Krzewuszka cudowna - piękność w ogrodzie

• Królestwo: Rośliny 
• Podkrólestwo: Rośliny naczyniowe 
• Klasa: Okrytonasienne
• Rząd: Szczeciowce
• Rodzina: Przewiertniowate
• Gatunek: Krzewuszka cudowna(Weigela florida)

Występowanie

Zasiedla przeróżne środowiska na terenie Chin, Japonii i Korei od lasów i zarośli po otwarte tereny trawiaste.

Ogólny opis

Niewysoki krzew osiągający przeciętnie 1-3 metra wysokości. Pędy są zazwyczaj wyprostowane, bez podziemnym rozłogów, czasami z wyrastającymi jasnymi włoskami. Liście o długość 5-15 cm są ostro piłkowane, owłosione na nerwach, zielone i opadające na zimę. 

Rozmnażanie  

Krzew kwitnie od maja do lipca. Kwiaty są dzwonkowate, różowoczerwone, zebrane po 3-4 na bocznych krótkopędach i niezwykle atrakcyjne. Kwiaty są owadopylne. Owoc przybiera kształt woreczka z oskrzydlonymi nasionami.

Zagrożenia

Krzewuszka nie jest zagrożona w naturalnym środowisku oraz czasami dziczeje w obcych środowiskach. Bardzo popularna w uprawie.

Długość życia    

ok. 60 lat.

Znaczenie dla człowieka 

Jest popularnym krzewem ozdobnym, cenionym z powodu atrakcyjnych kwiatów i łatwości w uprawie. Odporna na zanieczyszczenie powietrza, dlatego nadaje się do zasadzeń miejskich. Wyselekcjonowano wiele odmian ozdobnych tego krzewu.

Warunki uprawy

Krzew preferuje gleby żyzne, próchnicze i przepuszczalne. Dobrze rośnie na stanowiskach słonecznych i osłoniętych przed wiatrem. Wytrzymały na suszę, lecz nie konieczne na długotrwałe mrozy, dlatego w zimniejszych rejonach należy go okrywać. Czasami używany jako żywopłot. Złamane i przemarznięte pędy szybko się regenerują.

Ciekawostki   

• Wyselekcjonowano ok. 200 odmian krzewuszki cudownej min. Minuet, Bristol Ruby i  Eva Rathke.
• Krzew jest często oceniany jako najpiękniej kwitnący krzew w Polskich ogrodach
• Cechuje się wyjątkową odpornością na choroby i szkodniki. 
• Do rodzaju Weigela(krzewuszek) zaliczanych jest ok. 12 krzewów występujących naturalnie we wschodniej Azji. Do tego rodzaju zalicza się krzewuszkę japońską(Weigela japonica), krzewuszkę koreańską(Weigela coraeensis) i krzewuszkę wczesną(Weigela praecox).

Bibliografia:

-http://muratordom.pl/ogrod/rosliny-do-ogrodu/krzewuszka-cudowna,128_950.html

-http://www.e-ogrody.pl/Ogrody/encyklopedia_roslin/p/Krzewuszka%20cudowna/164886581

-http://budujesz.info/artykul/krzewuszka-cudowna-weigela-florida-uprawa-odmiany-i-rozmnazanie,845.html

-https://en.wikipedia.org/wiki/Weigela

-https://pl.wikipedia.org/wiki/Krzewuszka

Wilczomlecz sosnka - skromny lecz trujący

• Królestwo: Rośliny 
• Podkrólestwo: Rośliny naczyniowe 
• Klasa: Okrytonasienne
• Rząd: Malpigiowce
• Rodzina: Wilczomleczowate
• Gatunek: Wilczomlecz sosnka(Euphorbia cyparissias)

Występowanie

Preferuje tereny leśne, skraje lasów i murawy środkowej i południowej Europy, Azji po jezioro Bajkał i Afryki Północnej. Sprowadzony do Ameryki Północnej, gdzie jest gatunkiem inwazyjnym.

Ogólny opis 

Roślina rośnie przeważnie do ok. 15-40 cm, a pokrój jest kępy i wzniesiony. Łodyga jest naga, a liście występuje zazwyczaj jedynie na pędach płonnych. Liście są ułożone skrętolegle, miękkie o szerokości 3 mm i długości ok. 2 cm(dla złudzenia przypominają igły sosny). Roślina rośnie zazwyczaj dość szybko.

