środa, 20 lipca 2016

Krokodyl wąskopyski - jeden z najrzadszych krokodyli

inne nazwy: krokodyl pancerny
  • Królestwo: Zwierzęta
  • Podtyp: Kręgowce
  • Gromada: Gady
  • Rząd: Krokodyle
  • Rodzina: Krokodylowate
  • Gatunek: Krokodyl wąskopyski(Mecistops cataphractus)

Występowanie

Krokodyl wąskopyski zamieszkuję zachodnią i środkową część Afryki. Jego zasięg obejmuje Senegal, Gambię, Gwinee Bissau(wraz z archipelagiem Bijagós), Gwinee, Sierra Leone, Liberię, Wybrzeże Kości Słoniowej, południowej rejony Mali, Ghanę, Burkina Faso, Togo, Benin, Nigerię, Kamerun, południowy Czad, Republikę Środkowoafrykańską, Gwinee Równikową, Gabon, Kongo, Demokratyczną Republikę Konga, zachodnią Tanzanię, północną Angolę i północną Zambię. W wielu tych rejonach został jednak przypuszczalnie wytępiony(Benin, Senegal, Burkina Faso, Gwinea Bissau, Mali, Togo, Angola, Czad, Gwinea Równikowa, Tanzania i Zambia).

Siedlisko

Krokodyl wąskopyski preferuje rzeki i słodkowodne zbiorniki wodne(retencyjne, słodkowodne laguny) na terenach gęsto zalesionych. Spotykany jednak także w zbiornikach wodnych na terenie lasów sawannowych. Okazjonalnie może wpływać do słonawych, przybrzeżnych lagun.

Ogólny opis

Krokodyle, do których należy opisywany gatunek, charakteryzują się solidnie zbudowanym, wydłużonym, podobnym do jaszczurczego ciele. Kończyny są stosunkowo krótkie(przednie łapy zakończone 5 palcami, tylne czterema spięte błoną pławną). Pysk spłaszczony, wydłużony, wyposażony w ostre zęby. Skóra gruba, zrogowaciała, tworząca szereg tarczek, chroniących zwierzę. Krokodyl wąskopyski jest średniej wielkości krokodylem, osiągającym rozmiar w przedziale 2,5-4,3 metrów. Pysk wyjątkowo smukły, przypominający ten występujący u gawiala(przystosowany do łapania ryb), pozbawiony wypukłości kostnych. Paszcza wyposażona w 64-70 zębów, 14-18 po każdej stronie szczęki i żuchwy. Nozdrza znajdują się na uwypukleniu na końcu pyska. Oczy wyłupiaste, znajdujące się na czubku głowy. Krokodyl wąskopyski posiada 3-4 rzędów ochronnych łusek na karku(inne krokodylowate posiadają tylko 2). Grzbiet, ogon i boki ciała pokryte grubymi, uwypuklonymi łuskami. Kończyny masywne, wyposażone w ostre pazury. Na górnej części ogona występują kile(grzebienie ogonowe), wysokie, trójkątne łuski, biegnące w 2 rzędach, przechodzące w pojedynczy grzebień w okolicach środka ogona. Ubarwienie od zielono-szarego po żółto-zielony. Ciało pokryte ciemnymi plamami i poprzecznymi pręgami na grzbiecie i ogonie. Powierzchnia brzuszna jaśniejsza(oliwkowa, żółtawa), czasami z kilkoma ciemnymi plamami.

Dymorfizm płciowy 

Samce osiągają większe rozmiary, niż samice w podobnym wieku.

Populacja i zagrożenia

Krokodyl wąskopyski jest gatunkiem dość rzadkim, co znacznie utrudnia jednoznaczne określenie statusu. Od 1996 roku był uznawany przez IUCN jako gatunek DD(niewystarczające dane), lecz ostanie badania wniosły wiele informacji, które określiły stan populacji krokodyla. Na terenie Afryki Zachodniej gatunek poniósł znaczne straty w liczebności w skutek działalności człowieka(wycinanie lasów, polowania). Na terenie Liberii i Nigerii gatunek znacznie zmniejszył swoją populację, oraz prawdopodobnie wymarł z terenów Benin, Senegalu, Burkina Faso, Gwinei Bissau, Mali, Togo, Czadu i Gwinei Równikowej. Jedynie na terenie Gabonu i Wybrzeża Kości Słoniowej populacja zachodnio-afrykańska, mimo dużych spadków, wydaje się być niezagrożona. Na terenie Gwinei Równikowej gatunek nie był widywany od 1980 roku. Na terenie Angoli, północnych i południowych obszarach Demokratycznej Republiki Konga gatunek jest wymarły(choć niema jednoznacznych dowodów na to iż kiedykolwiek tam występował), natomiast w wyniku zmian środowiskowych na terenie jeziora Tanganika, Mweru i rzece Luapula, gad na owych obszarach stał się niezwykle rzadki(przypuszczalnie wymarły na terenie Tanzanii i Zambii). Niektórzy badacze sądzą jednak iż na terenie jeziora Mweru przetrwała stabilna populacja krokodyla, oraz występuje jeszcze w kilku populacjach na terenie dorzecza Luapula. Na terenie Demokratycznej Republiki Konga i Konga obecnie liczebność krokodyla wąskopyskiego wydaje się niezagrożona. Informację dotyczące występowania i stanu populacji krokodyla pochodzą zwykle z pojedynczych, często przypadkowych obserwacji(min. nie wiadomo czy krokodyl występował kiedykolwiek na terenie Mali, Burkina Faso, czy Angoli, gdyż obserwację tego gatunku na tych obszarach nie zostały nigdy potwierdzone). Na terenie Tanzanii krokodyl wąskopyski jest uznawany za przypuszczalnie wymarłego, mimo to podczas wyznaczania mokradeł Malagarasi-Muyovozi Wetland Complex(Tanzania) w Konwencji ramsarskaiej w 2000 roku, kilka krokodyli tego gatunku nadal tam występowało. Doniesienia z Afryki Środkowej sugerują także iż krokodyl pancerny posiada kilka lokalnych, lecz dużych populacji na terenie dorzecza rzeki Ogowe(Gabon, Kongo), zbiorników przybrzeżnych na terenie Gabonu i rejonie Lac Tele(obszar Jeziora Tele, DRK). Podczas badań z 2011 roku na terenie Demokratycznej Republiki Konga odkryto także kilka małych populacji na terenie rzeki Aruwimi i górnym biegu rzeki Lomami, co skłoniło badaczy do wysunięcia spekulacji iż na dużych połaciach niezamieszkałych lasów wzdłuż rzeki Kongo, może utrzymywać się duża populacja tego gada. W Afryce Zachodniej. Spadek liczebności krokodyla wąskopyskiego związany jest z kilkoma czynnikami. W przeszłości krokodyl był obiektem polowań komercyjnych, głównie z uwagi na skórę(z której wykonuje się elementy odzieży). Polowania zasilały się zwłaszcza tam, gdzie odnotowano spadek liczebności krokodyla nilowego. Krokodyl był także zabijany w celu pozyskania mięsa. Obecnie w większości krajów w których występuje krokodyl pancerny, polowania na ten gatunek są prawnie zabronione. Jednak w kilku brak podmiotu wykonawczego nawet na obszarach chronionych, przez co mimo zakazu polowań krokodyle są nadal zabijane. Obecnie w Afryce Zachodniej i Środkowej odnotowano spadek polowań na owego krokodyla, lecz nie z uwagi na przepisy ochronne(wyznaczone przez CITES), lecz zmniejszenie się populacji gatunku. Niszczenie środowiska jest także poważnym zagrożeniem dla opisywanego gada. Lasy są często karczowane, lub modyfikowane na plantację kakao, kauczuku, lub pod osiedla ludzkie. Duże znaczenie w zmniejszaniu się liczebności krokodyla ma także  rybołówstwo. Nadmierna eksploatacja ryb w środowisku w którym żyje drapieżnik, ogranicza mu dostępność do pożywienia, a dodatkowa krokodyle często giną zaplątane w sieci rybackie. Obecnie nie są prowadzone żadne programy ochronne, skierowane głównie na krokodyla wąskopyskiego(występuje jednak na kilku obszarach chronionych). Wdrożenie programu hodowli gatunku w niewoli i jego reintrodukcji, wydaje się jedynym sposobem na przetrwanie krokodyla. Obecnie Wybrzeże Kości Słoniowej zgłosiło inicjatywę owego programu. Krokodyl wąskopyski przez IUCN jest notowany jako krytycznie zagrożony.

Pożywienie

Krokodyl wąskopyski, podobnie jak inne krokodyle, jest gatunkiem drapieżnym, polującym na wszelkiego rodzaju zwierzęta wodne i lądowe. Osobniki dorosłe żywią się głównie rybami, choć upolują także ptaka, żółwia, płaza, czy ssaka lądowego, który zbliżył się do wody(np. kanczyla). Nie gardzą padliną. Rybacy z Gabonu zaobserwowali także iż krokodyle dość często polują na węże wodne, nie zostało to jednak udokumentowane.

