Miodówka czerwona - nektarożerca z Nowej Gwinei

• Królestwo: Zwierzęta
• Podtyp: Kręgowce
• Gromada: Ptaki
• Rząd: Wróblowe
• Rodzina: Miodojady
• Gatunek: Miodówka czerwona(Myzomela cruentata)

Występowanie

Zasiedla północne rejony wyspy Nowa Gwinea od północnych rejonów północnych prowincji Sorong i Manokwari, zachodnią prowincję Fak-Fak, aż po prowincję Milne Bay. Zasiedla także wyspy Yapen, Nowa Brytania i Duke of York Islands. Niektóre raporty mówią także iż może zasiedlać wyspy New Hanover Island i Nową Irlandię.

Siedlisko

Pierwotne lasy deszczowe, wysokie lasy wtórne oraz ich krawędzie. Sporadycznie odnotowywany także na eukaliptusowych sawannach, ogrodach i plantacjach. Preferuje tereny górzyste od 750 do 1600 m n.p.m., choć spotykany także poza tymi granicznymi wysokościami. 

Ogólny opis

Miodojady to nieduże, nektarożerne ptaki o długim, smukłym i lekko zakrzywionym w dół dziobie. Język długi, zakończony szczoteczką, służącą do zbierania nektaru. Ogon krótki. W przeciwieństwie do większości miodojadów niektórzy przedstawiciele rodzaju Myzomela posiadają bardziej barwne upierzenie, oraz wyraźny dymorfizm płciowy.

Miodówka czerwona mierzy 11-13 cm długości ciała i waży średnio 8 gram. Samiec posiada szkarłatne upierzenie ciała, z ciemniejszymi piórami na skrzydłach, ogonie i spodniej części ciała, choć ciemniejsze upierzenie może występować także na głowie, karku lub innych częściach ciała. Pokrywy podogonowe i podskrzydłowe koloru brązowego lub szarego. Samica koloru brązowego lub oliwkowobrązowego, jaśniejsza w okolicach brzucha i kupra oraz z rozproszonymi, czerwonymi odbarwieniami, zwłaszcza w okolicach czoła i ogona. Młodociane samce podobne do samic. Dziób i nogi miodówki koloru ciemnoszarego, tęczówka oczu brązowa.

Dymorfizm płciowy

Wyraźny. Różnica w upierzeniu(patrz wyżej). Samice osiągają także nieznacznie mniejszy rozmiar.

Populacja i zagrożenia

Gatunek notowany jako niższego ryzyka na wyginięcie. Populacja ptaka nie została oszacowana. Uważany globalnie za ptaka rzadkiego, umiarkowanie częstego i lokalnie pospolitego(w niektórych rejonach szacowane zagęszczenie to co najmniej 100 par/km²). Nie są podejmowane żadne programy ochronne w stosunku do tego gatunku.

Pożywienie

Głównie nektar kwiatowy i małe stawonogi. Odżywia się głównie na wysokich drzewach, kwiatami z drzew z rodzaju Albizia, czy Poikilospermum. Owady wyłapywane są z lotu lub wyszukiwane w mchach porastających drzewa.

Zachowanie

Ekologia gatunku słabo poznana. Przypuszczalnie jak spokrewnione gatunki, żyje samotnie lub w parach. Jest ptakiem o dziennym trybie życia, żyjącym głównie wśród koron drzew. Rzadko wydaje z siebie dźwięki, a są to zwykle piskliwe kliknięcia. Uważany za gatunek osiadły, lokalnie wędrowny lub koczowniczy.

Rozród 

Poza okresem rozrodczym który przypada na luty-kwiecień, nic nie wiadomo o zachowaniach rozrodczych tego gatunku. Spokrewnione gatunki budują otwarte, kubkowe gniazdo z materii roślinnej i pajęczyn w którym składają 2-3 jajka. Nie ma wiarygodnych informacji o tym jak przebiega inkubacja i wychowywanie piskląt przez miodówki. Jednoznacznie nie wiadomo czy młodymi opiekuje się samica, czy oboje rodziców.

Długość życia

Brak danych.

Naturalni wrogowie

Przypuszczalnie głównie ptaki drapieżne.

Podgatunki

Wyróżnia się 2 podgatunki miodówki czerwonej:

• Myzomela cruentata cruentata - zamieszkujący główną wyspę Nową Gwinee i wyspę Yapen.
• Myzomela cruentata coccinea - zamieszkujący wyspy Archipelagu Bismarckiego.

Znaczenie dla człowieka

Nie posiada szczególnego znaczenia dla człowieka. Z uwagi na to iż żywi się nektarem, zapyla kwiaty i jest zwierzęciem pożytecznym.

Systematyka i pokrewieństwo

Obecnie rodzaj Myzomela liczy 37 gatunków, zwanych miodówkami, zamieszkującymi głównie lasy deszczowe Indonezji, Papui-Nowej Gwinei, Australii i wysp Oceanu Spokojnego. Wiele taksonów gatunkowych zostało wyodrębnionych z podgatunków, a nad wieloma trwają badania, także liczba przedstawicieli może być zmienna. Wśród przedstawicieli Myzomela można wymienić miodówkę okopconą(Myzomela tristrami), miodówkę oliwkową(Myzomela pulchella) i miodówkę nowokaledońską(Myzomela caledonica).

Ekologia gatunków Myzomela jest słabo poznana. Wiele gatunków żyje wśród koron drzew, gdzie trudno przeprowadzić obserwację. Większość przedstawicieli jest notowana przez IUCN jako niższego ryzyka na wyginięcie, trzy gatunki jako bliskie zagrożenia, miodówka karmazynowa(Myzomela chermesina) klasyfikowana jest jako narażona na wyginięcie, natomiast informację o miodówce mszystej(Myzomela albigula) nie są wystarczające, aby ocenić stopień zagrożenia("DD").            

Bibliografia:

-http://pngbirds.myspecies.info/content/myzomela-cruentata
-http://www.hbw.com/species/red-myzomela-myzomela-cruentata
-https://en.wikipedia.org/wiki/Myzomela
-http://datazone.birdlife.org/quicksearch?qs=Myzomela+

Dziwogon spiżowy - bojownik fałszerz

• Królestwo: Zwierzęta
• Podtyp: Kręgowce
• Gromada: Ptaki
• Rząd: Wróblowe
• Rodzina: Dziwogony
• Gatunek: Dziwogon spiżowy(Dicrurus aeneus)

Występowanie

Zamieszkuję Azję Południową i Południowo-Wschodnią. Jego zasięg występowania rozciąga się od południowych, wschodnich i północno-wschodnich Indii, Nepalu(pogórze Himalai) przez Bhutan, Bangladesz, Birmę, Laos, Wietnam, południowe Chiny, Tajwan, Kambodżę, Tajlandię, Malezję po Sumatrę(Indonezja) i Borneo(Malezja i Indonezja). Uznany za wymarły na terenie Singapuru.

Siedlisko

Wszelkiego rodzaju środowiska leśne. Preferuje wilgotne lasy liściaste, unikając terenów podmokłych i głębi dużych lasów.

Ogólny opis

Dziwogony to monotypowa rodzina(z jednym rodzajem) niedużych ptaków. Posiadają dość dużą głowę z prostym, długim typowym dla owadożerców dziobem, zwykle w kolorze szarym, lub czarnym. Skrzydła dość długie i szerokie. Nogi krótkie, czarne, lub szare. Ogon jest cechą charakterystyczną rodziny(skąd nazwa). Jest długi i rozwidlony, u niektórych gatunków z dodatkowymi strojeniami(np. dziwogon rajski). Upierzenie ciemne(czarne, szare), często z metalicznym połyskiem.

