Osteopilus marianae - płaz w bromelii na Jamajce.

• Królestwo: Zwierzęta
• Podtyp: Kręgowce
• Gromada: Płazy
• Rząd: Płazy bezogonowe
• Rodzina: Rzekotkowate
• Gatunek: Osteopilus marianae

Występowanie

Osteopilus marianae jest płazem endemicznym dla środkowej części Jamajki.

Siedlisko 

Zamieszkuje pierwotne równikowe lasy sosnowe i liściaste, wśród roślin z rodziny bromeliowatych(bromelidy), między 120, a 880 m n.p.m.

Ogólny opis

Osteopilus są przedstawicielami rzekotkowatych. Ciało barwy od brązowej po oliwkową z szarym, zielonym lub brązowym unikalnym wzorem. Kończyny wydłużone, z palcami zakończonymi zaokrąglonymi przylgami. Płona pławna w zaniku lub nieobecna. Oczy oraz tympanum(bębenek) duże.

Osteopilus marianae osiąga ok. 4 cm długości ciała. Nie posiada worka krtaniowego. Nie jest znana dokładna charakterystyka gatunku.

Dymorfizm płciowy

Brak danych. U spokrewnionych gatunków samice zwykle osiągają większe rozmiary.

Populacja i zagrożenie

Gatunek klasyfikowany jako poważnie zagrożony wyginięciem. Osteopilus marianae zamieszkuje ograniczony i rozdrobniony obszar, który zagrożony jest wylesieniem, głównie za sprawą rozwoju osadnictwa, rolnictwa, turystyki i pozyskiwania drewna. Zamieszkuje jedynie tereny pierwotnego lasu i nie toleruje terenów zmienionych przez człowieka. Gatunek wydaje się mniej liczny od występującego na tych samych terenach spokrewnionego gatunku Osteopilus wilderi. Trend populacji oszacowany jest na malejący. Osteopilus marianae występuje na kilku obszarach przyrody chronionej, lecz nie jest to dostateczna forma ochrony gatunku.

Pożywienie 

Drobne bezkręgowce.

Zachowanie

Osteopilus marianae jest płazem ściśle związanym z bromelidami(skupiska roślin z rodziny bromeliowatych), także cały ich cykl życiowy jest ograniczany do nich. Niegdyś sądzono iż z uwagi na brak worków krtaniowych, Osteopilus marianae nie komunikuje się przy pomocy dźwięków, jednak w rzeczywistości może wydawać z siebie wibrujące odgłosy.

Rozród

Brak danych. Jaja składane są w zgromadzonej wodzie w rozetkach liści, gdzie kijanki się także rozwijają. Dalsze dane na temat rozrodu gatunku są nieznane.

Długość życia 

Brak danych.

Naturalni wrogowie

Brak danych.

Podgatunki

Nie wyróżnia się.

Znaczenie dla człowieka

Gatunek nie posiada szczególnego znaczenia dla człowieka.

Systematyka i pokrewieństwo

Osteopilus to rodzaj rzekotek zamieszkujących Wielkie Antyle i Bahamy do których zaliczanych jest 8 gatunków min. rzekotka kubańska(Osteopilus septentrionalis), Osteopilus dominicensis i Osteopilus brunneus. Rodzaj Osteopilus klasyfikowany jest także do podrodziny Lophyohylinae która obejmuje 12 rodzajów min. Dryaderces, Phyllodytes czy Phytotriades. 

Sama rodzina rzekotkowatych to duża grupa płazów zamieszkująca wszystkie kontynenty(poza Antarktydą). Przodkowie tych żab liczą sobie 70 mln lat(najstarszy okaz rzekotki nazwany katalogowo "aff. Hylidae indet" z terenów Wyoming).           

