Melba złotoskrzydła - mały agresor

• Królestwo: Zwierzęta
• Podtyp: Kręgowce
• Gromada: Ptaki
• Rząd: Wróblowe
• Rodzina: Astryldowate
• Gatunek: Melba złotoskrzydła(Pytilia afra)

Występowanie

Występuje w Afryce środkowej i południowej min. w Etiopii, północnej Ugandzie, zachodnim i południowo-wschodniej Kenii, południowo-wschodnim Kongo,  południowej, południowo-wschodniej i południowo-zachodniej Republice Demokratycznej Konga, wschodnim Rwanda, południowej Burundi, Tanzanii, Angoli, Zambii, Zimbabwe, Mozambiku, Malawi, północno-wschodniej Namibii, północnej i wschodniej Botswanie, oraz w prowincji Limpopo(RPA). Zamieszkuje zwykle tereny zalesione, zakrzewione, wysoko-trawiaste sawanny, oraz czasami tereny uprawne.

Ogólny opis  

Jest niewielkim ptakiem osiągającym 11 cm długość ciała. Grzbiet i pokrywy skrzydłowe ptaka są oliwkowozielone, z żółtawym odcieniem na lotkach ptaka. Brzuch białoszary, u samców oliwkowy z charakterystycznym poprzecznym prążkowaniem. Ogon koloru czerwonego. U samców występuje czerwone zabarwienie głowy od dzioba po czoło, gardło i ucho, natomiast reszta głowy jest szaroniebieska. Głowa samicy jest szarobiała. Dziób koloru czerwonego, nogi pomarańczowe. Osobniki młodociane posiadają oliwkowe zabarwienie głowy.

Dymorfizm płciowy

Wyraźny. Inne zabarwienie głowy i brzucha u obu płci(patrz wyżej.).

Populacja i zagrożenia

Jest gatunkiem nominowanym przez IUCN jako niższego ryzyka na wyginięcie. Populacja gatunku nie została oszacowana ilościowo. Ptak uważany za lokalnie rzadkiego.

Pożywienie

Głównie nasiona traw i niewielkie owady, zwłaszcza termity.

Zachowanie

Jest gatunkiem o dziennym trybie aktywności, żyjącym zwykle w małych grupach rodzinnych, bądź niewielkich stadach. Pożywienia wyszukuje na ziemi, a w razie kiedy zauważy niebezpieczeństwo, alarmuje innych członków grupy, odgłosem przypominającym "siiii". Jest ptakiem sezonowo wędrownym, zwłaszcza w okresach suszy.

Rozród

Okres godowy przypada w różnych porach w zależności od szerokości geograficznej. Kwiecień-czerwiec Tanzania, styczeń-maj, oraz sierpień w Zambii, maj-lipiec w Malawi, oraz luty-kwiecień w Zimbabwe. Samce w tym okresie stają się bardzo agresywne w stosunku do innych samców. Samce uwodzą samice swoim śpiewem, złożonym z kilku charakterystycznych ćwierknięć. Później oboje budują kuliste zamknięte gniazdo z bocznym wejściem. Samica składa ok. 4-5 jaj, które wysiadują oboje rodzice przez okres ok. 2 tygodni. Młode zwykle uzyskują samodzielność po 3-4 tygodniach.

Naturalni wrogowie

Kotowate, węże, jaszczurki itp. Pasożytem lęgowym są np. wdówki.

Długość życia

brak danych.

Znaczenie dla człowieka

Czasami trzymany w niewoli w której z powodzeniem się rozmnaża. Obecnie jednak bardzo rzadko można go nabyć.

Ciekawostki

• Ptaki tego gatunku trzyma się w przestronnej wolierze. Melbę można trzymać z innymi spokojnymi gatunkami ptaków, ani nigdy więcej niż jedną parę melb, gdyż w okresie lęgowym stają się bardzo agresywne, co może skończyć się śmiercią słabszych osobników. Ptak problematyczny z powodu zdychania, bez wyraźnego powodu.
• Został opisany w 1789 roku przez niemieckiego naturalistę Johann'a Friedrich'a Gmelin.
• Rodzaj Pytilia liczy 5 gatunków melb, wraz z melbą złotoskrzydłą. Innymi przedstawicielami są melba szara(Pytilia lineata), melba czerwonoskrzydła(Pytilia phoenicoptera), melba czerwonolica(Pytilia hypogrammica) i melba pstra(Pytilia melba).

Bibliografia:

-https://en.wikipedia.org/wiki/Orange-winged_pytilia

-https://es.wikipedia.org/wiki/Pytilia_afra

-http://www.hbw.com/species/orange-winged-pytilia-pytilia-afra

Amarantka szara - astryld z Afryki. Ognistoszary ptaszek.