Rozmnażanie

Roślina kwitnie zazwyczaj od maja do czerwca. Kwiat jest żółtozielony, czasami czerwienieje i zebrany w tzw. wierzchotkę. Kwiaty są zapylane przez owady. Roślina może rozmnażać się także przez ukorzenienie kłącza.

Zagrożenia  

Roślina jest pospolita, uważana czasami za chwasta. W Ameryce Północnej jest gatunkiem obcym i inwazyjnym. Nie podlega klasyfikacji w stopniach zagrożenia.

Długość życia

Bylina.

Znaczenie dla człowieka 

Dawniej używany w medycynie ludowej, jako dobry środek na brodawki, kurzajki i łysienie, lecz źle używany prowadził do zatruć. Obecnie używana jako roślina okrywowa, rzadziej ozdobna oraz w florystyce jako drobny dodatek do bukietów. Czasami jest przyczyną zatruć u zwierząt hodowlanych i domowych.

Warunki uprawy

Rośnie dobrze na każdym typie gleby, choć nie lubi tych bardzo przepuszczalnych. Jest rośliną światłolubną, choć dobrze rośnie także w półcieniu. Wilczomlecz sosnka jest odporny na mróz.

Ciekawostki    

• Sok mleczny znajdujący się niemal w każdej części rośliny jest trujący. Przy kontakcie ze skórą powoduje podrażnienie, a po spożyciu silne zatrucie. Przy większych dawkach powoduje utratę przytomności i śmierć w przeciągu kilku dni.
• Może tworzyć mieszańce z wilczomleczem lancetowatym(Euphorbia esula) i Euphorbia tommasiniana tworząc Euphorbia ×figertii, Euphorbia ×pseudoesula, Euphorbia ×gayeri.
• Niektóre chrząszcze z rodziny Chrysomelidae mogą bezpiecznie spożywać wilczomlecza sasnke, i czasami używane są do biologicznego zwalczania tej rośliny.
• Polska nazwa rośliny jest sugerowana podobieństwem liści wilczomlecza do igieł sosny.
• Angielska i łacińska nazwa rośliny(Euphorbia cyparissias, cypress spurge) tłumaczy się na wilczomlecz cyprysowy.
• Rodzaj Euphorbia składa się obecnie z 2008 gatunków. Do niego zalicza się wilczomlecza pstrego(Euphorbia epithymoides), wilczomlecza opasłego(Euphorbia obesa) i wilczomlecza palczastego(Euphorbia tirucalli). 
  
  

Bibliografia:

-https://pl.wikipedia.org/wiki/Wilczomlecz_sosnka

-https://en.wikipedia.org/wiki/Euphorbia_cyparissias

-http://www.swiatkwiatow.pl/poradnik-ogrodniczy/wilczomlecz-sosnka-euphorbia-cyparissias-id1320.html

Modraszek agestis - palearktyczny modraszek. Pod opieką mrówek.

• Królestwo: Zwierzęta
• Typ: Stawonogi
• Gromada: Owady
• Rząd: Motyle
• Rodzina: Modraszkowate
• Gatunek: Modraszek agestis(Aricia agestis)

Występowanie

Jest gatunkiem typowo palearktycznym, zamieszkujący Europe od południowej Szwecji po Włochy i Grecję oraz od Francji po góry Tienszan w Azji Środkowej. Widywany także na Bliskim Wschodzie i Afryce Północnej. Dokładny zakres występowania jest trudny do określenia, gdyż niektóre populacje mają tendencję do ekspansji na nowe tereny oraz efemeryczności. Motyl preferuje skraje lasów, suche łąki i murawy, tereny o podłożu wapiennym i piaszczystym, pola uprawne, zbocza o wystawie południowej i zachodniej oraz tereny zurbanizowane. 

Ogólny opis

Niewielki motyl u którego rozpiętość skrzydeł dochodzi do 24-27 mm. Wierzchnia część skrzydeł motyla jest ciemnobrązowa z srebrną obwódką i pomarańczowymi plamami blisko niej. Gatunek jest bardzo podobny do samicy modraszka ikara, od którego odróżnia go liczba pomarańczowych plam na wierzchniej stronie przedniego skrzydła u samicy agestisa(samica agestisa posiada 6 plam, a ikar 5). Podobnym gatunkiem jest także rzadszy modraszek artakserkses, który zazwyczaj nie posiada wyraźnych pomarańczowych plam na wierzchu skrzydeł oraz rozmieszczeniem plam na spodniej stronie skrzydła.

