Pseudocellus dissimulans - zakapturzony pająk

• Królestwo: Zwierzęta
• Typ: Stawonogi
• Gromada: Pajęczaki
• Rząd: Kapturce
• Rodzina: Ricinoididae
• Gatunek: Pseudocellus dissimulans

Występowanie

Gatunek stwierdzony jedynie na terenie Salwador.

Siedlisko 

Ściółka wilgotnych lasów tropikalnych.

Ogólny opis

Kapturce to rząd bardzo małych pajęczaków, osiągających 5-10 mm długości ciała, posiadające dużą część odwłokową(prosoma) i nieco mniejszy głowotułów(opistosoma), dość mocno przypominając typowego przedstawiciela pająków(Araneae). Egzoszkielet kończyn i reszty ciała dość gruby. Charakterystyczną cechą kapturców jest występowanie u nich ruchomej płytki, zwanej kapturem(opuszczany i podnoszony nad głowę), osłaniającej otwór gębowy, wraz z ruchomymi szczękoczułkami. Nie posiadają oczu. Nogogłaszczki osiągają najmniejsze rozmiary z kończyn. Zakończone są małymi kleszczykami. Kolejne pary kończyn są wydłużone, zwłaszcza 2 para u samców, która służy miedzy innymi jako narząd kopulacyjny.

Pseudocellus dissimulans osiąga ok. 6,3 mm długości ciała.

Dymorfizm płciowy

 2 para odnóży samców jest wydłużona i przystosowana do przenoszenia spermatoforów.

Populacja i zagrożenia

Nie podlega klasyfikacji w stopniach zagrożenia. Populacja gatunku, z uwagi na jego wielkość, niemożliwa do oszacowania. Nie są znane zagrożenia dla przetrwania gatunku. 

Pożywienie

Drobne, mniejsze stawonogi, choć bardzo rzadko obserwuje się polujące lub konsumujące kapturce.

Zachowanie

Kapturce są drobnymi organizmami, które żyją głównie wśród liści w runie leśnym. Ich występowanie jest w dużej mierze zależne od wilgotności powietrza. Nogogłaszczki u kapturców pełnią  funkcję poznawczą oraz manipulują żywnością. Szczękoczułki służą głównie do pochwytywania zdobyczy. 2 para kończyn jest zwykle rozłożona, co pomaga wyczuć zbliżający się obiekt(np. drapieżnika). U samców pełni ona także funkcję narządu kopulacyjnego. Kapturce bardzo rzadko bywają obiektem badań.

Rozród

Słabo poznany. Samiec podczas kopulacji przenosi swoje spermatofory na samice przy pomocy wydłużonych kończyn II. Samica nosi jajeczka pod kapturem, aż do wylęgu larw. Larwy są samodzielne. Posiadają 3 pary odnóży(podobnie jak larwy roztoczy). Następnie larwa przechodzi stadium deutonimfy, która już bardziej przypomina osobnika dorosłego. Po kolejnych wylinkach pajęczak przechodzi do stadium dorosłego.

Długość życia

Brak danych.

Naturalni wrogowie 

Głównie większe stawonogi.

Podgatunki 

Nie wymienia się.

Znaczenie dla człowieka

Gatunek nie posiada szczególnego znaczenia dla człowieka.

Systematyka, ewolucja i pokrewieństwo

Obecnie poznano 58 gatunków z rzędu kapturców, choć z uwagi na małe rozmiary i bardzo rzadkie badania da ich temat, liczba gatunków jest zapewne o wiele większa. Większość gatunków zamieszkuje tereny Ameryki Południowej, choć pojedyncze gatunki stwierdzono także w Ameryce Północnej, natomiast przedstawiciele jednego rodzaju zamieszkują Afrykę(Ricinoides).

Co ciekawe pierwszym opisanym przedstawicielem rzędu kapturców był gatunek kopalny(Curculioides ansticii, choć opisany pierwotnie jako chrząszcz), który należy do najstarszego rodzaju kapturców zamieszkujących Ziemie w karbonie ok. 314-306 mln lat temu. Obecnie opisanych jest 16 gatunków kopalnych kapturców.

