Koreochomik długoogonowy - chomik, jak szczur

inne nazwy: chomik koreański

• Królestwo: Zwierzęta
• Podtyp: Kręgowce
• Gromada: Ssaki
• Rząd: Gryzonie
• Rodzina: Chomikowate
• Gatunek: Koreochomik długoogonowy(Tscherskia triton)

Występowanie

Występuje w północno-wschodnich Chinach, Korei oraz na terytorium Rosji nieco poza naturalną granicę rosyjsko-chińską rzekę Amur. Można go spotkać przede wszystkim na suchych terenach otwartych, terenach zakrzewionych, bagiennych i przyrzecznych, a także polach uprawnych, wzdłuż kanałów i dróg.

Ogólny opis

Chomik koreański jest niewielkim przedstawicielem rzędu gryzoni osiągającym ok. 20 cm długości ciała, przy wadze ok. 180 gramów. Wyglądem nie przypomina chomika, lecz bardziej przedstawiciela rodzaju szczurów. Posiada nietypowy długi ogon, prawie równy długości reszty ciała gryzonia. Umaszczenie zwykle ciemnobrunatne, lub szare, zwykle z białym spodem ciała.

Dymorfizm płciowy

Niezbadany. Przypuszczalnie jak większość przedstawicieli rodziny chomikowatych, samica jest nieco większa.

Populacja i zagrożenia

Chomik koreański klasyfikowany jest jako gatunek najmniejszej troski. Nie badano stanu populacji tego gryzonia, lecz nie wydaje się ona mała. Nie zaobserwowano poważnych zagrożeń dla tego chomika, choć wysuszanie bagien wraz z regulacją rzek i zmianą stosunków wodnych, może być przyczyną spadku populacji chomika koreańskiego na niektórych obszarach. Uważany za szkodnika na terenach uprawnych. Rozmnaża się w niewoli, choć rzadko jest w niej trzymany.

Pożywienie

Przede wszystkim nasiona dzikich i uprawnych roślin, a także liście, korzenie i owoce, urozmaicając przypuszczalnie swoją dietę w drobne bezkręgowce. 

Zachowanie

Chomik koreański jest gatunkiem lądowym. Tworzy dosyć głębokie, pionowe nory, w których przechowuje zazwyczaj duża ilość pożywienia umieszczanego w specjalnych komorach. Może zgromadzić nawet 10 kilogramów pożywienia. Jest gatunkiem hibernującym, lecz z typowym przerywanym snem zimowym, aby dostarczyć pożywienia organizmowi w postaci zgromadzonych zapasów. Prowadzą samotny tryb życia, jak większość chomikowatych. Jest zwierzęciem zwykle nocnym, chociaż widywany za dnia, poszukując pożywienia. Zapewne jak większość chomików, jest zwierzęciem terytorialnym z przewagą samic o tendencjach dominujących.

Rozród

Zwykle rozmnaża się na przełomie kwietnia-października(Chony maj-sierpień). Samce zwykle opuszczają swoje terytoria w poszukiwaniu godowych do godów samic. Ciąża trwa krótka, jak u innych chomikowatych(ok. 20 dni), po czym samica w swojej norze rodzi 8-10 młodych(największy zanotowany miot liczył 24 osobników). Po około 3 tygodniach są samodzielne. Samica może odchować rocznie do 3 miotów. Okres dojrzałości płciowej jest niezbadany(przypuszczalnie ok. 6-8 tygodni).

Naturalni wrogowie

Chomik koreański może padać ofiarą sów, łasicowatych, lisów, kotów, psów, większych jaszczurek i węży. Za dnia mogą padać ofiarą ptaków drapieżnych. Chomik broni się przy pomocy ostrych siekaczy.

Długość życia

ok. 1 rok na wolności.

Znaczenie dla człowieka

Uważany za szkodnika z powodu niszczenia roślin uprawnych, jak słonecznik, soja, kukurydza i ryż. Rzadko hodowany w niewoli.