Bibliografia:
-http://eol.org/pages/331010/overview
-http://www.iucnredlist.org/details/55809/0
-https://en.wikipedia.org/wiki/Osteopilus
-http://fossilworks.org/bridge.pl?a=collectionSearch&taxon_no=37469&max_interval=Cretaceous&country=United%20States&state=Wyoming&is_real_user=1&basic=yes&type=view&match_subgenera=1

Rzekotka geograficzna - kartograficzna żaba

• Królestwo: Zwierzęta
• Podtyp: Kręgowce
• Gromada: Płazy
• Rząd: Płazy bezogonowe
• Rodzina: Rzekotkowate
• Gatunek: Rzekotka geograficzna(Hypsiboas geographicus)

Występowanie

Występuje w Ameryce Południowej na wschód od Andów w Kolumbii, Wenezueli, Trynidadzie i Tobago, aż po Gujanę, Gujanę Francuską, Ekwador, Peru, Boliwię i Amazonię w Brazylii. Zamieszkuje zwykle suche i wilgotne, nizinne lasy tropikalne i subtropikalne, a także wilgotne sawanny, bagna, plantację i ogrody. Jego występowanie jest zależne od sąsiedztwa słodkowodnych zbiorników wodnych, takich jak strumienie, jeziora, rzeki, stawy itp. Występuje zwykle na wysokości do 500 m n.p.m., jedynie w Ekwadorze spotykany do 1200 m n.p.m.

Ogólny opis

Mierzy przeciętnie 5-7,5 cm. Skóra jest gładka. Charakterystyczne dla rzekotki długie kończyny. Palce połączone błoną pławną. Charakterystyczny dla gatunku trójkątna ostroga piętowa. U tego płaza występuje ontogenetyczna zmiana ubarwienia skóry(wraz z wiekiem). Kijanki są jednolicie czarne. Młode żaby zwykle posiadają boki i kończyny koloru czarnego, a brzuch i grzbiet koloru szarego z wyraźnymi cętkami na stronie grzbietowej. Osobnik dorosły przebarwia się zwykle na kolor kremowy, żółty, lub pomarańczowy, czasami zachowując czarne, choć nie tak już wyraźne plamy. Boki żaby często przebarwiają się na kolor szary(czasami z lekkim paskowaniem), choć niektóre osobniki zachowują czarny kolor boków. Strona brzuszna zwykle jaśniejsza. Błona pławna jasnobrązowa, z wyjątkiem osobników zasiedlających Boliwię i południowe Peru, których błona zwykle jest czerwona. Oczy zwykle brązowoczerwone. Osobniki z południowego Peru i Boliwii często posiadają czarne plamy na brzuchu i gardle, oraz czerwone pasy na grzbiecie.

Dymorfizm płciowy 

Wyraźny. Samica większa(o ok. 2 cm), natomiast u samców w porze godowej występują modzele godowe i nadymany worek krtaniowy. Zauważono także iż samice posiadają większe czarne cętki na ciele, a samce częściej zachowują czarny kolor kończyn i boków ciała.

Populacja i zagrożenia

Notowany jako gatunek niższego ryzyka na wyginięcie. Występuje dosyć powszechnie, a jego populacja utrzymuje się na stabilnym poziomie. Nie odnotowano poważnych zagrożeń dla tego gatunku.

Pożywienie

Głównie małe stawonogi(owady i pajęczaki). Kijanki glony i martwa materia organiczna unosząca się w wodzie.

Zachowanie

Jest nadrzewnym gatunkiem płaza, wspinając się po gałązkach i liściach drzew. Rzadko wchodzi do wody, zwykle jedynie w okresie godowym. W razie zagrożenia nie jest zdolny do szybkiej ucieczki, dlatego stosuje kilka mechanizmów obronnych min. udaje martwą, często zasłaniając kończynami przednimi swoje oczy, często także nadyma swoje ciało(przez napełnienie swoich płuc) i unosi kończyny wydając się większą niż w rzeczywistości. Żaba może także szybko opróżnić swój pęcherz moczowy, wydzielając nieprzyjemny zapach. Skóra wydziela także niewielką ilość śluzu, lecz jego toksyczność nie została zbadana. Kijanki są zwykle niesmaczne dla ryb, dlatego potrafią żyć w rzekach i jeziorach w których inne kijanki nie miałyby szans na przeżycie.

Rozród

Pora godowa przypada w porze deszczowej min. w Ekwadorze od września do marca, w Brazylii nawet do lipca, a w Peru zwykle do stycznia. Samce zwykle wykonują wokalne popisy przed samicami, zwykle na liściach i gałęziach nad wodą, głośno rechocząc. Zaakceptowany samiec, wraz z samicą tworzą ampleksus. Samica składa następnie w wodzie do 2 000 jaj, które są natychmiast zapładniane przez samca. Rodzice nie opiekują się skrzekiem, ani kijankami. Po ok. tygodniu wykluwają się kijanki(dane niepewne). Wiek ostatecznej metamorfozy jest nieznany.

