseum.net.au/water-dragon
-http://www.terrarium.com.pl/2690-intellagama-physignathus-lesueurii-australijska-agama-wodna/
-http://reptilepark.com.au/animals/reptiles/dragons/eastern-water-dragon/
-http://www.ozanimals.com/Reptile/Eastern-Water-Dragon/Physignathus/lesueurii%20lesueurii.html

środa, 11 czerwca 2014

Gołoliczka krótkodzioba - bojowy maluch

  • Królestwo: Zwierzęta
  • Podtyp: Kręgowce
  • Gromada: Ptaki
  • Rząd: Wróblowe
  • Rodzina: Szerokodzioby
  • Gatunek: Gołoliczka krótkodzioba(Neodrepanis hypoxantha)

Występowanie

Jego występowanie zostało stwierdzone we wschodnim Madagaskarze, min. w Morojejy i Anjanaharibe-Sud Massif, a także północnym Andohahela Massif. Zasiedla zwykle mszyste i wilgotne górskie lasy wiecznie-zielone, powyżej 1200 m n.p.m.

Ogólny opis

Gołoliczka krótkodzioba jest niewielkim ptakiem, osiągającym 9-10 cm długości ciała. Ogon krótki mierzący ok. 2 cm. Waży do 8 gramów. Występuje znaczący dymorfizmy płciowy. Samiec cechuje się barwnym upierzeniem, znacznie skromniejszym u samicy. Samiec posiada nagą, opalizującą, turkusowo-zieloną skórę wokół oczu, często granatowa przy swoich granicach. Dziób o długości ok. 17 cm jest mocno zakrzywiony w dół i zielono opalizujący u nasady. Dolna szczęka koloru żółtoszarego, natomiast górna czarnego. Czubek głowy, grzbiet, ogon i skrzydła koloru czarnego z granatowym odblaskiem, natomiast gardło, pierś, brzuch, boki ciała i kuper koloru żółtego. Upierzenie samicy jest skromniejsze. Wierzchni część ciała ciemnooliwkowa, natomiast dolna szarożółta. Przez oko przechodzi jasny, żółtawy pasek. Dziób czarny, zakrzywiony, jedynie u nasady jaśniejszy. Nogi ciemnobrązowe.

Dymorfizm płciowy

Bardzo wyraźny. Odmienne ubarwienie samca i samicy(patrz wyżej).

Populacja i zagrożenia

Gatunek klasyfikowany jako narażony na wyginięcie, choć do 2000 roku klasyfikowany jako zagrożony wyginięciem. Gatunek rzadko spotykany, głównie z racji przebywania na niezamieszkałych terenach. Szacuje się jednak iż jego populacja może mieścić się w granicach 10-30 tyś. osobników. Głównym zagrożeniem dla tego gatunku jest wyrąb lasu pod pastwiska, oraz pożary niszczące drzewostan. Jak na razie nie pozyskuje się drewna z wiecznie-zielonych lasów górskich Madagaskaru, gdyż są one dosyć niedostępne, a ich karczowanie jest nieekonomiczne. Ptak nie jest hodowany w niewoli.

Pożywienie

Żywi się głównie nektarem kwiatowym, zwykle z roślin z rodziny gązewnikowatych, niecierpkowatych, imbirowatych, zaczerniowatych i marzanowatych. Urozmaica także dietę w małe bezkręgowce.

Zachowanie

Jest ptakiem o dziennym trybie życia. Żyje samotnie, lub w parach. Samce są bardzo terytorialne, zwłaszcza w okresie lęgowym. Bronią także kwiatów przed innymi osobnikami, a także innymi ptakami np. nektarnikami. Zwykle samiec wpierw skłania ciało i odgina głowę uwidaczniając żółte pióra na gardle i piersi, jeśli ten pokaz nie wystarczy, przystępuje do ataku. Postawę agresywną zaobserwowano nawet w stosunku do ludzi. Podczas lotu wydaje charakterystyczny trzepot, natomiast może wydawać także ciche piski. Do pobierania pokarmu służy mu długi i cienki język. Zwykle bytuje na niskich krzewach, blisko ziemi. W okresie zimowym(maj-lipiec), niektóre gołoliczki mogą migrować na niższe wysokości. Czasami spotykany w pobliżu stad innych ptaków. Na wolności dosyć rzadko obserwowany.

