piątek, 28 czerwca 2013

Oleica fioletowa - dziwna pszczoła... nie oleica!

  • Królestwo: Zwierzęta
  • Typ: Stawonogi
  • Gromada: Owady
  • Rząd: Chrząszcze
  • Rodzina: Oleicowate
  • Gatunek: Oleica fioletowa(Meloe violaceus)

Występowanie

Zasiedla całą Europe, wraz z Półwyspem Fennoskandii, daleko poza koło podbiegunowe oraz umiarkowaną część Azji, Bliski Wschód i Afrykę Północną. Preferuje dobrze nasłonecznione, suche obrzeża lasów, pól, zarośli i przydroży.

Ogólny opis

Oleica filetowa jest dużym chrząszczem, osiągającym 10-32 mm długości. Samice oleica posiada nieproporcjonalnie wielki odwłok. Ciało owada jest ciemnofioletowe z metalicznym połyskiem. Skrzydła są zredukowane, tworzące rozstawione pokrywy skrzydłowe. Głowa jest duża, wyposażona w silne żuwaczki, a wyrastające z niej czułki grube i dosyć długie. Oczy posiadają owalny kształt, a kończyny są silne i wyposażone w pazurki. Tułów owada jest wąski i okryty pancerzem, podobnie jak odwłok, który u samicy jest nieporównywalnie duży.

Dymorfizm płciowy

Samica jest większa oraz posiada bardzo duży odwłok, o wiele większy od samca.

Populacja i zagrożenia

Owad jest rzadko spotykany, lecz uznawany za lokalnie licznego. Nie podlega klasyfikacji w stopniach zagrożenia. Czasami uznawany za szkodnika.

Pożywienie

Imago żywi się głównie roślinami zielnymi. Natomiast larwy w pierwszym stadium pyłkiem kwiatowym, w drugim jajami pszczół, a w trzecim miodem pszczelim.

Zachowanie

Dorosła forma owada pojawia się od wiosny do późnego lata. Owad jest aktywny głównie w dzień. Często lata nad ziemią, szukając dogodnego miejsca żerowania. Oleica jest powolna, nie potrafi zwinnie i szybko latać, dlatego do obrony używa oleistej substancji, zwanej kantarydynom. Wydzielana jest z stawów nóg owada, w postaci intensywnie żółtej cieczy. Substancja jest toksyczna, u człowieka powodująca podrażnienie skóry w małych ilościach.

Rozród

Oleica przechodzi skomplikowany cykl rozwojowy, zwany hipermetamorfozą(nadprzeobrażeniem), czyli cykl w którym występuje kilka różnych stadiów larwalnych. Owady przystępują do godów w okresie letnim. Samice wabią samce przy użyciu silnych feromonów. Po udanej kopulacji, owady rozstają się, a samica składa późnym latem ok. 1000 jaj w wygrzebanej norce, w pobliżu kwiatów, zwykle w pobliżu gniazd pszczół. Z jaj wykluwają się małe larwy, zwane tryungulinusami(trójpazurkowcami), posiadające 3 pary nóg. Po wydostaniu się z jaj, szybko wspinają się na kwiaty, rosnące w pobliżu i czekają na pszczoły, które będą chciały zebrać nektar z kwiatów. W chwili kiedy pszczoła przysiądzie na kwiat, jak największa ilość larw, próbuje przyczepić się do owada. Pszczoła następnie przenosi larwy do swojego gniazda. Owady, które nie dostały się do gniazd pszczół giną. W gnieździe następuje metamorfoza oleicy w drugą formę rozwojową. Przypominają pędraki i żywią się jajami pszczół i są bardzo ruchliwe. Następnie oleica przechodzi kolejną metamorfozę w formę bardzo podobną do drugiej, lecz tym razem poczwarka odżywia się miodem pszczół i wykonuje bardzo mało ruchów. Poczwarka następnie linieje trzy kronie, a po ostatnim linieniu opuszcza gniazdo pszczół. Następnie zakopują się w ziemi, aby przezimować. W tym okresie przekształcają się w poczwarkę rzekomą. Wiosną przekształcają się w larwy ostatniego stadium rozwojowego. Wtedy też nie pobierają pokarmu i przekształcają się w poczwarkę właściwą, która pod koniec wiosny przekształca się w dorosłego osobnika.

Naturalni wrogowie

Przez swoją toksyczność, owad nie posiada naturalnych wrogów.


