Figówka czerwonobroda - mały wielbiciel fig

• Królestwo: Zwierzęta
• Podtyp: Kręgowce
• Gromada: Ptaki
• Rząd: Papugowe
• Rodzina: Papugi wschodnie
• Gatunek: Figówka czerwonobroda(Psittaculirostris edwardsii)

Występowanie

Figówka czerwonobroda zamieszkuje północną i północno-wschodnią część wyspy Nowa Gwinea od zatoki Yos Sudarso Bay(Jayapura, Indonezja) po półwysep Huon Peninsula i rzekę Markham(Papua-Nowa Gwinea).

Siedlisko

Wzgórzyste i nizinne lasy deszczowe i ich obrzeża do 800 m n.p.m. Czasami może zasiedlać obszary rolnicze.

Ogólny opis

Figówka czerwonobroda jest małej wielkości papugą, osiągającą 18 cm długości ciała i ok. 100 gram wagi. Ciało figówki jest krępej budowy, głowa duża, natomiast ogon krótki. Posiada jaskrawe upierzenie. Pióra wokół uszu i na policzkach są wąskie i długie. Górna część głowy koloru zielonego, podobnie jak kark, skrzydła, plecy, brzuch, kuper i ogon. Od oczu po tylną część głowy ciągnie się czarny pas. Policzki, gardło i pierś(pierś tylko u samców) koloru czerwonego z niebieskim paskiem powyżej piersi. Pióra wokół uszu papug koloru żółtego. Lotki zielono-lazurowe z kilkoma drugorzędowymi o czerwonych końcach. Dziób ciemnoszary, nogi szare. Oczy koloru czerwonego z szarą obwódką.

Dymorfizm płciowy

Widoczny. Pierś samicy zwykle posiada zielone zabarwienie(u samców czerwone), natomiast ich niebieski pas powyżej piersi jest szerszy. Osobniki młode podobne do samic.

Populacja i zagrożenia

Liczebność figówki czerwonobrodej nie została obliczona(szacuje się ją na ok. 100 tysięcy osobników), lecz uważa się ją za gatunek dość pospolity. Nie są znane istotne zagrożenia dla gatunku, choć w przyszłości ptakowi może zagrażać utrata siedliska i wyłapywanie osobników w celach handlowych(sprzedawane jako zwierzęta domowe).

Pożywienie

Papuga owocożerna. Żeruje głównie na figowcach i rzewni, lecz zjada także owoce innych drzew, krzewów, a także nektar kwiatowy, nasiona, oraz sporadycznie bezkręgowce żyjące na drzewach.

Zachowanie

Ekologia papugi dość skromnie poznana. Figówka czerwonobroda jest ptakiem o dziennym trybie życia, żyjącym zwykle w parach. Podczas owocowania drzew papuga może gromadzić się w stada do ok. 30 osobników(choć niektóre artykuły mówią o rejestracji żerujących stad liczących ok. 400 osobników). Często żeruje wraz z innymi gatunkami ptaków min. figówką zmienną, czy owocożerami. Figówka czerwonobroda jest ptakiem hałaśliwym, wydobywającym z siebie piskliwy i donośny odgłos(także podczas lotu) "skrit", czy "zsit", lub krótkie "ks"(opisywane jako dźwięk monety spadającej na betonowe podłoże). Figówka jest ptakiem aktywnym, skorym do zabaw. Zwykle przebywa wśród gęstych koron drzew, a dzięki zielonemu upierzeniu, łatwo kamufluje się. Rzadko schodzi na ziemie, zwykle jedynie w celu skorzystania z wodopoju. Podczas zaspakajania pragnienia, zwykle zażywa kąpieli(papuga zazwyczaj bardzo lubi wodę).

Rozród

Słabo poznany. Gnieżdżące się pary odnotowywano od stycznia do maja. Papugi za gniazdo wybierają nieduże dziuple, lub wgłębienia wysoko na dużych drzewach. W owym czasie papugi stają się agresywne(zwłaszcza samiec), odganiając inne ptaki(głównie swojego gatunku) z okolic gniazda. Samica składa od 2 do 3 białych jaja, które inkubuje przez okres 18-26 dni. Wysiaduje głównie samica, choć samce czasami ją zastępują. Po wykluciu oboje rodzice uczestniczą w dogrzewaniu i dokarmianiu piskląt. Pisklęta wykluwają się nagie, a ich skóra posiada ciemny kolor, lecz już po 6-7 tygodniach są prawie całkowicie upierzone i uczą się latać. W wieku 8-9 tygodni młode stają się samodzielne, lecz zwykle nadal przez kilka tygodni pozostają blisko rodziców. U spokrewnionych gatunków papugi wiek dojrzałości osiągają w przeciągu 12-36 miesięcy.