Rozród

Słabo poznany. Przypuszczalnie okres godowy przypada od listopada do stycznia. Samiec zaleca się do samicy strosząc pióra, oraz pochylając głowę i ogon. Przypuszczalnie poligamiczne. Gniazdo budowane jest przypuszczalnie przez samice, zawieszone na ok. 2,5 metrowej gałęzi drzewa. Gniazdo typu workowatego-zamkniętego, zbudowane z przeplatanych patyków i części roślin. Samiec nie uczestniczy w budowie gniazda, a jedynie patroluje terytorium. Samica znosi przypuszczalnie 2-3 jajka, które sama inkubuje. Długość inkubacji, czas odchowu młodych i dojrzałość płciowa jest nieznana.

Naturalni wrogowie

brak danych. Przypuszczalnie większe ptaki drapieżne.

Długość życia

brak danych.

Znaczenie dla człowieka

Jest zapylaczem niektórych roślin, także tych uprawnych, choć plantację na jego zakresie występowania są bardzo rzadkie. Często obiekt poszukiwań przez ornitologów-fotografów.

Ciekawostki

  • Do 1933 roku uważany za podgatunek gołoliczki długodziobej(Neodrepanis coruscans).
  • Naukowo opisany w 1933 roku przez duńskiego ornitologa Finn'a Salomonsen'a.
  • Nazwa łacińska ptaka Neodrepanis hypoxantha, oznacza w dosłownym tłumaczeniu "nowy Drepanis(nazwa rodzajowa hawajek) o żółtym spodzie ciała".
  • Rodzaj Neodrepanis reprezentowany jest jeszcze przez 1 gatunek ptaka gołoliczkę długodziobą(Neodrepanis coruscans), do której gołoliczka krótkodzioba jest dosyć podobna. 
Bibliografia:
-https://pl.wikipedia.org/wiki/Go%C5%82oliczka_kr%C3%B3tkodzioba
-https://en.wikipedia.org/wiki/Yellow-bellied_sunbird-asity
-http://www.hbw.com/species/yellow-bellied-sunbird-asity-neodrepanis-hypoxantha
-http://www.arkive.org/yellow-bellied-asity/neodrepanis-hypoxantha/

wtorek, 10 czerwca 2014

Pigmejka - najmniejsza małpka

inne nazwy: uistiti pigmejka
  • Królestwo: Zwierzęta
  • Podtyp: Kręgowce
  • Gromada: Ssaki
  • Rząd: Naczelne
  • Rodzina: Pazurkowcowate
  • Gatunek: Pigmejka(Cebuella pygmaea)

Występowanie

Występuje w Ameryce Południowej, rozpowszechniona w zachodnim dorzeczu Amazonki, min. w Brazylii na północ od rzeki Solimões, we wschodnim Peru na północ od rzeki Maranon, południowej Kolumbii, północnej Boliwii i północno-wschodnim Ekwadorze. Zamieszkuje lasy tropikalne w pobliżu rzek(regularnie podtapiane), złożone głównie z trzcin, wysokich traw, pnączy i drzew do 30-40 metrów(zwykle unika wyższych drzewostanów). Może zamieszkiwać także lasy wtórne w umiarkowany sposób dotknięte działalnością rolniczą, dlatego czasami spotykane w pobliżu osad ludzkich.