Naturalni wrogowie

Żaby mogą paść ofiarą większych ssaków drapieżnych, ptaków, innych płazów, węży itp. Głównym wrogiem kijanek są larwy ważek, którym nie przeszkadza ich niesmaczny smak.

Długość życia

Brak danych.

Znaczenie dla człowieka

Bywają hodowane w terrariach.

Ciekawostki

• Rzadko trzymane w niewoli.
• Wcześniej płaz znany pod nazwą Hyla geographica.
• Została opisana w 1824 roku przez niemieckiego biologa Johann'a Baptist'a von Spix.
• Do rodzaju Hypsiboas zaliczanych jest obecnie 75 rzekotek, min. rzekotka wielka(Hypsiboas boans), Hypsiboas rosenbergi i Hypsiboas jimenezi.

Bibliografia:

-http://www.iucnredlist.org/details/55487/0

-https://fr.wikipedia.org/wiki/Hypsiboas_geographicus

-https://en.wikipedia.org/wiki/Map_tree_frog

-http://www.amphibiaweb.org/cgi/amphib_query?where-genus=Hypsiboas&where-species=geographicus&account=amphibiaweb

Świerszczka północna - żaba z głosem świerszcza

• Królestwo: Zwierzęta
• Podtyp: Kręgowce
• Gromada: Płazy
• Rząd: Płazy bezogonowe
• Rodzina: Rzekotkowate
• Gatunek: Świerszczka północna(Acris crepitans)

Występowanie

Występuje w Ameryce Północnej, począwszy od południowo-wschodniego Nowego Yorku, południowego rejonu Wielkich Jezior i południowej Dakoty Południowej do południowo-wschodniego Nowego Meksyku, południowego Teksasu, USA, i granicach Meksyku, oraz od wschodniego Gulf Coast do północno-zachodniej Florydy. Izolowana populacja występuje w Coastal Plain w Południowej Karolinie. W Kanadzie jego występowanie jest ograniczone do Point Pelee, Pelee Island i południowo-zachodnim skrawku Ontario. Zasiedla zwykle nasłonecznione tereny bagienne, podmokłe, małe stawy, wolno płynące strumienie, oraz tereny zalesione w pobliżu wody z gęsto roślinnością wodną. Nie lubią przebywać w pobliżu dużych jezior, rzek i terenów zanieczyszczonych.

Ogólny opis

Jest niewielką żabą i drugim najmniejszym kręgowcem Ameryki Północnej, zaraz po świerszczce południowej, do której jest bardzo podobna. Mierzy od 19 do 38 mm długości ciała. Ciało jest smukłe, głowa lekko szpiczasta. Występuje kilka wariantów barwnych tej żaby. Zwykle strona grzbietowa obejmuje odcienie szarości, zieleni, brązu, często formując zróżnicowane wzory(w samym Nowym Yorku, odnotowane 6 odmian barwnych tego płaza). Kończyny zwykle pasiaste, a od oka do nasady przednich kończyn, często ciągnie się blady pas. Skóra zwykle chropowata, pokryta licznymi brodawkami. Bardzo podobna do świerszczki południowej, o której odróżnia się krótszymi kończynami, większą wzorzystością na tylnych kończynach oraz mniej spiczastym pyskiem.

Dymorfizm płciowy

Niewyraźny. Samce posiadają jeden worek rezonansowy, nadymany w okresie godowym.

Populacja i zagrożenia

Gatunek klasyfikowany jako najmniejszej troski, i choć jego populacja w północnym zasięgu występowania drastycznie spadała, to w innych rejonach wydaje się dosyć pospolity i w miarę liczny. Jeszcze w XIX wieku w Indiana(stan USA) był uważany za najpospolitszego płaza tam występującego, obecnie populacja żaby spada na tym obszarze oraz innych na północnym zasięgu. Prawdopodobną przyczyną są zmiany klimatyczne, zanieczyszczenia, pestycydy i inne chemiczne środki stosowane w rolnictwie, a także konkurencja ze strony gatunków inwazyjnych.

Pożywienie

Głównie owady, pająki i inne bezkręgowce lądowe, wodne, jak i łapane w powietrzu. Czasami zjada materie roślinną unoszącą się w toni wodnej.

