Littoraria flammea - czyżby wymarły jedynie w klasyfikacji

• Królestwo: Zwierzęta
• Typ: Mięczaki
• Gromada: Ślimaki
• bez rangi: Littorinimorpha
• Rodzina: Littorinidae
• Gatunek: Littoraria flammea

Występowanie

Miejsce znalezienia okazów muzealnych zwykle określane jest jako "Chiny", a jedynie jeden okaz posiadał bardziej precyzyjnie określone miejsce odnalezienia "Szanghaj". W 2014 roku odkryto kilka żywych osobników na terenie północnego Szanghaju, oraz przy ujściu rzeki Jangcy(Szanghaj).

Siedlisko

Okryte w 2014 ślimaki zamieszkiwały słone mokradła pokryte sodówką Suaeda salsa(przypuszczalnie ściśle związany z owym gatunkiem), choć teren pokryty był także inwazyjnym gatunkiem spartyny Spartina alterniflora. Ślimaki odnajdywane były jedynie wśród łodyg sodówki.

Ogólny opis

Stosunkowo wąska, wysoka i spiralna muszla Littoraria flammea osiąga rozmiar do 2 cm długości. Szczyt muszli spiczasty. Otwór muszli owalny, w którym znajduje się do czterech brązowych pasów. Każdy zwój muszli lekko zaokrąglony, pokryty nieznacznie wypukłymi wręgami. Muszla koloru jasnożółtego, kremowego, pokryta brązowymi, skośnie skierowanymi pasami(9-10 szt.), ciągnącymi się wzdłuż całej skorupy.

Gatunek podobny do pokrewnego Littoraria melanostoma. Jednak muszla Littoraria melanostoma osiąga większe rozmiary(3,1 cm długości). Zwoje muszli niemal płaskie, w otworze muszli brak wzoru, natomiast cała muszla pokryta brązowymi, drobnymi plamkami. W 2014 roku na terenie miasta Wenzhou(prowincja Zhejiang) odkryto przypuszczalnie nowy gatunek(Littoraria aff. melanostoma), który łączy cechy obu ślimaków.

Dymorfizm płciowy

Brak danych.

Pożywienie 

Przypuszczalnie skórka(epiderma) roślin namorzynowych. Możliwe iż przystosował się do żerowania na roślinach endemicznych, lub jedynie na jednym gatunku sodówce Suaeda salsa.

Zachowanie 

Littoraria flammea jest ślimakiem słonowodnym, żerującym na powierzchni łodyg sodówki Suaeda salsa(przypuszczalnie przystosował się do żerowania tylko na tej roślinie). Może przebywać na wynurzonej części roślin, jeżeli wilgotność zachowywana jest na wysokim poziomie.

Rozmnażanie

Brak danych. Littorinidae są rozdzielnopłciowe, jajorodne. Przechodzą rozwój złożony z larwą trochoforą żyjącą od 3 do 10 tygodni.

Długość życia

Brak danych.

Naturalni wrogowie

Brak danych.

Przyczyny wymarcia

Gatunek został opisany naukowo po raz pierwszy przez chilijsko-niemieckiego zoologa Rodolfo Amando Philippi w 1847 roku na podstawie muszli, którą badacz otrzymał od ich kolekcjonera Louis'a Largilliert'a. Przypuszczalnie w późniejszych okresach do kolekcjonerów i muzeów docierały docierały muszle Littoraria flammea, których liczba przekraczała 42 okazy, wszystkie zebrane na początku XIX wieku. Wszystkie okazy zostały zebrane z terenów Chin, lecz tylko przy jednym egzemplarzu odnotowano bardziej precyzyjną lokalizację Szanghaj. Brak dalszych dowodów potwierdzających istnienie gatunku, doprowadziło iż ślimak Littoraria flammea został uznany w 1996 roku przez IUCN jako wymarły. 