Ogólny opis

Pigmejka jest najmniejszą małpą właściwą o długości ciała 11-15 cm i ogona 17-22 cm. Waży przeciętnie 100-140 gramów. Futro najczęściej koloru żółtozielonego z płowymi czarnymi i szarymi plamami. Strona brzuszna zwykle koloru płowo białego, lub pomarańczowego. Kończyny koloru zielono-pomarańczowego, lub żółtawego. Na placach występują ostre pazury, przystosowane do wspinaczki. Na ogonie występują ciemne, często niewyraźne pierścienie. Dłuższe włosy występują na karku i twarzy, zakrywając uszy z których spod włosów widać jedynie białą krawędź. Białe plamki występują także po bokach nosa, oraz pionowa biała linia nad nosem. Okolice pyszczka nagie z jasnoróżową skórą. Kończyny tylne dłuższe niż przednie, a siekacze wydłużone i ostre. Oczy duże, okrągłe o żółtawych tęczówkach. Młode zwykle koloru cytrynowożółtego z ciemnym paskowaniem na ciele, ciemnoszarą sierścią na głowie i żółtawym futerkiem wokół uszu, jednak po pierwszym miesiącu życia zwykle tracą wierzchnią warstwę futra i przypominają wyglądem dorosłych.

Dymorfizm płciowy

Niewyraźny. Samice nieco cięższe od samców.

Populacja i zagrożenia

Jest klasyfikowana jako gatunek niższego ryzyka na wyginięcie. Pigmejka występuje obecnie w miarę licznie na swoim zakresie(min. w Peru zagęszczenie wynosi 210-227 osobników/km ² rzeki Maniti, natomiast w Ekwadorze szacunkowo 1-6 osobników/km ² rzeki), lecz jej populacja znacznie zmniejszyła się głównie z powodu nadmiernych polowań dla mięsa i wyłapywania żywych okazów w celach hobbystycznych. Tępiona także przez ludzi, gdyż sądzono iż roznoszą malarię i żółtą febrę(dlatego masowo zabijane i wywożone do placówek badawczych). Obecnie notowana w Załączniku II CITES. Obecnie poważnym zagrożeniem dla pigmejki jest utrata środowiska życia, a także niepokojenie ze strony człowieka(np. w Kolumbii dzikie pigmejski są atrakcją turystyczną), co źle wpływa na ich zdolności rozrodcze. Z powodzeniem rozmnaża się w niewoli. Pigmejka objęta jest EEP(Europejskim Programem Ochrony Gatunków), realizowanym przez ogrody zoologiczne.

Pożywienie

Żywi się głównie sokami drzew, nacinając korę rośliny wydłużonymi siekaczami, lub pazurkami i zlizując sączącą się wydzielinę. Zjada także owoce, niewielkie bezkręgowce, małe jaszczurki, ptaki i gryzonie, oraz nektar kwiatowy.

Zachowanie

Uistiti pigmejka jest typowym gatunkiem o nadrzewnym trybie, aktywnym za dnia, najczęściej w porach poranny i późno popołudniowych. Żyje zwykle w małych grupach rodzinnych od 2 do 15 osobników(zwykle para rozrodcza i potomstwo), mimo iż nie są typowymi zwierzętami społecznymi. Pigmejka jest terytorialna, a ich terytorium wynosi od 25-100 ha. Poza porą nocną podczas snu, oraz wczesno-porannego wspólnego żerowania, widywane głównie samotnie, lub w parach. Porusza się wspinając w górę i w dół po gałęzi, oraz skacząc między pobliskimi drzewami. Terytorium oznacza za pomocą gruczołów zapachowych. Porozumiewają się za pomocą odgłosów, przypominających ćwierkanie(czasami w spektrum ultradźwięku), a także mimiki przy pomocy białych oznaczeń na twarzy. Charakterystyczne ćwierkanie wydobywane jest kiedy osobnik informuje resztę grupy o potencjalnym zagrożeniu. W razie wkroczenia innej obcej pigmejki na terytorium grupy rodzinnej, lub w razie zagrożenia ze strony niewielkiego drapieżnika, cała grupa atakuje napastnika. W razie zagrożenia ze strony dużego zwierzęcia, wspina się na cienkie gałązki, które utrzymują jej ciężar, ale łamią się pod naporem drapieżcy.   W porze nocnej cała grupa rodzinna udaje się do legowiska, czyli otworu w drzewie(dziupli). Pigmejki są często obserwowane podczas zabaw i iskania się. Sporadycznie schodzi z drzew, aby łapać bezkręgowce. Ciekawe jest zachowanie pigmejki kiedy widzi przemieszczającą się kolumnę mrówek, wtedy schodzi z drzewa i wybiera miejsce w pobliżu wędrówki owadów i łapie wszystkie małe stworzenia uciekające przed mrówkami. Ogon pigmejki nie jest chwatny, a jedynie służy w utrzymaniu równowagi.