Pierwotnie kapturce uważano za przedstawicieli rzędu kosarzy(Opiliones) lub rząd ściśle z nim związany, później jednak zrezygnowano z doszukiwania się pokrewieństwa tych rzędów. Niektóre badania stwierdzają bliskie pokrewieństwo z rzędem Acari(roztocza) i  Ixodida(kleszcze), dając między innymi przykład że wszystkie wymienione rzędy pajęczaków w stadium larwalnym posiadają tylko 3 pary odnóż w przeciwieństwie do innych przedstawicieli. Inna hipoteza zakłada że kapturce mogą być krewnymi permskich kopalnych pajęczaków Trigonotarbida.

Bibliografia:
-https://thesmallermajority.com/2012/11/21/
-https://en.wikipedia.org/wiki/Ricinulei
-https://fr.wikipedia.org/wiki/Pseudocellus_dissimulans
-http://eol.org/pages/8312/overview
-http://fossilworks.org/bridge.pl?a=taxonInfo&taxon_no=211976

Diplaegidia gladiator - wymarły kompan gołębia wędrownego

• Królestwo: Zwierzęta
• Typ: Stawonogi
• Gromada: Pajęczaki
• Rząd: Roztocze
• Rodzina: Analgidae
• Gatunek: Diplaegidia gladiator

Ogólny opis

Gatunek bardzo słabo poznany. Diplaegidia gladiator był pasożytniczym roztoczem, żyjącym w piórach gołębia wędrownego(Ectopistes migratorius). Wraz z  wymarciem gołębia(w 1914 roku), przypuszczalnie wymarł i ów pasożyt.

Wiarygodne dane:

• Diplaegidia gladiator był gatunkiem roztocza, którego pasożytnicze występowanie zostało potwierdzone jedynie na ciele gołębia wędrownego. Roztocze było przypuszczalnie jednym z niewielu pasożytniczych pajęczaków, który był ograniczony do jednego żywiciela, choć niewykluczone(i wielce prawdopodobne) że gatunek występuje na innych gatunkach ptaków(np. gołębi).
• Występowanie pasożyta było ograniczone do zasięgu występowania jego żywiciela, czyli gołębia wędrownego. Ptak zamieszkiwał Amerykę Północną. Latem przebywał od Gór Skalistych na wschodzie, po centralną Kanadę do północno-wschodnich Stanów Zjednoczonych. Zimą przenosił się na południe od Stanów Zjednoczonych, czasami aż do Meksyku i Kuby.
• Nie znaleziono opisu zwierzęcia. Podobne gatunki osiągają ok. 1 mm długości ciała, choć opite krwią mogą osiągać nawet 3 cm długości(oskórek bardzo rozciągliwy). Ciało roztoczy dzieli się na dwa segmenty: idiosomę(część ciała na którym znajdują się odnóża kroczne i tylne segmenty) i gnatosomę(obejmującą narządy gębowe).
• Za datę wymarcia gatunku uznaję się rok 1914, kiedy doszczętnie wymarł gatunek żywicielski roztocza. Gatunek nie oceniony przez IUCN.
• Poza Diplaegidia gladiator innym przedstawicielem rodzaju Diplaegidia jest Diplaegidia columbae, który pasożytuje min. na gołębiu skalnym(Columba livia).     

Bibliografia:
-http://www.extinct.minks-lang.de/a.englisch/arten.d/diplaegidia.gladiator1.html
-https://pl.wikipedia.org/wiki/Roztocze_(paj%C4%99czaki)
-http://www.petermaas.nl/extinct-archive/lists/arachnids.htm

Brontoskorpion - morski gigantyczny skorpion

• Królestwo: Zwierzęta
• Typ: Stawonogi
• Gromada: Pajęczaki
• Rząd: Skorpiony
• Rodzina: Eoscorpiidae
• Gatunek: Brontoscorpio anglicus

Występowanie

Skamieniałości Brontoscorpio anglicus odkryto na terenie osady Trimpley w Wielkiej Brytanii. Przypuszczalnie zamieszkiwał większość wód przybrzeżnych Gondwany w późnych Sylurze ok. 420 milionów lat temu.