Długość życia

ok. 12 lat.

Naturalni wrogowie

Głównie ptaki drapieżne np. krogulce(Accipiter) i kanie(Haliastur).

Znaczenie dla człowieka

Figówka czerwonobroda jest papugą spotykaną w domowych hodowlach(rzadko). Należy do papug aktywnych, zabawnych i łatwych do oswojenia, a także atrakcyjnych z wyglądu, lecz nadal(zwłaszcza na europejskim rynku) należy do papug bardzo rzadko spotykanych.

W naturalnym środowisku może być szkodnikiem upraw, zwłaszcza drzew owocowych. Jej obecność, zwłaszcza w większych stadach, może być przyczyną nadmiernego hałasu.

Systematyka i pokrewieństwo

Figówka czerwonobroda należy do małego plemienia papug Cyclopsittini(5-11 gatunków), które zamieszkują tereny Nowej Gwinei i Australii. Przedstawiciele plemienia cechują się krępą budową ciała, proporcjonalnie dużą głową, krótkim ogonem, jaskrawym upierzeniem, a przede wszystkim niewielkim rozmiarem ciała. Figówka zmienna(Cyclopsitta diophthalma) jest najmniejszą australijską papugą(osiąga średnio 14 cm długości ciała).

Wiele aspektów życia figówek jest nieznana, mimo iż nie należą do gatunków rzadkich. Jak sama nazwa wskazuje, duży procent diety papug stanowią figi, lecz odżywiają się także wieloma innymi owocami, częściami zielonymi roślin, nasionami, nektarem, a także sporadycznie małymi bezkręgowcami. Zamieszkują tereny tropikalnych lasów, żyjąc w parach i rzadko łącząc się w grupki i stada.

Figówki nie są gatunkami zagrożonymi, niemal wszystkie są klasyfikowane przez IUCN jako mniejszego ryzyka na wyginięcie, z jednym wyjątkiem. Figówka czerwonoucha(Cyclopsitta coxeni), czasem uznawana za podgatunek figówki zmiennej(Cyclopsitta diophthalma coxeni), jest gatunkiem krytycznie zagrożonym wyginięciem, ograniczonym do niewielkiego obszaru na wschodzie Australii(południowo-wschodni Queensland i północno-wschodnia Nowa Południowa Walia). Poważnym zagrożeniem dla tego gatunku jest utrata siedliska, dzięki czemu papugi mają trudność w zdobyciu pożywienia i znalezieniu odpowiedniego miejsca lęgowego. Innym gatunkom zagraża podobnie utrata siedliska, oraz wyłapywanie żywych papug w celach handlowych(jako zwierzę domowe).

Figówki są spotykane w domowych hodowlach, choć obecnie należą do papug rzadkich w handlu, lecz o rosnącej popularności. Należą do papug figlarnych, żywiołowych i łatwych w oswajaniu, lecz wymagających doświadczenia nabywcy. Posiadają opinie umierających bez wyraźnych powodów. Trudno się aklimatyzują i wymagają specjalistycznej diety(bogatej w świeże owoce np. figi), lecz po zapienieniu odpowiednich warunków stają się papugami odpornymi i płodnymi. Do najpopularniejszych figówek w handlu należą figówka czerwonobroda(Psittaculirostris edwardsii) i figówka zmienna(Cyclopsitta diophthalma).

Obecnie do najbliższych krewnych figówek należą lory i loreczki(Loriini), oraz papużka falista(Melopsittacus undulatus). Rodzaj Psittaculirostris liczy obecnie 3-5 gatunków figówek min. figówkę tęczową(Psittaculirostris desmarestii), figówkę żółtobrodą(Psittaculirostris salvadorii), figówkę czerwonobrodą(Psittaculirostris edwardsii), oraz czasami uznawane za osobne gatunki (podgatunki figówki tęczowej): Psittaculirostris cervicalis i Psittaculirostris godmani.