Dymorfizm płciowy

Słabo zaznaczony. Samica na wierzchniej stronie przedniego skrzydła posiada 6 pomarańczowych plamek, natomiast samiec posiada zazwyczaj 2 do 5 plam.

Populacja i zagrożenia 

Jest gatunkiem szeroko rozpowszechnionym, choć ogólnie uważany za gatunek niebyt liczny. Dawniej uważany był za gatunek rzadki, choć obecnie populacja modraszka ma tendencje do ekspansji min. na terytorium Wielkie Brytanii i Czech.Nie podlega klasyfikacji w stopniach zagrożenia.

Pożywienie    

Gąsienica żywią się posłonkiem rozesłanym, bodziszkiem porozcinanym, bodziszkiem drobnym, bodziszkiem kosmatym i iglicą pospolitą. Osobnik imago nektarem kwiatowym.

Zachowanie

Dorosłe osobniki latają dość nisko, często przysiadając na kwiatach, aby zebrać nektar. Nie posiadają stałego terytorium, gdyż gatunek często przenosi swój teren bytowania, przelatując w ciągu dnia nawet 300 metrów. Motyle często gromadzą się w małe kolonię. Samce zazwyczaj przysiadają na kawałku roślinności, czyhając na przelatującą samice. Często broni swojego kawałka terytorium przed innymi samcami swojego, jak i osobnych gatunków(choć często po wyczuciu feromonów, wykrywa iż motyl nie należy do jego gatunku i zaprzestaje atak).

Rozród     

Kiedy samiec wypatrzy w swoim pobliżu samice, wzlatuje aby znaleźć się w jej pobliżu. Kiedy samica zaakcentuje adoratora, przystępują do krótkiego splotowego tańca, a następnie do kopulacji. Samica po udanych zalotach, wyszukuje odpowiedniego miejsca na złożenie jaj, zazwyczaj na roślinie żywicielskiej w pobliżu mrowisk. Po złożeniu białych jaj, wylęg następuje po tygodniu. Gąsienica powoli zjada cały liść rośliny. Po upływie 3-5 tygodni larwa przepoczwarza się, aby po 2-3 tygodniach zmienić się w dorosłego osobnika. W Polsce modraszek agestis w ciągu roku, wydaje dwa pokolenia motyli(pierwsze o wyżej opisanym rozwoju i zimujące). Gąsienice drugiego pokolenia, zimują pośród resztek roślinności blisko podłoża, tam też często są przygarniane przez mrówki, które zbierają je do podziemnych komór, a nawet samych mrowisk, gdzie przetrwają zimę. Na wiosnę gąsienica przepoczwarza się i przemienia w osobnika imago.
W Polsce gąsienice pierwszego pokolenia pojawiają się na przełomie czerwca i lipca, a drugiego w sierpniu i zimują, aż do kwietnia. Osobniki dorosłe można spotkać od maja do września.

Naturalni wrogowie

Wiele. Owadożerne ptaki, ssaki, pająki, łowiki, modliszki, ważki, pluskwiaki itp. Gąsienice dodatkowo zagrożone atakami gąsieniczników, niektórych muchówek i innych owadów parazytoidów.

Długość życia

Cały cykl motyli pierwszego pokolenia trwa 4 miesiące-ok. 2 miesiące stadium larwalne(czerwiec-lipiec) i nieco ponad 2 miesiące życia imago(koniec lipca, sierpień i wrzesień).
Cykl motyla drugiego pokolenia trwa dłużej ok. 11 miesięcy-9 miesięcy stadium larwalne(od sierpnia do kwietnia) i 2 miesiące osobnik imago(maj i czerwiec).

Znaczenie dla człowieka

Gatunek nie ma większego znaczenia dla człowieka. Gąsienica żeruje na dzikich roślinach, dlatego nie jest uznawany za szkodnika. Motyle dorosłe są czasami łowione w celach kolekcjonerskich.