W sumie 12 żywych osobników Littoraria flammea zostało znalezionych 22 sierpnia 2014 roku w dwóch miejscach na terenie Szanghaju(północne mokradła, oraz ujście rzeki Jangcy), co potwierdziło iż gatunek nadal nie wymarł. Za główne zagrożenia dla przetrwania Littoraria flammea uznaje się niszczenie siedliska życia, głównie poprzez zanieczyszczenie wód(Szanghaj i okolice, jedne z najbardziej zniszczonych terenów), oraz ekspansje obcych gatunków roślin takich jak Spartina alterniflora, które konkurują z endemicznymi gatunkami trzcin, sitowi i sodówek. Przypuszczanie jedynie te gatunki są wstanie zapewnić odpowiednie siedlisko życia ślimakowi.

Systematyka i pokrewieństwo

Liczba przedstawicieli rodzaju Littoraria nie jest ściśle określona. W zależności od autora waha się ona w granicach 37-46 gatunków, lecz tylko jeden gatunek Littoraria flammea uznawany jest za wymarły. Trzeba również zauważyć iż wiele gatunków ślimaków, które mogą należeć do rodzaju Littoraria, nie zostało zbadanych, ani określonych jako gatunek. Sam Littoraria flammea nieraz był traktowany jako forma Littoraria melanostoma, lecz badania mitochondrialne, oraz odkrycie formy o pośredniej anatomii Littoraria aff. melanostoma(obecnie traktowany jako forma geograficzna Littoraria melanostoma).

Przedstawiciele rodzaju Littoraria zamieszkują tropikalne rejony zachodniego Indo-Pacyfiku i wschodniego Pacyfiku. Zasiedlają zwykle tereny namorzynowe i słone mokradła, żywiąc się epidermą roślinną, okrzemką, glonami, czy drobnymi epifitami.


Bibliografia:
-https://academic.oup.com/mollus/article/81/3/313/1086834/Rediscovery-of-one-of-the-very-few-unequivocally

Melanoides magnifica - mały ślimak z Jeziora Malawi

• Królestwo: Zwierzęta
• Typ: Mięczaki
• Gromada: Ślimaki
• Rząd: Sorbeoconcha
• Rodzina: Thiaridae
• Gatunek: Melanoides magnifica

Występowanie

Gatunek endemiczny dla Jeziora Malawi, zamieszkujący tereny o piaszczysty, mulistym, lub drobno ziarnistym dnie.

Ogólny opis

Melanoides magnifica jest niewielkim przedstawicielem swojego rodzaju osiągającym ok. 10 mm długości skorupy i 4 mm szerokości. Skorupa lekko spiralna, prawie cylindryczna z żebrowaniem jedynie w górnej części skorupy. Skorupa koloru od kremowego po brązowy z ciemnymi oznaczeniami(np. plamami).

Dymorfizm płciowy

Gatunek rozdzielnopłciowy. Dymorfizm płciowy nieznany. Przypuszczalnie jak u spokrewnionych gatunków, płeć można rozpoznać na podstawie zabarwienia gonad. U samic gonady są zielonkawe, natomiast u samców czerwonawe.

Populacja i zagrożenia

Niektórzy przedstawiciele rodzaju Melanoides są gatunkami zagrożonymi, lub wymarłymi, głównie za sprawą zanieczyszczenia wód przez człowieka. Z uwagi na to iż gatunek rzadko bywa obiektem badań jego stopień zagrożenia nie został oszacowany i obecnie notowany jest jako DD(nieokreślony stopień zagrożenia). Nie zbadano potencjalnych zagrożeń dla gatunku, lecz zanieczyszczenia chemiczne i organiczne wody mogą znacząco wpływać na populację ślimaka.

Pożywienie

Głównie glony, oraz martwa materia roślinna. Dietę może urozmaicać w detrytus.

Zachowanie

Ekologia gatunku słabo poznana. Gatunek o głównie nocnej aktywności. Dzień spędza zagrzebany w miękkich osadach przydennych, natomiast w nocy wyrusza na żer, zjadając osadzające się glony z roślin i skał. Podobnie jak inne ślimaki z muszlą, odpoczywa i chroni się chowając swoje ciało do skorupy.

Rozród

Brak danych. Podobnie jak inni przedstawiciele rodzaju Melanoides jest gatunkiem jajożyworodnym, rozmnażającym się płciowo, lub partenogenetycznie.

Długość życia

Brak danych.

Naturalni wrogowie

Głównie drapieżne ryby i skorupiaki.

Znaczenie dla człowieka

Gatunek nie posiada szczególnego znaczenia dla człowieka.