Dziwogon spiżowy osiąga 23-24 cm długości ciała i wagę 22-30 gramów. Dziób koloru czarnego, tęczówki brązowe, natomiast nogi szarawe. Upierzenie czarne na całym ciele, silnie opalizujące kolorem niebieskim i filetowym, zwłaszcza na grzbiecie, czubku głowy i piersi. Pióra na czubku głowy, szyi i piersi są zwykle większe i szersze niż na innych częściach ciała. Ogon długi, podobnej długości do pozostałej reszty ciała, widocznie rozwidlony. U osobników młodocianych upierzenie przybiera ciemnobrązowy kolor, połysk piór jest mniej widoczny, a pióra pokryw podskrzydłowych posiadają białe końcówki.

Dymorfizm płciowy

Nie występuje. Obie płcie wyglądają podobnie.

Populacja i zagrożenia

Gatunek globalnie niezagrożony, klasyfikowany przez IUCN jako najmniejszego ryzyka na wyginięcie. Dość powszechny min. na terenie Himalajów, Ghatów Zachodnich i Bangladeszu. Populacja podgatunku zamieszkującego Tajwan(Dicrurus aeneus braunianus) została oszacowana na 10-100 tysięcy par lęgowych. Gatunek uznawany od 1960 roku na terenie Singapuru za wymarły, choć widywany na tym obszarze jeszcze do 1990 roku. Przyczyny wymarcia nie są znane, choć przypuszcza się iż mogło się do tego przyczynić niszczenie naturalnych siedlisk(wycinka i degradacja lasów). Globalnie zagrożenia dla przetrwania gatunku nie są znane.

Pożywienie

Gatunek owadożerny. Poluje głównie na muchówki, błonkoskrzydłe i motyle. Niektóre badania dowodzą także iż sporadycznie spija nektar kwiatowy.

Zachowanie

Ptak dzienny, żyjący samotnie, monogamicznymi parami, rzadziej łącząc się w większe grupy. Zwykle odznaczają się dużym terytorializmem, odpędzając osobniki swojego, jak i innych gatunków ptaków ze swojego rewiru. Dziwogony w obronie gniazda potrafią zaatakować nawet znacznie od siebie większego napastnika. Nieraz jednak mogą tworzyć stada mieszane, wraz z innymi gatunkami podczas żerowania. Podczas żerowania najczęściej siedzą na cienkiej, pojedynczej gałązce w pozycji pionowej i wypatrują owadów(podobnie jak robią to dzierzby). Wypatrzoną ofiarę łapie w locie w powietrzu, lub z ziemi i przenosi ją zwykle w swoje ulubione miejsca, gdzie zjada zdobycz. Czasami dziwogon schodzi na ziemie, gdzie poszukuje pożywienia. Wodę spijają podczas opadów, lub zebraną w liściach, wtedy także często korzystają z kąpieli. Mają dosyć szeroką gamę wydobywanych dźwięków. Typowy odgłos komunikacyjny to krótkie ćwierkanie(pi-pi-pi-pi), przedłużane zwykle podczas alarmowania(piu-pi, piu-pi). Śpiew to zwykle seria donośnych ćwierkań, lub pisków(czasami podobnych do śpiewu zeberek). Zwykle samce śpiewają jedynie w porze godowej. Jednak dziwogony znane są z tego iż często mogą naśladować inne ptaki, zwłaszcza jeżeli żyją w ich towarzystwie. Mogą sezonowo migrować, zwłaszcza w okresach zimowych z terenów górskich.

Rozród  

Okres godowy przypada zwykle od kwietnia do maja, choć w zależności od występowania może nieco odbiegać od normy np. na terenie południowo-zachodnich Indii sezon przypada zwykle w lutym, natomiast na terenach północno-wschodnich Indii w czerwcu. W owym okresie samiec znacznie częściej śpiewa, aby znaleźć partnerkę i zachęcić ją do godów. Nieduże, otwarte, na kształt filiżanki gniazdo(niewiele większe od samego ptaka) budowane jest na wysokim drzewie(zwykle na rozgałęzieniach konarów, lub gałęzi) z włókna roślinnego i pajęczyn. Samica składa od 3 do 4 jaj, oboje rodzice wysiadują i opiekują się pisklętami. Czas inkubacji trwa ok. 20 dni. W wieku ok. 30 dni pisklęta uczą się latać i opuszczają gniazdo, lecz jeszcze przez kilka tygodni są dokarmiane przez rodziców. Wiek dojrzałości płciowej nie jest znany.

Długość życia

Brak danych.

Naturalni wrogowie

Ptaki drapieżne np. sokoły, dzierzby, krukowate, a także kotowate, czy węże(zwykle te nadrzewne).

Znaczenie dla człowieka

Gatunek nie posiada szczególnego znaczenia dla człowieka.

Podgatunki

Wymienia się 3 podgatunki dziwogon spiżowego, które wyróżnia różnica w osiąganych rozmiarach(z tendencją malejącą od północnych form po południowe):

• Dicrurus aeneus aeneus - zamieszkuje Indie, południowe Chiny i Azję Południowo-Wschodnią.
• Dicrurus aeneus braunianus - występuje endemicznie na wyspie Tajwan(Chiny). Zamieszkuje tereny górskie. Jest przypuszczalnie najmniej licznym i jedynym podgatunkiem dziwogona spiżowego, którego populacja została oszacowana(10-100 tysięcy par lęgowych).
• Dicrurus aeneus malayensis - zasiedla Półwysep Malajski, wyspy Sumatrę i Borneo. Osiąga najmniejsze rozmiary.

Czasami wymienia się także podgatunek Dicrurus aeneus kwangsiensis(zasiedlający Chiny), częściej jednak traktowany jako synonim Dicrurus aeneus aeneus.  

Systematyka i pokrewieństwo

Dziwogony to monotypowa rodzina ptaków, obejmująca rodzaj Dicrurus do którego obecnie klasyfikuje się 25 gatunków. Początkowo sądzono iż do rodziny dziwogonów, należy klasyfikować jedynie jeden rodzaj Dicrurus, lecz przeprowadzone badania hybrydyzacji Southerna w latach 90 XX wieku zakwalifikowały do rodziny dziowognów jeszcze trzy podrodziny Rhipidurinae(wachlarzówki), Monarchinae(monarki) i Grallininae(graliny). W roku 2008 roku badacze(L. Christidis i W.E. Boles) podnieśli rangi wachlarzówek, monarek i gralinów do rang rodzin, przez co do rodziny dziwogonów znów klasyfikuje się jedynie jeden rodzaj. Czasami do owej rodziny klasyfikuje się także monotypowy rodzaj Chaetorhynchus(przedstawiciel: prostogonek Chaetorhynchus papuensis), choć przez większość systematyków jego umieszczenie tam(z uwagi na różnice genetyczne i morfologiczne) jest niepoprawne. Dawniej dziwogon spiżowy był klasyfikowany do monotypowego rodzaju Chaptia.

Dziwogony zamieszkują głównie wiecznie-zielone, otwarte lasy i obszary zakrzewione na terenach Azji, Afryki i Australii. Przypuszczalnie pojawiły się w epoce mioceńskiej na terenach indyjsko-malajskich. Na tereny afrykańskie dotarły ok. 15 mln lat temu, na australijskie 6 mln lat temu.

Dziwogony są ptakami dziennymi, zwykle żyjącymi samotnie, parami, rzadziej w większych grupach. Zwykle terytorialne, nie akceptujące innych ptaków(także innych gatunków)w obrębie swojego rewiru, a zwłaszcza w pobliżu gniazda. Potrafią zaatakować ptaka wielkości jastrzębia, czy sowy, a nierzadko obserwowano ataki obronne skierowane przeciwko małpą, kotą, łasicą, czy nawet ludziom(np. dziwogon komorski Dicrurus waldenii). Polują głównie na owady i drobne bezkręgowce, chwytane w powietrzu, lub zbierane z powierzchni ziemi. Czasami mogą upolować także małego kręgowca np. młodą jaszczurkę. U niektórych gatunków zaobserwowano pożywienie się także nektarem kwiatowym. Dziwogony znane są z możliwości naśladowania dźwięków. Często naśladują dźwięki wydobywane przez inne ptaki, a nawet ssaki. Najczęściej wykorzystują to do płoszenia żerujących ptaków, naśladując ich odgłos alarmowy(dzięki czemu podczas polowania nie posiadają konkurencji). Dziwogony potrafią nauczyć się ponad 50 rodzajów odgłosów, dzięki czemu potrafią wykorzystać dany odgłos do danego gatunku ptaka. Ptaki te korzystają także z tzw. kąpieli mrówkowych(zwłaszcza dziwogon długosterny Dicrurus macrocercus). Dziwogon przysiada zwykle na mrowisku, trzebiąc się i rozkładając skrzydła, daje się opleść owadom, które w obronie uwalniają kwas mrówkowy. Te tajemnicze zachowanie przypuszczalnie ochrania ptaka przez pasożytami, grzybami i drobnoustrojami, gdyż kwas mrówkowy działa toksycznie na większość z nich.