Ogólny opis

Brontoscorpio anglicus był wodno-lądowym gatunkiem skorpiona, przypominającym dzisiejsze gatunki, choć osiągał o wiele większe rozmiary. Badacze sugerują iż osiągał przynajmniej 90 cm długości ciała, przy ok. 30 cm wysokości, choć niewątpliwie mógł dorastać do ponad 1 metra długości. Końcowy fragment odwłoku(zaodwłok), podobnie jak u dzisiejszych skorpionów, przekształcony w wydłużoną metasome(ogon skorpiona) i telsone z kolcem jadowym, wielkości żarówki. Brontoskorpion posiadał także dwie pary szczypiec, jedne większe(do łapania zdobyczy) i drugie mniejsze(do rozdrabniania pokarmu). Posiadał także 4 pary kończyn tylnych. W przeciwieństwie do dzisiejszych skorpionów miał proporcjonalnie duże oczy. Brontoskorpion miał także skrzela, oraz prymitywne płucotchawki, pozwalające mu oddychać na lądzie.

Dymorfizm płciowy  

brak danych.

Pożywienie

Przypuszczalnie polował na małe zwierzęta morskie np. trylobity, prymitywne bezżuchwowce, ostrakodermy, wielkoraki, oraz inne mniejsze skorpiony.

Zachowanie

Prowadził prawdopodobnie wodno-lądowy tryb życia. Wielkość skorpiona nie pozwalała mu żyć długo poza wodą, gdyż jego kończyny, nie wytrzymałyby dłuższego nacisku ciężaru zwierzęcia. Jednak badacze sugerują iż wychodził na ląd np. kiedy chciał uciec przed drapieżnikiem, lub podczas wylinki, kiedy jego pancerz stawał się miękki. Skrzela i prymitywne płucotchawki pozwalały mu oddychać w wodzie, jak i na lądzie.

Rozród

brak danych. Przypuszczalnie nie odbiegało zbytnio od zachować rozrodczych dzisiejszych skorpionów.

Naturalni wrogowie

Przypuszczalnie drapieżne stawonogi jak pterygotus, czy inne duże skorpiony, a także drapieżne łodziki, jak cameroceras i orthoceras.

Długość życia

brak danych.

Przyczyny wymarcia

Przypuszczalnie wymarł ok. 420-416 milionów lat temu, kiedy miały miejsce kilka pomniejszych masowych wymierań, spowodowanych spadkiem poziomu morza i ilości tlenu w wodzie. Mógł jednak przetrwać do 305-318 milionów lat, kiedy zmiany klimatyczne doprowadził do zmniejszenia ilości tlenu w atmosferze, dzięki czemu wielkie stawonogi, pobierając zmniejszoną ilość tlenu, nie mogły poprawnie funkcjonować.

Ciekawostki

• Mimo iż brontoskorpion osiągał duże rozmiary, nie był największym stawonogiem. Na te miano zasłużył wielkorak Jaekelopterus rhenaniae, którego wielkość szacowana jest na ok. 2,5 metra długości, plus ok. 50 cm skrzypce, dlatego uważany jest za największego stawonoga w dziejach.
• Innym dużym gatunkiem skorpiona był np. Pulmonoscorpius kirktonensis osiągający ok. 70 cm długości.
• Brontoskorpion został przedstawiony między innymi w serialu dokumentalnym Before the Dinosaurs: Walking With Monsters(Zanim przywędrowały dinozaury: Wędrówki z potworami).
• Został opisany w 1972 roku.
• Obecnie do rodzaju Brontoscorpio klasyfikowany jest jedynie jeden gatunek Brontoscorpio anglicus.

