Drobniczka jednodniówka - mały twardziel. Moja ulubiona ryba akwariowa :)

inne nazwy: drobniczka

• Królestwo: Zwierzęta
• Podtyp: Kręgowce
• Gromada: Promieniopłetwe
• Rząd: Karpieńcokształtne
• Rodzina: Piękniczkowate
• Gatunek: Drobniczka jednodniówka(Heterandria formosa)

Występowanie

Drobniczka jednodniówka naturalnie występuje na przybrzeżnym terenie południowego obszaru Niziny Atlantyckiej(USA) od południowo-wschodniej Karoliny Północnej(od rzeki Cape Fear), przez wschodnią i południowo-wschodnią Karolinę Południową, południową Georgię, Florydę, południową Alabamę, południowe Missisipi, aż po południowy rejon Luizjany i wschodnie, graniczne rejony Teksasu. Ryba została wprowadzona na niektóre wcześniej niezamieszkałe obszary min. na teren stanu New Jersey(choć przypuszczalnie populacja z tego rejonu nie przetrwała), niektóre rejony Karoliny Północnej(min. do rzeki Cape Fear w dalszym jej biegu). Ryba preferuje stojące, lub wolno płynące wody słodkie i słonawe. Spotykana głównie w bujnie porośniętych roślinnością i płytkich miejscach.

Ogólny opis

Drobniczka jednodniówka jest jedną z najmniejszych ryb i kręgowców, osiągając 3,5 cm długości ciała przez samice i 2 cm długości przez samca. Głowa mała, wydłużona i tępo zakończona. Otwór gębowy skierowany do góry. Oczy dobrze widoczne, białe z czarnymi źrenicami. Ciało ryby zwykle koloru brunatnożółtego, choć spotykane są także osobniki żółtawe, jasnoszare i kremowe. Brzuch jasny(biały, lub kremowy), zwykle zaokrąglony. Przez całe ciało ryby od otworu gębowego po nasadę płetwy ogonowej ciągnie się dość szeroki, czarny pas, dodatkowo z prostopadłymi, ciemnymi prążkami(w ilości 6-8), ciągnącymi się przez całą wysokość ryby(poza jasną częścią brzucha). Wraz ze wzrostem ryby, owe prążki zanikają, zwykle zmieniając się w słabo widoczne plamy na części grzbietowej. Płetwa grzbietowa zaokrąglona i przeźroczysta z trzybarwną plamą u jej nasady. Biała niewielka plamka u samej nasady płetwy(obejmująca dolne części 2-3 pierwszych promieni), otoczona jest dobrze widoczną i szeroką czarną plamą, która kolejno obramowana jest czerwonym, często słabo widocznym kolorem. Płetwa odbytowa samicy podobnie ubarwiona, jednak kolor czerwony zwykle niedostrzegalny gołym okiem. U samca płetwa odbytowa przekształcona w długie i szpiczaste gonopodium(narząd kopulacyjny). Płetwa ogonowa zaokrąglona i przeźroczysta. Płetwy parzyste także przeźroczyste i słabo widoczne.

Dymorfizm płciowy

Dobrze zaznaczony. Samiec jest mniejszy(max. 2 cm) i szczuplejszy niż samica(max. 3,5 cm), dodatkowo posiadając gonopodium, zamiast pletwy odbytowej. Samice posiadają zwykle dobrze widoczny i zaokrąglony brzuszek.

Populacja i zagrożenia

Nie podlega klasyfikacji w stopniach zagrożenia. Gatunek pospolity na obszarze naturalnego zasięgu. Nie są znane poważne zagrożenia dla populacji drobniczki jednodniówki. Czasami wprowadzana przez człowieka na nowe obszary.

Pożywienie 

Ryba wszystkożerna. Żywi się planktonem, glonami, larwami owadów, drobnymi skorupiakami i innymi bezkręgowcami.

Zachowanie

Drobniczka jednodniówka jest łagodną i ruchliwą rybką, lubiącą chować się w gęstej roślinności. Trzyma się głównie blisko tafli wody, choć w poszukiwaniu pożywienia może schodzić do stref przydennych. Żyje zwykle w grupkach z przewagą samic, choć nie jest typową rybą ławicową. Samce mogą toczyć między sobą niegroźne walki, bardzo rzadko kończące się obrażeniami. Występuje w wodach o różnym zasoleniu, odczynie i twardości. Może również wytrzymać krótkoterminowe spadki temperatury do 6°C.

