Traszka górska - najpiękniejsza szata

• Królestwo: Zwierzęta
• Podtyp: Kręgowce
• Gromada: Płazy
• Rząd: Płazy ogoniaste
• Rodzina: Salamandrowate
• Gatunek:Traszka górska(Ichthyosaura alpestris)

Występowanie

Traszka górska jest szeroko rozpowszechniona w Europie Środkowej zamieszkując górskie rejony Francji, Belgii, Szwajcarii, Niemiec, południowej Holandii, Danii, Czech, południowej Polski, północnej Słowacji, Austrii, zachodniej Ukrainy, oraz krajów bałkańskich. Odizolowane populację można spotkać na terenie Włoch i północnej Hiszpanii. Traszka górska została pomyślnie wprowadzona na niektóre rejony Wielkiej Brytanii, oraz na tereny pasma górskiego Sierra de Guadarrama(Hiszpania). Gatunek preferuje rejony górzyste, lecz spotykany także na terenach nizinnych. Zwykle spotykany w pobliżu źródeł wody na terenach lasów iglastych, liściastych i mieszanych, a także alpejskich łąk i pastwisk. Dorosłe osobniki w porze godowej i larwy można spotkać w zimnych górskich jeziorach, strumykach i stawach, zwłaszcza o mulistych dnie i bogatej roślinności wodnej. Traszka górka unika wód o wartkim nurcie, woli wody stojące i wolno płynące. W razie konieczności traszka górska jako miejsce godowe i zbiornik rozwoju larw wybiera kałuże, rowy przydrożne, zakola i rozlewiska rzek.

Ogólny opis

Dorosły osobnik traszki górskiej posiada wydłużone ciało o długości 10-12 cm. Głowa szeroka i płaska o zaokrąglonym pysku, wyraźnie oddzielona od reszty ciała poprzez przewężenie szyjne. Oczy niewielkie o zaokrąglonej źrenicy i żółtej tęczówce. Tułów cylindryczny i wydłużony, natomiast kończyny dobrze zbudowane(zwłaszcza miednicze). Palce krótkie, natomiast stopy wyposażone w modzele. Ogon niski, bocznie spłaszczony i niciowato zakończony. Skóra gładka w dotyku podczas przebywania w wodzie i chropowata u osobnika przebywającego na lądzie. U samców na grzbiecie widać niski i nieprzerywany fałd skórny koloru żółtego. Podczas przebywania na lądzie traszka posiada brunatnoszare, czarne, lub ciemnooliwkowe ubarwienie grzbietu i boków, często z nieregularnymi jaśniejszymi plamami, tworzącymi zazwyczaj pewien rodzaju deseń. Część brzuszna jaskrawo pomarańczowa, bez plam, wyraźnie oddzielona od ciemnych boków ciała. W okresie godowym osobniki przybierają szatę godową, przebarwiając ciemną barwę grzbietu na kolor niebieskoszary, często z srebrzystym połyskiem. Grzebień(u samic górna część grzbietowa), jak i boki ciała przyjmują barwę błękitną, lub białą z ciemnymi plamami tworzącymi swoisty wzór. Larwa posiada brunatne ubarwienie ciała z nieregularnymi ciemnymi plamami i jasną częścią brzuszną. Dorasta do 4 cm długości ciała i posiada charakterystyczny wyrostek na końcu płetwy ogonowej.   Wyposażona jest w pióropuszowe skrzela zewnętrzne.

Dymorfizm płciowy

Wyraźny, zwłaszcza w okresie godowym. Samce posiadają bardziej smukłą budowę ciała, ogon jest krótszy niż u samic, a w okresie godowym samce tracą niciowate zakończenie ogona. Dorosłe samce posiadają niski grzebień na grzbiecie, natomiast grzbiet samic jest płaski. Samce są zwykle także jaskrawiej ubarwione, zwłaszcza w okresie godowym. Zolbrzymienie warg kloakowych samca jest także różnicą płciową tego gatunku.