Zachowanie

Ekologia gatunku dość słabo poznana. Krokodyl wąskopyski jest gatunkiem wodnym, samotniczym i zmiennym trybie życia(aktywny za dnia i w nocy). Większość czasu spędza w wodzie, pływając głównie przy użyciu falującego na boki ogona, podczas gdy kończyny leżą blisko ciała(rozstawiane przy zatrzymaniu się). Przy powierzchni poruszają się wolno, wykonując wijące ruchy ogonem, lecz mogą nagle przyśpieszyć(spłoszone, lub polujące). Na lądzie poruszają się ociężale, wychodząc zwykle w celu wygrzania się, lub przechodząc do innego zbiornika wodnego. Krokodyle posiadają dwa główne typy poruszania się na lądzie. Chód niski, czyli krokodyl pełznie nie podnosząc kończyn z brzuchem ocierającym się o podłoże. Stosowany głównie blisko brzegu, przy podłożu błotnistym. Drugi chód to wysoki, krokodyl podnosi brzuch z podłoża, a kończyny są niemal wyprostowane. Krokodyl porusza się tak przy podłożu twardym. Poluje głównie z zasadzki, wystawiając oczy i czubek pyska z nozdrzami ponad wodę. Kiedy wypatrzy ofiarę ponad wodą powoli zbliża się do niej, aby nagle wyskoczyć z otwartą paszczą, Małe ofiary są głównie zabijane od razu w paszczy krokodyla, przez przerwanie rdzenia kręgowego. Aby chwycić rybę, czyhają pod wodą by podpłynęła dostatecznie blisko i uderzają paszczą na bok, chcąc pochwycić ofiarę. Krokodyl większość dnia spędza pod wodą, najczęściej w zacienionych rejonach. Wczesnym rankiem zwykle wychodzi na ląd w celu wygrzania się. Krokodyle łatwo mogą ulec przegrzaniu dlatego przez resztę dnia nie wychodzą na ląd. W nocy mogą polować(widzą w ciemności), także często wychodzą na ląd np. w celu znalezienia lepszego żerowiska. Krokodyle wąskopyskie uznawane są za jedne z najczęściej wydających odgłosy krokodyli(choć nie zostało to potwierdzone badaniami). Najczęściej są to warknięcia i chrząkania, mające na celu komunikację z pobliskimi osobnikami. Częste wydawanie odgłosów może świadczyć o bardziej uporządkowanej hierarchii niż u reszty krokodylowatych, choć badacze skłaniają się także to tezy iż krokodyle z uwagi na samotniczy tryb życia, muszą częściej wydawać odgłosy, aby przyciągnąć partnera, lub odstraszyć rywala. Krokodyle wąskopyskie są terytorialne, zwłaszcza samce, które nie akceptują innego osobnika na swoim rewirze. Wyjątkiem jest pora godowa, podczas której samce akceptują obecność samic. Samice i osobniki młode wskazują mniejszy terytorializm, zwykle akceptując na swoim terenie innego, lub kilka osobników. Walki dorosłych krokodyli są widowiskowym przedstawieniem, pełnym wyskoków, gryzienia i przepychanek. Jednak z uwagi na grubą skórę, rzadko kończą się śmiercią.

Rozmnażanie

Pora godowa rozpoczyna się wraz z porą deszczową(trwa zwykle od stycznia do lipca). Nie wiadomo jak wyglądają zaloty krokodyla wąskopyskiego. Przypuszczalnie podobnie jak u innych krokodyli, samiec przyciąga samice przy pomocy wytwarzanych w wodzie wibracji(infradźwięki). Prawdopodobnie do kopulacji dochodzi w wodzie na płyciźnie, przedtem partnerzy mogą pływać wokół siebie i gonić się nawzajem. Samiec może kopulować z kilkoma samicami i jest to jedyny okres kiedy te krokodyle żyją w grupach. Samica po udanych zalotach zwykle wraca na swoje tereny, lub wyszukuje nowych. Po ok. 2-3 miesiącach samica jest zdolna do złożenia jaj. Buduje ona gniazdo z błota i martwej roślinności z wykorzystaniem tylnych nóg, zwykle u podstawy drzewa, blisko brzegu na terenach niezakłóconych(choć odnotowano kilka gniazd na plantacjach kakao). Gniazdo zwykle osiąga 50-80 cm wysokości i 120-220 cm długości i szerokości. Mniej więcej tydzień po zakończeniu budowy gniazda, samica składa w nim dość duże jaja(8 x 5 cm) w porównaniu do jej wielkości. Ilość składanych jaj przez krokodyla wąskopyskiego nie została obecnie do końca sprecyzowana, choć badane gniazda posiadały od 8 do 22 jaj. W stosunku do wielkości samicy, krokodyl wąskopyski znosi najmniej jaj, lecz są one także największe wśród przedstawicieli krokodyli. Okres inkubacji trwa od 90 do 110 dni(temperatura inkubacji utrzymuj się na poziomie 27,4 - 34ºC). U krokodyli występuje temperaturowa determinacja płci. Samica zwykle przebywa w okolicy gniazda. Przed wykluciem młode wydają z siebie skrzypiące odgłosy(jeszcze w jajku), które przyciągają ich matkę. Samica odkopuje młode, oraz rozkrusza skorupy jaj pisklętom, które maja trudności z wykluciem. Młode zwykle po wykluciu mierzą 28-38 cm długości(dość dużo). Następnie matka zgarnia do pyska wszystkie pisklęta i przenosi je do wody. Samica przez nieznany okres chroni młode. Pisklęta polują zwykle na owady i małe kręgowce. Tempo wzrostu u tego gatunku nie jest znane. Dojrzałość płciową krokodyl pancerny uzyskuje w wieku 10-15 lat.

Długość życia

Brak danych na temat długości życia krokodyli wąskopyskich na wolności. W niewoli żyją od 32 do 38 lat.

Naturalni wrogowie

Dorosłe osobniki nie posiadają naturalnych wrogów(poza ludźmi). Najbardziej narażone są osobniki młode i jaja, które często padają ofiarą lampartów, wydr plamoszyjnych, krokodyli krótkopyskich, ptaków drapieżnych i gryzoni. Większe osobniki krokodyla wąskopyskiego nie będą się wahać zjeść mniejszego(kanibalizm, widoczny zwłaszcza u osobników młodych).

Znaczenie dla człowieka

Krokodyl wąskopyski jest obiektem polowań, głównie dla skóry z której wykonuje się elementy odzieży(buty, torebki), lecz także dla mięsa(bardzo smacznego). Polowania na ten gatunek nasiliły się, kiedy to populacja krokodyla nilowego zanikała. Obecnie jednak z uwagi na bardzo małą liczebność, oraz normy ochronne, rzadko bywa obiektem łowów. Czasami bywa przyłowem podczas łowienia ryb. Krokodyl wąskopyski jest gatunkiem niebezpiecznym dla człowieka, mogącym z łatwością go zranić, lub zabić. Bywa trzymany w ogrodach zoologicznych.


Systematyka i pokrewieństwo

Krokodyl wąskopyski jest jedynym przedstawicielem rodzaju Mecistops. Wcześniej był klasyfikowany do rodzaju Crocodylus, jednak badania morfologiczne i DNA, potwierdziły klasyfikację do osobnego rodzaju. Badania zasugerowały także iż krokodyl wąskopyski może być prymitywną formą przedstawicieli rodzaju Crocodylus. Obecnie rodzina krokodylowatych obejmuje 3 rodzaje Crocodylus, Osteolaemus i Mecistops. Dwa ostanie posiadają po jednym przedstawicielu krokodylu wąskopyskim(Mecistops cataphractus) i krokodylu krótkopyskim(Osteolaemus tetraspis). Rodzaj Crocodylus posiada obecnie dość zmienną liczbę przedstawicieli(na tą chwile 15 i kilka wymarłych), gdyż obecne badania (min. morfologiczne i genetyczne) pozwalają na wyodrębnienie nowych gatunków. Jako gatunek niedawno został uznany krokodyl pustynny*(Crocodylus suchus), wcześniej uznawany za krokodyla nilowego, natomiast wiele innych gatunków czeka na zakwalifikowanie min. Crocodylus raninus, tajemniczy gatunek z wyspy Borneo, czy niedawno odkryte jaskiniowe krokodyle z Abanda. Potomkowie obecnych krokodyli pojawili się ok. 83,5 milionów lat temu(kreda), choć pierwsze krokodylomorfy pojawiły się ok. 250 mln lat temu we wczesnym triasie(Pseudosuchia, Protosuchia). Krokodylowate mimo iż nazywane są żywymi skamielinami(gdyż poza ptakami są jedynymi archozaurami) są dosyć młodą radiacją. Z badań naukowych wynika iż krokodyl wąskopyski oddzielił się od linii ewolucyjnej Crocodylus ok. 12-24 mln lat temu. Na pierwszy rzut oka krokodylowate, bardzo przypominają aligatorowate, lecz te dwie rodziny wyróżnia kilka cech. Krokodylowate posiadają węższą i dłuższą czaszkę niż aligatory, przypominającą kształtem literę V(u aligatorowatych przypomina literę U). U aligatorów górna szczęka jest zwykle szersza niż dolna, a zęby w żuchwie są dopasowane do wgłębień w szczęce, natomiast u krokodyli szczęka i żuchwa są zwykle tej samej szerokości, a czwarty ząb nie chowa się w zatoce i pozostaje widoczny po zamknięciu pyska. U gawialowatych pysk jest bardzo wydłużony i wąski. Krokodylowate różnią się wielkością. Krokodyl krótkopyski(najmniejszy przedstawiciel) osiąga rozmiary do 1,8 metra długości, z drugiej strony krokodyl różańcowy(największy przedstawiciel) dorasta do 7 metrów długości ciała. Obecnie krokodylowate zamieszkują jedynie rejony tropikalne(nie są odporne na zimno, jak aligatory) min. Afrykę, Azję, Australię i Oceanię, Amerykę Północną i Południową. Obecnie 8 gatunków krokodylowatych jest uznawanych za zagrożone z czego kilka bardzo poważnie min. krytycznie zagrożone krokodyl orinokański, krokodyl filipiński, czy krokodyl syjamski(który jest przypuszczalnie wymarły na wolności). Krokodylom zagrażają głównie polowania dla skór i mięsa, oraz przekształcanie środowiska naturalnego.