Rozród

Drobniczka jednodniówka charakteryzuje się dość oryginalnym sposobem rozmnażania. Ryba ta nie posiada konkretnego okresu rozrodczego i może wydawać na świat potomstwo przez cały rok. Zaloty polegają na gonitwie samicy przez samca i próbach zapłodnienia jej przy pomocy gonopodium. Kiedy partner dogoni swą wybrankę, wprowadza w jej jajowody swój narząd płciowy(gonopodium) i zapładnia ikrę wewnątrz ciała samicy. Jednak część nasienia zostaje zmagazynowane w jajowodach samicy, aby kolejno zapładniać dojrzewające jaja. Z uwagi na tę umiejętność samica może przejść kilka cyklów ciążowych, kopulując tylko raz. Ikra w ciele samicy dojrzewa stopniowo, a rozwój poszczególnych partii trwa ok. 28-35 dni. U pojedynczej samicy może dojrzewać kilka partii jaj(nawet do 9), dlatego posiada bardzo krótki odstęp czasu pomiędzy kolejnymi porodami. Jaja posiadają bardzo mały zapas żółtka, dlatego zarodki czerpią substancję odżywcze z ciała matki, dzięki tzw. łożysku rzekomemu. Poród u tej ryby rozciąga się zwykle od 3 do 6 dni w ciągu których samica rodzi dziennie 1-3 młode(stąd jej nazwa), czyli łącznie od 10 do 25 rybek(maksymalnie 50). Zwykle między kolejnymi porodami następuje kilka tygodni przerwy. Młode rodzą się dosyć duże(kilka minimetrów), są całkowicie samodzielne i przypominają miniaturową wersję dorosłych(pionowe prążki u osobników młodych są dobrze widoczne). Żywią się planktonem i rosną dosyć szybko. Występuje u nich temperaturowa determinacja płci, czyli płeć dorastającego narybku należna jest od temperatury wody(im niższa tym większe prawdopodobieństwo iż młode staną się samicami). Młode zwykle już po ok. 35 dniach otrzymują dojrzałość płciową. Drobniczki zwykle nie polują na swoje młode.

Naturalni wrogowie

Większe ryby, większe płazy, larwy ważek, drapieżne chrząszcze, węże itp.

Długość życia 

1-2 lata. Maksymalnie w warunkach akwariowych dożywa 3 lat.

Znaczenie dla człowieka

Ryba spotykana w akwarystyce o średniej popularności. Polecana do tzw. nano akwariów, gdyż z powodzeniem parę drobniczek można już trzymać w zbiorniku 12 litrowym.

Sam posiadam w moim akwarium kilkanaście drobniczek i muszę przyznać iż mimo skromnego ubarwienia są to żywe i ciekawe w obserwacji rybki.           

Ciekawostki

• Drobniczka jednodniówka jest jedną z najmniejszych ryb akwariowych na równi z bystrzykiem amandy(Hyphessobrycon amandae), microrasborą galaxy*(Danio margaritatus), microrasborą erythromicron*(Danio erythromicron), razborą borneańską(Boraras brigittae), razborą plamistą(Boraras maculatus), żyworódką Endlera(Poecilia wingei) i kolcobrzuchem karłowatym(Carinotetraodon travancoricus).

• Drobniczka jednodniówka mimo małych rozmiarów jest rybą wytrzymałą, tolerującą szeroki zakres temperatur i parametrów wody. Nie jest jednak polecana do akwariów ogólnych, gdyż mała rybka może paść ofiarą większych współmieszkańców, lub nie dać sobie rady z rywalizacją o pożywienie z bardziej żwawymi i większymi rybami.
• Mimo małych rozmiarów drobniczka wydaje się wielka w porównaniu do najmniejszej ryby świata Paedocypris progenetica, która jest zarazem najmniejszym kręgowcem. Rybka osiąga zaledwie 7,9 mm długości ciała przez samice i 10 mm długości przez samce.

• Drobniczka jednodniówka jest często określana mianem "mosquitofish", ze względu na zjadanie przez ów gatunek larw komarów. Z uwagi na ten fakt ryba został introdukowana na tereny stanu New Jersey w celu walki z plaga komarów. Jednak mimo wszystko częściej nazwą "mosquitofish" określa się ryby z rodzaju Gambusia, które odznaczają się znaczną zajadłością i potencjałem rozrodczym.