Dziwogony są ptakami słabo poznanymi. Ich populacja i czynniki zagrażające ich przetrwaniu są zwykle słabo poznane. Mimo to większość dziwogonów jest uznawana za gatunki niskiego ryzyka na wyginięcie. Dziwogon wachlarzowaty(Dicrurus menagei) i dziwogon brązowoskrzydły(Dicrurus fuscipennis) są gatunkami poważnie zagrożonymi wyginięciem, którym zagraża przede wszystkim utrata siedliska.

Ciekawostki

• W slangu na terenie Australii i Nowej Zelandii określenie "drongo", oznacza głupca, kretyna, idiotę. Nie odnosi się do jednak do dziwogonów, lecz do australijskiego konia wyścigowego o imieniu Drongo, który mimo licznych startów w zawodach, nigdy nie wygrał.
• Dziwogony są obiektem badań nad tematem teorii umysłu. Badania nad dziwogonem żałobnym(Dicrurus adsimilis) zamieszkującym Afrykę wykazały iż ponad 20% udziału w diecie ptaka, pochodzi z kleptopasożytnictwa(czyli wykradaniu pożywienia). Ptak wykorzystuje zapamiętane dźwięki alarmowe różnych zwierząt(zwłaszcza tymalii i surykatek), oraz przepłasza je od upolowanej ofiary. Może to być dowód na to iż dziwogon posiada świadomość o stanie umysłu innych zwierząt(teoria umysłu), choć większość badaczy sądzi jednak iż teoria umysłu odnosi się wyłącznie do ludzi.
• Dziwogon spiżowy został opisany naukowo po raz pierwszy w 1817 roku przez francuskiego ornitologa Louis'a Jean Pierre Vieillot.    

Bibliografia:
-https://books.google.pl/books?id=DgZCBAAAQBAJ&pg=PA152&lpg=PA152&dq=Dicrurus+aeneus+Status+and+conservation&source=bl&ots=do0ZhXf6zZ&sig=2D5xJzOQzYUaNKMFKPKXC9aqmwo&hl=pl&sa=X&ved=0ahUKEwiQ5o3v26rRAhVKchQKHUjJBWk4ChDoAQg8MAc#v=onepage&q=Dicrurus%20aeneus%20Status%20and%20conservation&f=false
-http://www.hbw.com/species/bronzed-drongo-dicrurus-aeneus
-http://www.iucnredlist.org/details/22706973/0
-https://en.wikipedia.org/wiki/Bronzed_drongo
-https://en.wikipedia.org/wiki/Drongo
-https://pl.wikipedia.org/wiki/Kleptopaso%C5%BCytnictwo
-http://news.nationalgeographic.com/news/2014/05/140501-drongo-kalahari-desert-meerkat-mimicry-science/
     

Palmożer amarantowy - podryw na biel

inne nazwy: bławatnik amarantowy

• Królestwo: Zwierzęta
• Podtyp: Kręgowce
• Gromada: Ptaki
• Rząd: Wróblowe
• Rodzina: Bławatnikowate
• Gatunek: Palmożer amarantowy(Xipholena punicea)

Występowanie

Palmożer amarantowy zamieszkuje głównie region lasów amazońskich, między innymi na terenie wschodniej Kolumbii, zachodniej i południowej Wenezueli, Gujany, Surinamu, Gujany Francuskiej, amazońskiej Brazylii(północna, zachodnia i centralna), północno-wschodniej Boliwii, północno-wschodnim Peru, a także pojedyncze obserwację odnotowano w południowo-wschodnim Ekwadorze.

Siedlisko

Ptak zasiedla tropikalne i subtropikalne lasy nizinne do 1300 m n.p.m. Wydaje się liczniejszy na terenach o piaszczystej glebie, choć gatunek bytuje głównie w koronach drzew.

Ogólny opis

Palmożer amarantowy jest niedużym bławatnikiem, osiągającym 19-20 cm długości ciała i wagę w przedziale 58-76 gramów. Posiada charakterystyczny dla swojej rodziny szeroki dziób z lekko zakrzywionym końcem, krótki ogon, masywne nogi, oraz zaokrąglone skrzydła. Tęczówki oczu koloru jasnożółtego, nogi szare, natomiast dziób zabarwienia od żółtego po szarawy. Upierzenie jest cechą rozpoznawczą płci(dymorfizm płciowy). Większość ciała samca pokryta jest połyskującymi piórami koloru od bordowo-fioletowego po amarantowy z ciemniejszym zabarwieniem głowy. Skrzydła białe, najlepiej widoczne podczas lotu. W spoczynku okryte czerwonymi barkówkami, najczęściej odsłaniając jedynie białe lotki. Samica zwykle jednolicie szara(popielata) z jaśniejszym brzuchem i kuprem. Skrzydła koloru od popielatego do czarnoszarego z białym obramowaniem lotek. Osobniki młode upierzeniem podobne do samic.

Dymorfizm płciowy

Wyraźny. Różnice w upierzeniu(patrz wyżej).

Populacja i zagrożenia

Całkowita wielkość populacji gatunku nie została oszacowana, lecz ptak najczęściej opisywany jest jako dość pospolity. Najliczniej występuje na północy Amazonii(Kolumbia, region Gujana), rzadszy na południu. Posiada szeroki zakres występowania, a trend populacji uważa się za stały, dlatego przez Czerwoną księgę gatunków zagrożonych IUCN palmożer amarantowy notowany jest jako najmniejszego ryzyka na wyginięcie. Podobnie jak innym gatunkom zamieszkującym lasy Amazonii, zagraża mu niszczenie środowiska(wylesianie).

Pożywienie

Głównie owoce palm(zwłaszcza euterp Euterpe), figowców i mlekowców(Brosimum). Przypuszczalnie dietę urozmaica w drobne bezkręgowce.

Zachowanie

Słabo zbadane. Palmożer amarantowy jest ptakiem o dziennym trybie życia, zamieszkującym głównie korony drzew. Obserwowany zazwyczaj wczesnym rankiem, lub o zmierzchu, siedząc na szczycie odsłoniętej gałęzi. Poza tym, prowadzi raczej skryty tryb życia. Samice mogą tworzyć małe grupki, lecz samce spotykane na ogół pojedynczo. Obie płcie mogą wydawać z siebie krótki dźwięk "purp". Dodatkowo samce wydobywają z siebie grzechoczący(podobny do żab) śpiew, choć śpiewają bardzo rzadko. Podczas lotu wydobywają z siebie charakterystyczny szelest. Gatunek może wędrować w poszukiwaniu nowych żerowisk(owocujących drzew).