Bibliografia:

-https://pl.wikipedia.org/wiki/Brontoscorpio_anglicus

-https://en.wikipedia.org/wiki/Brontoscorpio

-http://walkingwith.wikia.com/wiki/Brontoscorpio

-http://www.jstor.org/stable/1302906?seq=1#page_scan_tab_contents

Dermacentor variabilis - wektor gorączki plamistej Gór Skalistych

inne nazwy: amerykański kleszcz psi*, kleszcz leśny* 

• Królestwo: Zwierzęta
• Typ: Stawonogi
• Gromada: Pajęczaki
• Rząd: Kleszcze
• Rodzina: Ixodidae
• Gatunek: Dermacentor variabilis

Występowanie

Kleszcz szeroko rozpowszechniony w Ameryce Północnej. Występuje w Kanadzie na wschód od prowincji Saskatchewan, w Stanach Zjednoczonych od Montany po Południowy Teksas i Florydę, a także odnaleziony w Kalifornii. Najobficiej występuje jednak we wschodnich Stanach Zjednoczonych. Preferuje ekotony(czyli strefę przejściową między dwoma ekosystemami).

Ogólny opis

Dermacentor variabilis jest brązowym, lub czerwonobrązowym kleszczem z szarym, lub srebrnawym oznaczeniem na tułowiu. Wielkość kleszcza jest zależna od płci i stopnia napojenia krwią. Nienapojona samica osiąga 5 mm długości, natomiast przy spijaniu krwi może osiągać 15 mm długości. Samce osiągają średnio 3,5 mm długości. U samców tarczka tułowiowa zajmuje większość powierzchni grzbietowej. Otwór gębowy typu hypostom, przystosowany do wysysania krwi, wyposażony w liczne ząbki utrzymujący go na skórze żywiciela. U osobników dorosłych występują 4 pary odnóż, wyposażone w pazurki, mocno przyczepiające się do powierzchni na której znajduje się kleszcz. U kleszcza występują 3 stadia rozwojowe, 0,5 mm larwa z 6 odnóżami, żółtym kolorem ciała w stanie nienapojonym i szarym, a nawet czarnym kiedy napoi się krwią. Nimfa osiąga 0,9 mm długości i jest żółtoszara podczas głodówki i ciemnoszara podczas napojenia krwią. W obu etapach niedojrzałe kleszcze nie posiadają szarawych lub srebrnawych oznaczeń na ciele oraz rozwiniętych narządów płciowych.

Dymorfizm płciowy

Wyraźny. Samice są większe, natomiast u samców tarczka tułowiowa zajmuje większość powierzchni grzbietowej.

Populacja i zagrożenia

Pasożyt. Nie podlega klasyfikacji w stopniach zagrożenia. Na terenie swojego występowania gatunek liczny.

Pożywienie

Larwy, nimfy i dorosłe samice krew zwierząt, głównie stałocieplnych. Dorosłe samce nie muszą się pożywiać, choć czasami korzystają z okazji napojenia się krwią.

Zachowanie

Dorosłe kleszcze Dermacentor variabilis zimują w glebie i stają się aktywne od kwietnia do września. Samice zwykle czekają na potencjalne ofiary, często wspinając się na niewielkie krzewy i łodygi roślin, bardzo rzadko wspinają się powyżej 1,5 m. Kleszcze posiadają bardzo czuły węch i tzw. narząd Hallera pozwalający im wyczuć zmiany temperaturowe, co ułatwia im znajdowanie ofiar. Kiedy zwierzę przechodzi koło kleszcza ten próbuje uczepić się skóry ofiary, a następnie wędruje po ciele wyszukując odpowiedniego miejsca na wbicie się. Najczęściej szukają miejsc o podwyższonej temperaturze, gdzie naczynia krwionośne znajdują się blisko skóry np. pachwiny, czy uszy. Po napojeniu się krwią samica po ok. 5-14 dniach odczepia się i spada na podłoże. Zwykle wtedy jej zdolności ruchowe są ograniczone i polega zwykle na swoim mimetyzmie(napojona podobna o ziarna), aby uchronić się przed drapieżnikami. Kleszcz posiada także bardzo twardy pancerz, dlatego większość drapieżników nie interesuje się nim. Kleszcza niezwykle trudno odczepić od skóry, gdyż na swoim narządzie gębowym, posiada liczne ząbki.