Ciekawostki

• Melanoides magnifica osiąga najmniejsze rozmiary wśród przedstawicieli swojego rodzaju(informacja niepotwierdzona)
• Jednym z najpopularniejszych ślimaków w akwarystyce jest bliski krewniak opisywanego ślimaka Melanoides tuberculata, zwany zwykle świderkiem. Jest gatunkiem łatwym w hodowli, osiągającym 3-4 cm długości skorupy, ciepłolubnym(20-28°C), tolerującym odczyn obojętny i średnio twardą wodę. Żywi się głównie glonami i martwą roślinnością, dzień spędzając zagrzebanym w drobnoziarnistym dnie. Łatwo się mnoży.
• Rodzaj Melanoides obejmuje 41-44 gatunków ślimaków z czego ok. 9 gatunków jest uważanych za wymarłe(np. Melanoides procurvirostra i Melanoides tournoueri). Niektóre z uwagi na działalność człowieka, inne z przyczyn niepoznanych. Jednak niektóre, szczególnie endemiczne gatunki są poważnie zagrożone np. Melanoides agglutinans, czy Melanoides crawshayi. Istnieje kilka gatunków o dość szerokiej dystrybucji i skłonnościach ekspansywnych np. Melanoides tuberculata(świderek). Ślimaki Melanoides głównie ograniczają swoją dystrybucję do Afryki, Azji i Oceanii, choć kilka gatunków zawleczono w inne rejony. Wszystkie gatunki posiadają spiralny kształt skorupy, osiągającej wielkość od 10 do 27 mm długości. Ślimaki prowadzą głównie nocny tryb życia, dzień spędzając zagrzebanym w podłożu, natomiast w nocy żerując na glonach, martwych roślinach i detrytusie. Mięczaki te są jajożyworodne, rozmnażając się płciowo, lub partenogenetycznie.

Bibliografia:

-http://www.iucnredlist.org/details/184754/0

-https://books.google.pl/books?id=ymYMN3Uvl8AC&pg=PA111&lpg=PA111&dq=Melanoides+magnifica&source=bl&ots=Rqonrgy7xF&sig=hSfxSErVCGIyp2LgOMKnWsJgvFY&hl=pl&sa=X&ved=0ahUKEwjEtL_MnsHMAhVFFiwKHa8MC8YQ6AEINzAF#v=onepage&q=Melanoides%20magnifica&f=false

-https://en.wikipedia.org/wiki/Thiaridae

-https://en.wikipedia.org/wiki/Melanoides

-https://pl.wikipedia.org/wiki/Melanoides_tuberculata

Rozkolec purpurodajny - królewski mięczak

• Królestwo: Zwierzęta
• Typ: Mięczaki
• Gromada: Ślimaki
• Rząd: Neogastropoda
• Rodzina: Rozkolcowate
• Gatunek: Rozkolec purpurodajny*(Bolinus brandaris)

Występowanie

Występuje w zachodniej i środkowej części Morza Śródziemnego. Kilka odizolowanych populacji stwierdzono także na atolach nieleżących do Oceanu Indyjskiego i Morza Południowochińskiego. Rozkolca purpurodajnego można spotkać na terenie przybrzeżnych raf koralowych.

Ogólny opis

Rozkolec purpurodajny jest ślimakiem morskim, którego muszla osiąga 6-9 cm długości. Muszla grubościenna z wydłużoną i spiczastą skrętką. Muszla posiada także rząd dosyć długich kolców, które rozmieszczone są w linii wzrostu muszli. Rozkolce charakteryzują się występowaniem co najmniej 3 zgrubień kolabralnych na skręcie. Pierwszy zwój muszli rozkolca zaokrąglony, natomiast następne układają się na kształt wąskiej wieżyczki. Powłoka muszki zwykle koloru żółtego. Ujście zwykle w kształcie kropli, wrzeciono gładkie, natomiast kanał syfonalny szeroki i prawie zamknięty. Wieczko żółtawe w kształcie kropli. Noga ślimaka koloru jasnobrązowego w czarne łaty. Na głowie znajduje się para długich czułków z oczami i rozciągliwy ryjek.