• Do rodzaju Heterandria zalicza się 10 gatunków ryb min. mieczyka dwukropka(Heterandria bimaculata), Heterandria tuxtlaensis i Heterandria dirempta.

Bibliografia:

-http://rybyakwariowe.eu/ryba-akwariowa/drobniczka-jednodniowka-drobniczki/

-https://pl.wikipedia.org/wiki/Drobniczka_jednodni%C3%B3wka

-https://en.wikipedia.org/wiki/Heterandria_formosa

-http://www.domowe-akwarium.pl/ryby-akwariowe/drobniczka

-http://www.seriouslyfish.com/species/heterandria-formosa/       

Karpieńczyk hiszpański - solna rybka

• Królestwo: Zwierzęta
• Podtyp: Kręgowce
• Gromada: Promieniopłetwe
• Rząd: Karpieńcokształtne
• Rodzina: Karpieńcowate
• Gatunek: Karpieńczyk hiszpański(Aphanius iberus)

Występowanie

Karpieńczyk hiszpański zamieszkuje śródziemnomorskie wybrzeże Hiszpanii od regionu Aiguamolls de l'Empordà(Katalonia) po Jezioro Agra(Prowincja Almería). Obecnie jednak w wyniku działalności człowieka populacja karpieńczyka jest silnie rozczłonkowana i dzieli się na ok. 20 odizolowanych od siebie populacji, zamieszkujących min. równiny aluwialne rzeki Segura, mokradła w pobliżu laguny Mar Menor i deltę rzeki Ebro(Ebro Delta). Gatunek zamieszkiwał niegdyś także południową Francję(choć niektórzy badacze sądzą iż mógł on być błędnie zidentyfikowanym karpieńczykiem pręgowanym), natomiast populacja zamieszkująca tereny Algierii została podniesiona do rangi gatunku(Aphanius saourensis). Karpieńczyk hiszpański występuje w różnego typu środowiskach, choć przede wszystkim preferuje płytkie przybrzeżne wody, np. laguny, słone bagna i ujścia rzek, gęsto porośnięte roślinnością wodną. Jest gatunkiem euryhalicznym, tolerującym szeroki zakres zasolenia wody, dlatego może występować w słonych jeziorach, a nawet na obszarach eksploatacji soli.

Ogólny opis

Karpieńczyk hiszpański jest małą rybką osiągającą 4-5 cm długości. Ciało ryby jest wydłużone z proporcjonalnie dużymi łuskami i zaokrąglonymi płetwami. Otwór gębowy mały, skośnie skierowany ku górze. Płetwa grzbietowa słabo rozwinięta, porównywalna wielkością do płetwy odbytowej. U tego gatunku występuje wyraźny dymorfizm płciowy. Samce osiągają mniejsze rozmiary, maksymalnie 4,5 cm. Płetwa ogonowa samca jest koloru od niebieskoszarego do przeźroczystego z 2-5 ciemnymi poprzecznymi pręgami. Ciało samca koloru od srebrnego po szaroniebieskie z 10-20 jasnoniebieskimi poprzecznymi pasami, ciągnącymi się od końca głowy(skrzela) po nasadę płetwy ogonowej. Pasy zwykle nie posiadają regularnego kształtu i zachowanej odległości między sobą, dlatego często łączą się, lub rozbijają na plamy, tworząc mozaikę srebrnego i jasnoniebieskiego ubarwienia, zwłaszcza wzdłuż grzbietu i na tylnej części ciała. Brzuch koloru od białego przez żółtawy, aż po różowy. Głowa zwykle koloru szaroniebieskiego. Płetwa grzbietowa i odbytowa koloru od przeźroczystego po niebieskawy z czarną nasadą płetwy, oraz często występującymi czarnymi cętkami i plamami. Płetwy piersiowe i brzuszna przeźroczyste. Samica zwykle koloru zielonobrązowego z ciemnymi, nieregularnymi plamami na ciele biegnącymi w kilku rzędach wzdłuż ciała. Głowa i strona brzuszna jaśniejsza. Wszystkie płetwy przeźroczyste.

Dymorfizm płciowy

Wyraźny. Samice w podobnym wieku do samców, osiągają większe rozmiary(maksymalnie do 5,5 cm długości ciała). Ponadto obie płcie posiadają inne ubarwienie ciała(patrz wyżej.).