Długość życia

Imago-5 miesięcy

Znaczenie dla człowieka

Oleica uznawana jest za szkodnika, przez to iż postać larwalna żeruje także na pszczołach hodowlanych, a postać imago może niszczyć rośliny uprawne. Oleice należy łapać przy pomocy rękawic, gdyż kontakt substancji przez nią wydzielą z skórą, powoduje podrażnienie.

Ciekawostki


  • Oleica fioletowa jest jednym z niewielu owadów w swojej rodzinie, występującym w trefie klimatu umiarkowanego. Większość majkowatych(oleicowatych) występuje w strefie klimatu tropikalnego i subtropikalnego.
  • W krajach tropikalnych, pojawienie się tych chrząszczy, przynosi znaczne straty, zwłaszcza w ogrodach i sadach.
  • Śmiertelna dawka kantarydyny dla człowieka wynosi 0,02 g. Substancja jest dobrze wchłaniana przez skórę. Objawy zatrucia to zapalenie skóry, przewodu pokarmowego i moczowego, krwiomocz, wymioty, drgawki, śpiączka, kończąca się śmiercią. Oczywiście pojedynczy owad nie produkuje aż tak dużej ilości tej substancji.
  • Kantarydyna pozyskiwana z muchy hiszpańskiej, w medycynie ludowej jest stosowana jako afrodyzjak.
  • Do rodziny oleicowatych zaliczanych jest ponad 2500 gatunków chrząszczy.
  • Rodzaj Meloe reprezentowany jest przez ok. 100 gatunków oleic. W  Europie Środkowej, rodzaj ten reprezentuje 15 gatunków min. oleica krówka (Meloe proscarabaeus) i Meloe brevicollis.

Bibliografia:
-https://pl.wikipedia.org/wiki/Oleica_fioletowa
-https://en.wikipedia.org/wiki/Meloe_violaceus
-https://swiatmakrodotcom.wordpress.com/2014/04/18/oleica-fioletowa-meloe-violaceus-zycie-w-ciaglym-biegu/

środa, 26 czerwca 2013

Orleń pospolity - skrzydła oceanu

Inne nazwy: orleń, skrzydlak, skrzydlak pospolity

  • Królestwo: Zwierzęta
  • Podtyp: Kręgowce
  • Gromada: Chrzęstnoszkieletowe
  • Rząd: Orleniokształtne
  • Rodzina: Orleniowate
  • Gatunek: Orleń pospolity(Myliobatis aquila)

Występowanie

Orleń przebywa głównie w strefie przybrzeżnej(do 100 m) o piaszczystym lub mulistym dnie, u wybrzeży zachodniej i południowej Europy i Zachodniej Afryki. Orleń tego można potkać u wybrzeży Wysp Brytyjskich, północno-zachodniej Francji, wybrzeża Półwyspu Iberyjskiego, w strefie przybrzeżnej Morza Śródziemnego, docierając do Afryki Południowej i Oceanu Indyjskiego u wybrzeży Kani. Wyjątkowo spotykany u wybrzeży Szkocji i południowej Norwegi.

Ogólny opis

Ciało ryby silnie spłaszczone, przypominające romb o dużych, ostrokątnych skrzydłach. Głowa podkowiasta, wyraźnie oddzielona od tułowia ryby z umieszczonymi na bokach oczami i tryskawkami. Skóra jest głaska, brązowa, czarno-brązowa lub brązowo-szara z zielonym lub brązowym połyskiem. Strona brzuszna jasna z ciemnoczerwonymi krawędziami płetw piersiowych. U osobników starszych na grzbiecie widnieje rząd małych kolców. Dobrze rozwinięty trzon ogonowy, 2 razy dłuższy od reszty ciała, z osadzoną małą płetwa grzbietową. Tuż za płetwą grzbietową na "ogonie", znajduje się 1, lub 2 piłkowane kolce. Brak płetwy ogonowej. Otwór gębowy szeroki, z płaskimi zębami ułożonymi na wzór pszczelego plastra. Dorasta przeciętnie do 1,5 metra długości.

Dymorfizm płciowy

Samice są większe od samców.

Populacja i zagrożenia

Gatunek wydaje się powszechnie zasiedlać, tereny swojego występowania, lecz z przeprowadzanych badań wynika iż europejskie populacje są mniej liczne, niż te występujące w Afryce. Głównym zagrożeniem dla tego gatunku są nadmierne połowy, głównie te z użyciem materiałów wybuchowych i sieci. Prawdopodobnie orleniowi zagrażają również zanieczyszczenia wody. W kategoriach zagrożenia zaliczany jest do gatunku o niewystarczających danych, aby poddać go klasyfikacji.