Zachowanie

Jest płazem aktywnym całodobowo. Mimo pokrewieństwa z rzekotkami, nie jest gatunkiem nadrzewnym, lecz przed wszystkim lądowym. W słoneczne dni często grupują się w pobliżu brzegów niewielkich zbiorników wodnych. Bardzo dobrze skaczą, aby uniknąć drapieżnika, lub złapać latającą ofiarę, pokonując do 1,8 metra za jednym skokiem. Są także dobrymi pływakami. W deszczowe dni mogą znacznie oddalać się od zbiornika. Populacje występujące na północy, hibernują na zimę zwykle pod koniec października-listopada, zwykle zakopane w ziemi, lub pod danymi przedmiotami(np. kłodą). Budzą się na wiosnę, wraz z pierwszym ciepłym frontem. 

Rozród

Okres godowy zwykle występuje od maja do lipca, dla populacji występujących na północy. Populacje bardziej na południe w cieplejszych rejonach(gdzie nie występują zimne zimy) rozmnażają się całorocznie. Samce wyszukują zwykle odpowiedniego terenu(zwykle na roślinności wodnej,) i rozpoczynają swój śpiew, który przypomina odgłosy świerszcza. Kiedy zwabi samice, przystępują do kopulacji(ampleksus). Jaja składane są pojedynczo, lub w niewielkich kępkach(po 2-7) i przyklejane zwykle do roślinności wodnej, lub unoszą się na powierzchni wody. Ogólna liczba skrzeku może liczyć nawet 400 jaj. W przeciągu kilku dni klują się kijanki, które prowadzą kryty tryb życia, ukryte wśród roślinności wodnej. Po ok. 50-90 dniach przemieniają się w osobniki dorosłe. Dojrzałość płciową uzyskują w przeciągu 1 roku.

Naturalni wrogowie

Ryby, czaple, norki, węże, większe płazy itp. Dla kijanek głównym zagrożeniem są ryby i larwy ważek.

Długość życia

Przypuszczalnie ok. 3 lata. W niewoli do 5 lat.

Znaczenie dla człowieka

Uważany za wskaźnik jakości wody, gdyż nie występuje w wodach zanieczyszczonych. Czasami hodowany, głównie w celach badawczych.

Ciekawostki

• Jest drugim najmniejszym płazem oraz kręgowcem Ameryki Północnej. 
• Została opisana przez amerykańskiego przyrodnika Spencer'a Fullerton'a Bairda'a w 1854 roku.
• W 1984 roku niejaki Burkett oszacował średni wiek życia świerszczki północnej na 4 miesiące, natomiast całkowity obrót populacji na 16 miesięcy. Jednak sporadycznie odnajdywano ok. 3 letnie żaby.
• Wyróżnia się trzy podgatunki tej żaby(Acris crepitans blanchardi, Acris crepitans crepitans i Acris crepitans paludicola).
• Jest blisko spokrewniona z świerszczką południową(Acris gryllus). Oba gatunki są jedynymi przedstawicielami rodzaju Acris. Niektórzy badacze za odrębny gatunek uważają podgatunek świerszczki północnej Acris crepitans blanchardi(Acris blanchardi).

Bibliografia:

-https://en.wikipedia.org/wiki/Northern_cricket_frog

-http://amphibiaweb.org/cgi/amphib_query?where-genus=Acris&where-species=crepitans

-http://www.iucnredlist.org/details/55286/0

-http://animaldiversity.org/accounts/Acris_crepitans/

-http://srelherp.uga.edu/anurans/acrcre.htm

-http://nas.er.usgs.gov/queries/factsheet.aspx?SpeciesID=52

Rzekotka drzewna - żaba meteorologa

• Królestwo: Zwierzęta
• Podtyp: Kręgowce
• Gromada: Płazy
• Rząd: Płazy bezogonowe
• Rodzina: Rzekotkowate
• Gatunek: Rzekotka drzewna(Hyla arborea)

Występowanie

Zamieszkuje Południową i Środkową Europe, południową część Szwecji na północ i północną część Włoch i Grecję na południe oraz od Hiszpanii i Portugalii na zachodzie po Kaukaz i Krym na wschodzie. Zasiedla także Afrykę północno-zachodnią i Azję Mniejszą. Wprowadzona na Wyspy Brytyjskie i reintrodukowana na Łotwę. Prawdopodobnie występuje w Iranie i występowała w Libanie. Jest gatunkiem lubiącym tereny nizinne, choć może występować na wysokościach do 2300 m n.p.m.. Najbardziej preferuje rzeczne i leśne doliny, lecz spotykana także w pobliżu stawów, trzcinowisk, terenów podmokłych, widnych lasów liściastych i mieszanych w pobliżu zbiorników wodnych, a także niektóre populacje zasiedlają tereny miejskie. Unika gęstych lasów.