Populacja i zagrożenia

Karpieńczyk hiszpański jest gatunkiem zagrożonym wyginięciem. Mimo swojego dość szerokiego zasięgu, populacja karpieńczyka hiszpańskiego jest silnie rozczłonkowana, dzieląc się jedynie na ok. 20 izolowanych populacji. Przyczyną owego stanu jest działalność człowieka, wiążąca się z niszczeniem naturalnych siedlisk ryby przez między innymi zanieczyszczanie wód związkami pochodzenia rolnego i przemysłowego, osuszanie bagien i zbiorników wodnych, oraz wprowadzenie gatunków obcych. Obszary zamieszkałe przez karpieńczyka są często przekształcane w pola golfowe, oraz obiekty turystyczne, a nadmierna ilość fosforu w wodzie, który pochodzi z ścieków rolnych i przemysłowych, prowadzi do eutrofizacji wód. Jednym z największych zagrożeń są jednak gatunki obce min. drapieżny bass wielkogłowy i rak Procambarus clarkii, oraz największe zagrożenie gambuzja Holbrooka, gambuzja pospolita i przydenka żebrowata. Trzy ostatnie gatunki ryb zostały wprowadzone do ekosystemu w celu walki z plagą komarów, lecz ich wysoka rozrodczość przyczyniły się także do wypierania rodzimych gatunków ryb, min karpieńczyka hiszpańskiego. Dziś karpieńczyk występuje jedynie w wodach wolnych od tych gatunków. Izolacja poszczególnych populacji karpieńczyka doprowadziła także do małej zmienności genetycznej gatunku. Nie małym zagrożeniem jest także wyłapywanie z naturalnego środowiska i przetrzymywanie tego gatunku, jako ryba akwariowa. Wszystkie te czynniki sprawiły iż w ciągu ostatniego dziesięciolecia populacja gatunku zmniejszyła się aż o 50%(raport z 2004 roku) i wciąż drastycznie spada. Na szczęście prowadzone są programy ochronne(min. na terenie Katalonii i Murcji), które mają za zadanie rozmnażanie i reintrodukcję zagrożonych gatunków(min. karpieńczyka hiszpańskiego), przywracanie naturalnych siedlisk, oraz eliminacja gatunków obcych. W latach 1996-2000 zostało wypuszczonych na wolność ok. 20 000 sztuk karpieńczyka hiszpańskiego.

Pożywienie

Małe wodne skorupiaki, larwy owadów, robaki i inne drobne organizmy wodne wchodzące w skład zooplanktonu. Dietę urozmaica w materiał pochodzenia roślinnego, głównie glony.

Zachowanie

Karpieńczyk hiszpański jest rybą żyjącą w małych grupach, zwykle prowadząc dzienny i skryty tryb życia, chowając się wśród gęstej roślinności. Karpieńczyk hiszpański charakteryzuje się dość szybkim tempem wzrostu, wczesnym dojrzewaniem, dużą płodnością i krótką żywotnością. Wiąże się to z życiem ryby w środowiskach dość niestabilnych, np przy ujściach rzek, gdzie poziom wody ulega wysokim wahaniom. Dlatego karpieńczyk potrafi w szybkim tempie odbudować swoją populację na danym terenie przy sprzyjających warunkach. Karpieńczyk jest także rybą o dość szerokim spektrum tolerancji, znoszącym wahania temperatur(od 2 do 30° C) i niską zawartość tlenu.

Rozród

Okres rozrodczy u karpieńczyka hiszpańskiego przypada od kwietnia do sierpnia. Samce w owym okresie obejmują niewielkie terytoria, toczą między sobą niegroźne walki i próbują zachęcić przepływające samice do tarła. Dominujące samce zwykle odznaczają się bardziej wyrazistym ubarwieniem. Ryby mogą trzeć się wielokrotnie w ciągu roku, podczas dwóch szczytów okresu rozrodczego. Samica składa jajeczka pojedynczo, lub w małych seriach, wśród roślinności tuż pod powierzchnią wody(jeżeli tarło odbyła w kwietniu, to już w czerwcu może przystąpić do kolejnego). Ryby nie opiekują się ikrą i mogą ją zjadać. Samica w ciągu jednego sezonu może uwolnić od 100 do 1000 jajeczek ikry. Wylęg następują po ok. 7-14 dniach. Narybek wylęga się dosyć duży i szybko rośnie. Od razu zaczyna pływać i polować, a w wieku 3 miesięcy może uzyskać dojrzałość płciową(zwykle uzyskuję nieco później). Samice odznaczają się szybszym wzrostem.