Dymorfizm płciowy

Gatunek rozdzielnopłciowy. Brak zewnętrznych różnic między samicą, a samcem.

Populacja i zagrożenia

Nie podlega klasyfikacji w stopniach zagrożenia. Nie podjęto badań mających na celu ocenienie stanu populacji tego gatunku, choć wydaje się ona dosyć duża. Nie są znane poważne zagrożenia dla tego gatunku.

Pożywienie

Gatunek mięsożerny. Poluje na skorupiaki(np. krewetki), gąbki i małże. Żywi się także padliną. Przejawia tendencję kanibalistyczne.

Zachowanie

Rozkolec purpurodajny jest gatunkiem przydennym, przeszukującym dno w poszukiwaniu ofiar. Przy pomocy wydzielanych substancji zmiękczających i działaniu raduli(tarki) potrafi wywiercić się przez twardą osłonkę organizmów(np. małż). Dodatkowo wydziela specyficzną ciecz która znieczula i otumania ofiarę. Kolczaste wyrostki na skorupie ślimaka chronią go przed ewentualnymi drapieżnikami.

Rozród

Nieopisane. Jaja składane są w kokonach jajowych. Przypuszczalnie jak u większości spokrewnionych rozkolców z jaj wykluwają się w pełni ukształtowane ślimaki.

Naturalni wrogowie

Głównie rozgwiazdy, inne drapieżne ślimaki i duże ryby polująca na ślimaki.

Długość życia

brak danych.

Znaczenie dla człowieka

Niegdyś gatunek hodowany i wykorzystywany do produkcji tzw. purpury tyryjskiej(dibromoindygo). Barwnik wydzielany przez ślimaka służący przypuszczalnie do znieczulania swoich ofiar, początkowo żółty później przebarwiał się na kolor fioletowy. Ze względu na niewielką ilość produkowanej substancji, barwnika używano jedynie do zabarwiania szat królewskich. Jest gatunkiem jadalnym, lecz obecnie nie posiada żadnego znaczenia gospodarczego. Ozdobne muszlę często sprzedawane jako upominki. Może powodować straty przy hodowlach małż.

Ciekawostki

• Starożytni Minojczycy zaobserwowali iż hodując rozkolca purpurodajnego przy nadmiernym zagęszczeniu dochodzi do zachowań kanibalistycznych.
• Spokrewnione gatunki ślimaków Bolinus jelit i Hexaplex trunculus były także wykorzystywane do produkcji niebieskiego barwnika, lecz na mniejszą skalę niż Bolinus brandaris.
• Został opisany przez Karola Linneusza w 1758 roku pod nazwą Murex brandaris.
• Rozkolcowate charakteryzują się dosyć duża ekspansywnością, zwłaszcza rodzaj Rapana. Rapana Thomasa(Rapana venosa) znajduje się w spisie najgroźniejszych gatunków inwazyjnych Europy. Rapana przyczyniła się do wymarcia wielu gatunków małż
• Rodzaj Bolinus liczy 2 gatunki rozkolców min. rozkolca purpurodajnego*(Bolinus brandaris) i Bolinus cornutus.

Bibliografia:

-https://en.wikipedia.org/wiki/Bolinus_brandaris

-https://en.wikipedia.org/wiki/Bolinus

-http://www.gastropods.com/3/Shell_13.shtml

-http://www.sealifebase.org/summary/Bolinus-brandaris.html

Ślimak helena - ślimakożerny ślimak

• Królestwo: Zwierzęta
• Typ: Mięczaki
• Gromada: Ślimaki
• Rząd: (bez rangi)
• Rodzina: Buccinidae
• Gatunek: Ślimak helena(Clea helena)

Występowanie

Zasiedla jeziora, stawy, rowy, rzeki, zwykle o piaszczystym, czy kamienistym dnie, czyste i szybko płynące strumienie i potoki na terenie Azji południowo-wschodniej, zwłaszcza w Malezji i Tajlandii. Stwierdzono go również w jeziorze Toba na Sumatrze i na Jawie.