Ciekawostki  

• Mrówkami towarzyszącymi(opiekującymi się larwami motyla) modraszkowi agestisowi są wścieklice Sabuleta(Myrmica sabuleti), hurtnica podobna(Lasius alienus), podziemnica zwyczajna(Lasius flavus) oraz hurtnica pospolita(Lasius niger).
• W rejonie Morza Śródziemnego notuje się trzecie pokolenie modraszka. Jajka składane są w kwietniu, lipcu i październiku.
• Wyróżnia się 4 podgatunki modraszka agestisa(Aricia agestis agestis, Aricia agestis calida, Aricia agestis azerbaidzhana i Aricia agestis nazira).
• Został opisany w 1775 roku.
• W języku łacińskim słowo "agesti" oznacza "wieczność".
• W języku angielskim modraszek agestis zwany jest brown argus, czyli modraszek brązowy. 
• Do rodzaju Aricia zaliczanych jest ok. 134 gatunki modraszków. Najbliżej spokrewnionymi motylami z modraszkiem agestisem są modraszek artakserkses(Aricia artaxerxes), Aricia cramera, Aricia issekutzi i Aricia montentis. 

Bibliografia:

-Marcin Sielezniew i Izabela Dziekańska, Motyle dzienne, Wydawca: Multico (Oficyna Wydawnicza Multico).

-https://en.wikipedia.org/wiki/Aricia_agestis

-http://www.learnaboutbutterflies.com/Britain%20-%20Aricia%20agestis.htm

Pyszczak rdzawy - endemit południowej częsci jeziora Malawi

• Królestwo: Zwierzęta
• Podtyp: Kręgowce
• Gromada: Promieniopłetwe
• Rząd: Okoniokształtne
• Rodzina: Pielęgnicowate
• Gatunek: Pyszczak rdzawy(Iodotropheus sprengerae)

Występowanie

Pyszczak rdzawy jest endemitem południowej części jeziora Malawi. Zaobserwowano go w okolicy wysp Chinyankwazi, Chinyamwezi i Boadzulu oraz rafie Makokola. Bytuje głównie w strefie przybrzeżnej o skalistej konstrukcji od 4 do 40 metrów głębokości.

Ogólny opis

Jest dosyć małą pielęgnicą osiągającą przeciętnie 7-8 cm. Pysk i płetwy ryby są zazwyczaj koloru rdzawego do brązowego, a boki mienią się na niebiesko lub fioletowo. Płetwa grzbietowa jest niska, lecz bardzo długa, ciągnąca się prawie przez całą długość ryby. Płetwy brzuszne są krótkie i wąskie. Na płetwie odbytowej posiadają atrapy jajowe.

Dymorfizm płciowy

Słabo zaznaczony. Samce są zazwyczaj większe, lepiej wybarwione i posiadają więcej atrap jajowych.

Populacja i zagrożenia

Pyszczak głównie ze względu na wąski zakres występowania jest klasyfikowany jako gatunek narażony na wyginięcie. Populacja ryby wydaje się dosyć duża na zamieszkiwanym terenie, choć nie została ona naukowo oszacowana. Pyszczakowi rdzawemu zagrażają także nadmierne połowy w celach konsumpcyjnych i kolekcjonerskich dla akwarystów. Pyszczak łatwo rozmnaża się w niewoli.

Pożywienie

Gatunek wyjątkowo roślinożerny, znajda glony, wodną roślinności i szczątki materii roślinnej, ale także larwy owadów, skorupiaki oraz szczątki materii zwierzęcej.

Zachowanie  

Jest gatunkiem najchętniej żyjącym w grupach o dziennym trybie życia. Jak na pyszczaka nie wskazuje zachowań agresywnych, a samce posiadają umiarkowany terytorializm. Najchętniej przebywają na skalistych rafach, gdzie znajduje się wiele kryjówek w których ryby chętnie przebywają, głównie po zmroku w celach ochronnych.

Rozród

Do tarła najczęściej dochodzi nocą. Samiec staje się na natarczywy wobec samicy, nastraszając pletwę grzbietową i wabiąc partnerkę atrapami jajowymi na płetwie odbytowej. Samiec pływa najczęściej wokół samicy. W końcu ta składa ikrę w miejscu wcześniej przygotowanym przez samca, zwykle od 5 do 50 jajek. Samica zbiera ikrę do pyska, skubiąc następnie pletwę odbytową samca, a ten uwalnia nasienie do jej pyska. W przeciągu 3 tygodni wylęga się narybek w pysku samicy. Wypuszczenie młodych następuje zazwyczaj po kilku dniach, najczęściej w grotach i pomiędzy roślinnością, aby młode mogły czuć się bezpiecznie. Rybki rosną bardzo szybko, a dojrzałość płciową osiągają już po kilku miesiącach, mając zaledwie 4 cm długości. Samica do kolejnego tarła może być już godowa po miesiącu od poprzedniego.