Naturalni wrogowie

Głównie duże ryby, płazy, węże i ptaki wodne. Obecnie konkuruje także z inwazyjnymi gatunkami ryb min. gambuzjami i przydenkami.

Długość życia

Karpieńczyk hiszpański zwykle nie dożywa 2 lat.

Znaczenie dla człowieka

Ryba ceniona w akwarystyce, jednak na rynku pojawia się raczej rzadko. Głównie hodowana w specjalnych hodowlach, które mają na celu ochronę gatunku ex situ. Na wolności jest gatunkiem pożytecznym, polującym na larwy owadów(min. komarów).

Ciekawostki

• W 1921 roku z Ameryki Północnej do Hiszpanii dr Sadi de Buen Lozano przywiózł gambuzję pospolitą(Gambusia affinis) w celu kontroli plagi komarów malarycznych. Gambuzja szybko jednak opanowała większość środowisk wodnych, i mimo iż karpieńczyk hiszpański charakteryzuję się dużymi zdolnościami adaptacyjnymi, został on wyparty na obszary o większym zasoleniu, gdzie gambuzja nie może przetrwać.
• Niegdyś jako karpieńczyka hiszpańskiego(Aphanius iberus) uznawano zamieszkującego południową Hiszpanię Aphanius baeticus i północną Algierię Aphanius saourensis. Wszystkie trzy gatunki są do siebie podobne, jednak posiadają kilka charakterystycznych cech. Samiec Aphanius saourensis w przeciwieństwie do k. hiszpańskiego ma plamki na ciele, zamiast pasów, natomiast samica poza nasadą ogona nie posiada wzorów. Aphanius baeticus można zidentyfikować licząc promienie na płetwach grzbietowej i odbytowej, oraz po bardziej wydłużonym ciele i krótszym pysku. Przypuszczalnie wszystkie trzy gatunki oddzieliły się od siebie ok. 5 milionów lat temu po powstaniu Cieśniny Gibraltarskiej. 
• Został opisany w 1846 roku przez francuskiego zoologa Achille'a Valenciennes'a.
• Rodzaj Aphanius liczy 24-39 gatunków ryb min. karpieńczyka pręgowanego(Aphanius fasciatus), Aphanius mesopotamicus i wymarłego Aphanius splendens.

Bibliografia:

-https://pl.wikipedia.org/wiki/Karpie%C5%84czyk_hiszpa%C5%84ski

-https://en.wikipedia.org/wiki/Spanish_toothcarp

-http://www.iucnredlist.org/details/1846/0

-http://www.seriouslyfish.com/species/aphanius-iberus/

-http://www.fishbase.org/summary/4876

-http://www.arkive.org/spanish-toothcarp/aphanius-iberus/

-http://www.mediterranea.org/cae/divulgac/peces/fartet.htm

Orestias cuvieri - endemit Titicaca

• Królestwo: Zwierzęta
• Podtyp: Kręgowce
• Gromada: Promieniopłetwe
• Rząd: Karpieńcokształtne
• Rodzina: Karpieńcowate
• Gatunek: Orestias cuvieri

Występowanie

Ryba występowała endemicznie w jeziorze Titicaca, znajdującym się na płaskowyżu Altiplano ok. 3800 m n.p.m. Zamieszkiwał głównie strefę przybrzeżną.

Ogólny opis

Orestias cuvieri mierzył średnio 22 cm długości ciała, będąc jednym z największych przedstawicieli rodzaju Orestias. Cechami anatomicznymi nieco podobna do ryb z rodziny łososiowatych. W przeciwieństwie do pokrewnych przedstawicieli rodzaju Orestias ryba posiadała bardziej wydłużoną głowę i długą, skierowaną do góry dolną szczękę. Ciało ryby wydłużone i wygrzbiecone w okolicach grzbietu i brzucha. Łuski znajdujące się po bokach ryby duże i grube, natomiast te znajdujące się na grzbiecie były mniejsze i cienkie. Płetwa grzbietowa krótka, znajdująca się blisko ogona ryby. Brak płetwy brzusznej. Płetwa ogonowa zaokrąglona. Ciało ryby koloru szaro-oliwkowego z ciemnymi, mało wyraźnymi pasami ciągnącymi się przez boki ryby. Płetwy szarawe z czarnym, poprzecznym paskowaniem. Brzuch ryby jasny. W okresie tarła boki samca stawały się bardziej pomarańczowe. Osobniki młodociane posiadały ciemne plamy na ciele.