Ogólny opis

Ślimak heleny jest niewielkim wodnym mięczakiem, osiągającym przeciętnie 2-4 cm długości. Charakterystyczna jest żółtawa skorupa z brązowymi spiralnymi pasami, na kształt spiralnego stożka z osiowym żebrowaniem i zredukowanym wierzchołkiem. Ciało zwykle zielonoszare z drobnymi, czarnymi cętkami. Głowa ma kształt ssawki, zakończoną otworem gębowym, o długości ok. 8-10 mm. Druga nieco większa(grubsza) ssawka służy do lokalizowania, oraz przypuszczalnie uczestniczy w oddychaniu. Czułki osadzone są między głową, blisko siebie, wyposażone w oczy.

Dymorfizm płciowy

Jest rozdzielnopłciowy, lecz brak różnic między samicą, a samce.

Populacja i zagrożenia

Nie podlega klasyfikacji w stopniach zagrożenia. Wydaje się dosyć pospolity na terenie swojego występowania. Chętnie hodowany w niewoli.

Pożywienie

Głównie mięsożerny. Wyspecjalizował się w polowaniu na ślimaki wodne min. zatoczki, świderki, rozdętki, lecz wygłodniały zje również osłabioną, niewielką rybę, krewetka, czy innego bezkręgowca. W razie braku dostępu do pokarmu ślimaczego, chętnie zjada detrytus i glony. W akwarystyce przyjmuje pokarm do ryb. Nie atakują osobników swojego gatunku.

Zachowanie

Przez większość czasu wyczekuje zakopany w podłożu, wystawiając znad dna jedynie ssawkę, która informuje ślimaka o przechodzącym nad nim celem. Jeżeli ślimak helena zlokalizuje ofiarę, wychodzi z podłoża, wchodzi na ślimaka i aplikuje mu dzięki ssawce paraliżujący jad. Następnie powoli przystępuje do konsumpcji na unieruchomionej ofierze. Swoją "trąbkę" może bez trudu wcisnąć nawet w przymknięte wieczko skorupy ślimaka. Często ślimak heleny może żerować wspólnie z innymi osobnikami, zwłaszcza przy większej ofierze np. ampulari. Zwykle aktywny po zmroku. Najedzony zwykle aktywnie porusza się po dnie i roślinności. Zaatakowany chowa swoje ciało do wnętrza skorupy. Obecnie nie wiadomo na jakiej zasadzie ślimak spożywa swoją ofiarę przy pomocy długiej ssawki, możliwe iż uwalnia enzymy, lub dużą dawkę podciśnienia.

Rozród

Jest rozdzielnopłciowy i jajorodny. Przy kopulacji samiec używa specjalnego wyrostka kopulacyjnego uwalniającego nasienie, do ciała samicy. Samica następnie przechowuje nasienie, oraz zapładnia jajka już bez udziału samca. Samica składa pojedynczo jajka na częściach roślinności. Jajo mierzy ok. 1 mm długości i otoczone jest przeźroczysta substancją odżywczą, przypominając kształtem poduszkę z żółtkiem po środku. Po ok. 3-5 tygodniach wykluwają się małe ślimaki(w zależności od temperatury wody), nie posiadające jeszcze stożkowatej skorupy, która wyrasta wraz z wiekiem. Po ok. 4-6 miesiącach ślimak zwykle przechodzi cały cykl rozwojowy, wyglądając już jak dorosły osobnik.

Naturalni wrogowie

Głównie większe ryby i ptaki wodne, mogące rozłupać jego skorupę.

Długość życia

brak danych.

Znaczenie dla człowieka

Gatunek bardzo popularny w akwarystyce. Polecany jako naturalna metoda pozbywania się plagi ślimaków w akwariach.

Ciekawostki

• Jest ślimakiem polecanym do zbiorników cierpiących na plagę ślimaków. Nie niszczy roślinności, a po pozbyciu się potencjalnych ofiar(ślimaków) zwykle przechodzą na pokarm dla ryb i detrytus. Bardzo rzadko atakują krewetki i inne ryby, zwykle tylko, jeśli zabraknie dwóch wcześniejszych źródeł pokarmu. Zwykle także ślimaki ampularie są bezpieczne w towarzystwie ślimaków helena, jeżeli te nie są wygłodniałe. Polecany zwłaszcza do krewetkarii z duża ilością roślinności. Dosyć szybko się rozmnażają. Nie opuszczają środowiska wodnego, dlatego akwarium nie musi być przykryte. Idealne parametry wody to temp. 24-30 °C, ph 7,0-8,5, oraz twardość wody bez większego znaczenia.. 
• Czasami spotykane są ślimaki z jasnymi, lub czarnymi pasami wokół skorupy.
• Czasami można spotkać się z nazwą Anentome helena.
• Opisany między innymi dzięki niemiecko-chilijskiemu zoologowi Rodolfo Amando Philippi w 1847 roku.
• Rodzaj Clea liczy obecnie 14 gatunków ślimaków, min. Clea nigricans, Clea cambojiensis i Clea bocki.