Ciekawostki

• Gatunek został opisany w 1885 roku przez francuskiego zoologa Émile Oustalet. Jej nazwa została nadana na część francuskiego zoologa i paleontologa Alphonse Milne-Edwards'a.
• Figówka czerwonoucha(Cyclopsitta coxeni), uznawana czasem za podgatunek figówki zmiennej(Cyclopsitta diophthalma), jest najbardziej zagrożoną figówka, oraz jedną z najbardziej zagrożonych papug. Jej populacja w naturalnym środowisku szacowana była w 2000 roku na 100 osobników i nadal ulegała spadkowi. Niegdyś papuga była obiektem wyłapywań do prywatnych hodowli, dlatego istnieją spekulację iż mogła ona przetrwać w niewoli(prywatnych hodowlach, ogrodach zoologicznych). Jeżeli rzeczywiście odnaleziono by reprodukcyjną parę figówek czerwonouchych, byłby to fenomen i nadzieja na przetrwanie gatunku.
• Nie wyróżnia się podgatunków figówki czerwonobrodej.

Bibliografia:
-https://www.beautyofbirds.com/figparrotskeeping.html
-https://www.beautyofbirds.com/edwardsfigparrots.html
-http://www.worldlifeexpectancy.com/animal-life-expectancy
-http://www.iucnredlist.org/search
-http://www.iucnredlist.org/details/22727593/0
-https://pl.wikipedia.org/wiki/Fig%C3%B3wka_zmienna
-http://www.mascotarios.org/en/lorito-de-edwards/
-https://en.wikipedia.org/wiki/Edwards%27s_fig_parrot
-http://www.iucnredlist.org/details/22684903/0
-http://www.hbw.com/species/edwardss-fig-parrot-psittaculirostris-edwardsii
-https://pl.wikipedia.org/wiki/Fig%C3%B3wka_czerwonobroda

Aleksandretta siwogłowa - koneser pandanów

• Królestwo: Zwierzęta
• Podtyp: Kręgowce
• Gromada: Ptaki
• Rząd: Papugowe
• Rodzina: Papugi wschodnie
• Gatunek: Aleksandretta siwogłowa(Psittacula caniceps)

Występowanie

Aleksandretta siwogłowa zamieszkuje endemicznie archipelag Nikobary, gdzie występuje na wyspach Wielki Nikobar, Mały Nikobar, Menchal i Kondul. Zasiedla wysokie lasy namorzynowe, nizinne i obrzeża leśne. Odznacza się także dosyć dużą tolerancją dla środowisk zmodyfikowanych przez człowieka, gdyż obserwowano ją na terenie plantacji kokosu i areki.

Ogólny opis

Aleksandretta siwogłowa jest uważana za największą papugę wschodnią ze względu na długość ciała. Osiąga 48-61 cm długości ciała przy rozpiętości skrzydeł 19-20 cm i wadze ok. 220 gram. Głowa koloru szarego z delikatnie niebieskawym karkiem i górną częścią głowy, bardziej wyraźnym u samicy. Szyja ptaka koloru czarnego. Wyraźny czarny pas występuje między oczyma, obejmując czoło papugi. Skrzydła koloru zielonego z czarnymi lotkami. Plecy, brzuch i ogon koloru zielonego. Spodnia część ogona koloru zielono-oliwkowego. Ogon dorównuje długością resztę ciała. Górna część dzioba samca czerwona, natomiast dolna czarna. Dziób samicy jest jednolicie czarny. Nogi koloru szarego, natomiast oczy pomarańczowo-czerwone.

Dymorfizm płciowy

Wyraźny. U samicy kark i górna część głowy zwykle bardziej niebieska, a środkowe pióra ogona krótsze. Górna część dzioba samca koloru czerwonego, natomiast u samic dziób jest całościowo czarny.

Populacja i zagrożenia

Populacja aleksandretty siwogłowej uważana jest za małą ze względu na dosyć ograniczony zasięg i szacowaną na ok. 10-20 tysięcy osobników. Wzrost osadnictwa na wyspach Nikobar doprowadziło do większej presji na zasoby naturalne i projekty rozwojowe co znacznie wpływa na zanik siedliska tego ptaka. Ponadto aleksandretta jest wyłapywana i sprzedawana jako zwierzę domowe. Tsunami z 2004 roku zniszczyło duże połacie lasów nadmorskich co także odbiło się na populacji tej papugi, choć tempo regeneracji zniszczonych lasów jest nieznane. Aleksandretta siwogłowa jest klasyfikowana przez IUCN jako bliska zagrożeniu, a jej trend populacji uważany za malejący. Podlega konwencji CITES w Załączniku II.

Pożywienie

Nasiona, owoce, jagody i pąki. Dieta aleksandretty siwogłowej składa się przede wszystkim z owoców drzew z rodzaju Pandanus. 