Dymorfizm płciowy

Wyraźny. Samce był mniejsze od samic, a w okresie tarła ich boki zyskiwały kolor pomarańczowy.

Pożywienie

Głównym źródeł pokarmu dla Orestias cuvieri był zooplankton z przewagą w diecie rozwielitki pchlicy(Daphnia pulex) i endemicznego dla jeziora widłonoga Boeckella titicaca. Mógł polować także na mniejsze ryby i larwy owadów.

Zachowanie 

Słabo poznane. Przypuszczalnie preferował przebywać w małych stadkach, blisko powierzchni wody.

Rozród

Słabo poznany.  Podczas okresu godowego samce przybierały bardziej wyrazistego, pomarańczowego koloru na bokach ciała. Samica składała od 50-400 jaj, które niebyły obarczane opieką rodzicielską. Ziarenko ikry mierzyło ok. 2,5 mm średnicy i było otoczone czarnym melanoforem, chroniącym zarodek przed działaniem promieni słonecznych.

Naturalni wrogowie

Narybek i mniejsze ryby mogły zostać upolowane przez większe ryby, nawet własnego gatunku. Dorosłe ryby miały niewielu naturalnych wrogów. Wraz z wprowadzaniem nowych gatunków ryb do jeziora, głównymi konkurentami o pożywienia stał się pstrąg tęczowy, pstrąg potokowy, troć jeziorowa i ryby z rodziny Atherinopsidae.

Długość życia 

brak danych.

Przyczyny wymarcia

Orestias cuvieri od miocenu żył w izolacji w jeziorze Titicaca. Jednak wzrost górnictwa w XX wieku na terenach Altiplano źle wpłynęło na tamtejsze środowisko. Do jezior przedostawały się zanieczyszczenia w postaci metali ciężkich np. miedzi i cynku, a także pestycydy i nawozy wykorzystywane w rolnictwie. W znacznej ilości pobierano także wodę z jeziora, co niszczyło naturalne siedliska ryb. Jednak gwoździem do trumny dla Orestias cuvieri oznaczało zarybienia jeziora Titicaca gatunkami obcych ryb, głównie pstrągiem tęczowym wprowadzony w 1942 roku i rybami z rodziny Atherinopsidae wprowadzonych w 1950 roku. Zwłaszcza Atherinopsidae szybko rozmnożyły się w jeziorze i zaczęły polować na narybek i młode Orestias cuvieri, doprowadzając w przeciągu 50 lat do wymarcia gatunku. W 1962 roku wyprawa mająca na celu odnalezienie Orestias cuvieri nie powiodła się, a gatunek od 1986 roku uznano za zagrożony wyginięciem. W roku 1994 gatunek określono jako "niewystarczające dane", przypuszczalnie wymarły.

Ciekawostki

• Przed ingerencją człowieka w jeziorze Titicaca występowało 30 gatunków rodzimych ryb, z czego 28 należało do rodzaju Orestias. Jednak obecnie z terenu jeziora wymarła Orestias cuvieri(wytępiona całkowicie) i Orestias pentlandii(występuje jeszcze w kilku jeziorach), a sum Trichomycterus rivulatus, Orestias albus i Orestias ispi są obecnie poważnie zagrożone.
• Kilka spreparowanych okazów ryb nadal znajduje się w muzeach min. w National Museum of Natural History 'Naturalis' in Leiden.
• Gatunek został opisany przez francuskiego zoologa Achille Valenciennes w 1846 roku.
• Możliwe iż niewielka populacja Orestias cuvieri nadal utrzymuje się w jeziorze.
• Obecnie do rodzaju Orestias zalicza się 45 gatunków ryb, które są endemiczne dla jezior na andyjskich wyżynach w Peru, Boliwii i Chile, min. Orestiás silustani, Orestias taquiri i Orestias chungarensis.

Bibliografia:

-https://en.wikipedia.org/wiki/Titicaca_orestias

-https://es.wikipedia.org/wiki/Orestias_cuvieri

-https://en.wikipedia.org/wiki/Orestias_(fish)

-http://www.petermaas.nl/extinct/speciesinfo/amanto.htm

-http://www.fishbase.org/summary/10459

-http://www.iucnredlist.org/details/15491/0