Ciekawostki

• Jest monotypowym przedstawicielem rodzaju Tscherskia. 
• Został opisany w 1899 roku przez brytyjskiego zoologa William'a Edward'a de Winton'a.
• Niektórzy sądzą iż 15 gua z księgi przemiany Yijing odnosi się właśnie do chomika koreańskiego.
• Chomik ten najprawdopodobniej pojawił się w późnym pliocenie. 
• W angielskim nazewnictwie zwany jest "greater long-tailed hamster", czyli większy chomik długoogonowy, lub "the rat-like hamster", czyli chomik szczuropodobny. Druga z tych nazw czasami odnosi się także do chomika Sokołowskiego(Cricetulus sokolovi). 

Bibliografia:

-https://en.wikipedia.org/wiki/Greater_long-tailed_hamster

-https://pl.wikipedia.org/wiki/Koreochomik_d%C5%82ugoogonowy

-http://www.iucnredlist.org/details/22432/0

Megalomys desmarestii - Olbrzymi szczur z Martyniki

inne nazwy: piżmak martynikański*, szczur Desmarest'a*, antylski olbrzymi szczur ryżowy*

• Królestwo: Zwierzęta
• Podtyp: Kręgowce
• Gromada: Ssaki
• Rząd: Gryzonie
• Rodzina: Chomikowate
• Gatunek: Megalomys desmarestii

Występowanie

Szczur Megalomys desmarestii był endemitem wyspy Martynika. Bardzo mało wiadomo na temat habitatu tego gryzonie, choć prawdopodobnie zamieszkiwał lasy, a wraz z przybyciem człowieka także plantacje.

Ogólny opis

Brak dokładniejszych danych na temat wymiarów owego gryzonia, choć opisywany jest iż wielkością dorównywał średniemu kotowi domowemu. Piżmak martynikański posiadał sierść kolory ciemnego, zwykle brązowego lub czarnego z jasną, niemal białą spodnią częścią ciała, obejmującą brzuch, kończyny oraz przednią i dolną cześć pyszczka gryzonia. Wokół oka biegła biała obwódka.

Dymorfizm płciowy  

Brak danych.

Pożywienie

Prawdopodobnie jak większość przedstawicieli swojej rodziny był wszystkożercą.

Zachowanie

Brak danych.

Rozród 

Brak danych.

Naturalni wrogowie

Prawdopodobnie brak(możliwe iż myszołów białosterny), lecz po przybyciu człowieka na wyspę, szczury stawały się ofiarami kotów, psów, mangust, jak i jego samego.

Długość życia

Brak danych.

Przyczyny wymarcia  

Szczur Megalomys desmarestii jeszcze do końca XIX wieku był uważany za zwierzę pospolite i masowo tępione, gdyż jak większość gryzoni był uważany za szkodnika. Twierdzono iż szczury niszczą orzechy kokosowe na plantacjach. Gatunek był również jedzony przez ludzi, choć sposób jego przyrządzenia był dosyć skomplikowany, ze względu na piżmowy zapach ciała. Prawdopodobnie populacja gryzonia zaczęła drastycznie maleć po wprowadzeniu na wyspę mangusty, która przetrzebiała jego populację. Gwoździem do trumny dla tego gatunku była także erupcja wulkanu Góry Pelée 8 maja 1902 roku, która zniszczyła miasto Saint-Pierre wraz z niewielką populacją gatunku. Prawdopodobnie kilka późniejszych erupcji po roku 1902 mogło odcisną swoje piętno na wyginięciu szczura Desmarest'a.

Ciekawostki

• Megalomys desmarestii jest jednym z najmniej poznanych wymarłych gatunków holocenu.
• Aby przyrządzić mięsa tego szczura wpierw należało wypalić całe włosie z jego ciała, następnie pozostawić ciało na jedną noc oraz gotować je w wodzie w dwóch partiach. W innym wypadku mięso posiadało nieprzyjemny zapach piżma.
• Rodzaj Megalomys obecnie reprezentowany jest jedynie przez 4 wymarłe gatunki min. nornika Barbuda*(Megalomys audreyae), Megalomys curazensis i olbrzymiego szczura ryżowego z Saint Lucia*(Megalomys luciae). Wszystkie gatunki wymarły w wyniku działalności człowieka.
• Megalomys desmarestii to jedyny naziemny ssak żyjący naturalnie na wsypie Martynika. Na Martynice występuje także 9 gatunków nietoperzy.

Bibliografia:

-https://en.wikipedia.org/wiki/Megalomys_desmarestii

-http://www.iucnredlist.org/details/12980/0