Pożywienie

Żywi się głównie bezkręgowcami morskimi, takimi jak kraby i inne dziesięcionogi, małże i małe ryby kostnoszkieletowe.

Zachowanie      

Orleń pływa zwykle tuż pod powierzchnią wody, używając do pływania swych dużych skrzydeł, dzięki czemu przypomina to podwodny lot. W razie zagrożenia ucieka i zakopuje się w piaszczystym dnie, gdzie czatuje także na swoją zdobycz. Czasami wyskakuje ponad wodę. Jest rybą o samotnym trybie życia.

Rozród

Jest rybą żyworodną. Tarło odbywa się wczesną wiosną. Samce często konkurują o dostęp do samicy. Podczas kopulacji samiec próbuje przewrócić samice na bok, po czym razem pływają, uderzając synchronicznie płetwami. Samica odbywa tarło zazwyczaj tylko z jednym samcem. Ciąża trwa 6-8 miesięcy, po czym samica rodzi przeważnie 3-7 młodych, zwykle w okresie od września do lutego. Młode po urodzeniu są całkowicie samodzielne. Ich kolec ogonowy jest miękki i giętki, aby nie zranić matki, w okresie ciąży i porodu. Dojrzałość płciową osiągają w wieku ok. 5 lat.

Naturalni wrogowie

Niektóre rekiny np. siedmioszpar plamisty i drapieżne ssaki z  rodziny  uchatkowatych, np. Arctocephalus tropicalis i uchatka karłowata.

Długość życia

ponad 20 lat.

Znaczenie dla człowieka

Czasami bywa odławiany w celach konsumpcyjnych, lecz zazwyczaj ginie przypadkowo zaplątany w sieć rybacką. Jest rybą dosyć niebezpieczną, zwłaszcza dla nurków, gdyż w razie ochrony używa swojego kolca, który zadaję dotkliwe rany szarpane. Czasami hodowane

Ciekawostki

  • W języku angielskim orlenie nazywane są eagle ray(płaszczka orla, orleń)ze względu na swoje majestatyczne pływanie, przypominające lot.
  • Orlenie były już obecne w pliocenie 1 milion lat temu.
  • Poławiane są w ilości 2 ton w Atlantyku Północnym. W innych regionach nie stwierdzono połowów w celach gospodarczych tej ryby.
  • Jeden z wymarłych gatunków orleni Myliobatis dixoni występował w trzeciorzędzie u wybrzeży Stanów Zjednoczonych, Brazylii, Nigerii, Wysp Brytyjskich i Niemiec.
  • Do rodziny Myliobatis zaliczanych jest 12 gatunków orleni, min. orleń kalifornijski(Myliobatis californica), Myliobatis longirostris i Myliobatis peruvianus.
Bibliografia:
-http://www.fishbase.org/summary/4330
-https://pl.wikipedia.org/wiki/Myliobatis
-https://en.wikipedia.org/wiki/Myliobatis
-https://pl.wikipedia.org/wiki/Orle%C5%84_pospolity
-http://www.iucnredlist.org/details/161569/0

poniedziałek, 24 czerwca 2013

Ascaphus truei - ogończak amerykański

inne nazwy: ogończak amerykański*

  • Królestwo: Zwierzęta
  • Podtyp: Kręgowce
  • Gromada: Płazy
  • Rząd: Płazy bezogonowe
  • Rodzina: Ascaphidae
  • Gatunek: Ascaphus truei

Występowanie

Ogończak amerykański zasiedla północno-zachodnią Kanadę, od Gór Kaskadowych na wschodzie do wybrzeża Pacyfiku na zachodzie i Kolumbii Brytyjskiej na południu. Kilka populacji występuje także w Górach Błękitnych, południowo-wschodnim Waszyngtonie, północno-wschodnim Oregonie, a także północna część Gór Skalistych. Żaba zasiedla głównie zimne, szybko płynące, leśne potoki o kamienistym podłożu.

Ogólny opis

Ascaphus truei to mała żaba, osiągająca 2-5 cm długości. Ciało jest koloru brązowego, czekoladowego do oliwkowego. Skóra jet szorstka w dotyku. Głowa jest stosunkowo duża, spłaszczona, przypominająca kształtem trójkąt. Oczy posiadają pionową źrenicę, oraz czarny pasek ciągnący się od pyska do barku. Nie posiada zarządów słuchu. Szczególną cechą tej żaby są bardzo małe płuca, które prawdopodobnie służą do kontroli pływalności oraz twarde i zrogowaciałe palce, które ułatwiają przegrzebywanie skalistego dna.