Ogólny opis

Rzekotka drzewna jest niewielką żabą, osiągającą 4-6 cm długości ciała o dosyć kształtnej budowie ciała. Masa płaza waha się w zależności od płci i wynosi 8-9 g dla samców i 10-15 g dla samic. Skóra zwykle jest gładka i lśniąca na grzbiecie i chropowata na brzuchu. Ubarwienie żaby jest zmienne w zależności od pory roku, środowiska życia i wilgotności powietrza. Rzekotka jest zwykle zielona na grzbiecie, choć może przyjąć także kolor żółty, żółtozielony, brunatny, a nawet niebieski i czarny. Cechą charakterystyczną tej rzekotki jest ciemna smuga biegnąca po bokach żaby od ud po nozdrza. Brzuch żaby jest zwykle żółtawy lub białawy z delikatnymi plamkami. Oko żaby jest mocno wyłupiaste z brunatnożółtą tęczówką. Długie, nieco dłuższe od ciała kończyny tylne są wyposażone(podobnie jak kończyny przednie) w długie palce posiadające przylgi, dzięki czemu żaba sprawnie wspina się po gładkich powierzchniach.

Dymorfizm płciowy

Dosyć wyraźny, samica jest nieco cięższa od samca. Samce posiadają ciemniejszy kolor na podgardlu, a ponadto wyposażone są w dosyć duży worek krtaniowy, umożliwiający mu wydawanie donośnych dźwięków. Samce wytwarzają także podczas okresu rozrodczego modzel(zgrubienie naskórka) na kciukach.

Populacja i zagrożenia

Rzekotka drzewna klasyfikowana jest jako gatunek najmniejszej troski, choć populacja płaza stale maleje. W Europie Zachodniej populacja rzekotki jest mocno pofragmentowana, lecz w Polsce i Holandii zanotowano wzrost liczebności rzekotki drzewnej. Głównym zagrożeniem dla rzekotki jest przekształcanie jej naturalnego środowiska(osuszanie mokradeł, wyrąb lasów, budowa dróg), a także zanieczyszczenie wód i używanie szkodliwych środków owadobójczych. Ocieplenie klimatu(suche lata) mogą się także przyczynić do wysokiej śmiertelności żab. W Danii zanotowano spadek populacji, związany z chowem wsobnym. W Polsce żaba podlega ochronie i uważana jest za gatunek średnio liczny.

Pożywienie

Owady, pajęczaki i czasami ślimaki. Zanotowano iż dorosła rzekotka drzewna gustuje bardziej w chrząszczach i pająkach. Kijanka żywi się glonami, szczątkami roślin i obumarłą materią organiczną.

Zachowanie

Rzekotka drzewna jest gatunkiem lądowego płaza, który swoją aktywność unaocznia o świcie i po zmierzchu. W ciągu dnia ukrywa się pośród roślinności i trudno ją dostrzec. Całe życie spędza wspinając się po gałęziach, liściach, a nawet wysokich źdźbłach trawy, schodząc na ziemie jedynie przygotowując się do snu zimowego i w czasie godów. Jest gatunkiem ciepłolubnym. Rzadko wchodzi do wody(w okresie rozrodczym), choć pływać potrafi sprawnie. Rzekotka hibernuje od października do marca-kwietnia, w wilgotnej ziemi.