Rozród

Po odczepieniu się samicy od ciała żywiciela w przeciągu 10 dni wytwarza ona jajka z białek zawartych we spitej krwi. W okresie tym wytwarza ona także feromon, przyciągający samca. Do zapładnia dochodzi zwykle na podłożu, choć może także dojść do niego na ciele żywiciela. Samiec dzięki nogogłaszczkom umieszcza swoje nasienie w narządach płciowych samicy. Samica może znieść 4 000 do 6 500 jaj, z których po 26-40 dniach wykluwają się larwy. Po wykluciu larwy pozostają na ziemi, lub wspinają się na roślinność wyszukując odpowiedniego gospodarza, zwykle są nimi gryzonie. Larwa bez żywiciela może przetrwać nawet 11 miesięcy. Po ok. 2-14 dniach pasożytowania, odczepia się od żywiciela, trawiąc krew i przechodząc wylinkę, przemieniają się w nimfę w przeciągu jednego tygodnia. Nimfa następnie wyszukuje odpowiednio większego gospodarza np. oposa, szopa, i żeruje na nim przez okres ok. 3-10 dni. Bez pożywiania się może przetrwać 6 miesięcy. Następnie odpada i przechodzi wylinkę, przemieniając się w osobnika dorosłego(zwykle trwa to kilka tygodni). Samica zwykle umiera po złożeniu jaj, samiec po zapłodnieniu samicy.

Naturalni wrogowie

Niektóre ptaki, pajęczaki i mrówki.

Długość życia

Cały cykl rozwojowy kleszcza trwa od 54 dni do 2 lat w zależności od warunków środowiskowych i dostępności pożywienia.

Znaczenie dla człowieka

Kleszcz Dermacentor variabilis może pasożytować także na człowieku. Może przenosić wiele groźnych chorób min. gorączkę plamistą Gór Skalistych i tularemię. Kleszcz pasożytuje także na wielu zwierzętach domowych i hodowlanych, a przy masowych atakach może powodować znaczne osłabienie organizmu i anemię.

Ciekawostki

• Kleszcze są jednymi z najmniej lubianych zwierząt. Aby pozbyć się wbitego kleszcza, należy złapać go przy samej główce przy pomocy pęsety, lub specjalnych pętelek i zdecydowanym ruchem pociągnąć w swoja stronę, odrywając cały aparat gębowy od skóry. Jednak czasami głowa kleszcza zostaje oderwana i nadal znajduje się w ciele. Należy wtedy bezzwłocznie udać się do lekarza, który usunie w całości kleszcza. Definitywnie nie można niczym smarować pasożyta(np. olejem, masłem), ani zgniatać, przypalać, czy wykręcać owada, gdyż może to spowodować wymioty u kleszcza, a co za tym idzie uwolnić wszystkie mikroorganizmy do ciała żywiciela.
• Najlepszą ochroną przed kleszczami są oględziny swojego ciała, zwłaszcza w miejscach mniej widocznych np. pachwiny, gdyż można natknąć się na ewentualne wędrujące osobniki, szukające odpowiedniego miejsca. Swoich pupili można ochraniać za pomocą specjalnych kropli i obroży przeciw-kleszczowych, zwłaszcza z zawartą substancją DEET. Stosuje się także na większą skale, opryskiwanie pestycydami, danego terenu, kontrola ilości dzikich zwierząt, a także rutynowe odkleszczanie dzikich osobników, a także wysypywanie kartonowych rurek, nasączonych środkiem przeciw-kleszczowym, które zebrane przez gryzonie do budowy gniazda, chronią je przed atakami kleszczy.
• Poza gorączką plamistą Gór Skalistych i tularemią, kleszcz Dermacentor variabilis może spowodować także boreliozę, anaplazmozę ludzką i wiele innych.
• Na terenie Polski żyje ok. 20 gatunków kleszczy. Najpospolitszym gatunkiem jest kleszcz pospolity(Ixodes ricinus). 
• Rodzaj Dermacentor liczy obecnie 34 gatunki kleszczy min. Dermacentor marginatus, Dermacentor pavlovskyi i Dermacentor ushakovae.  