• Królestwo: Zwierzęta
• Podtyp: Kręgowce
• Gromada: Ptaki
• Rząd: Wróblowe
• Rodzina: Astryldowate
• Gatunek: Amarantka szara(Lagonosticta nitidula)

Występowanie

Zamieszkuje zwykle brzegi rzek i tereny zalewowe, porośnięte gęsto trzcinami, krzewami i papirusem w Afryce Południowej na terenie Angoli, Zambii, północno-wschodniej Namibii, północnej Botswany, zachodniej Tanzanii, północnych granic Zimbabwe i południowo-wschodniej i środkowej Demokratycznej Republiki Konga.

Ogólny opis

Amarantka szara jest niewielkim ptakiem, osiągającym 10 cm długości ciała, przy wadze 9-11 gramów. Upierzenie ptaka jest ciemnobrunatne z szkarłatnym zabarwieniem na głowie i piersi. Na piersi ptaka występuje także białe, drobne kropkowanie. Spód ciała jest jaśniejszy, brunatnoszary. Dziób koloru biało-czerwonego, a nogi szare. U osobników młodocianych brak szkarłatnego zabarwienia.

Dymorfizm płciowy

Niewyraźny. Samica posiada mniejsze ilości szkarłatnego zabarwienia na upierzeniu.

Populacja i zagrożenia

Nie przeprowadzono badań mogących ocenić populację tego ptaka, lecz ocenia się go jako lokalnie częstego. Klasyfikowany jako gatunek najmniejszej troski. Rozmnażany w niewoli(rzadko).

Pożywienie

Głównie nasiona traw zbieranych z ziemi. Zjada również niewielkie owoce i zielone części roślin. Urozmaicają swoją dietę w niewielkie owady np. mrówki i termity.

Zachowanie

Jest ptakiem dziennym, żyjącym głównie w parach. Gatunek rzadko obserwowany w naturalnym środowisku. Pożywienia szuka zwykle na ziemi. Jest ptakiem dosyć śmiałym, nielękającym się przebywać i żerować w pobliżu ludzi i zwierząt gospodarskich. Prowadzi osiadły tryb życia, lokalne wędrówki mogą być przyczyną niedoboru pożywienia.

Rozród

Nie ma jednoznacznie określonego okresu lęgowego, który jest zazwyczaj różny w zależności od występowania(zwykle od października do kwietnia). Odnotowano także pary ptaków na tym samym obszarze, przystępujące do lęgów w dwóch osobnych okresach. Gniazdo budowane jest zwykle na gałązkach, lub łodygach trzcin(lub innych odpowiednich roślin), nisko nad ziemią. Gniazdo plecione jest z suchej trawy, korzonków i włókna roślinnego na kształt kulisty o bocznym wejściu. Wnętrze wyścielają puchem. Samica składa od 3 do 5 jaj, którymi opiekują się oboje rodzice. Po 13-14 dniach zwykle wykluwają się pisklęta. Pisklęta ciemne i porośnięte białym puchem. W kącikach ich dziobów znajdują się białe wyrostki, odbijające światło, co ułatwia lokalizację pisklęcia przez rodzica w ciemnym gnieździe. Po ok. 18-19 dniach młode opuszczają gniazdo, a przez kolejne 14 dni są dokarmiane przez rodziców. Okres dojrzałości płciowej jest niezbadany.

Naturalni wrogowie

Głównie ze względu na nisko zlokalizowane gniazdo, jaj i pisklęta mogą padać ofiarami węży(jajożera) i gryzoni(myszy). Osobniki dorosłe padają ofiarą dzikich kotów np. serwala.

Długość życia

brak danych.

Znaczenie dla człowieka

Hodowane w niewoli, obecnie bardzo rzadko. Niegdyś bardziej popularne.

Ciekawostki 

• Został opisany przez niemieckiego zoologa Gustav'a Hartlaub'a w 1886 roku.
• Po raz pierwszy do Europy trafił przypuszczalnie w roku 1960.
• Rzadko jest obiektem badań, co świadczy niska wiedza o tym gatunku.
• Lubi przebywać w wolierze gęsto obsadzonej trzciniastą roślinnością.
• Bardzo rzadko hodowany w niewoli. Spadek popularności amarantek wiąże się ze wzrostem popularności innych astryldowatych, np zeberek(Taeniopygia guttata), które są bardziej odporne na błędy hodowców i łatwo się mnożą(choć u amarantek nie odnotowano trudności w doprowadzaniem do lęgów w niewoli).
• Jest spokrewniona z innymi przedstawicielami rodzaju Lagonosticta liczącego 11 gatunków min. z amarantką czadyjską(Lagonosticta umbrinodorsalis), amarantką czerwonodziobą(Lagonosticta senegala) i amarantką skromną(Lagonosticta rhodopareia).