Ciekawostki

  • Najnowsze badania genetyczne i morfologiczne wskazują iż dwie populacja krokodyla wąskopyskiego(zachodnioafrykańska i środkowoafrykańska) mogą być w rzeczywistości osobnymi gatunkami. Naukowcy szacują iż te dwie populacja podzieliły się ok. 6,5-7,5 mln lat temu. Jeżeli zachodnioafrykański krokodyl wąskopyski zyskałby miano gatunku, stałby się jednym z najbardziej zagrożonych gatunków krokodyli i zwierząt. Obecnie jednak nie różnicuje się nawet podgatunków krokodyla wąskopyskiego.
  • Pisklęta krokodyla wąskopyskiego posiadają jeden z największych wskaźników przeżywalności wśród krokodyli. Wiąże się to głównie z wielkością z jaką rodzą się młode krokodylki, osiągając od 28-38 cm długości. Dla porównania świeżo wyklute krokodyle różańcowe(obecnie największy krokodyl) osiągają wielkość od 25-30 cm długości.
  • Tereny występowania krokodyla wąskopyskiego i krótkopyskiego w dużej mierze pokrywają się, ponadto oba gatunki zasiedlają podobne habitaty. Także ich okres gniazdowania jest podobny, chociaż u krokodyla krótkopyskiego bardziej wydłużony. Najprawdopodobniej oba gatunki łączy relacja antagonistyczna, wypierają się z zajmowanych siedlisk.
  • Gatunek został opisany w 1825 roku przez francuskiego zoologa Georges'a Cuvier'a.
  • Krokodyle podobnie jak roślinożerne ptaki, czy foki połykają kamienie. Służą one jako gastrolity, ułatwiając trawienie pokarmu.
  • Krokodyle różańcowe są odpowiedzialne za największy masowy atak zwierząt na ludzi. Podczas bitwy na wyspie Ramree w 1945 roku desant brytyjskiej i hinduskiej armii zepchną oddział broniących się wojsk japońskich na tereny podmokłe. Japończycy przez trzy tygodnie odmawiali kapitulacji, mimo iż męczyły ich choroby, owady, węże, a przede wszystkim krokodyle. Przypuszczalnie zwabione dźwiękiem strzelaniny(które mogły przypominać krokodylom odgłosy godowe), co noc zabijały dziesiątki żołnierzy, a za dnia stada sępów czyściły bagna ze zwłok. W końcu 20 otoczonych, ostaniach żywych i ciężko rannych żołnierzy japońskich poddało się, choć ok. 1 tysiąc ludzi uciekło na bagna(liczba kwestionowana przez niektórych historyków).
Bibliografia:
-http://carnivoraforum.com/topic/9333442/1/
-https://pl.wikipedia.org/wiki/Krokodyle
-https://en.wikipedia.org/wiki/Slender-snouted_crocodile
-http://www.aquaticcommunity.com/crocodiles/slendersnout.php
-http://www.arkive.org/african-slender-snouted-crocodile/mecistops-cataphractus/
-http://www.iucnredlist.org/details/5660/0
-http://animaldiversity.org/accounts/Mecistops_cataphractus/
-https://en.wikipedia.org/wiki/Battle_of_Ramree_Island
-https://pl.wikipedia.org/wiki/Krokodyl_r%C3%B3%C5%BCa%C5%84cowy

czwartek, 7 lipca 2016

Palmożer amarantowy - podryw na biel

inne nazwy: bławatnik amarantowy
  • Królestwo: Zwierzęta
  • Podtyp: Kręgowce
  • Gromada: Ptaki
  • Rząd: Wróblowe
  • Rodzina: Bławatnikowate
  • Gatunek: Palmożer amarantowy(Xipholena punicea)

Występowanie

Palmożer amarantowy zamieszkuje głównie region lasów amazońskich, między innymi na terenie wschodniej Kolumbii, zachodniej i południowej Wenezueli, Gujany, Surinamu, Gujany Francuskiej, amazońskiej Brazylii(północna, zachodnia i centralna), północno-wschodniej Boliwii, północno-wschodnim Peru, a także pojedyncze obserwację odnotowano w południowo-wschodnim Ekwadorze.

Siedlisko

Ptak zasiedla tropikalne i subtropikalne lasy nizinne do 1300 m n.p.m. Wydaje się liczniejszy na terenach o piaszczystej glebie, choć gatunek bytuje głównie w koronach drzew.

Ogólny opis

Palmożer amarantowy jest niedużym bławatnikiem, osiągającym 19-20 cm długości ciała i wagę w przedziale 58-76 gramów. Posiada charakterystyczny dla swojej rodziny szeroki dziób z lekko zakrzywionym końcem, krótki ogon, masywne nogi, oraz zaokrąglone skrzydła. Tęczówki oczu koloru jasnożółtego, nogi szare, natomiast dziób zabarwienia od żółtego po szarawy. Upierzenie jest cechą rozpoznawczą płci(dymorfizm płciowy). Większość ciała samca pokryta jest połyskującymi piórami koloru od bordowo-fioletowego po amarantowy z ciemniejszym zabarwieniem głowy. Skrzydła białe, najlepiej widoczne podczas lotu. W spoczynku okryte czerwonymi barkówkami, najczęściej odsłaniając jedynie białe lotki. Samica zwykle jednolicie szara(popielata) z jaśniejszym brzuchem i kuprem. Skrzydła koloru od popielatego do czarnoszarego z białym obramowaniem lotek. Osobniki młode upierzeniem podobne do samic.

Dymorfizm płciowy

Wyraźny. Różnice w upierzeniu(patrz wyżej).

Populacja i zagrożenia

Całkowita wielkość populacji gatunku nie została oszacowana, lecz ptak najczęściej opisywany jest jako dość pospolity. Najliczniej występuje na północy Amazonii(Kolumbia, region Gujana), rzadszy na południu. Posiada szeroki zakres występowania, a trend populacji uważa się za stały, dlatego przez Czerwoną księgę gatunków zagrożonych IUCN palmożer amarantowy notowany jest jako najmniejszego ryzyka na wyginięcie. Podobnie jak innym gatunkom zamieszkującym lasy Amazonii, zagraża mu niszczenie środowiska(wylesianie).

Pożywienie

Głównie owoce palm(zwłaszcza euterp Euterpe), figowców i mlekowców(Brosimum). Przypuszczalnie dietę urozmaica w drobne bezkręgowce.

Zachowanie

Słabo zbadane. Palmożer amarantowy jest ptakiem o dziennym trybie życia, zamieszkującym głównie korony drzew. Obserwowany zazwyczaj wczesnym rankiem, lub o zmierzchu, siedząc na szczycie odsłoniętej gałęzi. Poza tym, prowadzi raczej skryty tryb życia. Samice mogą tworzyć małe grupki, lecz samce spotykane na ogół pojedynczo. Obie płcie mogą wydawać z siebie krótki dźwięk "purp". Dodatkowo samce wydobywają z siebie grzechoczący(podobny do żab) śpiew, choć śpiewają bardzo rzadko. Podczas lotu wydobywają z siebie charakterystyczny szelest. Gatunek może wędrować w poszukiwaniu nowych żerowisk(owocujących drzew).

Rozród

Słabo zbadany. Z uwagi na spotykanie osobników o młodocianym upierzeniu przez większość miesięcy, przypuszcza się iż palmożer amarantowy nie posiada jednego okresu rozrodczego(lub rozmnaża się przez cały rok). Zwykle do zachowań godowych dochodzi podczas grupowego żerowania na owocujących drzewach. Samce latając nad drzewami, ukazują białe zabarwienie skrzydeł, którym próbują zachęcić samice do godów. Samiec zwykle kopuluje z kilkoma samicami, nie pomagając w budowie gniazda, ani odchowie piskląt. Samica buduje małe, kruche gniazdo na drzewie, wysoko nad ziemią, zwykle z gałązek, splątanych sierścią, lub pnączami. Znosi w nim jedno jajo(przypuszczalnie z uwagi na to iż kruche gniazdo nie utrzymało by ciężaru większej ilości jaj i piskląt). Okres inkubacji i czas odchowu piskląt jest nieznany. Okres inkubacji u spokrewnionych gatunków trwa ok. 25-28 dni, a odchów młodych(nauka latania) 30-40 dni. Nie wiadomo ile lęgów rocznie może wyprowadzić samica, lecz rozrodczość dużych bławatników jest na ogół bardzo mała.

Długość życia

Brak danych.


Naturalni wrogowie

Głównie ptaki drapieżne(np. trębacze).

Znaczenie dla człowieka

Gatunek nie posiada szczególnego znaczenia dla człowieka. Istnieje kilka doniesień o trzymaniu tego ptaka w niewoli. Czasami odwiedza karmiki dla dzikich ptaków na obrzeżach lasów. Z uwagi na dietę złożoną miedzy innymi z owoców figowców i euterpy, może być szkodnikiem plantacji tych drzew.