Dymorfizm płciowy

Samica jest większa o samca. W okresie rozrodczym, u samicy pojawiają się czarne plamy w okolicy kloaki. Samce posiadają krótki ogon, który służy im jako narząd kopulacyjny.

Populacja i zagrożenia

Mimo na swoje wygórowane wymagania środowiskowe, żaba ta jest dosyć często spotykana i klasyfikowana jako gatunek najmniejszej troski. Jednym z zagrożeń dla tej żaby jest wycinanie drzew w okolicach strumieni, co podwyższa temperaturę wody i uniemożliwia prawidłowy rozwój tego wrażliwego płaza.

Pożywienie

Głównie owady, mięczaki i zooplankton. Kijanki przede wszystkim glony.

Zachowanie

Dorosłe osobniki wskazują nocny tryb życia. Większość życia pędzają pod wodą, wychodząc na ląd jedynie w razie potrzeby. Kijanki prowadzą całodobowy i osiadły tryb życia. Ogończak amerykański nie hibernuje, lecz podczas zimy jego aktywność znacznie spada.

Rozród

Okres rozrodczy u tych płazów przypada jesieniom, od września do października. Kopulacja następuje w wodzie. Jako że brak u tej żaby narządu słuchu, także samiec nie posługuje się głosem, do przywabienia samic. Samiec zazwyczaj rzuca się na samice, która jest niedaleko i łapie ją przednimi łapami wokół miednicy, lub w jej okolicy. Następnie samiec wprowadza swój ogon, który służy u jako narząd rozrodczy, do organów rozrodczych samicy. U tych żab występuje zapłodnienie wewnętrzne. Samica następnie przechowuje zapłonione jaja, aż do czerwca lub lipca. Znosi przeciętnie 44-85 jaj, które przymocowuje do skalistego podłoża na dnie strumienia. Po około 6 tygodniach wykluwają się kijanki, które mierzą przeciętnie 11 mm. Początkowo nie posiadają koloru i widać u nich jedynie zawartość woreczka żółciowego w brzuchu. Później przebarwiają się na kolor brązowoszary lub czarny z ciemnymi plamami na ciele. Kijanki posiadają ciało spłaszczone brzusznie, a zamiast typowego otworu gębowego, posiadają ssawkę, która umożliwia im przymocowanie się do podłoża w celu przeciwstawienia się prądowi strumienia. Kijanki przemieniają się w dorosłe żaby po upływie roku do 4 lat. Długość życia w postaci larwalnej zależy od szerokości geograficznej w jakiej występuje dana populacja. Populacje nadmorskie przemieniają się w osobnika dorosłego po roku do 3 lat, za to populacja śródlądowe od 3 do 4 lat. Kijanka podczas metamorfozy traci ogon, wytwarza typowy otwór gębowy i wykształca kończyny. Dojrzałość płciową żaby osiągają w wieku 2 do 8 lat i jest do zależne od geograficznego występowania danej populacji.

Naturalni wrogowie

Niewiele wiadomo na temat naturalnych wrogów żaby Ascaphus truei, lecz obserwowano iż żaba pada ofiarą pończosznika prążkowanego, pończosznika Thamnophis elegans, ryjówek, postaci larwalnej żylenic, salamandry olimpickiej, salamandry pacyficznej, ryb z rodziny łososiowatych, pluszcza meksykańskiego i ryby z gatunku Cottus confusus.


Długość życia

do ok. 14 lat.

Znaczenie dla człowieka 

Brak szczególnego znaczenia dla człowieka. Czasami wykorzystywana w laboratoriach.

Ciekawostki


  • Ascaphus truei jest jednym z najdłużej żyjących płazów bezogonowych.
  • Jest jedną z niewielu płazów u których występuje zapłodnienie wewnętrzne.
  • Kijanki tej żaby, mogą zasiedlać jedynie strumienie gdzie występują gładkie kamienie o średnicy nie mniejszej niż 55 mm.
  • Niegdyś do rodzaju Ascaphus zaliczany był jedynie jeden gatunek płaza Ascaphus truei. Obecnie wyodrębniono drugi gatunek Ascaphus montanus.
  • Ogończak amerykański jest najbliżej spokrewniony z ogończakiem Ascaphus montanus.