Zachowanie

Słabo poznane. Jest ptakiem o dziennym trybie życia spotykanym w parach, lub małych grupach. Preferuje życie wśród gęstego listowia wysoko nad ziemią na wysokich drzewach. Rzadko spotykane blisko ziemi. Ich lot jest zwykle szybki i krótki. Jest papugą dosyć hałaśliwą, słyszalną z znacznej odległości. Głos aleksandretty siwogłowej przypomina krakanie kruka.

Rozród

Brak danych na temat zachowań rozrodczy w środowisku naturalnym. Rozmnażana w niewoli. Samica składa 3-4 jaja o wielkości 1,5-1,0 cala.

Naturalni wrogowie

brak danych.

Długość życia

brak danych.

Znaczenie dla człowieka

Hodowana w niewoli, choć spotykana w niej bardzo rzadko. Najczęściej spotykana jako ptak domowy wśród ludności Nikobarów. Może powodować straty w owocach występując na terenie plantacji.

Ciekawostki

• W hodowlach spotykana bardzo rzadko, dlatego eksperci od papug wolą skupywać pojawiające się na rynku ptaki i umieszczać je w dobrze zorganizowanej hodowli papug. Papuga nie nadaje się do chowu klatkowego i wymaga dosyć obszernej woliery.
• Mimo swojej rzadkości papuga uważana jest za łatwą w utrzymaniu.
• Aleksandrettę siwogłową w Europie odnotowano tylko raz, kiedy przywieziono jednego osobnika do zoo w Anglii około roku 1900.
• Została opisana w 1846 roku przez angielskiego zoologa Edwarda Blyth'a.
• Rodzaj Psittacula liczy 15-17 gatunków aleksandrett min. aleksandrettę himalajską(Psittacula himalayana), aleksandrettę obrożną(Psittacula krameri) i aleksandrettę różowogłową(Psittacula roseata).

Bibliografia:

-https://en.wikipedia.org/wiki/Nicobar_parakeet

-https://www.beautyofbirds.com/blythsparakeet.html

-http://home.online.nl/psittaculaworld/Species/P-caniceps.htm

-http://www.hbw.com/species/nicobar-parakeet-psittacula-caniceps

-https://www.parrots.org/encyclopedia/nicobar-parakeet

Świergotka rajska - wymarła papuga z raju

• Królestwo: Zwierzęta
• Podtyp: Kręgowce
• Gromada: Ptaki
• Rząd: Papugowe
• Rodzina: Papugi wschodnie
• Gatunek: Świergotka rajska(Psephotellus pulcherrimus)

Występowanie

Występowała w Australii na terenie środkowego i południowego Queensland, od miasta Brisbane przez miasto Duaringa, Comet i rzeke Nogoa po miasto St George. Niepotwierdzone obserwację odnotowano w północno-wschodniej Nowej Południowej Wali i północnym Queensland. Ich siedliskiem były doliny rzeczne, trawiaste otwarte lasy eukaliptusowe, często w pobliżu termitier.

Ogólny opis

Świergotka rajska była dosyć mała papugą, dorastającą do 27-30 cm długości ciała. U samca głowa turkusowa, z czerwonym czołem i czarnym czubkiem. Okolica oka często żółta, natomiast pokrywy uszne i gardło koloru szmaragdowozielonego. Kark koloru czarnego, sięgającego po ciemnobrązowe skrzydła. Grzbiet nieco jaśniejszy od skrzydeł. Górne pokrywy skrzydłowe koloru czerwonego. Boki turkusowe, podobnie jak kuper. Brzuch szmaragdowozielony w górnej części, turkusowy w środowej i czerwony w dolnej. Podbrzusze i nogawice czerwone. Samica była mniej barwna, głowa koloru ciemnożółtego z czarnym czubkiem. Gardło i pierś koloru pomarańczowobrązowego. Brzuch, kuper i podbrzusze jasnoniebieskie, z nielicznymi czerwonymi piórami. Skrzydła nie różniły się kolorystycznie do samców .Ogon ciemnobrązowy u samic i samców z kilkoma jasnoniebieskimi piórami od spodu. Dziób u obu płci szary, oczy brązowe, a nogi szarobrązowe. Osobniki nieletnie podobne do samic.

Dymorfizm płciowy

Wyraźny. Samica skromniej ubarwiona od samca. Czytaj ogólny opis.

Pożywienie  

Dieta tej papugi słabo poznana. Wiadomo iż żywiła się głównie nasionami rodzimych traw. Niektórzy sugerują iż zjadała miód, pyłek kwiatowy, małe owady i orzechy, lecz dane te są niepotwierdzone i wątpliwe.