Naturalni wrogowie

Głównie niektóre ryby z rodzaju Oreochromis(tilapię), sum Kanpango*(Bagrus meridionalis), czasami pada ofiarą bielika afrykańskiego, krokodyli i innych większych ryb z rodziny pielęgnicowatych(np. pyszczak Livingstona Nimbochromis livingstonii).

Długość życia

ok. 8-10 lat.

Znaczenie dla człowieka                 

Jest popularną rybą akwariową, najbardziej wśród tzw. malawistów, czyli akwarystów, którzy upodobali sobie hodowlę ryb z jeziora Malawi. Najczęściej nie sprawia problemów w utrzymaniu i rozmnażaniu, dlatego polecana jest dla początkujących hodowców pyszczaków. W jeziorze Malawi czasami łowiona w celach konsumpcyjnych.

Ciekawostki

• Pyszczak rdzawy został uznany jako gatunek w 1972 roku.
• Pyszczak rdzawy przez akwarystów jest uważany jako pyszczak Mbuna. Pyszczaki Mbuna i nie-Mbuna to ryby występujące w jeziorze Malawi, Mbuna są głównie roślinożerne, a nie-Mbuna mięsożerne i drapieżne.
• Jest gatunkiem typowym dla rodzaju Iodotropheus, liczącego obecnie 3 gatunki pyszczaków.
• Do 1990 roku rodzaj Iodotropheus był monotypowy, aż za gatunek nie został uznany Iodotropheus stuartgranti, a później Iodotropheus declivitas.
  
  

Bibliografia:

-http://www.klub-malawi.pl/serwis/artykuly-klubowiczow/opisy-gatunkow/144-iodotropheus-sprengerae-opis.html

-http://rybyakwariowe.eu/ryba-akwariowa/pyszczak-rdzawy-pyszczaki-rdzawe/

-https://pl.wikipedia.org/wiki/Pyszczak_rdzawy

-https://en.wikipedia.org/wiki/Iodotropheus_sprengerae

-http://www.mojeryby.com.pl/artykuly/ryby/iodotropheus-sprengerae-pyszczak-rdzawy,524_1_1.html

Aubria subsigillata - kulista żaba

inne nazwy: brązowa żaba kulista*, zachodnioafrykańska żaba brązowa*  

• Królestwo: Zwierzęta
• Podtyp: Kręgowce
• Gromada: Płazy
• Rząd: Płazy bezogonowe
• Rodzina: Pyxicephalidae
• Gatunek: Aubria subsigillata

Występowanie

Zasiedla tereny bagienne, lasy tropikalne, nizinne potoki, a także obszary częściowo zdegradowane przez człowieka w południowo-zachodnim Kamerunie, Gwinei Równikowej i południowo-zachodnim Gabonie. Spotykany również na wyspie Bioko.

Ogólny opis

Aubria subsigillata osiąga 6,5 do 9,5 cm długości. Głowa żaby jest wydłużona(3,2 cm) i dosyć szeroka(2,8 cm), a oczy dobrze widoczne, wyrastające z pyska płaza. Nozdrza są ulokowane niem więcej na środku odległości między końcem pyska a oczyma, z wystającymi, małymi naroślami skórnymi. Język jest wydłużony i owalny. Tylne kończyny żaby są krótkie i dobrze zbudowane. Skóra płaza jest zazwyczaj ciemnobrązowa z jasnym, beżowym kolorem na stronie brzusznej. Na ciele płaza widnieją ciemne, nieregularne plamy, mniej widoczne jedynie na brzuchu żaby(bardzo dobrze natomiast na karku i udach), a także małe, brodawkowate wyrostki najczęściej występujące w okolicy boków płaza.

Dymorfizm płciowy          

Samice są większe od samców, przeciętnie o ok. 3 cm.