Systematyka i pokrewieństwo

Rodzaj Xipholena liczy jedynie 3 gatunki bławatników min. palmożera amarantowego(Xipholena punicea), palmożera białosternego(Xipholena lamellipennis) i palmożera białoskrzydłego(Xipholena atropurpurea). Zamieszkują one amazońskie lasy. Palmożery są średniej wielkości bławatnikami, osiągającymi średnio 19-20 cm długości ciała. Charakterystyczne dla tego rodzaju jest upierzenie samców. Pióra połyskujące, koloru od bordowo-fioletowego po amarantowy u palmożera amarantowego, czarnego z domieszką bordowego u palmożera białoskrzydłego i jednolicie czarnego u palmożera białosternego. U wszystkich gatunków występuje białe, kontrastujące zabarwienie skrzydeł, a dodatkowo u palmożera białosternego biało zabarwiony jest także ogon. Samice skromnie ubarwione, zwykle szare. Ekologia gatunków słabo poznana. Ptaki bytują w koronach drzew. Palmożer białosterny jest gatunkiem najsłabiej poznanym. Zachowanie, rozród i dieta tego gatunku jest dla naukowców tajemnicą. Pozostałe palmożery żywią się owocami(figi, jagody acai), czasami także kwiatami, częściami roślin(z obserwacji palmożera białoskrzydłego), oraz sporadycznie owadami. Podczas godów nie śpiewają, lecz popisują się kontrastującym upierzeniem podczas latania. Samce nie ingerują w odchów piskląt i budowę gniazda. Posiadają bardzo małą rozrodczość. Palmożer amarantowy jest gatunkiem niezagrożonym, notowany jako mniejszego ryzyka na wyginięcie. Palmożer białosterny jest uznawany jako bliski zagrożenia, z uwagi na nieco ograniczony zakres(Amazonia brazylijska) i wycinkę lasów, choć z uwagi na rzadkie obserwację jego faktyczny stan populacji może być różny. Palmożer białoskrzydły jest poważnie zagrożony z uwagi na ograniczony zakres(wybrzeże wschodniej Brazylii), wycinanie lasów deszczowych(ponad 60% jego siedlisk zostało zniszczonych), a także w mniejszym stopniu przez kłusownictwo(wyłapywanie ptaków i sprzedaż jako zwierzę domowe). Jego populacja nadal w drastycznym stopniu maleje.

Ciekawostki

  • Bławatnikowate są rodziną o jednym z największych zróżnicowań pod względem rozmiaru ciała. Najmniejszy gatunek bławatniczek(Calyptura cristata) osiąga zaledwie 7,5-8 cm długości ciała, natomiast największy strojnoczub amazoński(Cephalopterus ornatus) jest ponad 6 razy większy, osiągając 46-51 cm długości ciała. Bławatnikowate są także dosyć słabo poznaną rodziną.
  • Gatunek został opisany w 1764 roku przez niemieckiego zoologa Peter'a Simon'a Pallas'a. Został opisany pod nazwą Turdus puniceus(badacz zaliczał go do drozdów).
  • Palmożer amarantowy jest gatunkiem monotypowym(nie wyróżnia się podgatunków). Jego zakres nie pokrywa się z spokrewnionymi gatunkami, poza niewielkim terenem na obszarze Brazylii, gdzie występuje wraz z palmożerem białosternym(Xipholena lamellipennis).
Bibliografia:
-http://neotropical.birds.cornell.edu/portal/species/overview?p_p_spp=494956
-http://www.iucnredlist.org/details/22700894/0
-http://www.hbw.com/species/pompadour-cotinga-xipholena-punicea
-https://en.wikipedia.org/wiki/Cotinga

czwartek, 30 czerwca 2016

Żeneta rybożerna - najrzadszy myśliwy Afryki.

inne nazwy: rybożer
  • Królestwo: Zwierzęta
  • Podtyp: Kręgowce
  • Gromada: Ssaki
  • Rząd: Drapieżne
  • Rodzina: Wiwerowate
  • Gatunek: Żeneta rybożerna(Genetta piscivora)

Występowanie 

Żeneta rybożerna ma charakter endemiczny dla Demokratycznej Republiki Konga. Gatunek spotykany w północno-wschodniej części kraju od prawego brzegu rzeki Kongo po zachodnią część Wielkich Rowów Afrykańskich. Żenetę zarejestrowano także w prowincji Mongala(DRK) na północ od brzegu rzeki Kongo. Niepotwierdzone obserwację pochodzą także z terenów Ugandy i Burundi.

Siedlisko

Rybożer obserwowany głównie w wilgotnych lasach równikowych z dominującym drzewostanem roślin z rodzaju Gilbertiodendron w pobliżu strumieni i małych rzek. Występuje na wysokościach od 460 do 1500 m n.p.m.

Ogólny opis

Żenety są smukłymi zwierzętami o wydłużonym ciele, budową przypominającą kotowate. Charakterystyczne dla żenet są wydłużony ogon, długie uszy, szpiczasty pysk i częściowo chowane pazury. Żeneta rybożerna jest słabo zbadanym gatunkiem, znanym jedynie z ok. 30 okazów. Wiadomo iż dorosłe osobniki osiągają całkowitą długość ciał w przedziale 75-90 cm(przy czym ogon często stanowi połowę długości całkowitej ciała) i masę ok. 1,5 kg. Futro gęste i długie koloru rdzawo-czerwonego na korpusie i łapach oraz czarne na ogonie. Spód ciała jaśniejszy, czasami białawy. Głowa koloru od jasnobrązowego po czarny z białymi, podłużnymi plamami, często obejmującymi większość powierzchni głowy. Białe zabarwienie najczęściej znajduje się po bokach głowy, poniżej oczu i powyżej, w okolicach czoła. Oczy obramowane wąskim, czarnym pierścieniem. W przeciwieństwie do większości przedstawicieli podrodziny wiwer, rybożer nie posiada charakterystycznych cętkowanych, lub paskowanych wzorów na ciele. Zęby dość małe i kruche(porównywalne do innych żenet), typowe dla zwierząt rybożernych. Powierzchnia stóp zwierzęcia bez owłosienia(adaptacja zwierząt polujących na wodne stworzenia) w przeciwieństwie do pozostałych członków rodzaju Genetta.

Dymorfizm płciowy 

Brak danych. Obecnie istnieje zbyt mało naukowych okazów gatunku, aby jednoznacznie określić różnice dymorficzne płci. 

Populacja i zagrożenia

Żeneta rybożerna jest zwierzęciem niezwykle rzadkim, obserwowanym jedynie kilka razy. Także przez miejscową ludność pigmejską Mbuti, zwierzę uważane jest za rzadkie, choć znane są dla nich rejony, gdzie można częściej spotkać rybożera. Lasy w których żyją żenety są w większej mierze nieobjęte działalnością człowieka. Tereny te charakteryzują się niedostępnością, niską populacją ludzi, oraz małą jakością gleby(z widzenia rolnictwa), choć czasami prowadzi się tu wycinkę lasu(w celu pozyskania drewna) i wydobycie(metalów takich jak kobalt, czy miedź). W wyniku kopalnictwa często wody DRK są zanieczyszczone przez metale ciężkie, które mogą akumulować się w drapieżnikach, jakim jest żeneta rybożerna. Rybożer jest także obiektem polowań rdzennej ludności. Obecnie notowany przez IUCN jako DD(niewystarczające dane).

Pożywienie 

Zawartość żołądka schwytanego osobnika, wskazuje iż głównym składnikiem diety żenety rybożernej są słodkowodne ryby. W żołądku znaleziono kości kilku gatunków ryb min. brzan(Barbus spp.), sumów(Clarias spp. i Synodontis spp.) i karpiowatych(Labeo spp.). Z relacji lokalnej ludności wynika iż rybożer zjada także często bulwy manioku(rodzaj uprawnej rośliny), które pozostawiane są w sumieniach przed procesem przygotowania mączki, oraz obserwowano zwierzę polujące na skorupiaki(co jest mało prawdopodobne z uwagi na budowę uzębienia drapieżnika). Z obserwacji nad dwoma złapanymi osobnikami, wiadomo iż nie chciały jeść podawanych żab, kijanek i krabów, a także ignorowały topiące się w basenie owady.

Zachowanie

Ekologia żenety rybożernej nie została opisana w literaturze naukowej, dlatego w dużej mierze pozostaje nieznana. Uważa się iż prowadzi samotny tryb życia, choć okresowo może łączyć się w pary w okresie rozrodczym, o czym świadczy złapanie dwóch osobników(osobnych płci) na tym samym terenie w odstępie 2,5 tygodnia. Osobniki przetrzymywano razem w klatce o wymiarach 8 x 8 metrów, lecz nie odnotowano zaburzeń stresowych spowodowanych towarzystwem własnego gatunku(mimo iż samica była w ciąży). Jedynym przejawem agresji w stosunku do siebie, były miauknięcia, podobne do kocich. Żeneta rybożerna posiada słabiej rozwinięty zmysł węchu niż inne żenety, o czym świadczy zmniejszona opuszka węchowa i rhinarium. Przypuszczalnie do polowań używa długich wibryss, którymi wykrywa ruchy ryby, lub uderzając nimi w tafle wody przyciąga ofiary.

Rozród

Brak danych. Zwierzęta mogą łączyć się w pary w okresie rozrodczym, o czym świadczy złapanie dwóch osobników osobnych płci na tym samym terenie w odstępie 2,5 tygodnia. Przy czym samica była już w ciąży. Dnia 31 grudnia posiadała jeden 15 cm zarodek. U spokrewnionych gatunków ciąża trwa ok. 10-11 tygodni, po czym samica rodzi od 1 do 4 młodych. Większość żenet wychowuje swoje młode w gniazdach, lub norach, aż do osiągnięcia samodzielności w wieku ok. 5 miesięcy.

Długość życia

Brak danych. Żenety żyją średnio 13-20 lat.

Naturalni wrogowie

Brak danych. Możliwe iż poza człowiekiem, gatunek rzadko bywa celem drapieżników. Rybożer na swoim zasięgu współistnieje z wanzyrem błotnym(Atilax paludinosus), choć wzajemne relację tych dwóch gatunków są niepoznane. Wśród badanych 11 czaszek żenety rybożernej u jednego osobnika odnotowano zmiany w zatoce czołowej, co z wielkim prawdopodobieństwem świadczy o obecności pasożytniczej przywry z rodzaju Achillurbania.