Zachowanie

Świergotka rajska była gatunkiem stadny, żyjącym w grupach rodzinnych po 7-8 osobników, o dziennym trybie życia. Papuga żerowała na ziemi, odginając źdźbła trawy do ziemi, chcąc dostać się do nasion. Rzadko(jak na papugę) wydobywała z siebie jakikolwiek dźwięk. Jej głos przypominał nieco płaczliwy świergot. Nie odnotowano wędrówek tych ptaków i nawet w okresie suszy były spotykane na tych samych terenach(lokalne zniknięcia papug z danego terenu, były spowodowane raczej ich wymarciem, niż migracją).

Rozród

Słabo poznany. Tworzyły pary monogamiczne, przypuszczalnie na całe życie. Pora godowa przypadała od września do marca. Papugi za gniazdo używały opuszczonych termitier, gdzie samica w jednym z głębszych tuneli, składała od 3 do 5 jaj. Obserwacja gniazdowania przy brzegach rzek i potoków, oraz w dziuplach drzew nie zostały potwierdzone. Inkubacja trwała ok. 20 dni. Rozmnażała się przypuszczalnie co 2 lata, a dojrzałość osiągała po ok. 1 roku.

Naturalni wrogowie

Przed przybyciem człowieka, głównie ptaki drapieżne, warany i węże, zagrażające im głównie w okresie lęgowym. Po przybyciu człowieka głównymi wrogami stały się koty i psy.

Długość życia

Brak danych.

Przyczyny wymarcia

Dawniej gatunek w miarę liczny, choć nieco rzadziej spotykany od innych spokrewnionych świergotek. W latach 1890-1900 populacja papugi drastycznie spadła, aż do 1915 roku kiedy została uznana za gatunek wymarły, mimo iż była kilka razy obserwowana aż do 14 września 1927 roku kiedy odnotowano ostatnią potwierdzoną obserwację świergotki rajskiej. Obecnie przyczyny wymarcia opierają się na spekulacjach, choć wielce prawdopodobne iż wypalanie traw w porze suchej, oraz nadmierny wypas bydła, przyczyniło się do spadku źródła pożywienia dla ptaka, a tym samym masowych wymierań z głodu w okresie suszy. Polowania przez myśliwych, w celu zdobycia żywych okazów w celach hobbystycznych, oraz gatunki wprowadzone min. dzikie psy i koty, mogły także być poważnym zagrożeniem(zwłaszcza iż żerująca na ziemi i gniazdująca w kopcach termitów papuga, była łatwym celem). W XIX wieku wiele papug trafiło do niewoli, jednak nie odnotowano udanego rozmnożenia. W 1920 roku chcąc ratować gatunek przed wymarciem, rozpoczęto próbę hodowli świergotki rajskiej w niewoli, jednak ze względu na mizerne wysiłki program został uznany za niepowodzenie.

Ciekawostki

• Hybryda świergotki wielobarwnej i złotoskrzydłej występująca w niewoli, bardzo przypomina świergotkę rajską.
• Niektórzy twierdzą iż skrzyżowali świergotkę rajską, z świergotką seledynową i wielobarwną, lecz obecnie pierwotny gen papug wygasł w niewoli.
• Innymi wymarłymi ptakami Australii są min. skworczyk ogorzały(Aplonis fusca), modrolotka Cyanoramphus erythrotis, emu czarne(Dromaius minor), emu małe(Dromaius baudinianus), emu Dromaius ocypus, krzakówka wyspowa(Gerygone insularis), nestor skalny(Nestor productus), modrzyk mały(Porphyrio albus), wachlarzówka płowobrewa(Rhipidura cervina, lub Rhipidura fuliginosa cervina), szlarnik białopierśny(Zosterops albogularis) i szlarnik wyspowy(Zosterops strenuus).
• Do rodzaju Psephotus zaliczanych jest 5 świergotek, z jednym wymarłym wyżej opisywanym gatunkiem, oraz świergotką seledynową(Psephotus haematonotus), świergotką wielobarwną(Psephotellus varius), świergotką złotoskrzydłą(Psephotellus chrysoptergius) i świergotką czarnogłową(Psephotellus dissimilis).

Bibliografia:

-https://pl.wikipedia.org/wiki/%C5%9Awiergotka_rajska

-https://en.wikipedia.org/wiki/Paradise_parrot

-https://es.wikipedia.org/wiki/Psephotus_pulcherrimus

-http://www.hbw.com/species/paradise-parrot-psephotus-pulcherrimus

-http://www.iucnredlist.org/details/22685156/0