Cykadojad szary - wędrowny ptak szponiasty

inne nazwy: kanialuk szary

• Królestwo: Zwierzęta
• Podtyp: Kręgowce
• Gromada: Ptaki
• Rząd: Szponiaste
• Rodzina: Jastrzębiowate
• Gatunek: Cykadojad szary(Ictinia plumbea)

Występowanie

Jest ptakiem wędrownym. Zamieszkuje tereny wschodniego Meksyku, Gwatemali, Belize, Hondurasu, Nikaragua, Kostaryki, Panamy, a także południowego Paragwaju, północnej Argentyny, południowej Brazylii, wyspy Trynidad, oraz południowych terenów granicznych Boliwii. Zimuje w Kolumbii, Wenezueli, Gujanie, Surinamie, Gujanie Francuskiej, Ekwadorze, Peru, Brazylii(z wyjątkiem południowych rejonów), północnej i wschodniej Boliwii, północnym Paragwaju. Zasiedla zwykle nizinne lasy tropikalne i subtropikalne, ale spotykany jest także na drzewiastych sawannach.

Ogólny opis

Ptak mierzy 29-38 cm długości ciała, przy masie 190-280 gramów. Rozpiętość skrzydeł wynosi 70-85 cm. Upierzenie szare, bledsze na głowie i brzuchu ptaka. Podczas lotu, od spodniej strony skrzyła, wyraźnie widoczne pomarańczowe zabarwienie piór pierwszorzędówek. Ogon krótki, czarny z dwoma, lub trzema białymi poprzecznymi pasami. Skrzydła stosunkowo długie, szpiczasto zakończone. Oczy czerwone, natomiast nogi pomarańczowe. U osobników młodocianych spód ciała jest białoszary z ciemnymi smugami. Brakuje im także pomarańczowego koloru na skrzydłach.

Dymorfizm płciowy

Niewyraźny. Samice nieznacznie większe.

Populacja i zagrożenia

Nie jest gatunkiem zagrożonym i klasyfikowany jako niższego ryzyka na wyginięcie przez IUCN. Jego populacja szacowana jest na ponad 500 tysięcy ptaków i utrzymuje się na stabilnym poziomie. Nie są znane poważne zagrożenia dla tego gatunku.

Pożywienie

Ponad 90% diety cykadojada stanowią owady, głównie prostoskrzydłe i ważki. Rzadziej upoluje małego gryzonia, nietoperza, węża, jaszczurkę, czy ślimaka.

Zachowanie

Jest ptakiem aktywnym za dnia, widywanym samotnie, lub w parach. Jest jednym z niewielu migrujących ptaków drapieżnych. Zwykle z miejsc lęgowym wylatuje na początku jesieni, czyli okolice sierpnia i września. Często wtedy można go spotkać w większych grupach. Zimuj zwykle w lasach tropikalnych, lub subtropikalnych, powracając na macierzyste tereny około lutego. Ofiary zwykle łapie w locie, rzadziej goni zwierzynę pieszo. Bardzo rzadko krąży i zwykle lata w linii prostej, między drzewami, lub goniąc ofiarę. Jego głos to charakterystyczny świst: sii siii oo.

Rozród

Okres rozrodczy przypada zwykle pod koniec lutego, zwykle od razu po przybyciu na tereny lęgowe. Gody cykadojadów są rzadko obserwowane, lecz wiadomo iż samiec pilnuje swojej partnerki, przed innymi konkurentami. Tworzą pary monogamiczne. Gniazdo budowane jest na gałęziach drzew(często na rozwidleniach) z patyków i kawałków roślin na wysokości ok. 10 metrów. Często gniazdo budowane jest w sąsiedztwie gniazda os, lub pszczół, które ochraniają pisklęta przed niebezpiecznymi gzikami. Samica składa 2 bladoniebieskie jajka. Jajka inkubowane są przez oboje rodziców w okresie ok. 30 dni. Pisklęta karmione są przez rodziców przez ok. 6 tygodni. Po ok. 30 dniach uczą się latać, a po ok. 40 dniach usamodzielniają się. Dojrzałość płciową uzyskują po ok. 2 latach.

Naturalni wrogowie

Dla dorosłych osobników głównym zagrożeniem jest szop pracz. Jednak pisklęta są narażone na ataki ze strony sów, węży, mrówek, krukowatych, wilgowronów i kukawek.

Długość życia

Przypuszczalnie ok. 10 lat.

Znaczenie dla człowieka

Kontrolują populacje owadów, lecz w obronie gniazda mogą atakować nawet ludzi.

Ciekawostki

• Cykadojady najłatwiej rozróżnić od innych jastrzębiowatych po jaskrawych lotkach.
• Nie wyróżnia się podgatunków tego ptaka.
• Jest jednym z ptaków, które mimo niewielkich rozmiarów, potrafi ochraniać gniazdo przed o wiele większymi zwierzętami.
• Został opisany w 1788 roku przez niemieckiego przyrodnika Johann'a Friedrich'a Gmelin
• Obecnie rodzaj Ictinia liczy jeszcze jeden gatunek ptaka, cykadojada jasnogłowego(Ictinia mississippiensis).