Rozród

Słabo zbadany. Z uwagi na spotykanie osobników o młodocianym upierzeniu przez większość miesięcy, przypuszcza się iż palmożer amarantowy nie posiada jednego okresu rozrodczego(lub rozmnaża się przez cały rok). Zwykle do zachowań godowych dochodzi podczas grupowego żerowania na owocujących drzewach. Samce latając nad drzewami, ukazują białe zabarwienie skrzydeł, którym próbują zachęcić samice do godów. Samiec zwykle kopuluje z kilkoma samicami, nie pomagając w budowie gniazda, ani odchowie piskląt. Samica buduje małe, kruche gniazdo na drzewie, wysoko nad ziemią, zwykle z gałązek, splątanych sierścią, lub pnączami. Znosi w nim jedno jajo(przypuszczalnie z uwagi na to iż kruche gniazdo nie utrzymało by ciężaru większej ilości jaj i piskląt). Okres inkubacji i czas odchowu piskląt jest nieznany. Okres inkubacji u spokrewnionych gatunków trwa ok. 25-28 dni, a odchów młodych(nauka latania) 30-40 dni. Nie wiadomo ile lęgów rocznie może wyprowadzić samica, lecz rozrodczość dużych bławatników jest na ogół bardzo mała.

Długość życia

Brak danych.

Naturalni wrogowie

Głównie ptaki drapieżne(np. trębacze).

Znaczenie dla człowieka

Gatunek nie posiada szczególnego znaczenia dla człowieka. Istnieje kilka doniesień o trzymaniu tego ptaka w niewoli. Czasami odwiedza karmiki dla dzikich ptaków na obrzeżach lasów. Z uwagi na dietę złożoną miedzy innymi z owoców figowców i euterpy, może być szkodnikiem plantacji tych drzew.

Systematyka i pokrewieństwo

Rodzaj Xipholena liczy jedynie 3 gatunki bławatników min. palmożera amarantowego(Xipholena punicea), palmożera białosternego(Xipholena lamellipennis) i palmożera białoskrzydłego(Xipholena atropurpurea). Zamieszkują one amazońskie lasy. Palmożery są średniej wielkości bławatnikami, osiągającymi średnio 19-20 cm długości ciała. Charakterystyczne dla tego rodzaju jest upierzenie samców. Pióra połyskujące, koloru od bordowo-fioletowego po amarantowy u palmożera amarantowego, czarnego z domieszką bordowego u palmożera białoskrzydłego i jednolicie czarnego u palmożera białosternego. U wszystkich gatunków występuje białe, kontrastujące zabarwienie skrzydeł, a dodatkowo u palmożera białosternego biało zabarwiony jest także ogon. Samice skromnie ubarwione, zwykle szare. Ekologia gatunków słabo poznana. Ptaki bytują w koronach drzew. Palmożer białosterny jest gatunkiem najsłabiej poznanym. Zachowanie, rozród i dieta tego gatunku jest dla naukowców tajemnicą. Pozostałe palmożery żywią się owocami(figi, jagody acai), czasami także kwiatami, częściami roślin(z obserwacji palmożera białoskrzydłego), oraz sporadycznie owadami. Podczas godów nie śpiewają, lecz popisują się kontrastującym upierzeniem podczas latania. Samce nie ingerują w odchów piskląt i budowę gniazda. Posiadają bardzo małą rozrodczość. Palmożer amarantowy jest gatunkiem niezagrożonym, notowany jako mniejszego ryzyka na wyginięcie. Palmożer białosterny jest uznawany jako bliski zagrożenia, z uwagi na nieco ograniczony zakres(Amazonia brazylijska) i wycinkę lasów, choć z uwagi na rzadkie obserwację jego faktyczny stan populacji może być różny. Palmożer białoskrzydły jest poważnie zagrożony z uwagi na ograniczony zakres(wybrzeże wschodniej Brazylii), wycinanie lasów deszczowych(ponad 60% jego siedlisk zostało zniszczonych), a także w mniejszym stopniu przez kłusownictwo(wyłapywanie ptaków i sprzedaż jako zwierzę domowe). Jego populacja nadal w drastycznym stopniu maleje.

Ciekawostki

• Bławatnikowate są rodziną o jednym z największych zróżnicowań pod względem rozmiaru ciała. Najmniejszy gatunek bławatniczek(Calyptura cristata) osiąga zaledwie 7,5-8 cm długości ciała, natomiast największy strojnoczub amazoński(Cephalopterus ornatus) jest ponad 6 razy większy, osiągając 46-51 cm długości ciała. Bławatnikowate są także dosyć słabo poznaną rodziną.
• Gatunek został opisany w 1764 roku przez niemieckiego zoologa Peter'a Simon'a Pallas'a. Został opisany pod nazwą Turdus puniceus(badacz zaliczał go do drozdów).
• Palmożer amarantowy jest gatunkiem monotypowym(nie wyróżnia się podgatunków). Jego zakres nie pokrywa się z spokrewnionymi gatunkami, poza niewielkim terenem na obszarze Brazylii, gdzie występuje wraz z palmożerem białosternym(Xipholena lamellipennis).

Bibliografia:

-http://neotropical.birds.cornell.edu/portal/species/overview?p_p_spp=494956

-http://www.iucnredlist.org/details/22700894/0

-http://www.hbw.com/species/pompadour-cotinga-xipholena-punicea

-https://en.wikipedia.org/wiki/Cotinga

Bilbil białooki - władca krzewów

• Królestwo: Zwierzęta
• Podtyp: Kręgowce
• Gromada: Ptaki
• Rząd: Wróblowe
• Rodzina: Bilbile
• Gatunek: Bilbil białooki(Pycnonotus capensis)

Występowanie

Bilbil białooki zamieszkuje tereny południowej i południowo-zachodniej Republiki Południowej Afryki. Jego zakres rozciąga się wzdłuż wybrzeża od wschodnich rejonów Prowincji Przylądkowej Wschodniej przez całe wybrzeże Prowincji Przylądkowej Wschodniej, aż po południowo-wschodnie tereny Prowincji Przylądkowej Północnej. Preferuje tereny zakrzewione, formacje roślinne typu fynbos, lasy wydmowe, przybrzeżne zakrzewienia, lasy akacjowe, tereny podmiejskie, parki i ogrody. Ptak spotykany także na pustynnym ekoregionie Succulent Karoo.

Ogólny opis

Bilbil białooki jest średniej wielkości bilbilem, osiągającym 19-21 cm długości ciała i wagę 28-47 g. Posiada czarnobrązowe, matowe upierzenie z białą, dolną częścią brzucha i podbrzusza. Głowa ciemnobrązowa z ciemniejszymi bokami, wyposażona w lekko spadzisty, niewielki grzebień, dający charakterystyczny kwadratowy jej kształt. Wokół oczu występuje biały pierścień. Dziób czarny, delikatnie zakrzywiony. Oczy ciemnobrązowe. Bilbil białooki posiada charakterystyczne żółte zabarwienie pokrywy podogonowej. Ogon czarnobrązowy z białawym końcem o długości porównywalnej do długości korpusu ptaka. Nogi ptaka czarne. U osobników młodocianych upierzenie posiada oliwkowoszary kolor.

Dymorfizm płciowy

Niezauważalny. Samice są zwykle nieco mniejsze od samców.

Populacja i zagrożenia

Gatunek niezagrożony. Ptak lokalnie pospolity, mimo iż populacja nie została oszacowana ilościowo. Nie są znane poważne zagrożenia dla populacji bilbila białookiego, choć lokalnie może mu zagrażać przekształcanie środowiska naturalnego. Gatunek klasyfikowany przez IUCN jako niskiego ryzyka na wyginięcie.

Pożywienie

Głównie owoce, które stanowią ok. 90% diety ptaka. Bilbil żeruje głównie na Nylandtia scoparia, Acacia cyclops, Rhus crenata, Chrysanthemoides monilifera i Rapanea gilliana. Dietę urozmaica w nasiona, nektar kwiatowy, a także niewielkie stawonogi.

Zachowanie

Bilbil białooki jest ptakiem o dziennym trybie życia, spotykanym parami, lub w małych grupach. Żeruje wśród gałęzi krzewów i niskich drzew, rzadko schodząc na ziemię. W przeciwieństwie do niektórych gatunków bilbili(np. bilbila cienkodziobego) jest ptakiem dość żywym, łatwym do wypatrzenia. Najczęściej przesiaduje na szczytowych częściach rośliny drzewiastej, często też wtedy śpiewa. Głos bilbili jest główną cechą rozpoznawczą gatunków, a u bilbila białookiego są to podwójne(lub kilku frazowe), krótkie gwizdy "pip-pip". Prowadzi osiadły tryb życia, lokalnie może przemieszczać się w poszukiwaniu owocujących roślin.