Populacja i zagrożenia

Nie badano stanu populacji tego płaza, lecz wydaje się stabilna. Nie wykryto także poważnych zagrożeń dla tego gatunku, które w przyszłości mogły by zagrozić populacji płaza. Brązowa żaba kulista występuje na wielu obszarach chronionych.

Pożywienie

Głównie ryby w szczególności z rodziny Epiplatys, lecz także bezkręgowce i małe płazy. 

Zachowanie

Ekologia żaby słabo poznana. Płaz jest ściśle związany z środowiskiem wodnym, choć nie rzadko wychodzi na ląd podczas żerowania. Jest aktywny głównie po zmroku, w dzień ukrywa się w błotnych zagłębieniach o głębokości 50 cm lub większej.

Rozród

Okres rozrodczy przypada prawdopodobnie podczas pory deszczowej. Samce zaczynają śpiewać unosząc się na powierzchni wody, przyciągając samice. Dokładna liczba znoszonych jaj nie jest znana, lecz jet ich dość sporo. Prawdopodobnie samce opiekują się skrzekiem, lecz nie jest to naukowo potwierdzone. Kijanki po wykluciu się mierzą 39 mm, z ogonem o długości 23 mm.

Naturalni wrogowie    

Brak danych o zwierzętach polujących na tą żabę, lecz prawdopodobnie pada ofiarą węży, drapieżnych ssaków i ptaków.

Długość życia

brak danych.

Znaczenie dla człowieka

Brązowa żaba kulista nie ma szczególnego znaczenia dla człowieka.

Ciekawostki

• Aubria subsigillata jest jednym z niewielu płazów bezogonowych, które żywią się głównie rybami.
• Z zachodnioafrykańskiej żaby brązowej wyróżnia się czasami osobny gatunek Aubria occidentalis, którego odrębność jest kwestią sporną, głównie z powodu iż od Aubria subsigillata wyróżnia go jedynie budowa kości udowej.
• Łacińska nazwa żaby Aubria subsigillata oznacza "żaba nakrapiana od spodu".
• Aktualnie do rodzaju Aubria zaliczanych jest 3 gatunki płazów(Aubria subsigillata, Aubria occidentalis i Aubria masako[Rybia żaba Masako*]). 

Bibliografia:

-http://amphibiaweb.org/species/4667

-http://www.iucnredlist.org/details/58233/0

-https://en.wikipedia.org/wiki/Aubria_subsigillata

Mangrowiec - wąż leśny, czy namorzynowy?

inne nazwy: wąż namorzynowy, wąż mangrowy

• Królestwo: Zwierzęta
• Podtyp: Kręgowce
• Gromada: Gady
• Rząd: Łuskonośne
• Rodzina: Połozowate
• Gatunek: Mangrowiec(Boiga dendrophila)

Występowanie

Zamieszkuje Indonezję i Południowo-Wschodnią Azję min.  Jawę, Bangka, Bornego, Sulawesi, Wyspy Batu, Nias, Sumatrę, Kalimantan, Belitung, Kambodżę, Malaje, Johor, Pulau Sibu, Singapur, południową Tajlandię, Wietnam i Filipiny. Najczęściej spotykany w nizinnych lasach deszczowych, choć zamieszkuje także lasy namorzynowe i tereny podmokłe w pobliżu wody.

Ogólny opis

Mangrowiec to smukły jadowity wąż osiągający 1,5 do 2,4 metrów długości. Ciało węża jest czarne w żółte pionowe, pierścienie. Głowa jest wyraźnie oddzielona od reszty ciała. Górna część jest zwykle czarna, a dolna żółta w czarne pręgi. Ubarwianie czasami może odbiegać od typowej formy ze względu na podgatunki mangrowca. Oko węża posiada pionową źrenicę, przypominającą kocią. Uzębienie jest typu ppisthoglypha(kilka par, nieruchomych zębów jadowych osadzonych na tyle szczęki).  

Dymorfizm płciowy

Brak wyraźnego.

Populacja i zagrożenia

Wąż namorzynowy nie podlega klasyfikacji w stopniach zagrożenia i nie podjęto badań w celu ocenienia stanu populacji tego węża. Możliwe iż mangrowcowi może grozić utrata środowiska i wyłapywanie węży w celach hodowlanych.

Pożywienie

Małe ssaki, ptaki, jaszczurki, żaby, ryby, ślimaki i inne węże. Zbadano iż dieta węży różni się w zależności od podgatunku(niektóre żywią się i wyłącznie ptakami, a inne małymi ssakami).