Bibliografia:

-http://www.domowe-akwarium.pl/slimaki-akwariowe/clea-helena

-http://akwariumdomowe.pl/2014/11/anentome-helena-clea-helena/

-http://www.akwarium.net.pl/wiki/Anentome_Helena

-https://en.wikipedia.org/wiki/Clea_helena

-http://akwarystykaroslinna.blogspot.com/2013/03/anentome-helena.html

Pacyficzny ślimak bananowy - duży ślimak przypominający banana.

• Królestwo: Zwierzęta
• Typ: Mięczaki
• Gromada: Ślimaki
• Rząd: (bez rangi)
• Rodzina: Ariolimacidae
• Gatunek: Pacyficzny ślimak bananowy*(Ariolimax columbianus)

Występowanie

Zamieszkuje głównie wilgotne lasy iglaste wzdłuż wybrzeża Pacyfiku w Ameryce Północnej, począwszy od południowo-wschodniej Alaski po Santa Cruz w Kalifornii.Odizolowane populacje znajdują się w Palomar Mountain State Park w Palomar Mountain Range w hrabstwie San Diego(Kalifornia), na stokach Sierra Nevada, na wilgotnych obszarach Parku Narodowego Mount Revelstoke, oraz lasach iglastych Columbia Mountains(w Kolumbii Brytyjskiej).

Ogólny opis

Pacyficzny ślimak bananowy jest dużym ślimakiem osiągającym 25 cm długości ciała i wagę 115 gramów, co czyni go drugim największym bezmuszlowym ślimakiem lądowym, zaraz po Limax cinereoniger. Nazwa gatunkowa ślimaka nawiązuje do podobieństwa kształtu i koloru ciała do banana. Zwykle spotykany w kolorze żółtym z brązowymi plamami, lecz w zależności od wilgotności i pożywienia, można potkać osobniki całkowicie brązowe, zielone, lub białe. Cechą charakterystyczną dla pacyficznego ślimaka bananowego, odróżniającego go od innych przedstawicieli rodzaju Ariolimax, jest często występujące ciemnobrązowe plamy, niekiedy zakrywające niemal całe ciało. Grzbiet uwypuklony, na którym znajduje się charakterystyczny płaszcz. Pod owym płaszczem znajdują się otwory pneumostomowe, czyli otwory płucne umożliwiające wymianę gazową mięczakowi. Ślimak bananowy posiada dwie pary macek, górne i dłuższe, zwane eyestalks, służą do wykrywania światła i ruchu, natomiast dolne i krótsze do wykrywania substancji chemicznych. Obie pary mają możliwość schowania się w ciele w celach ochronnych. Ciało ślimaka zwykle pokryte jest śluzem. Do spożywania pokarmu służy im tarka, czyli narząd gębowy złożony z chitynowych zębów oraz systemu mięśniowego.

Dymorfizm płciowy

U tego gatunku nie wyróżnia się płci, wszystkie osobniki są obojnakie.

Populacja i zagrożenia  

Nie jest gatunkiem zagrożonym i występującym pospolicie w odpowiednim dla niego środowisku. Przez niektórych ogrodników uważany za szkodnika, gdyż zjada delikatne części roślin. Populacja nie została oszacowana ilościowo, lecz jest bardzo duża.

Pożywienie

Głównie pokarm roślinny. Zjada liście, miękkie części roślin(np. kwiaty), mątwa materię roślinną, odchody zwierząt oraz grzyby, w szczególności martwe za którymi ewidentnie przepada.