Rozród

Bilbil białooki może rozmnażać się od sierpnia do marca, lecz szczyt okresu rozrodczego przypada od września do października/listopada(w zależności od rejonu występowania). Jest ptakiem monogamicznym, najczęściej łączącym się w stałe pary. Samiec śpiewem zachęca samice do odbycia godów. Otwarte gniazdo na kształt filiżanki, budowane jest z fragmentów roślin(traw, gałązek, korzonek na fundamencie większych gałęzi) i ukryte wśród listowia krzewu, lub niskiego drzewa. Budową zajmuje się tylko i wyłącznie samica(zwykle zajmuje to 2-10 dni), natomiast samiec patroluje teren i ostrzega przed ewentualnymi zagrożeniami. W utworzonym gnieździe samica składa od 2 do 5 różowawych, nakrapianych jaj, które samodzielnie wysiaduje przez ok. 11-13 dni. Często opuszcza gniazdo(ok. 20-40 razy dziennie), aby żerować. Średnio samica poświęca jedyne ok. 60% dnia na wysiadywanie. Po wykluciu pisklęta dokarmiają oboje rodzice. Przez pierwsze kilka dni młode karmione są głównie bezkręgowcami, lecz później owoce stanowią większy procent ich diety. Kilka dni przed nabyciem zdolności latania, młode opuszczają gniazdo, przysiadając i poruszając się na pobliskich gałęziach. Uczą się latać kilka dni po opuszczeniu gniazda, lecz nadal przez ok. 2 tygodnie są dokarmiane przez rodziców. W pełni niezależne młode stają się po ok. 50 dniach od narodzin, zaczynają wtedy także śpiewać. Brak danych na temat wieku w jakim młode uzyskują dojrzałość płciową.

Naturalni wrogowie 

Głównie węże i kotowate(np. serwal). Jaja bilbila często padają ofiarą jajożera i kukułki czarno-białej(pasożyt lęgowy).

Długość życia

Brak danych.

Znaczenie dla człowieka

Gatunek nie posiada większego znaczenia dla człowieka. Lokalnie może być uważany za szkodnika upraw.

Ciekawostki

• Bilbile są dosyć dużą rodzina ptaków, obejmującą ok. 130 gatunków. Występują na terenach Afryki i Azji, choć niektóre sporadycznie widywane w Europie. Bilbile są na ogół małe(od 13 do 30 cm), posiadają krótka szyję, długie ogony i krótkie, zaokrąglone skrzydła. Upierzenie ptaków od skromnego, kamuflującego po barwne i kontrastujące. Zwykle obie płcie ubarwione podobnie, choć istnieją gatunki o tak różnym upierzeniu samca i samicy, że początkowo płcie zostały opisane jako osobne gatunki. Bilbile są ptakami bardzo wokalnymi, także samice, choć ich śpiew nie należy do najładniejszych. Ptaki tej rodziny zwykle zamieszkują korony drzew i krzewów. Niektóre gatunki jak bilbil zbroczony i czerwonoplamy spotykane w handlu, jednak w Polsce bardzo rzadko(są także gatunkami inwazyjnymi w niektórych rejonach).   
• Gatunek podobny i często mylony z spokrewnionymi bilbilem ogrodowym(Pycnonotus barbatus) i bilbilem czerwonookim(Pycnonotus nigricans). Zwykle rozpoznawane po śpiewie, zwłaszcza młode osobniki. Na obszarach gdzie zakresy tych gatunków pokrywają się, może dojść do hybrydyzacji.

• Gatunek został po raz pierwszy opisany przez Karola Linneusza w 1766 roku. 

• Rodzaj Pycnonotus liczy 44-48 gatunków bilbilów. Do tego rodzaju zaliczamy min. bilbila łuskowanego(Pycnonotus squamatus), bilbila arabskiego(Pycnonotus xanthopygos) i bilbila złotolicego(Pycnonotus finlaysoni).

Bibliografia:

-http://www.hbw.com/species/cape-bulbul-pycnonotus-capensis

-https://en.wikipedia.org/wiki/Cape_bulbul

-https://en.wikipedia.org/wiki/Bulbul

-https://pl.wikipedia.org/wiki/Pycnonotus

-https://www.beautyofbirds.com/capebulbuls.html

-http://www.uni-bielefeld.de/biologie/animalbehaviour/krueger/publications/Ostrich_75_211_216.pdf

-http://www.biodiversityexplorer.org/birds/pycnonotidae/pycnonotus_capensis.htm

-http://www.iucnredlist.org/details/22712677/0

Remizek zmienny - mały Afrykanin. Konstruktor skomplikowanych gniazd.

• Królestwo: Zwierzęta
• Podtyp: Kręgowce
• Gromada: Ptaki
• Rząd: Wróblowe
• Rodzina: Remizy
• Gatunek: Remizek zmienny(Anthoscopus caroli)

Występowanie

Ptak zamieszkuję tereny południowej Afryki poczynając od wschodniej Kenii, przez Ugandę(poza północnymi rejonami), Rwandę, Burundi, Malawi, Tanzanię, południowo-wschodnią Demokratyczną Republikę Konga, Angolę(poza południowo-wschodnimi rejonami), Zambię, Zimbabwe, Mozambik, północną i wschodnią Botswanę, północne Namibii, po Suazi i północno-wschodnią część Republiki Południowej Afryki. Odizolowane populacje zasiedlają także południowo-centralną część Demokratycznej Republiki Konga, wraz z przyległą graniczną częścią Angoli, oraz północno-zachodnie terytoria Demokratycznej Republiki Konga, centralne Kongo i wschodnią część Gabonu. Preferuje tereny zalesione, głównie suche lasy liściaste, sawannowe, otwarte lasy wilgotne, a nawet tereny podmiejskie do 2200 m n.p.m.

Ogólny opis

Remizek zmienny jest niewielkim gatunkiem ptaka, osiągającym ok. 8-9 cm długości ciała i masę 6-7 gramów, co czyni go jednym z najmniejszych ptaków Afryki. Ogon krótki, lekko rozwidlony. Dziób i nogi ciemnoszare, natomiast skrzydła krótkie i zaokrąglone. Wierzch ciała szary, często z zielonkawym lub oliwkowym odcieniem, pokrywy skrzydłowe i ogon ciemniejsze. Część czołowa często żółtawoszara. Brzuch i kuper rdzawe, różowawe, żółtawe, lub blado cynamonowe, natomiast pierś i dolna część głowy białe, lub szarawe. Przez oko biegnie dodatkowo ciemniejszy, nieraz niewyraźny pas. Różnice kolorystyczne zwykle są cechą wyróżniającą dany podgatunek. Często mylony z innymi przedstawicielami swojego rodzaju Anthoscopus.

Dymorfizm płciowy

Nie zaznaczony. Zaobserwowano jedynie słabo zaznaczony dymorfizm wiekowy, gdyż u nieletnich osobników upierzenie może być jaśniejsze, niż u osobników dorosłych.

Populacja i zagrożenia

Gatunek lokalnie niezagrożony, odnotowywany jako niższego ryzyka na wyginięcie przez IUCN. Ptak uznawany jako w miarę pospolity, choć nie oszacowano liczebności gatunku. Na terenie Botswany, Republiki Południowej Afryki i wschodnich terenach Afryki, ptak często uznawany za rzadko spotykanego. Poważnym zagrożeniem dla gatunku jest utrata naturalnego siedliska, przez wycinanie drzewostanów. Trend populacji uznaję się za malejący.

Pożywienie

Głownie małe bezkręgowce, jak owady, ich larwy, oraz pajęczaki(np. kleszcze). Zjada także niewielkie owoce, kwiaty, nasiona i liście. Czasami zjada miąższ aloesów.