Zachowanie      

Mangrowiec jest wężem aktywnym głównie w nocy. Dzień spędza najczęściej na drzewach, czasami zwisając bezwładnie z gałęzi, najczęściej w pobliżu wody, aby w chwilach zagrożenia uciec do niej. Jest sprawnym pływakiem. W nocy schodzi z drzew i aktywnie szuka ofiar. Do polowania używa swojego jadu, który nie posiada dużego potencjału. U ludzi wywołuje zazwyczaj obrzęk, opuchliznę i ból w pobliżu ukąszenia. Mimo dość słabego jadu, wąż jest dosyć agresywny i nieprzewidywalny. Nawet potencjalnie ospały i niegroźny wąż może zaatakować, nawet te trzymane w niewoli. Ekologia węża nie jest dokładnie poznana w środowisku naturalnym.

Rozród

Zachowanie rozrodcze w środowisku naturalnym nie jest dokładnie poznane. Jest gatunkiem jajorodnym. Po ok. 40 dniach ciąży, samica składa 5-12 jaj, z których po ok. 100 dniach wykluwają się małe mangrowce. Małe węże mierzą ok. 30 cm.

Naturalni wrogowie

Dorosłe osobniki przez swoją jadowitość nie posiadają zbyt wielu wrogów, lecz osobniki młode mogą padać ofiarą większych zwierząt. Zwierzętami mogącymi upolować mangrowca jest srokacz czarny, sowice(Ninox), rdzawostrząb ciemnoskrzydły oraz parę innych gatunków z rodziny jastrzębiowatych, większe ryby itp.

Długość życia

ok. 12 lat w niewoli.

Znaczenie dla człowieka

Jest często przyczyną ukąszeń wśród ludności zamieszkującej Indonezję, choć rzadko ukąszenia są śmiertelne. Czasami trzymany w niewoli.

Ciekawostki

• Bywa hodowany, choć może przysporzyć problemy, gdyż jest dosyć agresywny, a jego rozmnażanie jest dość trudne. Dlatego węże w sprzedaży najczęściej pochodzą z odłowu.
• Wyróżnia się 9 podgatunków mangrowca(Boiga dendrophila occidentalis, Boiga dendrophila annectens, Boiga dendrophila dendrophila, Boiga dendrophila divergens, Boiga dendrophila gemmicincta, Boiga dendrophila latifasciata, Boiga dendrophila levitoni, Boiga dendrophila melanota, Boiga dendrophila multicincta)
• U tego gatunku występuje albinizm.
• Nazwa łacińska dendrophila oznacza "zaprzyjaźniony z drzewem".
• Do rodzaju Boiga zaliczanych jet 34 gatunków węży min. brązowy wąż drzewny*(Boiga irregularis), wąż Forsten'a*(Boiga forsteni) i wąż koci z Sri Lanki*(Boiga ceylonensis).
  
  

Bibliografia:

-http://www.trimek.pl/index.php/opisy-gatunkow-wezy/polozowate-colubridae/14-boiga-dendrophila-w-mangrowy

-http://www.terrarium.pl/t/species/_/boiga-dendrophila-r1612

-https://en.wikipedia.org/wiki/Boiga_dendrophila

Bagiennik łąkowy - amerykański migrand, ptak Spencera Bairda

inne nazwy: bagiennik Bairda*

• Królestwo: Zwierzęta
• Podtyp: Kręgowce
• Gromada: Ptaki
• Rząd: Wróblowe
• Rodzina: Trznadlowate
• Gatunek: Bagiennik łąkowy(Ammodramus bairdii)

Występowanie

Zasiedla wysokotrawiastą prerie Alberty, Saskatchewany, Manitobay, Północnej i Południowej Dakoty, Montany i Minnesoty i  Kanada, zimuje w Arizonie, Nowym Meksyku i Teksasie, Sonorze, Durangorze, Chihuahua, Coahuila i Południowym USA.

Ogólny opis

Bagiennik łąkowy jest niedużym ptakiem mierzącym 13-14 cm z wagą 17-18 g. Głowa bagiennika jest matowobrązowa z czarnymi smugami, głównie na czubku głowy oraz z jasnym paskiem ciągnącym się od końca dzioba po kark. Grzbiet ptaka jest jasnobrązowy z czarnymi smugami, a brzuch i kark jasny. Ogon ptaka jest rozłożysty, brązowy lub czarniawy o długości 5 cm. Osobniki młodociane są bardzo podobne do osobników dorosłych.