Bibliografia:

-https://en.wikipedia.org/wiki/Dermacentor_variabilis

-http://entnemdept.ufl.edu/creatures/urban/medical/american_dog_tick.htm

-http://eol.org/pages/514561/overview

-http://animaldiversity.org/accounts/Dermacentor_variabilis/

-http://www.tickencounter.org/tick_identification/dog_tick

Arthrolycosa - podobny do tarantuli

• Królestwo: Zwierzęta
• Typ: Stawonogi
• Gromada: Pajęczaki
• Rząd: Pająki
• Rodzina: Arthrolycosidae
• Gatunek: Arthrolycosa antiqua, Arthrolycosa danielsi i Arthrolycosa carcinoides

Występowanie

Skamieniałości tego pająka odnaleziono w Mazon Creek, stanowisku paleontologicznym na terenie USA w stanie Illinois , oraz na terenie Obwodu kirowskigo w Rosji. Przypuszczalnie zamieszkiwał zalesione tereny bagienne pokrywające niemal całą Laurazję, 320-290 mln lat temu w karbonie i późnym permie.

Ogólny opis

Nazwa Arthrolycosa w dosłownym tłumaczeniu oznacza "nogę tarantuli", ze względu na podobieństwo w budowie ciała, przypominające pająki z rodzaju Lycosa(tarantule). Korpus pająka był duży, osiągający 7 cm długości z porównywalną szerokość. Nogi były długie, a guzki oczne posiadały cztery pary oczu. Posiadał dobrze rozwinięte kły jadowe.

Dymorfizm płciowy

Zapewne jak u większości pajęczaków, samica osiągała większe rozmiary.

Pożywienie

Zapewne mniejsze stawonogi.

Zachowanie

Arthrolycosa był pająkiem bezsieciowym, nie budującym sieci łownych, gdyż umiejętność przędzenia u pajęczaków rozwinęła się znacznie później. Zatem przypuszczalnie polował z ziemi, czekając na przechodzącą ofiarę w jego pobliżu, po czym unieruchamiał ją za pomocą toksyny z zębów jadowych, podobnie jak robią to współczesne bezsieciowe pogońcowate(Lycosidae).

Rozród

brak danych. Przypuszczalnie samica opiekowała się jajami i młodymi pająkami.

Naturalni wrogowie

Przypuszczalnie inne drapieżne stawonogi, jak pulmonoscorpius. Możliwe także iż zagrożeniem były także większe i silniejsze osobniki, własnego gatunku.

Długość życia

brak danych.

Przyczyny wymarcia

Gatunek wymarł przypuszczalnie podczas tzw. wymierania permskiego, datowanego na ok. 250 mln lat temu, prawdopodobnie spowodowanego kolizją dwóch planetoid, co wyzwoliło wzmożony wulkanizm. W tym okresie z powierzchni Ziemi wymarło ponad 30% rzędów owadów, 60% rodzin gadów i płazów, oraz 90% gatunków organizmów wodnych.

Ciekawostki

• Do rodzaju Arthrolycosa zaliczanych jest obecnie 3 gatunki pająków Arthrolycosa antiqua, Arthrolycosa danielsi i Arthrolycosa carcinoides, choć niektórzy paleontolodzy wyróżniają jeszcze kilka innych, np. Arthrolycosa beecheri.
• Nazwa Arthrolycosa w dosłownym tłumaczeniu oznacza "nogę tarantuli".
• Gatunkiem typowym rodzaju jest Arthrolycosa antiqua opisany w 1874 roku.
• Rodzina Arthrolycosidae jest monotypowa, z jednym rodzajem Arthrolycosa.  

Bibliografia:

-https://en.wikipedia.org/wiki/Arthrolycosa

-http://www.prehistoric-wildlife.com/species/a/arthrolycosa.html

Ptasznik metaliczny - czyli pająk dla metalowca

• Królestwo: Zwierzęta
• Typ: Stawonogi
• Gromada: Pajęczaki
• Rząd: Pająki
• Rodzina: Ptasznikowate
• Gatunek: Ptasznik metaliczny(Avicularia metallica)

Występowanie

Zamieszkuje lasy tropikalne Brazylii, Gujany, Surinamu i Kolumbii.