Bibliografia:

-https://pl.wikipedia.org/wiki/Kanialuk_szary

-https://es.wikipedia.org/wiki/Ictinia_plumbea

-https://en.wikipedia.org/wiki/Plumbeous_kite

-http://neotropical.birds.cornell.edu/portal/species/overview?p_p_spp=121116

-https://www.beautyofbirds.com/plumbeouskites.html

-http://www.hbw.com/species/plumbeous-kite-ictinia-plumbea

Krogulec trzypręgowy - łowca z Afryki

inne nazwy: krogulec afrykański*

• Królestwo: Zwierzęta
• Podtyp: Kręgowce
• Gromada: Ptaki
• Rząd: Szponiaste
• Rodzina: Jastrzębiowate
• Gatunek: Krogulec trzypręgowy(Accipiter tachiro)

Występowanie

Krogulec zamieszkuję Afrykę od Senegalu i Gwinei, przez Wybrzeże Kości Słoniowej, Liberie, Ghanę, południowe Togo, południowy Benin, południową Nigerię, Kamerun, Republikę Środkowoafrykańską, południowy Sudan Południowy, Ugandę, Kenię, południową Somalię, Etiopię, Erytreę, aż po Angolę(z wyjątkiem południowo-zachodniego obszaru), Zambię, Zimbabwe, Mozambik, północne Namibii, północną i wschodnią Botswanę, oraz wschodnie i południowe tereny przybrzeżne Republiki Południowej Afryki. Zasiedla zwykle tereny leśne, min. lasy wiecznie-zielone, lasy galeriowe, regle, lasy liściaste i podobne siedliska o gęstej pokrywie roślinnej.

Ogólny opis

Krogulec mierzy przeciętnie 35-40 cm długości ciała, przy wadze 160-230 gramów samce i 230-510 gramów samice. Rozpiętość skrzydeł ok. 70 cm. Wierzchnia część ciała szaro-niebieskawa z nieco jaśniejszą głową. Spód ciała szaro-kremowy z wyraźnym, ciemnym poprzecznym pręgowaniem. U samców spód ciała przybiera często kolor rdzawy, którego u samicy brak, lub jest słabo widoczny. Tęczówki pomarańczowe. Nogi żółte z hakowato zakrzywionymi pazurami. Przednia część dzioba żółta. tylna szara. Ogon stosunkowo długi, prosto ścięty, zwykle z trzema poprzecznymi pasami, jasnymi na wierzchu ogona, zaś ciemnymi od spodu.

Dymorfizm płciowy

Samica wyraźnie większa od samca. U samic nie występuje wyraźny kolor rdzawy na spodzie ciała(wyraźny u samców), natomiast jej pręgi są nieco grubsze i wyraźniejsze.

Populacja i zagrożenia

Gatunek klasyfikowany przez IUCN jako najmniejszego ryzyka na wyginięcie. Uważany za ptaka dość powszechnego i często spotykanego, najliczniejszego krogulca Afryki. Mimo to odnotowano spadek jego populacji, przypuszczalnie z powody niszczenia środowiska życia krogulca.

Pożywienie

Głównie małe ptaki, gryzonie(np. wiewiórki), małe nietoperzem, jaszczurki, węże, żaby, owady i kraby.

Zachowanie

Prowadzi zwykle skryty tryb, choć czasami widywany szybując w powietrzu. Ofiar nie wypatruje z powietrza. Jeśli krogulec zauważy potencjalną zwierzynę, cichym lotem blisko ziemi zbliża się do ofiary, często do ostatniego momentu ukrywając się między roślinnością, wykorzystując element zaskoczenia. Może także pieszo gonić swoją zdobycz, wykorzystując silne i długie nogi do wyciągnięcia zwierzęcia np. z nory. Rzadko wydaje z siebie głos, zwykle jedynie w obronie gniazda. Żyje zwykle samotnie, lub w parach. Prowadzi dzienny tryb życia.

Rozród

Zachowania rozrodcze odnotowano od września do kwietnia w Afryce południowej. Samica zwykle obiera sobie duże terytorium, na którym znajdują się także kilka mniejszych terytoriów samców. Kiedy samica wybierze odpowiedniego samca, wykonują zwykle charakterystyczny dla krogulców lot, chwytając się za nogi i koziołkując w powietrzu. Gniazdo budowane jest na drzewie, na niewielkiej wysokości z gałęzi, zwykle jest dobrze ukryte, często wśród epifitów. Samice składają jaj zwykle od września do listopada w ilości od 2 do 3. Jajka są białe i nakrapiane, oraz inkubowane przez ok. 30 dni. Pisklęta uczą się latać już po 35 dniach, a usamodzielniają się po 2-3 miesiącach. Para wydaje zwykle jeden miot rocznie. Dojrzałość płciową uzyskują po ok. 1 roku.