Populacja i zagrożenia

Traszka górska mimo dosyć szerokiego zasięgu na wielu terytoriach gdzie występuje jest gatunkiem rzadkim i zagrożonym. Na terenie Holandii, Belgii, Luksemburgu, Grecji, Austrii i Danii jest gatunkiem klasyfikowanym jako zagrożony, narażony na terenie Hiszpanii, oraz uważany za rzadki na terenie Węgier i Bułgarii. Głównym zagrożeniem dla traszki górskiej jest wprowadzanie do wód drapieżnych gatunków ryb, degradacja środowiska poprzez wylesienia, rozdrobnienia środowiska, osuszanie i wypłycanie zbiorników wodnych, a także zanieczyszczenia wód, głównie środkami ochrony roślin i pestycydami. Traszka górska jest także zagrożona poprzez wyłapywanie dzikich osobników w celach naukowych i hodowlanych(dotyczy to głównie podgatunku Ichthyosaura alpestris inexpectatus). U jednej z populacji na terenie Wielkiej Brytanii zauważono duża zachorowalność na chytridiomikozę(co może być niebezpieczne dla rodzimych gatunków płazów). Gatunek wymieniony w załączniku III Konwencji Berneńskiej, a na terenie wielu krajów objęty ochroną ścisłą(także w Polsce), wraz z zastosowaniem ochrony czynnej. Ogólnie gatunek klasyfikowany jest jako niskiego ryzyka na wyginięcie, mimo iż jego populacja spada.

Pożywienie

Larwy i osobniki dorosłe w czasie godów żywią się drobnymi organizmami wodnymi min. skorupiakami, ślimakami i larwami owadów. Na lądzie traszka poluje na pierścienice, ślimaki nagie, owady i pająki.

Zachowanie

Żyjąc na lądzie traszka prowadzi zwykle nocny tryb życia, lecz przy wysokiej wilgotności opuszcza kryjówkę nawet za dnia(np. podczas deszczu). Jedynie podczas godów jest aktywna całodobowo. Jako schronienia używa opuszczonych nor, korzeni, opadłych liści, lub zakopuje się w runie leśnym. Zimuje zazwyczaj na lądzie od września-października do lutego-maja(okres hibernacji w zależności od szerokości geograficznej i wysokości na której występuje gatunek), zagrzebana w runie leśnym, lub ukryta w podziemnych kryjówkach. Czasami zimuje jako larwa, a sporadycznie spotykane jest u tego gatunku zjawisko neotenii(rozmnażanie w stadium larwalnym). Przed rozpoczęciem godów intensywnie żeruje. Skóra traszki górskiej pokryta jest ochronną wydzieliną, która zniechęca większość drapieżników.

Rozród

Okres godowy traszki górskiej przypada w okresie wiosennym, zaraz po przebudzeniu z hibernacji kiedy woda wynosi ok. 10°C. Traszki przyjmują w tym okresie szatę godową i wybierają odpowiednie zbiorniki wodne na złożenie jaj. Osobniki dopierają się w pary. Samce zwykle ustawiają się bokiem do głowy samicy, uginają ogon i charakterystycznie nim potrząsają, unikając bezpośredniego kontaktu z partnerem. Następnie samiec składa spermatofor, który zbierany jest przez kloakę samicy. Dochodzi do zapłodnienia wewnętrznego, po czym samica składa 100-150 jaj w małych porcjach po 3-7 jaj na krótkich sznurkach, lub luzem. Jaja przyklejają się do pobliskiej roślinności, kamieni i gałęzi. Szybkość wylęgu zależny jest od temperatury wody. W temperaturze wody 20°C larwy wylęgają się po 8-9 dniach, w niższych po 16-20 dniach. Larwy są bardzo żarłoczne, a nie rzadko zdarza się u nich zjawisko kanibalizmu. Przeobrażenie w osobnika dorosłego następuje najwcześniej w 3-4 miesiącu, lecz okres ten może się znacznie wydłużyć zwłaszcza w górskich, zimnych wodach. Zdarza się iż traszki zimują w formie larwalnej, a także nierzadkie jest zjawisko neotenii. Traszki górskie dojrzałość płciową uzyskują w przeciągu 1-3 lat.