Rozród

Przypuszcza się iż u pigmejek dominuje monogamia, choć badacze zaobserwowali wiele zachowań poligamicznych. Rozmnażają się przez cały rok, zwykle samica rodzi młode co 6 miesięcy. Przypuszczalnie ruja u samicy objawia się przez bodźce zapachowe i zmianę zachowania. Krycie jest zwykle powtarzane kilkakrotnie. Do rozrodu zwykle przystępuje jedynie dominująca para. Po ok. 140 dniowej ciąży, samica rodzi zwykle bliźniaki(rzadziej 1, lub 3 młode), ważące ok. 15 gramów. Młodymi opiekuje się matka, ojciec i rodzeństwo. Przez pierwsze 2 tygodnie młode piją wyłącznie mleko, później zwykle zostają odsadzone. Młode często noszone są na plecach osobników dorosłych, znacznie częściej przez młode samce. Po ok. 3 miesiącach od urodzenia, młode pigmejki stają się samodzielne i zwykle pozostają w grupie rodzinnej. Dojrzałość płciową uzyskują po 2 latach życia, wtedy także niektóre pigmejki opuszczają grupę, aby założyć własną.

Naturalni wrogowie

Między innymi kapucynka czubata, ocelot, margaj, oncilla, jaguarundi, niektóre ptaki drapieżne i węże(np. żararaka lancetowata). Konkurują natomiast o pokarm i siedlisko z Saguinus fuscicollis, Saguinus mystax, titi czerwoną(Callicebus moloch), sajmiri(Saimiri sciureus) i ponocnicami.

Długość życia

ok 11-12 lat w stanie dzikim i do 18 lat w niewoli.

Znaczenie dla człowieka

Dawniej obiekt polowań dla mięsa przez rdzenną ludność, jednak później stała się obiektem pożądania, jako zwierzątko domowe. W latach 70 XX wieku tępiona, gdyż uważano iż roznosi choroby, takie jak malaria i żółta febra. Obecnie objęta konwencją CITES w Załączniku II, przez co zakazano wyłapywania i chwytania dziko żyjących małp. Obecnie w miarę popularne zwierzątko domowe, często spotykana w ogrodach zoologicznych, gdzie często jest rozmnażana.

Ciekawostki


  • Jest najmniejszą małpą właściwą, lecz nie najmniejszym naczelnym, te miano zyskał lemurek myszaty(Microcebus murinus) osiągający do 13 cm długości ciała, 12 cm ogona i ok. 50 gramów masy ciała.
  • Systematyka pigmejki jest dosyć chwiejna, gdyż czasami jest uważana za przedstawiciela monotypowego rodzaju Cebuella, przez innych badaczy zaś klasyfikowana jako Callithrix, wraz z marmozetą lwią(Leontopithecus rosalia), marmozetą zwyczajną(Callithrix penicillata), marmozetą żółtogłową(Callithrix flaviceps) i 3 innymi przedstawicielami.
  • Pigmejka nie jest trudna w utrzymaniu, potrzebuje jednak dużego, dobrze obsadzonego i wysokiego terrarium i towarzystwa. W kontakcie z człowiekiem szybko się oswaja, jednak trzeba uważać, gdyż może przenosić wiele chorób groźnych dla człowieka, jak większość naczelnych.
  • Pigmejki mają bardzo wrażliwy słuch, dlatego hałas źle na nie wpływa.
Bibliografia:
-http://www.iucnredlist.org/details/41535/0
-https://pl.wikipedia.org/wiki/Pigmejka_kar%C5%82owata
-https://en.wikipedia.org/wiki/Pygmy_marmoset
-http://animaldiversity.org/accounts/Callithrix_pygmaea/
-http://pin.primate.wisc.edu/factsheets/entry/pygmy_marmoset