Zachowanie

Ślimak bananowy jest gatunkiem żyjącym głównie wśród runa leśnego, odżywiając się głównie detrytusem. Bardzo lubi grzyby, dlatego uczestniczy w roznoszeniu ich zarodników. Ich odchody są także cenne dla ekosystemu, gdyż bogate w azot. W razie zagrożenia chowa macki(czułki), oraz rozpręża swoje ciało, uwypuklając swój grzbiet. Głównym przystosowaniem obronnym ślimaka, jest jego lepki śluz, który ma także kilka ważniejszych funkcji, min. uczestniczy w oddychaniu, nawilżając skórę ułatwiając jej oddychanie, oraz zapobiega zalepieniu się otworów płucnych, wydziela feromony przyciągające inne osobniki swojego gatunku w celach kopulacyjnych, oraz pomaga w poruszaniu się ślimaka. Ślimak bananowy może przechodzić w stan odrętwienia, podczas zbyt niskiej wilgotności, lub temperatury. Dzięki śluzowi owija się on w liście i kawałki gleby, izolując swoje ciało od środowiska zewnętrznego i przeczekuje aż do nastania sprzyjających warunków. Porusza się zwykle z prędkością 17 cm/min.

Rozród

Ślimak bananowy jest gatunkiem obupłciowym, który posiada męskie, jak i żeńskie narządy rozrodcze. Są zdolne do samoistnego zapłodnienia, lecz zwykle rozmnażają się przez zapłodnienie krzyżowe. Gotowy do rozrodu osobnik wytwarza w śluzie feromony, które przyciągają inne osobniki. Przed przystąpieniem do kopulacji, ślimaki zwykle konsumują swój śluz. Kopulacja zwykle następują w porze nocnej. Osobniki wymieniają się gametami, aż do zapłonienia wewnętrznych jaj. Zwykle penis ślimaka bananowego może przekraczać 17 cm długości i często dochodzi do zaklinowania go w narządach rodnych partnera, dlatego może on zostać przygryziony, powodując jego skrócenie, lecz nie upośledzając możliwości rozrodczych. Niektóre osobniki mogą przechowywać nasienie innego osobnika, jeśli podczas kopulacji ich jajka nie były dojrzałe, aby następnie zapłodnić je w okresie dojrzałości, nawet po kilku tygodniach. Ok. 20 przeźroczystych jaj, składanych jest od spodu liścia, lub gałęzi. Rodzice nie ingerują w życie jaj i młodych ślimaków. Po kilku dniach wylęgają się młode ślimaki. Nie wiadomo kiedy uzyskują dojrzałość płciową.

Naturalni wrogowie

Ślimaki mogą paść łupem szopów, pończosznika, blaszkodziobych, lub płazów np. salamander. Młode osobniki mogą paść ofiarą ryjówek i kretów.

Długość życia

brak danych. Przypuszczalnie do 10 lat.

Znaczenie dla człowieka

Czasami uważany za szkodnika roślin, gdyż uszkadza miękkie części roślin. Niegdyś zjadany przez Indian Yurok. Obecnie na festiwalach Russian River w Kalifornii, odbywają się konkursy z udziałem ślimaków bananowych min. wyścig ślimaków i przepis na ślimaka.  

Ciekawostki 

• Jest drugim największym ślimakiem bezmuszlowym lądowym, zaraz po europejskim Limax cinereoniger, który dorasta do 30 cm długości.
• Został opisany w 1851 roku przez amerykańskiego konchiologa Augustus'a Addison'a Gould'a.
• Ślimak bananowy jest maskotką Uniwersytetu Kalifornijskiego w Santa Cruz.
• Do rodzaju Ariolimax zaliczane są jeszcze 2 gatunki ślimaków bananowych, min. kalifornijski ślimak bananowy*(Ariolimax californicus) i wysmukły ślimak bananowy*(Ariolimax dolichophallus).

Bibliografia:

-http://animaldiversity.org/accounts/Ariolimax_columbianus/

-https://en.wikipedia.org/wiki/Banana_slug

-http://eol.org/pages/403113/overview

-http://online.sfsu.edu/bholzman/courses/Fall00Projects/bananaslug.html

-http://idtools.org/id/mollusc/factsheet.php?name=Ariolimax%20columbianus