Naturalni wrogowie

Mimo ochronnej wydzieliny skórnej traszka na lądzie może paść ofiarą drapieżnych ssaków, takich jak łasicowate, jeżowate, szczury, a także węże i duże płazy. W wodzie często padają ofiarą drapieżnych ryb i ptaków(min. czapli, kawek, kaczek). Larwy mogą dodatkowo paść ofiarą drapieżnych owadów min. larw ważek.

Długość życia

W niewoli traszka górska może dożyć 20 lat, lecz na wolności zwykle jej żywotność nie przekracza 7 lat.

Znaczenie dla człowieka 

Traszka górska jest gatunkiem pożytecznym polującym na wiele szkodników upraw. Bywa także hodowana w niewoli w celach naukowych, edukacyjnych, lub hobbystycznych. Na Polskim rynku spotykana dość rzadko ze względu na zakaz jej posiadania i sprzedaży bez odpowiednich zezwoleń.

Ciekawostki

• Taksonomia traszki górskiej jest dosyć spornym problemem. Tradycyjnie zaliczana do rodzaju Triturus, lecz badania niektórych biologów sugerują zakwalifikowanie jej do rodzaju Lissotriton, bądź Pachytriton. Obecnie część autorów uznaję traszkę górką jako przedstawiciela monotypowego rodzaju Ichthyosaura.
• Większość traszek górskich tuż po zakończeniu godów opuszcza środowisko wodne, jednak niektóre nadal w nim pozostają aż po okres jesienny.
• W przeciwieństwie do innych rodzimych traszek traszka górska jest ściślej związana z środowiskiem wodnym i rzadko opuszcza tereny blisko wody.
• Traszka górska posiada najbarwniejszą szatę godową ze wszystkich europejskich gatunków traszek.
• W Polsce zasięg traszki górskiej obejmuje Sudety, Karpaty(wraz z pogórzem), województwo dolnośląskie, lubelskie(dolina Odry), a także kilka izolowanych i wyspowych obszarów min. rejon Wzgórza Trzebnickich, Żagania, Żar, Zielonej Góry, Głogowa i Gór Świętokrzyskich.
• Poza traszką górską do rodzimych przedstawicieli rodziny salamandrowatych należy salamandra plamista(Salamandra salamandra), traszka grzebieniasta(Triturus cristatus), traszka karpacka(Lissotriton montandoni) i traszka zwyczajna(Lissotriton vulgaris).
• Wyróżnia się 10 podgatunków traszki górskiej. 
• Przypuszczalnie najbliższym krewnym traszki górskiej jest wymarły w miocenie Ichthyosaura randeckensis, który przez większość autorów klasyfikowany jest do tego samego rodzaju.  

Bibliografia:

-https://en.wikipedia.org/wiki/Alpine_newt

-http://www.iucnredlist.org/details/59472/0

-https://pl.wikipedia.org/wiki/Traszka_g%C3%B3rska

-http://amphibiaweb.org/cgi/amphib_query?where-genus=Ichthyosaura&where-species=alpestris

-http://www.caudata.org/cc/species/Triturus/T_alpestris.shtml

-http://www.terrarium.com.pl/2605-ichthyosaura-alpestris-traszka-gorska/

-http://www.reptilesmagazine.com/Frogs-Amphibians/Keeping-Alpine-Newts/

Ommatotriton ophryticus - północna traszka wstęgowa. Inny wygląd w wodzie, inny na lądzie.

inne nazwy: północna traszka wstęgowa*

• Królestwo: Zwierzęta
• Podtyp: Kręgowce
• Gromada: Płazy
• Rząd: Płazy ogoniaste
• Rodzina: Salamandrowate
• Gatunek: Ommatotriton ophryticus

Występowanie

Gatunek rozpowszechniony w basenie Morza Czarnego od zachodniego Kaukazu w południowej Rosji i Gruzji, przez północno-zachodnią Armenię, północną Turcję, aż po Cieśninę Bosfor. Występuje głównie w lasach liściastych, iglastych, mieszanych, a także na łąkach subalpejskich(na piętrze kosodrzewiny), zwykle od 1200 do 2700 m n.p.m. Larwy spotykane w stawach, jeziorach, dużych kałużach, rowach, kanałach melioracyjnych, oraz wolno płynących potokach i strumieniach.