                                 
Bibliografia:
-https://en.wikipedia.org/wiki/Tailed_frog
-http://www.iucnredlist.org/details/54414/0
-http://amphibiaweb.org/species/2049
-http://www.edgeofexistence.org/amphibians/species_info.php?id=1358
-http://animaldiversity.org/accounts/Ascaphus_truei/
-http://www.californiaherps.com/frogs/pages/a.truei.html
-http://www1.dnr.wa.gov/nhp/refdesk/herp/html/4astr.html

piątek, 21 czerwca 2013

Orlicja - Olbrzymi żółw malajski

inne nazwy: żółw malajski olbrzymi



  • Królestwo: Zwierzęta
  • Podtyp: Kręgowce
  • Gromada: Gady
  • Rząd: Żółwie
  • Rodzina: Batagurowate
  • Gatunek: Orlicja (Orlitia borneensis)

Występowanie

Zamieszkuje słodkowodne jeziora, bagna i wolno płynące rzeki Azji Południowo-Wschodniej(Malezję, Borneo i Sumatrę)

Ogólny opis

Orlicja to duży żółw, którego skorupa może osiągać 80 cm długości, a sam żółw wagę 50 kg, co czyni go największym żółwiem słodkowodnym Azji Południowo-Wschodniej. Posiada dużą głowę i silną, lekko wysuniętą szczękę. Głowa dorosłego osobnika jest ciemnobrązowa, bądź czarna, natomiast głowa osobników nieletnich jest lekko nakrapiana z jasną linią rozciągające się na głowie. Pancerz żółwia jest owalny, gładki w dotyku i zazwyczaj czarno-brązowy. Pancerz osobników nieletnich jest wypukły i ząbkowany. Plastron(część brzuszna skorupy żółwia) jest żółtobrązowy.

Dymorfizm płciowy

Samiec posiada dłuższy i grubszy ogon niż samice.

Populacja i zagrożenia

Orlicja jest klasyfikowana jako gatunek zagrożony i wymieniony w II załączniku CITES. Największym zagrożeniem dla tego żółwia jest nielegalne wyłapywanie w celu pozyskania jego mięsa, środków leczniczych i w celach kolekcjonerkich. Jego środowisko życia jest także przkształcane w plantacje palmy olejowej.

Pożywienie

Dieta żółwi w naturalnym środowisku nie jest do końca poznana, lecz prawdopodobnie jest głównie roślinożerny(owoce, rośliny wodne), urozmaicając swoją dietę w małe żyjątka(ryby, bezkręgowce).

Zachowanie

Orlicja jest gatunkiem wodno-lądowym. Pływa bardzo dobrze i nurkuje na znaczne głębokości, dzięki płucom, które wytrzymują wysokie ciśnienie pod wodą. Biologia żółwia nie jest dokładnie poznana.

Rozród

Bardzo słabo poznany. Samica składa dosyć duże jaja w okolicach brzegu rzek i innych zbiorników wodnych, zamieszkałych przez żółwie. Wielkość i konstrukcja gniazda, nie jest dokładnie poznana, podobnie jak sezon i zachowania rozrodcze żółwi. Prawdopodobnie żółwie rozmnażają się raz lub dwa razy w roku. Skorupa świeżo wyklutego żółwia, mierzy przeciętnie 6 cm długości.

Naturalni wrogowie

Dorosły osobnik, prawdopodobnie brak. Młode zarażone na ataki ptaków, dużych ryb i krokodyli.

Długość życia

Brak danych.

Znaczenie dla człowieka

Orlicja jest wyłapywana z naturalnego środowiska w celach spożywczych i leczniczych, zwłaszcza w chińskim handlu. Bywa także hodowana w ogrodach zoologicznych i u prywatnych hodowców, gdzie pochodzi głównie z odłowu.

Ciekawostki


  • W Setiu(Malezja) w 2009 roku powstało Centrum ochrony żółwi. Ratuje ono schwytane żółwie z rąk nielegalnych handlarzy, zapewnia siedliska lęgowe oraz ochrania jaja i młode żółwie urodzone na wolności, aby ochraniać je przed kłusownikami.
  • W 1999 roku z Malezji wywieziono ponad 1 milion rodzimym żółwi słodkowodnych w tym znaczną ilość żółwi olbrzymich malajskich.
  • Tubylcy twierdzą iż żółwie te budują swoje gniazda z kamieni i gruzu, lecz nie zostało to potwierdzone przez naukowców.
  • Jest jedynym przedstawicielem rodzaju Orlitia.   