Ogólny opis

Samica ptasznika metalicznego dorasta do 8 cm długości ciała, przy rozpiętości nóg ok. 15 cm. Samce dorastają przeciętnie do 5,5 cm długości ciała. Ciało dorosłego osobnika jest czarne z charakterystycznym metalicznym połyskiem. Odwłok i odnóża są porośnięte włoskami, które wyczesywane na napastnika służą do obronny. Młode osobniki są prawie przeźroczyste z czarną tarczą grzbietową.

Dymorfizm płciowy   

Samice są większe od samców, a ponadto u samców na nogogłaszczkach można zauważyć haczyki służące podczas zachowań rozrodczych.

Populacja i zagrożenia

Ptasznik metaliczny nie jest gatunkiem zagrożonym oraz nie podlega klasyfikacji w stopniach zagrożenia. Obecnie uważany za lokalnie licznego.

Pożywienie 

Głównie owady oraz nieduże kręgowce.

Zachowanie 

Pająk jest gatunkiem typowo nadrzewnych, który najczęściej na swoje kryjówki wybiera szczeliny i dziuple w drzewach. Dorosłe osobniki zwykle czekają na swoje ofiary w pobliżu kryjówki, lecz osobniki młode są aktywnymi łowcami. Nie są uważane za pająka agresywnego i rzadko do obrony używa swojego jadu. Najczęściej bronią się poprzez wyczesywanie ostrych i lekkich włosków, które wbijają się przy kontakcie ze skórą powodując jej podrażnienie. Nie przejawiają zachowań społecznych, a spotkanie dwóch osobników zazwyczaj kończy się śmiercią jednego z nich(o ile nie jest to spotkanie w celach kopulacyjnych).

Rozród

Samce zwykle po osiągnięciu dojrzałości płciowej poszukują odpowiedniej samicy. Samiec zwykle podnosi samice dzięki haczykom na nogach, aby ułatwić kopulację. Po zapłodnieniu samicy, samiec jeśli nie ucieknie zostaje zjedzony. Samica rozpoczyna budowę kokonu 1,5-4 miesiące po kopulacji, w którym po 9 tygodniach od jego zbudowania składa 70-200 jajek. Samica opiekuje się jajkami, aż do opuszczenia kokonu przez młode, które stają się samodzielne. Samica osiąga dojrzałość zazwyczaj po 2 latach(kiedy osiągnie przynajmniej 5 cm długości ciała), a samce 1,5 roku. 

Naturalni wrogowie 

Zazwyczaj inne większe ptaszniki, nawet swojego gatunku. Dzięki sprawnej metodzie obrony ptasznik rzadko bywa obiektem łowów innych zwierząt.

Długość życia

Samice 6-7 lat. Samce 1,5-2 lata.

Znaczenie dla człowieka  

Jest jednym z najczęściej spotykanym ptaszników w hodowli ze względu na łatwość w jego utrzymaniu. Mięso ptaszników bywa także zjadane przez rdzenne ludy Ameryki Południowej.

Ciekawostki   

• Czasami u ptasznika metalicznego występują różne warianty w wyglądzie, które mogą sprawiać problemy w identyfikacji gatunku.
• Zaobserwowano iż przy podwyższeniu wilgotności powietrza do maksymalnych granic w terrarium z ptaszkiem metalicznym, jego białawe na końcach włoski ciemnieją, czasami przybierając kolor czerwony. Przyczyna tego zjawiska nie jest znana.
• Jad ptasznika metalicznego nie jest silny i zwykle nie jest groźny dla człowieka.
• Został naukowo opisany przez austriackiego entomologa Antona Ausserer'a w 1875 roku.
• Jest blisko spokrewniony z innymi przedstawicielami rodzaju Avicularia liczącego 54 gatunki ptaszników min. ptasznika wielobarwnego(Avicularia versicolor), Avicularia braunshanseni i Avicularia avicularia.

Bibliografia

-http://www.terrarium.com.pl/192-avicularia-metallica-ptasznik-metaliczny/

-https://pl.wikipedia.org/wiki/Avicularia_metallica

-http://avicularia.eu/?page_id=133