Zachowanie

Remizek zmienny jest ptakiem o dziennym trybie życia, spotykanym zwykle parami, lub w małych stadkach 3-7 osobników. Żeruję pośród gałęzi drzew i krzewów(głównie na poziomie koron drzew, choć często schodzi niżej), gdzie przeszukuje ich powierzchnie i szczeliny w poszukiwaniu bezkręgowców. Spłoszone, odlatują formując luźną grupę, na czele z dominującym osobnikiem. Nieraz stadka remizków żerują wraz z popielatkami, aksamitnikami, piecuszkami i szlarnikami. Remizki odpoczywają zwykle w swoich gniazdach(nawet do 18 ptaków w jednym), lub opuszczonych przez wikłacze. Zwykle prowadzi osiadły tryb życia, lecz w niektórych rejonach podejmuję sezonowe krótkodystansowe wędrówki w poszukiwaniu lepszych żerowisk. Samce, zwłaszcza w okresie godowym, aktywnie śpiewają, co przypomina serie, donośnych gwizdów, szorstkich i głębokich, trwających kilka sekund. Ekologia gatunku słabo poznana.

Rozród 

Okres rozrodczy remizka zmiennego przypada w porze deszczowej, od sierpnia do marca w Afryce Południowej i od listopada-grudnia do kwietnia w rejonach północnych. Gniazdo typu zamkniętego workowatego, budowane jest na gałązce drzewa, zwykle 5-10 metrów nad ziemią(choć w lasach akacjowych może być zakładane 1-3 m nad ziemią). Oboje rodzice do budowy wykorzystują włókna roślinne, bawełnę i pajęczyny. Gniazdo posiada dość skomplikowaną konstrukcję, gdyż poza głównym wejściem, posiada ono także fałszywe z nieużywaną komorą lęgową. Główne wejście do komory lęgowej, umieszczone w górnej części gniazda, jest kształtu rurkowatego, dopasowane wielkością do ptaka, zwykle z przymykanym wlotem, przy pomocy skontrowanych klap(zwykle dolnej i górnej), uszczelnionych pajęczyną. Ptak wracając do gniazda otwiera wejście i zamyka je zostając w nim. Pod właściwym wejściem, znajduje się zwodnicze, otwarte z pozorną komorą lęgową, które ma za zadanie zmylenie potencjalnego napastnika. Poza zdobywaniem pożywienia dla piskląt, rodzice są często zajęci naprawami gniazda. Samica składa od 4 do 6 jaj(rzadziej 2-8 jaj). Z uwagi na odnajdywanie większej liczby jaj, przypuszcza się iż z jednego gniazda może korzystać kilka ptaków. Okres inkubacji trwa 13-15 dni, a jajkami i pisklętami opiekują się oboje rodziców. Przypuszczalnie pisklętami mogą opiekować się także remizki niebędące ich rodzicami, najczęściej młode osobniki z poprzedniego lęgu. Zwykle po 22-24 dniach od wyklucia, młode ptaki uczą się latać i stają się samodzielne, choć nadal pozostają w pobliżu rodziców. Przypuszczalnie remizek zmienny wyprowadza kilka lęgów rocznie. Wiek dojrzałości płciowej nie jest znany.

                                                                               

Konstrukcja i sposób użytkowania gniazda remizka.  

Naturalni wrogowie

Jastrzębiowate, krukowate, dzierzby i węże.

Długość życia

Brak danych.

Znaczenie dla człowieka

Gatunek nie posiada szczególnego znaczenia dla człowieka. Z uwagi na zjadanie owadów, kleszczy i innych bezkręgowców jest uznawany za zwierzę pożyteczne. Rdzenni Afrykanie często wykorzystują gniazda remizków jako rodzaj podręcznej torebki na drobiazgi.

Ciekawostki

• Wyróżnia się obecnie 11 podgatunków remizka zmiennego. Niektóre podgatunki, jak np. Anthoscopus caroli sylviella i Anthoscopus caroli rankinei, czasami traktowane są jako osobne gatunki. Różnice w wydawanych odgłosach, oraz brak interakcji(krzyżowania się) pomiędzy poszczególnymi podgatunkami żyjącymi na tych samych terenach, może być powodem na wyodrębnienie kolejnych gatunków.
• Ptak został opisany w 1871 roku przez angielskiego zoologa Richard'a Bowdler'a Sharpe.
• Jest jednym z najmniejszych ptaków Afryki. Miano najmniejszego afrykańskiego ptaka należy przypuszczalnie do dwóch gatunków remizka bladego(Anthoscopus musculus) i remiziaka(Pholidornis rushiae), które osiągają ok. 8 cm długości ciała.

• Gniazda remizków należą do najbardziej złożonych, wśród budowanych przez przedstawicieli rodziny remizów.
• Rodzaj Anthoscopus reprezentują 6 gatunków ptaków min. remizek zmienny, remizek żółtawy(Anthoscopus parvulus), remizek sudański(Anthoscopus punctifrons), remizek żółtobrzuchy(Anthoscopus minutus), remizek złotoczelny(Anthoscopus flavifrons) i remizek blady(Anthoscopus musculus).

         

Bibliografia:

-https://en.wikipedia.org/wiki/Grey_penduline_tit

-https://pl.wikipedia.org/wiki/Anthoscopus

-https://en.wikipedia.org/wiki/Anthoscopus

-http://www.hbw.com/species/grey-penduline-tit-anthoscopus-caroli

-https://en.wikipedia.org/wiki/Penduline_tit

-http://www.biodiversityexplorer.org/birds/paridae/anthoscopus_caroli.htm

Tyranik szarogardły - nieśmiały śpiewak

• Królestwo: Zwierzęta
• Podtyp: Kręgowce
• Gromada: Ptaki
• Rząd: Wróblowe
• Rodzina: Tyrankowate
• Gatunek: Tyranik szarogardły(Myiopagis viridicata)

Występowanie

Tyranik szarogardły posiada dość szeroki, lecz niejednolity zasięg. Zamieszkuje obszary od południowego Meksyku(w tym cały Półwysep Jukatan), przez przybrzeżne obszary Gwatemali i Hondurasu, Salwador, Nikaragua, zachodnie wybrzeże Kostaryki, południowe wybrzeże Panamy(poza wschodnimi terenami granicznymi), Kolumbię(poza obszarami północno-zachodnimi i południowo-wschodnimi), zachodni Ekwador, południowo-zachodnią Gujanę, południową i północno-wschodnią Brazylię, Boliwię(poza zachodnią i południowo-zachodnią), wschodni Paragwaj, aż po północny i północno-wschodni obszar Argentyny. Preferuje suche lasy tropikalne i subtropikalne, nizinne lasy tropikalne, zwłaszcza w pobliżu strumieni i źródeł wody. Zamieszkuje także silnie zdegradowane lasy tropikalne.

Ogólny opis

Tyranik szarogardły jest niewielkim ptakiem osiągającym 12-13 cm długości ciała i wagę 12-14 gramów. Głowa koloru szarawego, lub popielatego z białym, słabo widocznym pierścieniem wokół oczów. Gardło i pierś zwykle koloru jasno szarego. Grzbiet, skrzydła i ogon koloru oliwkowo-zielonego. Brzuch tyranika jasno żółty. Dziób krótki, koloru czarnego, lub ciemnobrunatnego, podobnie jak nogi.

Dymorfizm płciowy

Brak danych.

Populacja i zagrożenia

Gatunek niezagrożony, klasyfikowany jako niższego ryzyka na wyginięcie(głównie ze względu na szeroki zasięg). Mimo to ptak spotykany dość rzadko, głównie ze względu na skryty tryb życia. Występuje na wielu obszarach chronionych i nie są znane poważne zagrożenia dla tego gatunku.

Pożywienie

Wszelkiego rodzaju owady, oraz drobnych rozmiarów jagody i owoce. Regularnie zjada także nasiona w osnówkach.