Bibliografia:
-http://www.arkive.org/malaysian-giant-turtle/orlitia-borneensis/
-https://pl.wikipedia.org/wiki/Orlicja
-https://en.wikipedia.org/wiki/Malaysian_giant_turtle
-http://www.iucnredlist.org/details/15509/0
-http://www.ecologyasia.com/verts/turtles/malayan_giant_terrapin.htm

sobota, 15 czerwca 2013

Dzięcioł czerwonokarkowy - rzadki tropikalny dzięcioł

  • Królestwo: Zwierzęta
  • Podtyp: Kręgowce
  • Gromada: Ptaki
  • Rząd: Dzięciołowe
  • Rodzina: Dzięciołowate
  • Gatunek: Dzięcioł czerwonokarkowy (Veniliornis dignus)

Występowanie

Dzięcioł czerwonokarkowy zamieszkuje tropikalne i subtropikalne wilgotne lasy górskie na terenie Ekwadoru, Kolumbii, Peru i Wenezueli.

Ogólny opis

Dzięcioł czerwonokarkowy to nieduży ptak, osiągający ok. 15 cm długości ciała i wagę ok. 30 g. Dzięcioł ten posiada dosyć kolorowe upierzenie. Górna cześć głowy ptaka(jedynie samiec) i karku jest czerwona, a dookoła oka ptaka biegnie biały pasek. Spód ptaka żółtokremowy z czarnymi falami, zanikającymi przy ogonie. Grzbiet i skrzydła ptaka brunatnozielone, czasami z odcieniami czerwieni, a ogon czarny. Dziób ptaka koloru czarnego.

Dymorfizm płciowy 

Górna część głowy samicy jest koloru czarnego, a u samca czerwonego.

Populacja i zagrożenia

Dzięcioł ten klasyfikowany jest jako gatunek najmniejszej troski. Jego zakres występowania jest dosyć duży, a populacja ptaka wydaje się być stabilna, choć jest on dość rzadko spotykany. Całkowita populacja dzięcioła czerwonokarkowego nie jest znana, lecz prawdopodobnie wynosi około 10 000 dorosłych osobników.

Pożywienie

Głównie owady, prawdopodobnie również sporadycznie nasiona drzew.

Zachowanie

Dzięcioł czerwonokarkowy jest gatunkiem dosyć słabo poznanym i rzadko obserwowanym. Głównie żyje samotnie, lub w parach, żerując na wszystkich poziomach lasu, lecz najczęściej przebywa na średnim stopniu, lub w górnych warstwach drzew. Rzadko wydają z siebie głos.

Rozród

Brak danych.

Naturalni wrogowie

Głównie duże ptaki drapieżne i kotowate.

Długość życia

Brak danych.

Znaczenie dla człowieka

Nie posiada szczególnego znaczenia dla człowieka.

Ciekawostki


  •  Wyróżnia się trzy podgatunki tego dzięcioła(Veniliornis dignus dignus, Veniliornis dignus baezae i Veniliornis dignus valdizani)
  • Dzięcioł ten jest bardzo rzadko obserwowany, jak większość dzięciołów w jego rodzinie, gdyż zazwyczaj unikają kontaktu z człowiekiem.
  • Do rodzaju Veniliornis zaliczanych jest 14 gatunków dzięciołów, zamieszkujących Amerykę Południową i Środkową. Do tego rodzaju zalicza się także dzięcioł krwisty (Veniliornis sanguineus), dzięcioł jarzębaty (Veniliornis passerinus) i dzięcioł krótkodzioby (Veniliornis chocoensis).

Bibliografia:
-https://es.wikipedia.org/wiki/Veniliornis_dignus
-https://en.wikipedia.org/wiki/Yellow-vented_woodpecker
-http://www.hbw.com/species/yellow-vented-woodpecker-veniliornis-dignus

piątek, 14 czerwca 2013

Sarna syberyjska - azjatycka sarna

inne nazwy: sarna azjatycka

  • Królestwo: Zwierzęta
  • Podtyp: Kręgowce
  • Gromada: Ssaki
  • Rząd: Parzystokopytne
  • Rodzina: Jeleniowate
  • Gatunek: Sarna syberyjska(Capreolus pygargus)

Występowanie

Sarna syberyjska zamieszkuję północno-wschodnią i centralną Azję. Występuje na Syberii, Mongolii, Kazachstanie, Górach Tienszan, Wschodnim Tybecie, Półwyspie Koreańskim i północno-wschodnich Chinach(Mandżuria). Intodukowana min. do Polski i Anglii, lecz wyginęła na tych terenach(w Anglii w 1945, w Polsce około roku 1900). Sarna syberyjska zamieszkuje zwykle liściaste lub mieszane lasy w pobliżu lasostepów, trawiastych równin, lub pól.