Znaczenie dla człowieka

Żeneta rybożerna jest czasami łapana przez myśliwych rdzennej ludności pigmejskiej Mbuti(Bambuti). Zwierzę chwytane jest w sidła, choć przypuszczalnie nie jest ono konkretnym celem polowań. Mbuti relacjonują także sytuację zjadania bulw manioku przez rybożera, pozostawianych w strumieniach przed procesem przygotowania mączki.

Systematyka i pokrewieństwo

Rodzaj Genetta liczy sobie 14-17 gatunków żenet. Rodzina wiwerowatych(Viverridae) przez systematyków uważana jest za jedną z najbardziej problematycznych wśród ssaków drapieżnych. Wielu badaczy różnie klasyfikowało przedstawicieli rodziny, często w oparciu o cechy morfologiczne, lub przystosowania, choć badania genetyczne często zaprzeczają owym podziałom. Przykładowo linzangi(Prionodontinae) z uwagi na podobieństwo do pojan(Poiana) zostały zakwalifikowane do rodziny wiwerowatych, choć badania genetyczne, oraz materiały kopalne wykazały iż linzangi są bliżej spokrewnione z kotowatymi(dlatego należy je klasyfikować do osobnej rodziny Prionodontidae), oraz potwierdziły przynależność pojan do wiwerowatych. Owe podobieństwa mogą być jedynie przykładem skrajnej konwergencji. Do podrodziny wiwer(Viverrinae) najczęściej zakwalifikowani są wszyscy przedstawiciele rodziny wiwerowatych, występujący na kontynencie afrykańskim, w tym rodzaj Genetta. Żenety(Genetta) są najbliżej spokrewnione z pojanami(Poiana). Przypuszczalnie ich drogi ewolucyjne rozeszły się ok. 9,5-13 mln lat temu, a sam rodzaj Genetta powstał ok. 8,5 mln lat temu(wraz z przypuszczalnie najstarszym przedstawicielem żenetą sawannową Genetta thierryi). Żanety wizerunkowo przypominają koty, posiadają wydłużone ciało, długi ogon, duże uszy, spiczasty pysk i częściowo chowane pazury. Wytwarzają także piżmo z gruczołów okołoodbytniczych. Mierzą przeciętnie 40-60 cm długości ciała(bez ogona), a ich ogon często osiąga długość reszty ciała(czyli ok. 40-50 cm). Ich futro pokryte jest zwykle cętkami i plamami, wraz z ciemnym pasem biegnącym wzdłuż kręgosłupa(wyjątkiem jest żeneta rybożerna). Żenety prowadzą zwykle nocny tryb życia, są zwinne, szybki i trudne w obserwacji. Żenety są zwierzętami przyziemnymi, choć sprawnie wspinają się na drzewa, często spędzając na nich dużo czasu. Większość przedstawicieli jest wszystkożerna, polują na bezkręgowce i małe kręgowce, lecz zjadają także owoce i części roślin. Jednak niektórzy przedstawiciele wyspecjalizowali się w polowaniu na dany rodzaj zwierząt np. na ryby jak żeneta rybożerna(Genetta piscivora), czy na owady jak żeneta angolska(Genetta angolensis). Jako jedyne wiwery potrafią stanąć na tylnych łapach. Żyją zwykle samotnie, poza okresem rozrodczym i odchowem młodych. Wszystkie żenety występują naturalnie na terenie Afryki, choć żeneta zwyczajna(Genetta genetta), została wprowadzona na tereny Europy(Hiszpania, Francja, Andora, Portugalia, Włochy) ok. 1000-1500 lat temu. Zasiedlają różnorakie środowiska od sawann i łąk np. żeneta tygrysia(Genetta tigrina), żeneta angolska(Genetta angolensis) po lasy deszczowe np. żeneta olbrzymia(Genetta victoriae) i żeneta grzywiasta(Genetta cristata). Żenety są zwykle zwierzętami rzadkimi, którym grozi utrata siedliska, zmiany w gospodarce gruntami i rolnictwie, a także polowania dla mięsa i skór. Za najbardziej zagrożone uznaje się żenetę grzywiastą(Genetta cristata) i żenetę skrytą(Genetta johnstoni), oba gatunki notowane są przez IUCN jako narażone na wyginięcie. Żeneta liberyjska(Genetta bourloni) uznana jest za bliską zagrożenia, natomiast żeneta rybożerna(Genetta piscivora) i żeneta królewska(Genetta poensis) jako DD(niewystarczające dane) z uwagi na rzadkie obserwacje i małą wiedzę na temat gatunków. Pozostałe gatunki nie są zagrożone i uznane jako najmniejszej troski przez IUCN. Niektóre żenety z powodzeniem trzyma się jako zwierzęta domowe(szybko się oswajają).

Ciekawostki

  • Żeneta rybożerna jest często określana mianem najrzadszego ssaka drapieżnego Afryki. Gatunek znany jedynie z kilku obserwacji, oraz ok. 30 okazów w kolekcjach zoologicznych.
  • Żeneta rybożerna posiada kilka cech nietypowych dla przedstawicieli rodzaju Genetta. W przeciwieństwie do pozostałych członków jej umaszczenie jest bardziej jednolite, nie posiada cętek, plam, ani charakterystycznej pręgi ciągnącej się przez plecy. Także jako jedyna żeneta posiada nagie stopy(bez owłosienia), co jest zrozumiałym przystosowaniem do łapania stworzeń żyjących w wodzie. Przez owe różnice rybożer aż do roku 2004 był klasyfikowany do monotypowego rodzaju Osbornictis. Przynależność do rodzaju Genetta stwierdziły badania genetyczne. 
  • Gatunek został opisany przez amerykańskiego systematyka Joel'a Asaph'a Allen'a w 1919 roku pod nazwą Osbornictis piscivora.
  • Podczas badań na terenie lasów Demokratycznej Republiki Konga(wówczas Zairu), naukowcy(niejacy Hart i J. R. Timm) zdobyli 13 okazów rybożera. Jedna skóra budziła jednak wątpliwości, gdyż została zakupiona w rejonie Butemo(Uganda), poza znanym zasięgiem gatunku. Badacze sądzą jednak iż zwierzę zostało upolowane w kongijskich lasach, a następnie przeniesione, lub sprzedane na teren Ugandy.
Bibliografia:
-https://en.wikipedia.org/wiki/Aquatic_genet
-http://www.iucnredlist.org/details/15628/0
-http://animaldiversity.org/accounts/Genetta_piscivora/
-https://books.google.pl/books?id=B_07noCPc4kC&pg=RA4-PA211&lpg=RA4-PA211&dq=Genetta+piscivora&source=bl&ots=u2b9KFV8cC&sig=RAED4iKFx0AOcRDd7Vp8IElsdTw&hl=pl&sa=X&ved=0ahUKEwiYraHotILOAhXD8ywKHZlwBY0Q6AEITzAG#v=onepage&q=Genetta%20piscivora&f=false

środa, 22 czerwca 2016

Kałamarnica tęczowa - twór Dzikiej przyszłości

Kałamarnica tęczowa jest hipotetycznym gatunkiem zwierzęcia, zobrazowanym w serialu popularnonaukowym Dzika Przyszłość(The Future is Wild). W jednym z odcinków został przedstawiony świat za ok. 200 milionów lat. Kontynenty w tym okresie połączyły się, tworząc superkontynent Nową Pangeę(Pangea II) i Wszechocean. Niemal wszystkie dominujące gromady zwierząt wymarły min. ssaki, ptaki, płazy i gady, a ich nisze zostały zastąpione przez ryby i proste zwierzęta bezkręgowe. Duży rozkwit ewolucyjny objął kałamarnice, które zajęły miejsce ssaków i objęły swoim zakresem występowania nie tylko wody, ale i część lądową.

Kałamarnica tęczowa jest gatunkiem kałamarnicy, hipotetycznie występującej za ok. 200 milionów lat. Wyglądem przypomina obecnie występujące kałamarnice, lecz osiąga o wiele większe rozmiary. Przeciętna długość ciała mieści się w ok. 20-25 metrach, dodatkowo macki zwierzęcia często osiągają podobne rozmiary do ciała(przez co całkowita długość ciała może sięgać 40-45 metrów). Kałamarnica ta podniosła także sztukę kamuflażu niemal do perfekcji. Jej ciało kontroluję zmianę koloru, poprzez chromatofory(pigmentowe organella komórkowe) umiejscowione na powierzchni skóry i pozostające pod kontrolą mięśni i nerwów. Głowonóg posiada niemal nieograniczone zdolności zmiany kolorów i wzorów na ciele, przez co może stać się prawie niewidzialny(upodabniając kolorystykę ciała do wody), migotać różnobarwnymi kolorami, lub zabłysnąć jaskrawą barwą, aby odstraszyć napastnika, lub przyciągnąć partnera. Kałamarnica potrafi także wygenerować ruchowe wzory na ciele, symulując pływające stado srebropławów(podobne do ryb skorupiaki), w celu przyciągnięcia ofiar. Dobrze rozwinięty mózg pozwala zwierzęciu dopasować odpowiednie ubarwienie do sytuacji, przy współpracy z bardzo wyczulonymi zmysłami. Dość duża inteligencja bezkręgowca pozwala mu na rozpoznawanie krewnych. Zwykle kałamarnice uczą się jednego sygnału, który jest specyficzny dla danej spokrewnionej grupy zwierząt(ma to szczególne znaczenie podczas sezonu rozrodczego)

Kałamarnica tęczowa jest drapieżnikiem, często wykorzystującym szeroki wachlarz umiejętności zmiany ubarwienia do polowań. Ich ofiarami często padają ryboloty oceaniczne(ptako-podobne ryby, potomek dorsza, zajmujące nisze po ptakach morskich). Kałamarnica wyświetlając na ciele ruchome wzory i podpływając pod powierzchnie, pozoruje pływające stado srebropławów, co zachęca rybolota do przyfrunięcia blisko tafli wody. Zwykle wtedy kałamarnica łapie nieświadome błędu zwierzę, dzięki swoim wydłużonym mackom.