Naturalni wrogowie

Głównie kotowate.

Długość życia

brak danych.

Znaczenie dla człowieka

Gatunek nie posiada szczególnego znaczenia dla człowieka.

Ciekawostki

• U krogulców występuje osobliwa różnica wielkościowa pomiędzy płciami, gdzie samica jest wyraźnie większa od samca. Dlatego samice mogą także polować na nieco większe ofiary, niż mniejsze samce.
• Z krogulca trzypręgowego wyodrębniono krogulca białobrodego(Accipiter toussenelii).
• Został opisany w 1800 roku przez francuskiego zoologa François Marie Daudin.
• Rodzaj Accipiter liczy obecnie 47-53 gatunki krogulców, w tym dwa wymarłe, min. krogulca plamiastego(Accipiter griseiceps), krogulca żałobnego(Accipiter imitator) i krogulca tropikalnego(Accipiter erythropus).

Bibliografia

-http://www.hbw.com/species/african-goshawk-accipiter-tachiro

-https://pl.wikipedia.org/wiki/Krogulec_trzypr%C4%99gowy

-https://en.wikipedia.org/wiki/African_goshawk

-https://es.wikipedia.org/wiki/Accipiter_tachiro

-http://www.globalraptors.org/grin/SpeciesResults.asp?specID=8157

-http://www.iucnredlist.org/details/22727697/0

Orzeł Haasta-koszmar Maorysów

Orzeł Haasta

• Królestwo: Zwierzęta
• Podtyp: Kręgowce
• Gromada: Ptaki
• Rząd: Szponiaste
• Rodzina: Jastrzębiowate
• Gatunek: Orzeł Haasta(Hieraaetus moorei)

-Występowanie
Zamieszkiwał leśne tereny Nowej Zelandii.

-Ogólny opis
Orzeł Haasta był najcięższym orłem wszech czasów. Jego długość ciała wahała się w granicach ok. 120 cm, a rozpiętość skrzydeł ok. 250 cm. Waga orła wahała się w granicach 10 kg. Orzeł Haasta charakteryzował się dość krótkimi skrzydłami jak na swoją wielkość, było to spowodowane życiem w lasach.

-Dymorfizm płciowy
Samica była cięższa od samca.

-Pożywienie
Prawdopodobnie głównym pożywieniem orła Haasta były nielotne ptaki, głównie kaczki Euryanas finschi i moa. Przypuszcza się że zjadał również padlinę. Jest wielce prawdopodobne to że po wytępieniu nielotnych ptaków, orły polowały na nowo przybyłych Maorysów.

-Zachowanie
Prawdopodobnie zachowanie nie odbiegało zbytnio od innych orłów. Zapewne większość czasu spędzał szybując nad drzewami, wyszukując potencjalnych ofiar. Żył samotnie lub w parach.

-Rozród
Prawdopodobnie jak większość orłów, orzeł Haasta wiązał się z partnerem na całe życie. Nigdy nie znaleziono gniazda, jaj, ani piskląt tego orła, ale przypuszcza się że zachowania rozrodcze nie odbiegały od spokrewnionych z nim gatunków orłów.

-Naturalni wrogowie
Brak. Orzeł był na szczycie łańcucha pokarmowego.

-Długość życia
brak danych.

-Przyczyny wymarcia
Po przybyciu ludzi na Nową Zelandię zaczęły wymierać rodzime gatunki ptaków. Po wytępieniu przez ludzi ptaków moa i nielotnych kaczek Euryanas finschi, orłom Haasta zaczęło brakować źródeł pożywienia. Prawdopodobnie ptaki po wytępieniu ich ofiar, zaczęły polować na ludzi, a ci zaczęli bezpośrednio zabijać orły. Orzeł Haasta prawdopodobnie wyginął około roku 1400, choć widywano go po roku 1800.

-Ciekawostki

• był najcięższym orłem wszech czasów
• orzeł Haasta był jedynym przedstawicielem swojej rodzaju Harpagornis.
• jego najbliższym krewnym współcześnie żyjącym jest orzeł włochaty, a nie jak wcześniej sądzono orzeł australijski.
• przez Maorysów był nazywany Te Haikoi lub  Te Pouakai.
• sądzi się że mógł przetrwać na niedostępnych terenach Nowej Zelandii wraz ze swoimi wymarłymi ofiarami.

Bibliografia:

-https://en.wikipedia.org/wiki/Haast%27s_eagle

-https://pl.wikipedia.org/wiki/Harpagornis

-https://pl.wikipedia.org/wiki/Orze%C5%82_Haasta

-http://www.petermaas.nl/extinct/speciesinfo/haastseagle.htm