Zachowanie

Słabo poznane. Ptak prowadzi dzienny, lecz skryty tryb życia. Żeruję wysoko nad ziemią, blisko koron drzew. Spotykany pojedynczo, lub w parach. Często ich obecność zdradza jedynie śpiew, niezbyt wyraźny, lecz piskliwy i brzęczący.

Rozród

Słabo poznany. Okres rozrodczy u tych ptaków odnotowano na przełomie kwietnia-czerwca na terenie Ameryki Środkowej, października-marca na terenie Brazylii, oraz grudnia-stycznia w Argentynie. Otwarte gniazdo budowane jest wysoko nad ziemią w koronie drzewa, głównie przez samice. Samiec w tym czasie strzeże okolicy i wypatruje niebezpieczeństw, oraz konkurencji. Samica składa dwa jaja. Czas inkubacji, oraz okres odchowu młodych nie jest poznany.

Naturalni wrogowie

Brak danych. Przypuszczalnie większe ptaki drapieżne, mięsożerne ssaki, węże itp.

Długość życia

Brak danych.

Znaczenie dla człowieka 

Ptak poluje na owady, przez co jest uważany za gatunek pożyteczny. 

Ciekawostki

• Nazwa rodzajowa gatunku Myiopagis pochodzi z języka greckiego i w tłumaczeniu oznacza"pułapkę na muchy".
• Przedstawiciele rodzaju Myiopagis, podobnie jak sam tyranik szarogardły prowadzą skryty tryb życia, dlatego należą do jednych z najmniej poznanych ptaków.
• Został opisany po raz pierwszy w 1817 roku przez francuskiego ornitologa Louis'a Jean'a Pierre'a Vieillot'a.
• Znanych jest 10 podgatunków tyranika szarogardłego.
• Tyranik jamajski(Myiopagis cotta) jest blisko spokrewniony i bardzo podobny do tyranika szarogardłego. Przez niektórych naukowców oba ptaki klasyfikowane są jako jeden gatunek.
• Rodzaj Myiopagis liczy 7 gatunków tyraników min. tyranika szarogardłego, tyranika jamajskiego(Myiopagis cotta), tyranika popielatego(Myiopagis caniceps), tyranika żółtociemieniowego(Myiopagis flavivertex), tyranika ekwadorskiego(Myiopagis subplacens), tyranika jasnolicego(Myiopagis olallai) i tyranika leśnego(Myiopagis gaimardii).

Bibliografia:

-https://pl.wikipedia.org/wiki/Myiopagis

-http://www.hbw.com/species/greenish-elaenia-myiopagis-viridicata

-http://neotropical.birds.cornell.edu/portal/species/overview?p_p_spp=425801

-http://www.iucnredlist.org/details/22699248/0

Pokrzewka cypryjska - płochliwy skarb Cypru.

• Królestwo: Zwierzęta
• Podtyp: Kręgowce
• Gromada: Ptaki
• Rząd: Wróblowe
• Rodzina: Pokrzewkowate
• Gatunek: Pokrzewka cypryjska(Sylvia melanothorax)

Występowanie

Pokrzewka cypryjska zamieszkuje tereny zakrzewione, skaliste zbocza górskie i makię Cypru do 1400 m n.p.m. Rzadziej można ją spotkać na terenach leśnych(głównie lasy otwarte i iglaste) i plantacjach. Zimuje na północnym i zachodnim wąskim pasie wybrzeża Morza Czerwonego od zachodniej Jordanii(i terenów granicznych z Arabią Saudyjską) przez wschodni Egipt, wschodni Sudan po wschodnią Erytreę. Zamieszkuje w tym czasie suche koryta rzeczne, tereny zakrzewione, otwarte lasy akacjowe i doliny.

Ogólny opis

Pokrzewka cypryjska jest niedużym przedstawicielem rodzaju Sylvia, osiągającym ok. 13 cm długości ciała, 15 g wagi i 15-18 cm rozpiętości skrzydeł. U tego gatunku występuje wyraźny dymorfizm płciowy. Głowa samca koloru czarnego z charakterystyczną białą smugą("wąsem") ciągnącą się od podstawy dzioba po początek tułowia. Reszta ciała koloru szarego. Gardło, pierś i brzuch ptaka zwykle jaśniejszego koloru z charakterystycznym ciemnym łuskowaniem. Samica zwykle jednolicie szara z nieco jaśniejszą częścią brzuszną. Występuje u niej także delikatny zarys smugi na głowie o jasnoszarym kolorze. Czasami u samicy występuje delikatne czarne łuskowanie w okolicach piersi i brzucha. U obu płci występuje pomarańczowa obrączka wokół oka i beżowy dziób z czarnym zakończeniem. Ogon krótki i zaokrąglony. Osobniki młodociane podobne do samic z dziobem o jednolitym kolorze.

Dymorfizm płciowy

Wyraźny. U samic i samców występuje inne umaszczenie(patrz wyżej.).

Populacja i zagrożenia

Pokrzewka cypryjska jest klasyfikowana jako gatunek najmniejszej troski. Populacja tego ptaka szacowana jest na 70 000 - 140 000 par lęgowych(dane z 2000 roku). Jednak badacze uważają iż populacja gatunku spada z bliżej nieznanych przyczyn(przypuszczalnie w wyniku niszczenia środowiska naturalnego gatunku).

Pożywienie

Głównie małe bezkręgowce. Poza okresem lęgowym także mięsiste owoce i jagody. Rzadko schodzi na ziemie w poszukiwaniu pożywienia.

Zachowanie

Pokrzewka cypryjska jest ptakiem dziennym, żyjącym przez większość roku samotnie, lub parami. Jednak w okresie migracji mogą tworzyć stada do 20-30 osobników, łącząc się także z innymi gatunkami pokrzewek. Pokrzewka jest ptakiem płochliwym o skrytym trybie życia, zwłaszcza w okresie lęgowym. W pozostałej części roku łatwiej zaobserwować zwłaszcza samca, który najczęściej śpiewając wyszukuje najwyższej części krzewu, lub niewielkiego drzewa. Rzadko śpiewa podczas lotu. Samiec wydobywa z siebie skrzypiące dźwięki "czek" i słabnące ćwierkanie, najczęściej będąc w bardziej pionowej pozycji i ustawiając swoje skrzydła na znak litery V. Pokrzewka cypryjska jest gatunkiem częściowo migrującym. Część ptaków migruje na krótki dystans na północne i zachodnie wybrzeże Morza Czerwonego w okolicach sierpnia/września, jednak niektóre zimują na terenach lęgowych. Ptaki przylatują na miejsca lęgowe pod koniec lutego. Gatunek poznany dość ogólnikowo.

Rozród

Zachowania godowe tego gatunku można zaobserwować od marca do czerwca. Ptak tworzy pary monogamiczne. Samiec śpiewem wabi samicę w miejsca gdzie zbudował prowizoryczne gniazda. Na tej podstawie samica wybiera gniazdo i partnera, oraz dokańcza budowę wraz z samcem. Gniazdo na kształt miseczki budowane jest z łodyg traw, pajęczyn, gałązek i włosów, ukryte na niewielkim krzaku 30-120 cm nad ziemią. Samica składa 4-5 jaj, które głównie sama wysiaduje. Okres inkubacji jaj trwa ok. 13-14 dni od złożenia ostatniego jaja. Pisklętami opiekują się oboje rodziców. Po ok. 10 dniach od wyklucia młode mogą już opuścić gniazdo, lecz są nadal dokarmiane aż do osiągnięcia wieku dwóch tygodni. Przypuszczalnie wyprowadzają jedynie jeden lęg rocznie. Wiek dojrzałości płciowej jest nieznany.

Naturalni wrogowie

Głównie kotowate, łasicowate i ptaki drapieżne. Pokrzewki często padają ofiarą pasożytów lęgowych z rodziny kukułkowatych.

Długość życia

brak danych.

Znaczenie dla człowieka

Pokrzewka cypryjska jest uważana za ptaka pożytecznego, ograniczającego populację owadów. Poza tym nie posiada szczególnego znaczenia dla człowieka.