Ogólny opis

Jest dosyć dużym gatunkiem salamandry, osiągającej ok. 18 cm długości ciała. Skóra gładka, lub lekko ziarnista. Głowa przypomina kształtem trójkąt. U formy lądowej grzbiet jest zwykle kolory brunatnoczerwonego, natomiast spodnia część ciała koloru czerwonawego. Forma larwalna i wodna w okresie godowym, posiada oliwkowe, lub brązowooliwkowe ubarwienie z ciemnymi, drobnymi plamami, formującymi mozaikowy wzorzec. Na boku traszki występuje pas, czarny na krańcach i biały po środku, ciągnący się od przedniej łapy po kraniec ogona. Brzuch żółtopomarańczowy, bez wzorów. U samców w okresie godowym występuje wysoki i karbowany grzebień na grzbiecie i ogonie, osiągający ok. 3 cm długości. Zwykle jest koloru brązowego, lub żółtawego z ciemnymi, pionowymi pasami. Ogon samca często zyskuje w tym okresie niebieskawy, lub zielonkawy kolor z ciemnymi, wyraźnymi plamami. U samic grzebień nie występuje, lub jest bardzo niski.

Dymorfizm płciowy

Wyraźny w okresie godowym. Samce posiadają ok. 3 cm grzebień na grzbiecie i ogonie, a dodatkowo ich ogon często przyjmuje barwę niebieską, lub zielonkawą z ciemnymi plamami. U samic grzebień przyjmuje bardzo niską wysokość, lub brak go całkowicie. Poza cechami w okresie godowym, samce są zwykle większe od samic.

Populacja i zagrożenia

Jest gatunkiem klasyfikowanym jako bliski zagrożeniu. Jego populacja drastycznie zmniejsza się, z powodu wielu potencjalnych zagrożeń. W Kaukazie zachodnim populację tej traszki dziesiątkuje wprowadzony szop pracz. W północno-wschodniej Turcji planowana jest budowa ponad stu tam, które negatywnie wpłyną na rodzimą faunę i florę. Ponadto na terenie Kaukazu dochodzi do silnej fragmentacji i niszczenia siedliska życia tej traszki, przez karczowanie lasów, zanieczyszczenie wód i gleby(zanieczyszczenia przemysłowe i agrochemiczne), wysuszanie bagien i nadmierny wypas bydła. Negatywny wpływ ma także popyt tego płaza do hodowli domowych. Jednak nadal w niektórych rejonach jest uważany za zwierzę pospolite. Rozmnaża się w niewoli.

Pożywienie

W wodzie małe skorupiaki i owady wodne, a także inne zwierzęta mogące zmieścić się do ich paszczy. Znane ze zjadania jaj płazów(także własnego gatunku). Na lądzie żywią się głównie bezkręgowcami, odpowiedniej wielkości do ich pyska.

Zachowanie

Dorosłe osobniki zwykle opuszczają środowisko wodne w maju-lipcu(po 3-5 miesiącach metamorfozy). Poza okresem godowym zwykle żyją na lądzie, gdzie prowadzą skryty tryb życia, będąc zagrzebanym w runie leśnym, bądź wilgotnej glebie. Mogą masowo wychodzić jedynie podczas intensywnego deszczu. Samce tego gatunku są terytorialne, zwłaszcza w okresie godowym. Hibernacja występuje zwykle na lądzie od września-października po luty-marzec(na wyższych wysokościach po kwiecień-maj). W cieplejszym rejonach północna traszka wstęgowa może być aktywna przez cały rok. W niektórych rejonach hibernują larwy, a osobniki dorosłe pojawiają się następnego roku