Kałamarnica tęczowa z uwagi na swoją wielkość, rzadko bywa ofiarą drapieżników. Jedynie rekinopaty(potomkowie dzisiejszych rekinów), żyjące stadnie, potrafią upolować dorosłego osobnika.

Raz do roku, wszystkie zdolne do rozrodu kałamarnice gromadzą się w południowo-zachodnim przylądku Nowej Pangei. Podczas równonocy jesiennej w pełni księżyca kałamarnice rozpoczynają swoje zachowania rozrodcze. Mimo samotnego trybu życia w tym okresie głowonogi tworzą wielkie stado, które rozświetla wody morza, tworząc niesamowity efekt. Samce migoczą różnobarwnymi kolorami w celu przyciągnięcia partnerki, która selektywnie wybiera ojca swoich dzieci. Samice wybierają samce o najżywszych kolorach i oryginalnych kombinacjach, co świadczy o zdrowiu i inteligencji partnera.

W filmie zostały przedstawione także inne gatunki kałamarnic, min:

  • Megakalmar- duży przedstawiciel kałamarnic, żyjący na lądzie. Przeją nisze ekologiczną po dużych ssakach, takich jak słonie. Pierwsza para macek u tych stworzeń pełni funkcję chwytną(jak u typowych kałamarnic), lecz pozostałe macki zostały przekształcone w silne kończyny kroczne. Jest stworzeniem wszystkożernym, żywi się owocami, grzybami, jak i poluje na mniejsze zwierzęta np. kalmagibony.
  • Kalmagibon - kałamarnice lądowe, które upodobniły się zachowaniem do małp. Głowonogi te prowadzą stadny i nadrzewny tryb życia. Tworzą złożone relację społeczne. Mogą wyewoluować w stworzenia tworzące cywilizację, podobnie jak ludzie. 

Bibliografia:
-http://speculativeevolution.wikia.com/wiki/Rainbow_squid
-https://pl.wikipedia.org/wiki/Dzika_przysz%C5%82o%C5%9B%C4%87

wtorek, 21 czerwca 2016

Cycas media - stary truciciel

  • Królestwo: Rośliny 
  • Podkrólestwo: Rośliny naczyniowe 
  • Klasa: Nagonasienne
  • Rząd: Sagowce
  • Rodzina: Sagowcowate
  • Gatunek: Cycas media

Występowanie

Cycas media występuje naturalnie w północno-wschodniej Australii na terenach przybrzeżnych północnego stanu Queensland(od miasta Coen na półwyspie Jork po miasto Mackay). Kilka mniejszych populacji odnotowano także w północnej części Terytorium Północnego(Australia), Australii Zachodniej, na kilku australijskich wyspach i na Nowej Gwinei. Sagowiec rośnie zwykle na terenie otwartych, lub zamkniętych lasów eukaliptusowych, przybrzeżnych lasach twardolistnych, skalistych wzgórzach i wąwozach z ekspozycją na słońce i suchych terenach zakrzewionych(scrub). Preferuje tereny suche o glebie z dobrym drenażem(np. tereny piaszczyste, lub nachylone). Sporadycznie roślina spotykana jednak na terenie lasu deszczowego Queensland tropical rainforests. Gatunek spotykany do 860 m n.p.m.

Ogólny opis

Cycas media jest dość dużym gatunkiem sagowca, którego pień(sporofit) osiąga przeciętnie 2,7-3,5 metra wysokości(rzadziej do 6 metrów) i 30-64 cm średnicy. Pokrój drzewa regularny, przypominający palmę. Pień gruby, zwykle nierozgałęziony, pokryty starymi ogonkami ogonkami liściowymi, początkowo u młodych roślin zagłębiony w gruncie. Rozeta ciemnozielonych liści wyrasta z szczytu pnia. Liście parzysto podzielone, bardzo sztywne, osiągające od 70 do 180 cm długości. Listki o długości 7-15 cm, u nasady liścia przekształcone w ciernie. Ogonek liścia zwykle o długości 30-70 cm(stanowi 20-30% długości liścia), gładki, wyposażony w kilka, krótkich kolców(zwykle 5-7).

Rozmnażanie

Gatunek dwupienny. Osobnik męski wytwarza podobną do szyszki, kolumnową strukturę o średnicy 15-25 x 8-15 cm, ze skupiskiem mikrosporofili. Początkowo szyszka jest mięsista i pokryta włoskami, z czasem jednak drewnieje. Okazy żeńskie nie wytwarzają szyszek, lecz skupisko makrosporofili, czyli kwiatostan luźno zebranych liści zarodnikonośnych. Zapylenie zachodzi z udziałem owadów. Nasiona zwykle gęsto usytuowane na makrosporoficie, owalne, jajowate, lub spłaszczone o długości 3-4 cm, koloru zielono-żółtego(niedojrzałe), lub pomarańczowo-brązowego(dojrzałe). Nasiona pokryte są ochronną skórką. Przy sprzyjających warunkach nasiona kiełkują, choć kiełkowanie może trwać od kilku tygodni do 6 miesięcy. Rozmnaża się także przez odrosty.

Zagrożenia

Gatunek klasyfikowany przez IUCN jako najmniejszej troski. Jest rośliną w miarę pospolitą i niezagrożoną, choć jej populacja nieco zmniejszyła się wskutek wycinania lasów pod pastwiska. Gatunek notowany w Załączniku II konwencji CITES.


Długość życia

Sagowce są roślinami rosnącymi powoli i długowiecznymi. Żyją ponad 200 lat, choć odnotowano rośliny liczące ponad 1100 lat.

Znaczenie dla człowieka

Gatunek bywa uprawiany jako roślina ozdobna. Sagowiec sadzony w gruncie głównie w rejonach tropikalnych o sezonowo suchym klimacie, w innych częściach świata bywa uprawiany jako roślina doniczkowa. Jest gatunkiem mrozoodpornym, lecz bardzo narażonym na nadmierną wilgoć. Wymaga gleby suchej o dobrym drenażu(np. mieszanka gleby i piasku) i dużego nasłonecznienia. Nie wymaga nawożenia(ewentualnie podczas kwitnięcia). Mimo powolnego rozwoju, przy odpowiednich warunkach może znacznie przyśpieszyć wzrost. Cycas media wymaga rejestracji(CITES Załącznik II). Nasiona sagowca są jedzone przez Aborygenów, przed wcześniejszym przyrządzeniem i pozbyciem się trujących substancji, poza tym wszystkie części rośliny są silnie trujące.

Systematyka i pokrewieństwo

Sagowcowate to monotypowa rodzina roślin w której wyróżnia się ok. 113 gatunków. Sagowce są roślinami reliktowymi, które wyewoluowały z paproci nasiennych ok. 290-265 mln lat temu. Swoją największą różnorodność osiągnęły w okresach jury i kredy, kiedy pospolicie występowały na większości obszarów świata. Jednak pod koniec okresu kredy, kiedy to wymarły wszystkie nieptasie dinozaury, większość sagowców, zwłaszcza na półkuli północnej, wymarło. Obecnie sagowce występują głównie na obszarach tropikalnych min. w Azji Południowo-Wschodniej, wschodniej Afryce, Australii, Polinezji i Mikronezji. Sagowce są roślinami dwupiennymi, które mają unikalny sposób rozmnażania, Osobniki żeńskie nie tworzą typowych szyszek, lecz skupisko makrosporofili, czyli kwiatostan luźno zebranych liści zarodnikonośnych, na których wytwarzane są nasiona. Do zapylenia dochodzi z udziałem wiatru, lub owadów. Pień, czyli sporofit zwykle kształtu cylindrycznego, otoczony pozostałościami po ogonkach liściowych. Pień może być rozgałęziony, lub nierozgałęziony, a u niektórych gatunków sporofit często ukryty jest pod ziemią. Liście są zazwyczaj parzysto podzielone, bardzo sztywne, czasami z listkami przekształconymi w ciernie. Nie są trwałe i po jakimś czasie usychają, pozostawiając jedynie część ogonka. Sagowce rosną powoli, zwykle zdolne są do rozrodu po ok. 10 latach. Niemal wszystkie gatunki notowane są w czerwonej księdze IUCN.
Cycas media jest przypuszczalnie najbliżej spokrewniony z podobnymi gatunkami Cycas silvestris i Cycas megacarpa.

Ciekawostki

  • Obecnie wyróżnia się 3 podgatunki Cycas media: Cycas media ssp. media, Cycas media ssp. ensata i Cycas media ssp. banksii. Często jako lokalną formę traktuje się także Cycas kennedyana, który pierwotnie został opisany jako osobny gatunek.
  • Owoce i nasiona sagowców są trujące. Pierwszy zarejestrowany przypadek zatrucia australijskim sagowcem wystąpił w 1770 roku na rzece Endeavour River(Queensland), kiedy to marynarze pochorowali się po zjedzeniu surowych nasion rośliny. Zgony zarejestrowano także u zwierząt domowych(świń i bydła) po zjedzeniu danej części sagowca. Mimo to rdzenni Aborygeni jedzą nasiona rośliny po starannym przygotowaniu.
  • Zamiowate są siostrzaną rodziną dla sagowcowatych i jedną z dwóch rodzin rządu sagowców. Morfologicznie bardzo przypominają sagowce. Obejmują ok. 150 gatunków. Przykładowym gatunkiem jest dioon jadalny(Dioon edule).
Zapraszam do przeczytania artykułu o sagowcu odwiniętym.  