Bibliografia:

-https://en.wikipedia.org/wiki/Brown_firefinch

-https://de.wikipedia.org/wiki/Braunb%C3%BCrzelamarant

-http://www.hbw.com/species/brown-firefinch-lagonosticta-nitidula

-http://www.iucnredlist.org/details/22719434/0

Bengalik złotobrzuchy - malutki żółtobrzuszek

inne nazwy: żółtobrzuszka, żółtobrzuszek

• Królestwo: Zwierzęta
• Podtyp: Kręgowce
• Gromada: Ptaki
• Rząd: Wróblowe
• Rodzina: Astryldowate
• Gatunek: Bengalik złotobrzuchy(Amandava subflava)

Występowanie

Zasiedla Afrykę subsaharyjską, między innymi Sudan, Ghanę, Nigerię, Kamerun, Republikę Środkowej Afryki, południowy Sudan, zachodnią Etiopię, całą Afrykę środkową do północnej Namibii i północnej Republiki Południowej Afryki. Został wprowadzony do wielu krajów o ciepłym klimacie, między innymi do Kuwejt. Zamieszkuje zwykle bagna, tereny podmokłe, okolice strumieni o bogatej roślinności. Pożywienia szuka zwykle na suchych terenach otwartych.

Ogólny opis

Bengalik złotobrzuchy jest najmniejszym przedstawicielem rodziny astryldowatych, długość jego ciała rzadko przekracza 9 cm. Głowa i grzbiet ptaka jest koloru szarozielonego, ogon i skrzydła są brunatne, a pierś i brzuch ptaka intensywnie żółtopomarańczowa z prążkowanymi bokami. Przez oko samca przebiega czerwona smuga. Dziób ptaka jest zwykle czerwony.

Dymorfizm płciowy

Upierzenie samca posiada bardziej intensywny kolor. Samicy brak czerwonej smugi biegnącej przez oko samca. W okresie godowym samce wabią partnerki śpiewem, samice wydobywają z siebie jedynie pojedyncze ćwierkanie.

Populacja i zagrożenia

Gatunek jest opisywany jako niezbyt częsty lub lokalnie i sezonowo częsty. Wielkość populacji tego bengalika nie została oceniona ilościowo, lecz jest dosyć duża. Jest klasyfikowany jako gatunek najmniejszej troski. Jest jednym z najczęściej hodowanym astryldów.

Pożywienie

Głównie nasiona traw, lecz zjada również zielone części roślin, urozmaicając swoją dietę w małe bezkręgowce.

Zachowanie

Poza sezonem rozrodczym, bengalik żyje w małych grupach. Pożywienia szuka głównie na ziemi pośród traw, lecz trudno go wypatrzeć. Jest pokojowo nastawiony do innych gatunków małych ptaków. Przesiaduje głównie na niskich krzewach, trzcinach i kępach traw. W nocy wolą ukrywać się pośród roślinności.

Rozród

Sezon rozrodczy rozpoczyna się zazwyczaj pod koniec pory deszczowej, na początek pory suchej. Podczas pory godowej samce stają się bardzo terytorialne. Gniazdo budują głównie wśród trzcinowisk i jest ono zazwyczaj kuliste z bocznym rurowym wejściem. Samiec zazwyczaj zbiera budulec, a samiczka wyściela je suchą trawą i piórami. Zazwyczaj podczas budowy gniazda dochodzi do godów, podczas których samiec wyjątkowo dużo śpiewa, aż dojdzie do kopulacji. Samica składa zwykle 3-5 jaj, które wysiadywane są przed oboje partnerów przez ok. 12 dni. Po upływie 24 dni młode opuszczają gniazdo, lecz nadal są karmione przez rodziców. Okres uzyskania całkowitej samodzielności i dojrzałości płciowej jest kwestią sporną. Prawdopodobnie dojrzałość uzyskują po 16 miesiącu życia.

Naturalni wrogowie

Większe ptaki drapieżne, kotowate, węże itp.

Długość życia

Brak danych.

Znaczenie dla człowieka

Jest jednym z najczęściej hodowanych astryldów, który jest lubiany ze względu na swoje pokojowe usposobienie w stosunku do innych ptaków egzotycznych. Problematyczność wiąże się tylko z utrzymaniem temperatury, która musi być na poziomie 20-25*C, a obniżenie jej może wiązać się ze śmiercią ptaka.

Ciekawostki

• Został opisany przez Louisa Jean Pierre Vieillot'sa w 1819 roku.
• Wyróżnia się dwa podgatunki bengalika złotobrzuchego(Amandava subflava subflava i Amandava subflava clarkei). Amandava subflava subflava posiada intensywniejszy kolor na brzuchu niż Amandava subflava clarkei, lecz jest troszkę mniejszy.
• Czasami w literaturze można spotkać się z dwiema innymi nazwami: Fringilla subflava i Sporaeginthus subflavus.
• W Polsce cena za parę ptaków waha się w granicach 300 zł.
• Bengalik złotobrzuchy jest spokrewniony z dwoma innymi reprezentantami rodzaju Amandava, bengalikiem oliwkowym(Amandava formosa) i bengalikiem czerwonym(Amandava amandava).
  
  

Bibliografia:

-http://www.ptakiozdobne.pl/296_Bengalik_zlotobrzuchy.html

-http://www.hbw.com/species/zebra-waxbill-amandava-subflava

-https://en.wikipedia.org/wiki/Orange-breasted_waxbill

-http://www.finchinfo.com/birds/finches/species/goldbreasted_waxbill.php