Rozród

Okres godowy przypada od lutego do czerwca, zwykle po 4 tygodniach od przebudzenia się z hibernacji. W tym okresie samcom wyrasta ich charakterystyczny grzebień, a następnie wchodzą do wody, która musi wynosić od 7 do 9° C. W wodzie traszki poszukują partnera, a samce stają się bardzo agresywne. Ich walki czasami kończą się śmiercią słabszego rywala. Zaakceptowany samiec składa spermatofor, który zbierany jest przez samice do jej kloaki(zapłonienie wewnętrzne). Samica składa następnie od 50-250 jaj, składanych pojedynczo, lub w postaci sznurów. W jednej porcji może znajdować się od 1 do 50 jaj, a następna składana jest w odstępie 2-11 dniowym. Po zakończonych godach samiec i samica wracają na ląd. Inkubacja jaj trwa 12-30 dni, po czym wykluwają się 7-10 mm larwy, zaczynające samodzielnie jeść po 4-5 dniach. Po 70-150 dniach zwykle przekształcają się w osobnika dorosłego. Niektóre larwy, które wykluły się w ostatniej fazie godowej, potrafią hibernować i przemienić się w osobnika dorosłego następnego roku. Dojrzałość płciową osiągają po upływie 3-5 lat.

Naturalni wrogowie

Ptaki, większe ryby, łasicowate, mięsożerne ssaki, mrówki, a obecnie także introdukowany szop pracz. Czasami zniesione jaja mogą być zjedzone przez własną matkę.

Długość życia

Maksymalną żywotność oszacowano na 21 lat.

Znaczenie dla człowieka

Od 1990 roku gatunek jest obiektem handlu, często nielegalnego. Czasami spotykany w niewoli.

Ciekawostki

• Mimo iż czasami spotykany w hodowlach, to jego krewniak południowa traszka wstęgowa(Ommatotriton vittatus) cieszy się nieco większą popularnością, choć i tak spotykane są dosyć rzadko. 
• Została opisana w 1846 roku przez niemieckiego zoologa Arnold'a Adolph'a Berthold'a, jako podgatunek traszki wstęgowej(Ommatotriton vittatus), a wyodrębniona została w 2005 roku.
• Przez niektórych badaczy traktowana jako podgatunek południowej traszki wstęgowej, do której jest bardzo podobna.
• Niegdyś klasyfikowano ją do rodzaju Triturus.
• Obecnie wyróżnia się dwa podgatunki Ommatotriton ophryticus, min. wschodni Ommatotriton ophryticus ophryticus i zachodni Ommatotriton ophryticus nesterovi.
• Do rodzaju Ommatotriton klasyfikowane są 2 gatunki traszek, północna traszka wstęgowa(Ommatotriton ophryticus) i południowa traszka wstęgowa(Ommatotriton vittatus).

Film przedstawiający gatunek: https://www.youtube.com/watch?v=HMR2JxsnSnY
Bibliografia:
-http://www.iucnredlist.org/details/136019/0
-http://amphibiaweb.org/cgi/amphib_query?where-genus=Ommatotriton&where-species=ophryticus
-https://en.wikipedia.org/wiki/Northern_banded_newt

Pacyfotryton szorstki - jaskrawy brzuszek, zabójcza broń.

• Królestwo: Zwierzęta
• Podtyp: Kręgowce
• Gromada: Płazy
• Rząd: Płazy ogoniaste
• Rodzina: Salamandrowate
• Gatunek: Pacyfotryton szorstki(Taricha granulosa)

Występowanie

Pacyfotryton szorstki występuje wzdłuż zachodniego wybrzeża Ameryki Północnej. Spotykany od Santa Cruz County(Kalifornia, na południe od Zatoki San Francisco) po Deltę Copper River w południowej Alasce. Na wschód spotykany najdalej w Shasta County(Kalifornia), Skagit Range(Kolumbia Brytyjska) i pasmo górskie Hazelton Mountains. Występuje także na niektórych przybrzeżnych wyspach np. na Wyspie Vancouver. Odizolowane populacje zostały odnalezione w Latah County(Idaho) i Saunders County(Nebraska), możliwe iż populacje te są wynikiem introdukcji. Można jest znaleźć przede wszystkim w lasach, terenach zadrzewionych, łąkach, deltach i pastwiskach(tereny otwarte, sporadycznie), zwykle blisko źródła wody. Osobniki dorosłe mogą spędzić całe życie w środowisku wodnym, dlatego można je znaleźć w jeziorach, stawach, zbiornikach retencyjnych i wolno płynących strumieniach. Notowany na wysokościach do 2800 metrów n.p.m.