Bibliografia:
-https://en.wikipedia.org/wiki/Cycas_media
-http://www.iucnredlist.org/details/42035/0
-http://www.llifle.com/Encyclopedia/PALMS_AND_CYCADS/Family/Cycadaceae/31800/Cycas_media
-http://keys.trin.org.au/key-server/data/0e0f0504-0103-430d-8004-060d07080d04/media/Html/taxon/Cycas_media.htm
-https://en.wikipedia.org/wiki/Zamiaceae
-http://plantnet.rbgsyd.nsw.gov.au/cgi-bin/cycadpg?taxname=Cycas+media
-http://ntbg.org/plants/plant_details.php?plantid=11875
-https://pl.wikipedia.org/wiki/Sagowcowate
-http://www.llifle.com/Encyclopedia/PALMS_AND_CYCADS/Family/Cycadaceae/31808/Cycas_kennedyana

piątek, 17 czerwca 2016

Porphyrio paepae - uchwycony w obrazie

  • Królestwo: Zwierzęta
  • Podtyp: Kręgowce
  • Gromada: Ptaki
  • Rząd: Żurawiowe
  • Rodzina: Chruściele
  • Gatunek: Porphyrio paepae

Występowanie

Modrzyk Porphyrio paepae zamieszkiwał wyspy Hiva Oa i Tahuata znajdujące się na archipelagu Markizy(Polinezja Francuska). Przypuszczalnie jak spokrewnione gatunki, preferował tereny podmokłe.

Ogólny opis

Z uwagi na nikłe pozostałości i dowody istnienia modrzyka Porphyrio paepae, nie do końca wiadomo jak wyglądał ów ptak. Istnieje jednak obraz autorstwa francuskiego malarza Paul'a Gauguin'a(Le Sorcier d'Hiva Oa ou le Marquisien à la cape rouge), który przedstawia polinezyjską kobietę. W prawym dolnym rogu widać psa, trzymają w pysku ptaka, przypominającego przedstawiciela rodzaju Porphyrio. Przypuszczalnie artysta spotkał Porphyrio paepae, przedstawiając go w barwach typowych dla modrzyków, czyli purpurową spodnią częścią ciała i szyją, oraz zieloną głową, grzbietem i skrzydłami. Namalowany także z czerwonym, masywnym dziobem. 

Dymorfizm płciowy

Brak danych. Przypuszczalnie podobnie jak u pokrewnych gatunków, dymorfizm płciowy był mało zaznaczony, samiec jest zwykle nieco większy od samicy.

Pożywienie

Brak danych. Mógł być wszystkożerny(liście, pędy, łodygi, korzenie, owady, małe kręgowce), podobnie jak inne modrzyki.

Zachowanie

Brak danych. Podróżnik Thor Heyerdahl ponoć zaobserwował ptaka w 1937 roku na wyspie Hiva Oa. Opisywał gatunek jako nielotny z niewidocznymi skrzydłami, lecz szybko biegający. Podobno ptak zauważywszy obecność ludzi szybko podbiegł do ukrytej wśród roślinności nory, gdzie zniknął z oczu. Thor Heyerdahl twierdził także iż wyspiarze dobrze znają nielota, lecz bardzo trudno go złapać.

Rozród 

Brak danych.

Długość życia

Brak danych.

Naturalni wrogowie

Brak danych. Po przybyciu człowieka na Markizy, poważnym zagrożeniem dla Porphyrio paepae mogły stać się szczury i psy.

Przyczyny wymarcia

Niejasne. Gatunek mógł przetrwać do czasów współczesnych, choć są to jedynie spekulację, ponieważ okres występowania i data wymarcia gatunku nie została poznana. Ptak mógł zostać zaobserwowany ok. roku 1900 przez malarza Paul'a Gauguin'a, gdyż ten namalował w jednym ze swoich obrazów, ptaka bardzo podobnego do przedstawicieli rodzaju Porphyrio. Przypuszczalnie gatunek mógł być także zaobserwowany przez podróżnika Thor'a Heyerdahl'a w 1937 roku na wyspie Hiva Oa. Szczątki Porphyrio paepae zostały odnalezione w latach 1986-87 na wyspach Hiva Oa i Tahuata i wskazywały iż ptak wymarł ok. 600 lat temu. Przypuszczalnie zagłada gatunku rozpoczęła się od przybycia człowieka na wyspy zamieszkałe przez ptaka ok. 200 roku naszej ery. Ludzie przypuszczalnie polowali na rodzimą faunę, a wprowadzone gatunki obce(szczury, koty i psy), szybko zdziesiątkowały endemiczną populację organizmów żyjących na wyspach. Na obrazie Le Sorcier d'Hiva Oa ou le Marquisien à la cape rouge autorstwa Paul'a Gauguin'a widać psa trzymającego w pysku opisywanego ptaka, co może świadczyć o tym iż ludzie wykorzystywali psy do polowania na modrzyka, choć Thor Heyerdahl z relacji słów tubylców opisywał iż ptak jest bardzo trudnym obiektem łowów.

Systematyka i pokrewieństwo

Rodzaj Porphyrio liczy sobie 7-10 gatunków modrzyków do którego klasyfikuje się min. modrzyka zwyczajnego(Porphyrio porphyrio), modrzyka ciemnogrzbietego(Porphyrio indicus) i takahe południowego(Porphyrio hochstetteri). Obecnie jako gatunki klasyfikuje się 6 byłych podgatunków modrzyka zwyczajnego, często także sułtanka afrykańska(Porphyrio alleni), sułtanka amerykańska(Porphyrio martinicus) i sułtanka żółtodzioba(Porphyrio flavirostris), klasyfikowane są do rodzaju Gallinula. Obecnie znanych jest także ok. 12 wymarłych gatunków z rodzaju Porphyrio z czego kilka nie zostało jeszcze naukowo opisanych. Jako wymarłe klasyfikuje się takahe północnego(Porphyrio mantelli), modrzyka małego(Porphyrio albus) Porphyrio coerulescens. Modrzyki są ptakami osiągającymi ok. 40-50 cm długości ciała, które charakteryzują się posiadaniem wydłużonych kończyn i palców. Głowa proporcjonalnie nieduża, wyposażona w masywny dziób z płatem czołowym. Modrzyki są na ogół ptakami wszystkożernymi z przewagą pokarmów roślinnych. Żyją głównie na obszarach podmokłych, lub leśnych. Obecnie występują na wszystkich kontynentach, poza Antarktydą.

Ciekawostki 

  • Niektórzy badacze sądzą iż Porphyrio paepae nie przetrwał do czasów współczesnych, natomiast zaprezentowany ptak na obrazie Paul'a Gauguin'a przedstawia modrzyka ciemnego(Porphyrio melanotus), lub innego przedstawiciela Porphyrio widzianego w innej części świata. Niewykluczone iż Paul Gauguin malując ptaka inspirował się jedynie legendami tubylców.   
  • Wszystkie gatunki Porphyrio będące endemitem danych wysp, zostały wytępione. Modrzyki występowały min. na wyspie Buka Island, Nowa Kaledonia, Huahine, Nowa Irlandia, czy Rota.  
  • Z uwagi na znaczne oddalenie Markizów od najbliższego kontynentu na wyspach powstała specyficzna, endemiczna fauna. Wśród organizmów lądowych występujących na wyspach można wymieniać loreczkę błękitną(Vini ultramarina), łowczyka maskowego(Todiramphus godeffroyi), trzciniaka żółtawego(Acrocephalus mendanae), muszkatele płaskodziobą(Ducula galeata), ok. 80 gatunków motyli z rodzaju Asymphorodes, czy zagadkowe w klasyfikacji motyle Clarkeophlebia argentea, Marasmianympha eupseliasTessema sensilis. Jednak znaczna część endemitów w wyniku działalności człowieka i ekspansji gatunków obcych, wymarła. Do tej grupy możemy zaliczyć owocożera czarnowąsego(Ptilinopus mercierii), weki Gallirallus gracilitibia, Gallirallus epulare Gallirallus roletti i kasztanówkę Macropygia heana.
Bibliografia:
-http://www.jcbourdais.net/journal/09aout.php
-https://books.google.pl/books?id=xpUBocGB12YC&pg=PA116&lpg=PA116&dq=Porphyrio+paepae&source=bl&ots=X_ZAADwRea&sig=Q1CgpqD9zw1sy4RKNQBp4D3O9Ow&hl=pl&sa=X&ved=0ahUKEwjqzuTS0p3NAhUCjSwKHeMFCJ0Q6AEIUTAL#v=onepage&q=Porphyrio%20paepae&f=false
-https://en.wikipedia.org/wiki/Fauna_of_the_Marquesas_Islands
-https://en.wikipedia.org/wiki/Marquesas_swamphen
-http://www.iucnredlist.org/details/62263064/0

środa, 8 czerwca 2016

Zaglossus hacketti - kolczatka olbrzymia

  • Królestwo: Zwierzęta
  • Podtyp: Kręgowce
  • Gromada: Ssaki
  • Rząd: Stekowce
  • Rodzina: Kolczatkowate
  • Gatunek: Zaglossus hacketti

Występowanie

Australia. Szczątki zwierzęcia odnaleziono w jaskini Mammoth Cave na terenie Autralii Zachodniej.