Ogólny opis

Sarna syberyjska przypomina sarnę europejską, lecz jest od niej większa i nieco masywniejsza, a także posiada inny układ poroża. Długość ciała sarny syberyjskiej waha się w granicach 120-150 cm, a waga w granicach 30-60 kg. Poroże u samców jest większe niż u saren europejskich(ok. 30-45 cm), posiada 3-5 rozgałęzienia, a perły są grubsze niż u europejskiej krewniaczki. Latem sarna posiada rdzawe ubarwienie, natomiast zimą brązowoszare lub rudoszare, jaśniejsze na brzuchu i nogach.

Dymorfizm płciowy

Samce sarny posiadają poroże(które zrzucają podczas zimy), którego brak u samic.

Populacja i zagrożenia

Sarna syberyjska jest klasyfikowana jako gatunek niższego ryzyka na wyginięcie, choć jej populacja w niektórych regionach diametralnie spadła. Głównym zagrożeniem dla sarny są nadmierne polowania dla mięsa i poroża, oraz kłusownictwo, lecz sarna syberyjska występuje na wielu obszarach chronionych. Całkowita populacja sarny syberyjskiej waha się w granicach 1 miliona, lecz powoli spada. Najwięcej saren syberyjskich występuje w Chinach, gdyż aż ok. 500 tysięcy. Sarna syberyjska jest gatunkiem łownym.

Pożywienie

Jest gatunkiem roślinożernym, zjada głównie trawy i inne rośliny zielne, liście i pędy drzew, owoce i grzyby.

Zachowanie

Zazwyczaj sarna syberyjska jest aktywna w ciągu całej doby, lecz w najgorętsze dni woli ukrywać się w lasach i zaroślach, wychodząc rankiem i po zmierzchu na otwartą przestrzeń. Na ogół jest gatunkiem o samotniczym trybie życia, lecz podczas zimy łączy się w stada, na ogół liczące około 20-30 osobników, lecz czasami nawet do 500 osobników. Czasami podczas zimy migrują na tereny, gdzie pożywienia jest więcej. Jest bardzo płochliwa. Często używa solnych lizawek, aby uzupełnić zasoby pierwiastków mineralnych. Pod koniec grudnia sarny rozdzielają się na mniejsze grupki, w tym samym czasie samce zrzucają stare poroże, które wyrasta im na nowa z nastaniem wiosny. Samce podczas sezonu rozrodczego są bardzo terytorialne, broniąc swojego terenu przed innymi samcami.

Rozród

Okres rozrodczy u saren syberyjskich przypada zazwyczaj od połowy lipca do połowy września. Samce stają się wtedy bardzo terytorialne, tocząc między sobą walki o dany teren i samice. Na ogół samiec z największym porożem, ma większe szanse na pokrycie większej ilości samic. Młode rodzą się zazwyczaj w maju i czerwcu. Ciąża trwa od 6 do 10 miesięcy. Samica rodzi 1-2 młode, lecz czasami nawet do 4. Przez pierwsze tygodnie młode ukrywają się w wysokich trawach i zaroślach, lecz później wędrują wraz z matką. Dojrzałość płciową osiągają w wieku ok. 13 miesięcy. Nie wiadomo do końca, kiedy młode uzyskuje całkowitą samodzielność.

Naturalni wrogowie

Głównie wilki i rysie, lecz także niedźwiedzie, tygrysy, lamparty itp. Młode mogą zostać dodatkowo zaatakowane przez lisy, większe ptaki drapieżne itp.

Długość życia

ok. 10-12 lat.

Znaczenie dla człowieka

Sarna syberyjska jest gatunkiem łownym, poławianym dla mięsa i poroża. Roczne połowy sarny mogą dochodzić do 10 000 sztuk. Sarna syberyjska jest też celem kłusowników i nielegalnych połowów mięsa, co poważnie zagraża populacja tego gatunku.