poniedziałek, 9 czerwca 2014

Fenrir - olbrzymia wilcza bestia

Pierwsze podania

Fenrir jest olbrzymim wilkiem pochodzącym z mitologi nordyckiej, po raz pierwszy przedstawiony w nordyckich opowieściach Poetic Edda i Heimskringla datowanych na ok. XIII wiek. Opisywany jako syn boga Lokiego i olbrzymki Angerbody, wraz z rodzeństwem, olbrzymim wężem Jormungandą i boginią władającą Niflheimem(krainą śmierci) Hel. Bogowie obawiając się dużym przyrostem wilka, oraz proroctwem, które mówiło iż ściągnie on kłopoty, postanowili spętać go sznurami(Løding i Dromi, uplatanymi przez karły), unieruchamiając go. Jednakże szybko oswobodził się z więzienia, także bogowie postanowili poradzić się elfów(w innych podaniach karłów), jak skutecznie ubezwłasnowolnić wilka. Elfy zgodziły się pomóc i uplotły Gleipnir i Gelgia(min. z tupotu kota, korzeni skały, brody kobiety, ścięgien niedźwiedzia, oddechu ryby i śliny ptaka), niepozornie cienki sznurek, lecz niemal niemożliwy do przerwania. Bogowie opletli wilka Gleipnirem, natomiast połączony Gelgia zakotwiczyli w skale Gioll, na wyspie Lyngvi. Jednak Fenrir obawiając się podstępu z niepozornym sznurkiem, oznajmił że nie będzie sprawiał kłopotów z oplątaniem w sidła, jeżeli jeden z bogów wsadzi mu do pyska rękę. Bóg wojny i honoru Tyr zgodził się. Kiedy bogowie spętali bestie, a Fenrir zauważył iż z każdym szarpnięciem więzy zacieśniają się, odgryzł Tyrowi rękę(odtąd zwany był Jednorękim). Fenrir podczas Ragnaröku ma wydostać się z więzienia, zabić Odyna i pożreć go, jednak później zabije go Widar w akcie zemsty za śmierć ojca, rozszarpując mu szczęki.

Wygląd

Fenrir przypominał olbrzymiego wilka, który podczas ziewania swoją żuchwą dotykał ziemi, natomiast szczęką nieba. Przedstawiany najczęściej z białym(czasami czarnym) i grubym futrem, oraz o niezwykle przerażającym wizerunku. Rodzeństwem Fenrira i dziećmi Lokiego są także:

  • Jormungand - olbrzymi wąż i syn Lokiego i Angerbody. Odyn widząc dzieci Lokiego, nakazał porwać najbardziej nieobliczalnego Jormunganda i wrzucić go do oceanu otaczającego Midgard. Wąż nie zginą, lecz urósł do takich rozmiarów, iż oplątał ciałem cały świat, mogąc ugryźć swój ogon. Główny wróg boga burz Thora. Podczas Ragnaröku ma zacząć pluć jadem, zatapiając cały świat, jednak Thor zacznie z nim walczyć. Ostatecznie pokona bestie, lecz zostanie śmiertelnie otruty i zanim skona zrobi 9 legendarnych kroków.
  • Hel - władczyni Niflheimu, krainy śmierci. Ponoć uległa częściowemu rozkładowi. Część jej ciała była kobieca, natomiast druga szkieletem. Hel z Sleetcold rządziła duszami zmarłych. Odmówiła uwolnienia Baldura z swojej krainy. Podczas Ragnaroku złoży armię ze zmarłych, aby walczyć z bogami.

W środkach masowego przekazu

Postać Fenrira jest często przedstawiana w książkach, filmach i grach, lecz najczęściej nie jako on sam, a jedynie jako potencjalne odpowiedniki np. w sadze Wiedźmin Andrzeja Sapkowskiego, istnieje łódź nazwana Fenris. W grze Age of Mythology przestawiany jako boski wilk, z licznym potomstwem.

Bibliografia:
-https://pl.wikipedia.org/wiki/Fafnir
-https://en.wikipedia.org/wiki/Fafnir