Dymorfizm płciowy

Niewyraźny. Samiec jest nieco większy od samicy. Samce często śpiewają, zwłaszcza podczas okresu lęgowego.

Populacja i zagrożenia

Jest klasyfikowany jako gatunek najmniejszej troski, choć trend populacji wydaje się malejący, lecz spadek nie jest szybki i zauważalny. Głównym zagrożeniem dla ptaka jest utrata siedliska pod uprawy.

Pożywienie

Nasiona, owady, pająki i inne małe bezkręgowce.

Zachowanie

Jest gatunkiem aktywnym podczas dnia, który większość czasu spędza na poszukiwaniu pożywienia(poza okresem lęgowym). Samce często śpiewają i wypatrują innych osobników, w celu obrony terytorium. Samce bardzo rzadko walczą se sobą, zazwyczaj kończy się na trzepotaniu skrzydłami i ćwierkotaniu. Po za okresem lęgowym nie wskazują terytorializmu i żyją z reguły samotnie. Żerują głównie na ziemi, pośród roślinności. Jest gatunkiem migrującym przylatującym na tereny lęgowe od kwietnia do maja i odlatującym na zimowiska w październiku.

Rozród

Po przybyciu na tereny lęgowe, ptaki przystępują do godów. Pierwsze przylatują samce, które wyszukują odpowiednie terytorium i zaczynają śpiewać, aby zwabić samice. Bagiennik jest gatunkiem monogamicznym, choć zaobserwowano zachowania poligamiczne. Gniazda są zakładane na ziemi oraz zbudowane z trawy. Ptaki nigdy nie lądują na gniazdo, lecz w jego okolicy, aby nie przyciągać drapieżników oraz informują pozostałe ptaki przed zagrożeniem. Bagienniki często gniazdują w małych grupach, gdzie pisklętami opukują się osobniki nie będącymi ich rodzicami. Samica znosi w miseczkowatym gnieździe 4-5 jajek, które inkubuje przez 11-12 dni. Pisklęta są karmione głównie przez samca i osobniki pomocnicze. Młode opuszczają gniazdo po 8-10 dniach i ukrywają się w trawie, lecz uczą się latać dopiero po 13 dniach. Terytorium opuszczają wraz z rodzicami po 19 dniach. Osobniki młodociane po upływie 3-4 tygodni tworzą małe stadka, a niektóre pozostają z rodzicami i stają się ptakami pomocniczymi w następnym sezonie. Dojrzałość płciową osiągają po upływie 1 roku.

Naturalni wrogowie

Głównie jajka, pisklęta i osobniki młodociane są narażone na ataki drapieżników. Osobnikom dorosłym zagrażają głównie ptaki z rodziny jastrzębiowatych i dzierzba siwa. Pisklętom i młodym ptakom zagraża dzik, kot domowy, łasice, węże z rodziny połozowatych(Coluber constrictor, pończosznik prążkowany, lencetogłówki), grzechotnik Sistrurus miliarus, skunks zwyczajny, szop pracz, lis i pancernik długoogonowy. Ponadto bagiennik pada ofiarą pasożyta lęgowego starzyka brunatnogłowego i granatowego.

Długość życia

ok. 3-6 lat.

Znaczenie dla człowieka

Bagiennik łąkowy nie ma szczególnego znaczenia dla człowieka.

Ciekawostki

• Bagiennik łąkowy jest gatunkiem żywicielskim dla Ptilonyssus sairae, Amblyoma maculatum, Haemaphysalis chordeilis.
• Został nazwany na cześć przyrodnika Spencera Fullertona Bairda'sa
• Rodzaj Ammodramus liczy 9 gatunków bagienników min. bagiennika żółtoczelnego(Ammodramus maritimus), bagiennika płowego(Ammodramus nelsoni) i bagiennika rdzawoskrzydłego(Ammodramus henslowii).

Bibliografia:

-https://en.wikipedia.org/wiki/Baird%27s_sparrow

-http://www.hbw.com/species/bairds-sparrow-ammodramus-bairdii

-http://www.iucnredlist.org/details/22721141/0