Ogólny opis

Dorosły osobnik mierzy przeciętnie 9-20 cm długości ciała. Skóra na grzbiecie jest szorstka, ziarnista i ciemna(szaro-purpurowa), natomiast na brzuchu skóra jest pomarańczowa, lub żółtopomarańczowa. Produkuje dosyć silnie trującą toksynę. Ich oczy są stosunkowo małe, nie wystają na obręb głowy. Tęczówka jest żółta, natomiast dolna powieka pomarańczowa(cecha rozpoznawcza gatunku). Zęby typu "vomerine" ułożone w kształcie litery V. W niektórych rejonach osobniki dorosłe zachowują skrzela i prowadzą wodny tryb życia. Larwa przypomina typową larwę salamandrowatych. Larwa pacyfotrytona posiada lekko ciemny pasek, który stopniowo zanika wraz z dojrzewaniem. Widoczny jest także ciemny pasek ciągnący się od otworów nosowych do oka. Na ciele larwy widoczne są także żółte plamki, ciągnące się wzdłuż płetw oraz w pobliżu kończyn. Ciało jest zwykle lekko przeźroczyste z ciemnymi, drobnymi plamkami. Nowo narodzone larwy mierzą przeciętnie 2 cm.

Dymorfizm płciowy

Podczas okresy godowego skóra samca staje się gładka i bardziej jaśniejsza, palce i ogon rozszerzają się, a otwory oddechowe stają się dobrze widoczne i spuchnięte. Ma to świadczyć o całkowitej zmianie życia samca na lądowy. Samica podczas okresu godowego nie zmienia się. U formy wodnej samce i samica są prawie nierozróżnialne.

Populacja i zagrożenia

Jest klasyfikowany jako gatunek najmniejszej troski. W miarę pospolity w miejscu swojego występowania. Nie odnotowano poważnych zagrożeń dla tego gatunku, choć może im zagrażać masowe stosowanie nawozów azotowych(używane przy produkcji drewna), które uszkadzają skórę płazów. Rozmnaża się w niewoli.

Pożywienie

Larwy głównie larwy owadów, natomiast osobniki dorosłe owady, mięczaki, bezkręgowce i inne małe płazy.

Zachowanie

Większość osobników dorosłych po całkowitej metamorfozie, przechodzi na lądowy tryb życia, jednak niektóre populację mają tendencję do porzucenia lądowego trybu życia i pozostają w środowisku wodnym. Przypuszczalnie jest to związane z niską temperaturą wody oraz brakiem zmian w głębokości zbiornika w okresie letnim(chociaż okazy z San Mateo County są wyjątkiem). Osobniki takie zwykle zachowują skrzela, lub jej szczątkową formę, pozwalającą na swobodne oddychanie. Osobniki dorosłe przystępują do migranci w miejsce rozpoczęcia godów, zwykle skraj jeziora, stawu, lub innego zbiornika. Przypuszczalnie do tego celu używają węchu oraz rozpoznają roślinność brzegową. W zależności od danej populacji mogą prowadzić dzienny, lub nocny tryb życia. Ciepłe dni zwykle spędzają ukryte pod ziemią, konarami lub skałą, gdzie jest dostatecznie wilgotno i chłodno. Zwykle opuszczają schronienie podczas deszczu. Zapadają w hibernację podczas zimy, zwykle zakopując się w ziemi, lub wchodząc do jam, zbudowanych przez inne zwierzęta. Odnotowano także hibernujące larwy w wodzie. W razie zagrożenia pacyfotryton zwykle odchyla głowę oraz unosi zawinięty ogon, aby zaprezentować jaskrawe kolory, które świadczą o toksyczności.