Okres występowania

Plejstocen. Zaglossus hacketti przypuszczalnie wymarł ok. 55 tysięcy lat temu.


Ogólny opis

Prakolczatka Zaglossus hacketti znana jest tylko z jednego znaleziska, kilku kości(głównie nóg i kręgów), mających znaki nacięć i spalenia, dlatego nie do końca wiadomo jak dokładnie wyglądało zwierzę. Przypuszczalnie Zaglossus hacketti przypominał dzisiejsze kolczatki, ciało było krępej, kulistej budowy, kończyny wyposażone w długie pazury, a ogon krótki. Charakterystyczną cechą kolczatek jest długi ryjek(stanowiący 2/3 długości głowy) z małym otworem gębowym i wydłużonym językiem, pokrytym lepką śliną, a także kolce występujące na grzbietowej części ciała. Jednak główną cechą odróżniającą Zaglossus hacketti od innych przedstawicieli kolczatkowatych była jego wielkość. Osiągał on ok. 1 metra długości ciała, ok. 50 cm wysokości i ok. 30 kg wagi, co czyniło go największym znanym stekowcem. Kończyny wymarłej prakolczatki posiadały trochę inne promocję co do ciała, niż u spokrewnionych gatunków. Były nieco dłuższe, a środek ciężkości był przesunięty bliżej kończyn tylnych, co przypuszczalnie pozwalało na podnoszenie się na nich, podczas zrywania kory z spróchniałych drzew.  

Dymorfizm płciowy

Brak danych. Przypuszczalnie jak u współczesnych gatunków samce posiadały ostrogi, płasko wzdłuż kończyny, wysuwane w razie zagrożenia(u współczesnych kolczatek ostroga nie wytwarza jadu), u samicy natomiast w okresie rozrodczym tworzyła się torba lęgowa(tzw. wylęgarka). 


Pożywienie

Przypuszczalnie podobnie jak inne kolczatki był gatunkiem owadożernym, polującym na mrówki, termity, pierścienice, larwy i inne drobne bezkręgowce.


Zachowanie

Brak danych. Przypuszczalnie jak spokrewnione gatunki, prowadził samotniczy tryb życia. Dzięki dłuższym kończynom, mógł poruszać się szybciej niż współczesne kolczatki. Ofiar wyszukiwał przy pomocy węchu i przypuszczalnie słuchu, a dzięki długim pazurom gatunek potrafił sprawnie wykopywać owady, rozkopywać gniazda i kopać nory. Przypuszczalnie Zaglossus hacketti mógł także zrywać korę z spróchniałych drzew w poszukiwaniu mrówek i larw owadów, także dzięki kończynom tylnym na które mógł przenieś środek ciężkości i unieś ciało, opierając się przednimi kończynami o daną powierzchnie(np. drzewo, podczas zrywania kory). Jak krewniacze gatunki zapewne posiadał kolce, które służyły mu do ochrony przed drapieżnikami.

Rozród

Brak danych. Kolczatki jak inne stekowce są jajorodne, składają zwykle jedno jajo i inkubują je w torbie lęgowej, tworzonej na czas rozrodu. Młode po wykluciu żywią się mlekiem matki. Kolczatki w przeciwieństwie do innych ssaków nie posiadają sutków, a młode ssie miejsce na skórze, pod którą umieszczone są gruczoły mlekowe(pod wpływem ssania tworzy się rzekomy sutek). Matka przez jakiś czas chroni młode w torbie lęgowej, lecz po wytworzeniu przez niego kolców i zyskaniu pewnej samodzielności, pozostawia go w norze, kiedy wyrusza na żer.

Długość życia

Brak danych.

Naturalni wrogowie

Z uwagi na kolczastą ochronę Zaglossus hacketti przypuszczalnie rzadko bywał celem drapieżników. Prakolczatce mogły jednak zagrażać takie zwierzęta jak wilkowór tasmański, megalania, czy lew workowaty. Młode pozostawione w norze mogły być dodatkowo narażone na ataki węży i waranów.

Przyczyny wymarcia

Brak danych. Zaglossus hacketti wymarł przypuszczalnie ok. 55 tysięcy lat temu, podobnie jak wiele innych plejstoceńskich zwierząt Australii. Zbiegło się to z przybyciem ludzi na kontynent. Odnalezione szczątki Zaglossus hacketti posiadały znaki cięcia i przypalenia, co oznacza iż zwierzę zostało z pewnością upolowane i zjedzone przez pierwszych ludzi. Także niektóre naskalne malowidła bardzo przypominają dużą kolczatkę, co świadczy o tym iż aborygeni dobrze znali te zwierzę, możliwe iż systematycznie na nie polowali. Przyczyny wymarcia gatunku nie są znane, choć przypuszcza się iż Zaglossus hacketti wymierał z powodu zmian środowiskowych(wysuszanie się klimatu), kiedy to człowiek przybył na teren Australii, a poprzez polowanie i przekształcanie środowiska, mógł przyspieszyć ostateczne wymarcie gatunku.   
    

Systematyka i pokrewieństwo

Rodzaj Zaglossus liczy 3 obecnie żyjące gatunki prakolczatkę nowogwinejską(Zaglossus bruijni), prakolczatkę górską(Zaglossus attenboroughi) i prakolczatkę papuaską(Zaglossus bartoni), oraz 2 gatunki wymarłe Zaglossus hacketti i Zaglossus robustus. Jest obecnie jednym z dwóch rodzajów kolczatek z współcześnie żyjącymi gatunkami(drugim jest Tachyglossus z jednym przedstawicielem kolczatką australijską). Megalibgwilia jest jedynym znanym rodzajem wymarłych kolczatkowatych z dwoma gatunkami Megalibgwilia ramsayi i Megalibgwilia robusta, których występowanie datowane jest na miocen i późny plejstocen. Obecni przedstawiciele rodzaju Zaglossus występują na terenie Nowej Gwinei, będąc gatunkami rzadkimi i krytycznie zagrożonymi, występującymi na terenach górskich lasów. Prakolczatki są obecnie największymi stekowcami, osiągającymi do 100 cm długości ciała i do 16,5 kg wagi(kolczatka papuaska Zaglossus bartoni). Ich pysk jest dłuższy niż u kolczatki australijskiej, natomiast kolce na ciele rzadsze i krótsze, wystające pośród grubego futra. Prakolczatki prowadzą nocny tryb życia, dzień spędzając w podziemnych norach. W przeciwieństwie do kolczatki australijskiej, prakolczatki polują częściej na dżdżownice i larwy, niż na mrówki. Obecnie nadal są bardzo słabo poznanymi gatunkami.

Ciekawostki

  • Stekowce to rząd ssaków o dość prymitywnych cechach, charakteryzujące się przede wszystkim jajorodnością. Pod koniec XVIII wieku John Hunter(gubernator koloni karnej w Sydney) wysłał skórę dziobaka z krótkim opisem i rysunkiem zwierzęcia do towarzystwa naukowego na terenie Anglii. Brytyjczycy jednak nie uwierzyli w autentyczność odkrycia niezwykłego zwierzęcia, przeczuwając oszustwo. W tym samym okresie angielski zoolog George Shaw opisał kolczatkę(Tachyglossus aculeatus), lecz przedstawił ją jako bliskiego krewniaka mrówkojada. W 1799 roku nadał nazwę gatunkową dziobakowi(Ornithorhynchus anatinus), lecz nie zaznajomił się z naturą zwierzęcia. W swoich dziełach badacz opisywał kolczatkę jako łożyskowca, bliskiego krewniaka mrówkojada wielkiego(Myrmecophaga tridactyla), lub nawet ogniwo pośrednie między mrówkojadem, a jeżozwierzem(Hystrix). Na początku wieku XIX brytyjski lekarz sir Everard Home przeprowadził sekcję dziobaka i kolczatki i zapoznawszy się z ich zdumiewającą anatomią, odkrył że są ze sobą blisko spokrewnione. Nazwa stekowce odnosi się do steku, końcowej części jelita, gdzie łączą się układy pokarmowy, wydalniczy i rozrodczy, który występuje u tych ssaków.
  • Jaskinia Mammoth Cave leżąca blisko miasta Margaret River w Australii Zachodniej słynie ze swoich dużych zasobów skamieniałości z przed ponad 35 tysięcy lat. Jako wykopalisko paleontologiczne jaskinia została odkryta około roku 1904. Znaleziono tu nie tylko kolczatkę Zaglossus hacketti(skamieniałości zwierzęcia znaleziono tylko w tym miejscu), lecz także szczątki wilków workowatych, oraz dużych, roślinożernych torbaczy zygomaturusów(Zygomaturus).
  • Zaglossus hacketti został opisany w 1914 roku przez brytyjskiego paleontologa Ludwig'a Glauert'a. W przeciągu 5 lat Glauert i jego asystenci zebrali ponad 10 tysięcy próbek kości i odkryli 3 nowe wymarłe gatunki(w tym Zaglossus hacketti).
  • Kolce kolczatki są mocno osadzone w mięśniach, dlatego bardzo trudno je odczepić od ciała, podobnie jak u jeży. 
Bibliografia:
-https://en.wikipedia.org/wiki/Zaglossus_hacketti
-http://www.prehistoric-wildlife.com/species/z/zaglossus-hacketti.html
-http://www.megafauna.com.au/view/megafauna/zaglossus-hacketti
-https://twilightbeasts.wordpress.com/2014/06/23/a-prickly-giant-with-a-very-long-tongue/
-https://en.wikipedia.org/wiki/Mammoth_Cave_(Western_Australia)