Rozród

Okres rozrodczy rzekotki drzewnej jest inny w zależności od szerokości geograficznej na której występują. Zwykle przypada od kwietnia do maja(Rumunia marzec-maj). Żaby zwykle schodzą na brzeg, w nocy ukrywając się w wodzie. Po zapadnięciu zmroku samce rozpoczynają rechotanie, usadawiając się nad powierzchnią wody. Samice przyciągane rechotaniem, zbliżają się do źródła dźwięku. Samica zwykle wybiera samca o najciemniejszym ubarwieniu. Para formują ampleksus, a samica składa 750-2000 jajek, które są natychmiastowo zapładniane przez samca. Jajka opadają na dno zbiornika w postaci kłębów. Pojedyncze jajo posiada średnice 1,5-2 mm, a średnica galaretowatej osłonki wynosi 3-4 mm. Po około 2 tygodniach wylęgają się kijanki o długości 4-5 cm. Zwykle są żółtozielone lub zielone z jasnymi cętkami. Kijanki są dosyć żywe, lecz bardzo powolne. Po upływie 2 miesięcy, żaby wychodzą na ląd z przeciętną długością ciała 1-1,5 cm. Kijanki, które przed zimą nie zdążyły całkowicie się przekształcić, zimują i przechodzą metamorfozę następnego roku. Samce dojrzewają po roku, a samice po upływie 2 lat.

Naturalni wrogowie

Ptaki wodne, ryby drapieżne(zwłaszcza łososiowate, szczupaki, okonie, bassy), szop pracz, węże, ropuchy, koty, norki itp.. Kijanki dodatkowo narażone na ataki dużych drapieżnych owadów np. larwy ważki. Skóra rzekotki wytwarza śladowe ilości toksyny.

Długość życia

W naturze przeciętnie 6-7 lat, choć mogą dożyć nawet 15 lat.

Znaczenie dla człowieka

Czasami, choć rzadko hodowana w niewoli. Niegdyś trzymana w domach i używana do prognozowania pogody. Rzekotka wspinając się najwyżej prognozowała dobrą pogodę, natomiast schodząc z umieszczonej drabinki pochmurną i deszczową.

Ciekawostki

• Jest blisko spokrewniona z rzekotką śródziemnomorską od której odróżnia się smugą biegnącą po bokach rzekotki drzewnej. Obie żaby dają także bezpłodne hybrydy.
• Została opisana w 1758 roku przez szweda Korola Linneusza.
• Rzekotka drzewna i śródziemnomorska występują wspólnie na terenie Hiszpanii, Portugalii i Afryki Północnej, a dodatkowo we Francji występuje wspólnie z Hyla sarda(rzekotka sardyńska*). Obecnie w Europie, Bliskim Wschodzie i Afryce Północnej występuje 5 gatunków rzekotkowatych(poza trzema wymienionymi powyżej, dodatkowo Hyla savignyi[rzekotka środkowowschodnia*] i Hyla heinzsteinitzi[krytycznie zagrożony płaz, prawdopodobnie wymarły]).
• Samiec rzekotki drzewnej uznawany jest w Polsce za najgłośniejszego płaza. Rechot słyszalny jest z odległości kilku kilometrów.
• W Polsce prywatna hodowla rzekotki drzewnej jest zabroniona.
• Rzekotka drzewna jest odporna na jad osy, dzięki czemu może bez trudu na nią polować.
• Badania wykazały iż kijanki rzekotki drzewnej często współwystępują i dobrze znoszą obecność kijanek kumaka nizinnego, za to w mniejszym stopniu tolerują obecność larw traszki zwyczajnej, grzebieniastej i ropuch.
• Zaobserwowano iż w miejscu, gdzie kijanki rzekotki drzewnej są w większym stopniu narażone na ataki drapieżników, wyrastają większe ogony.
• Badania wykazały iż na rzekotce drzewnej żyje 5 gatunków pasożytniczych robaków.
• Rodzina rzekotkowatych liczy około 890 gatunków żab. Większość występuje w strefie tropikalnej.
• Z rzekotki drzewnej wyodrębniono kilka podgatunków, z czego 6 występuje w Europie.
• Niegdyś Hyla savignyi i Hyla sarda były uznawane za podgatunki rzekotki drzewnej.
• Rodzaj Hyla liczy 33 gatunków rzekotek. Do niego zaliczana jest rzekotka zielona (Hyla cinerea), rzekotka jadowita (Hyla versicolor) i rzekotka ptasia (Hyla avivoca).
  
  

Bibliografia:

-https://pl.wikipedia.org/wiki/Rzekotka_drzewna

-https://en.wikipedia.org/wiki/European_tree_frog

-http://www.iucnredlist.org/details/10351/0

-http://amphibiaweb.org/species/718