Rozród 

Pacyfotryton przystępuje zwykle do godów wczesną wiosną, choć istnieją wahania miedzy poszczególnymi populacjami. Odnotowano np. płazy przystępujące do godów po jesiennych deszczach. Osobniki dorosłe zwykle przystępują do migracji na tereny godowe, skraje zbiorników wodnych. Zwykle samice migrują w grupach. Samce przybywają zwykle szybciej, ok. 1 miesiące przed samicami. Zwykle w okresie styczeń-maj, choć na większych wysokościach okres godowy przypada późnym latem, lub wczesną jesienią. Na Wyspie Vancouver jedynie samice migrują, samce zwykle pozostają w miejscach godowych przez cały rok. Salamandry wybierają zwykle zbiorniki niewzburzone o nikłym nurcie, lub jego braku. Krycie odbywa się w płytkiej wodzie i jest inicjowane przez samca. Para tworzy ampleksus w który mogą zostać nawet przez 2 dni. W tym czasie inne samce często próbują rozdzielić parę. Samiec następnie schodzi z samicy i uwalnia spermę na dno, która jest zbierana przez samice do swojej kloaki. Samica wkrótce po godach składa w wodzie jaja. Jajka składane są pojedynczo i przyklejane do materii roślinnej, o średnicy ok. 1,8 mm, Brak jednoznacznych informacji o ilości składanych jaj. Samica pozostaje przy jajkach przez 3-4 tygodnie, aż do wyklucia się larw, po czym odchodzi. Larwy maja zwykle krzaczaste skrzela zewnętrzne i długi ogon. Całkowita przemiana w osobnika dorosłego trwa mniej więcej 4-5 miesięcy, lecz larwy zimujące pozostają w wodzie ok. 1 roku. Dojrzałość płciową uzyskują po 4-5 latach.

Naturalni wrogowie

Pacyfotryton szorstki jest gatunkiem produkującym toksynę, także nie jest celem łowów większości zwierząt. Jedynym gatunkiem polującym i odpornym na truciznę salamandry jest pończosznik prążkowany (Thamnophis sirtalis). Zanotowano iż larwy mogą być zjadane przez pstrągi z nikłym oddziaływaniem na nie tej toksyny. Nie wiadomo do końca czy larwy wydzielają trującą substancję.

Długość życia

Przypuszczalnie ok. 18 lat.

Znaczenie dla człowieka

Czasami bywa hodowany w niewoli.

Ciekawostki

• Pacyfotryton szorstki jest znacząco podobny do krewniaczych gatunków pacyfotrytona czerwonogłowego*(Taricha rivularis), pacyfotrytona kalifornijskiego(Taricha torosa) i pacyfotrytona Taricha sierrae. Najłatwiej gatunki te rozpoznawać po oczach. Pacyfotryton czerwonogłowy* posiada oczy ciemne, bez żółtego koloru, natomiast oczy Taricha sierrae i pacyfotrytona kalifornijskiego są o wiele jaśniejsze od pacyfotrytona szorstkiego. Trudniej odróżnić Taricha sierrae i pacyfotrytona kalifornijskiego
• Substancja produkowana przez pacyfotrytony to tetrodotoksyna, znana z występowania u ryb z rodziny rozdymkowatych. Poraża ona układ nerwowy. Salamandra produkuje jej dostatecznie aby zabić kilku dorosłych ludzi, choć nie jest gatunkiem niebezpiecznym, gdyż w wyniku kontaktu dotykowego, toksyna powoduje jedynie delikatne podrażnienie skóry. Wraz z pończosznikiem prążkowanym(Thamnophis sirtalis) płaz ten prowadzi tzw. "wyścig zbrojeń". Wraz ze wzrostem toksyczności tej salamandry, wąż stawał się coraz bardziej odporny na toksynę przez nią uwalnianą.
• Obecnie uznaje się 2 podgatunki tego płaza min. Taricha granulosa granulosa i Taricha granulosa mazamae, choć prowadzone są badania w celu wyodrębnienia kolejnych podgatunków.
• Rodzaj Taricha liczy 3-4 gatunki salamander min. pacyfotrytona kalifornijskiego(Taricha torosa), pacyfotrytona czerwonogłowego*(Taricha rivularis), pacyfotryton szorstki*(Taricha granulosa) i częściej uznawanego za podgatunek pacyfotrytona kalifornijskiego Taricha sierrae.

Bibliografia:

-https://pl.wikipedia.org/wiki/Pacyfotryton_szorstki

-https://en.wikipedia.org/wiki/Rough-skinned_newt

-http://amphibiaweb.org/cgi/amphib_query?where-genus=Taricha&where-species=granulosa

-http://www.iucnredlist.org/details/59469/0

-http://www.caudata.org/cc/species/Taricha/T_granulosa.shtml