Ciekawostki


  • Wyodrębnia się dwa podgatunki sarny syberyjskiej(Capreolus pygargus pygargus i Capreolus pygargus tianschanicus). Czasami wyróżnia się także trzeci podgatunek(Capreolus pygargus bedfordi)
  • Jeszcze niedawno sarna syberyjska, była uznawana za podgatunek sarny europejskiej. Odrębność gatunku potwierdziły dopiero badania mtDNA.
  • Sarna rzadko pije wodę, zazwyczaj dostateczną ilość wody dostarcza jej pożywienie.
  • Najbliższym krewnym sarny syberyjskiej, jest sarna europejska, które są jedynymi przedstawicielami rodzaju Capreolus.
  • Najbliższym krewnym saren w rodzinie jeleniowatych, jest łoś.
           
Bibliografia:
-https://pl.wikipedia.org/wiki/Sarna_syberyjska
-https://en.wikipedia.org/wiki/Siberian_roe_deer
-http://www.iucnredlist.org/details/42396/0
-http://labmol.uwb.edu.pl/index.php/pl/opisy/39-sarna-europejska-capreolus-capreolus-sarna-syberyjska-capreolus-pygargus.html       

środa, 12 czerwca 2013

Qilin - chiński jednorożec

Pierwsze podania

Qilin to stworzenie występujące w mitologi chińskiej, jako symbol dobrobytu, dobrej wróżby, ochrony, harmonii i dobrobytu. Pierwsze wzmianki o tym stworzeniu istnieją już w V w. p.n.e w książce Zuo Zhuan, a następnie pojawiał się w wielu innych książkach i podaniach Starożytnych Chin. Według jednej z legend para qilinów pojawiła się w stolicy, podczas panowania cesarza Huang Di, oraz podczas narodzin chińskiego filozofa Konfucjusza. W XV wieku kiedy do Chin sprowadzono żyrafy, przez admirała Zheng He, uosabiano je z qilinami i miały symbolizować praworządność sprawowaną przez cesarza Yongle. Qilin są jedną z najważniejszych istot w mitologi chińskiej, zaraz po Chińskim smoku i Fenghuang(chińskim feniksie).

Wygląd

Wygląd Qilina zmieniał się na przestrzeni wieków. W dynastii Jin qilin posiadał smoczą głowę i ciało konia, w dynastii Ming posiadał parę ozdobnych rogów i przypominał wołu, w dynastii Qing istota ta posiadała głowę smoka, poroże jelenia, skórę złożoną z łusek ryby, kopyta wołu i ogon lwa. Niektóre podania mówią o tym iż każdy człowiek widzi qilina inaczej, a najczęściej ma on postać tygrysa z głową smoka i jednym rogiem na czole. Qilin ma wyglądać przerażająca, lecz tylko dla grzeszników stanowi zagrożenie. Często jest on spokojnym stworzeniem, nie krzywdzącym nikogo, który na to nie zasługuje.

  • Kirin-japońska wersja chińskiego qilin. Najczęściej posiada on ciało smoka z jelenim porożem i ogonem woła. W Japonii Kirin uważany jest za najsilniejsze z stworzeń.
  • Koreański Qilin-przedstawiany jest jako grzywiaste stworzenie, z ciałem jelenia, ogonem wołu i kopytami konia. Był on jednym z czterech boskich stworzeń, wraz z smokiem, feniksem i żółwiem.
  • Zachodni jednorożec- istota, której swe początki można szukać w cywilizacji doliny Indusu. Był on przez nich przedstawiany jako jednorogie zwierzę, wyglądem przypominające byka. Później dodawano kolejne elementy różnych zwierząt jednorożcowi w wielu starożytnych działach, min. miał on mieć głowę jelenia, stopy słonia i ogon lwa. Dopiero w średniowieczu przybrał on wizerunek, zazwyczaj czysto białego konia o rogu wyrastającym z czoła.

W środkach masowego przekazu

Qilin czasami występuje w niektórych filmach, książkach i grach. Można go spotkać pod postacią jutsu w mandze Naruto, gdzie błyskawice formują się na postać Kirina, a następnie uderzają w przeciwnika. Jest to najpotężniejsze jutsu elementu błyskawicy. W grze karcianej Magic the Gathering występują 5 rodzajów qilinów: Infernal Kirin, Skyfire Kirin, Celestial Kirin, Cloudhoof Kirin and Bounteous Kirin. Kirin występuje także w grze Might and Magic Heroes VI , gdzie występuje kirin, święty kirin, oraz wraz z nowym dodatkiem wściekły kirin, który jest bossem.

Bibliografia:
-https://pl.wikipedia.org/wiki/Qilin
-https://en.wikipedia.org/wiki/Qilin