Ciekawostki

• Pokrzewka cypryjska jest podobna i często mylona z spokrewnionym gatunkiem pokrzewką czarnogardłom(Sylvia ruppeli). Pokrzewka czarnogardła nie posiada jednak na gardle, brzuchu i piersi charakterystycznego łuskowania. 
• Gatunek został opisany w 1872 roku przez angielskiego ornitologa Henry'ego Baker'a Tristram'a.
• Pokrzewki charakteryzują się dużym podobieństwem międzygatunkowym. Jedynie śpiew jest charakterystyczny dla danego gatunku i najczęściej właśnie po nim identyfikuje się pokrzewki.
• Rodzaj Sylvia liczy obecnie 28 gatunków ptaków min. pokrzewkę pustynną(Sylvia nana), pokrzewkę złowrogą(Sylvia subcaerulea) i lutniczkę wschodnią(Sylvia crassirostris).
• Do fauny Polski zalicza się 7 gatunków pokrzewek min. kapturkę(Sylvia atricapilla), gajówkę(Sylvia borin), cierniówkę(Sylvia communis), piegża(Sylvia curruca), jarzębatkę(Sylvia nisoria), pokrzewkę wąsatą(Sylvia cantillans) i pokrzewkę aksamitną(Sylvia melanocephala). Wszystkie te gatunki, poza pokrzewką aksamitną i wąsatą które zalatują do kraju są gatunkami lęgowymi.

Bibliografia:

-https://pl.wikipedia.org/wiki/Pokrzewka_cypryjska

-https://en.wikipedia.org/wiki/Cyprus_warbler

-http://www.hbw.com/species/cyprus-warbler-sylvia-melanothorax

-http://www.iucnredlist.org/details/22716963/0

-http://people.ds.cam.ac.uk/cns26/njc/Papers/Cyprus_Warblers.pdf         

Tangarka sina - niebieskawy owocożer

inne nazwy: tangara sina

• Królestwo: Zwierzęta
• Podtyp: Kręgowce
• Gromada: Ptaki
• Rząd: Wróblowe
• Rodzina: Tanagry
• Gatunek: Tangarka sina(Thraupis glaucocolpa)

Występowanie

Tangarka sina zamieszkuje północną część wybrzeża Kolumbii i północną Wenezuelę min. stan Sucre, Barinas, Apure, Guárico, Miranda,Vargas, Carabobo, Yaracuy, Falcón, północny Lara, Cojedes i Anzoátegui, oraz wyspa Margarita. Preferuje tereny zalesione, wilgotne lasy liściaste, suche tereny zakrzewione, zadrzewienia blisko strumieni, plantację, parki i silnie zdegradowane lasy.

Ogólny opis

Tangarka sina mierzy ok. 16 cm długości ciała, przy masie 31-37 gramów. Głowa i grzbiet tangarka koloru jasnoszarego. Reszta ciała koloru szaroniebieskiego z zielonkawym odcieniem. Skrzydła zwykle bardziej wyraziście ubarwione, zwłaszcza lotki, które mogą przybierać lazurowe zabarwienie. Ogon długi, koloru szaroniebieskiego. Dziób i nogi koloru szaroniebieskiego.

Dymorfizm płciowy 

Nie występuje.

Populacja i zagrożenia 

Gatunek notowany przez IUCN jako najmniejszego ryzyka na wyginięcie. Populacja tangarki sinej nie została oszacowana ilościowo, lecz notowana jest jako gatunek dość pospolity. Nieznane są potencjalne zagrożenia dla tego gatunku.

Pożywienie

Owoce(np. papaja), nektar kwiatowy i drobne owady.

Zachowanie

Ekologia gatunku słabo poznana. Spotykany zwykle samotnie, lub w parach. Rzadziej w małych grupkach 3-5 osobników. Zwykle bytuje na wysokich drzewach, gdzie wyszukuje dojrzewających owoców. Jest ptakiem hałaśliwy, ciekawskim, lecz ostrożnym. Głos tangarka przypomina pulsujące ćwierkanie.

Rozród

Słabo poznany. Ptak monogamiczny. Okres godowy odnotowano od kwietnia do sierpnia. Głębokie i otwarte gniazdo budowane jest na wysokości 3-30 metrów(wysokie drzewa i budynki) przez oboje partnerów, głównie z korzonków, mchu, trawy i paproci. Czasami zajmują niedokończone gniazda, lub gniazda innych ptaków np. cierniaków. Samica składa 1-3(zwykle 2) białoszare jaja z ciemnym nakrapianiem, które inkubowane są przez okres ok. 15 dni. Samiec i samica opiekują się młodymi przez ok. 17-18 dni.

Naturalni wrogowie

Niektóre ptaki drapieżne z rodziny jastrzębiowatych i rzędu sów. Tanagarka sina bywa ofiarą pasożytów lęgowych z rodzaju Molothrus(starzyki).

Długość życia

brak danych.

Znaczenie dla człowieka

Często występuje na terenach ludzkich osiedli. Czasami powoduje szkody na plantacjach melonowca właściwego i innych uprawianych owoców.

Ciekawostki

• Tangarka sina, jak i większość przedstawicieli rodzaju Thraupis byli niegdyś klasyfikowani do rodzaju Tangara.   
• Tangara sina została opisana w 1850 roku przez niemieckiego ornitologa Jean'a Cabanis'a.
• Rodzaj Thraupis liczy 9-10 gatunków ptaków min. tangarkę niebieską(Thraupis episcopus), tangarkę palmową(Thraupis palmarum) i andagrę modrogłową(Thraupis cyanocephala).

Bibliografia:

-https://es.wikipedia.org/wiki/Thraupis_glaucocolpa

-https://en.wikipedia.org/wiki/Glaucous_tanager

-http://neotropical.birds.cornell.edu/portal/species/overview?p_p_spp=600076

-http://www.hbw.com/species/glaucous-tanager-thraupis-glaucocolpa

-http://www.iucnredlist.org/details/full/22722531/0

Melba złotoskrzydła - mały agresor

• Królestwo: Zwierzęta
• Podtyp: Kręgowce
• Gromada: Ptaki
• Rząd: Wróblowe
• Rodzina: Astryldowate
• Gatunek: Melba złotoskrzydła(Pytilia afra)

Występowanie

Występuje w Afryce środkowej i południowej min. w Etiopii, północnej Ugandzie, zachodnim i południowo-wschodniej Kenii, południowo-wschodnim Kongo,  południowej, południowo-wschodniej i południowo-zachodniej Republice Demokratycznej Konga, wschodnim Rwanda, południowej Burundi, Tanzanii, Angoli, Zambii, Zimbabwe, Mozambiku, Malawi, północno-wschodniej Namibii, północnej i wschodniej Botswanie, oraz w prowincji Limpopo(RPA). Zamieszkuje zwykle tereny zalesione, zakrzewione, wysoko-trawiaste sawanny, oraz czasami tereny uprawne.

Ogólny opis  

Jest niewielkim ptakiem osiągającym 11 cm długość ciała. Grzbiet i pokrywy skrzydłowe ptaka są oliwkowozielone, z żółtawym odcieniem na lotkach ptaka. Brzuch białoszary, u samców oliwkowy z charakterystycznym poprzecznym prążkowaniem. Ogon koloru czerwonego. U samców występuje czerwone zabarwienie głowy od dzioba po czoło, gardło i ucho, natomiast reszta głowy jest szaroniebieska. Głowa samicy jest szarobiała. Dziób koloru czerwonego, nogi pomarańczowe. Osobniki młodociane posiadają oliwkowe zabarwienie głowy.

Dymorfizm płciowy

Wyraźny. Inne zabarwienie głowy i brzucha u obu płci(patrz wyżej.).

Populacja i zagrożenia

Jest gatunkiem nominowanym przez IUCN jako niższego ryzyka na wyginięcie. Populacja gatunku nie została oszacowana ilościowo. Ptak uważany za lokalnie rzadkiego.

Pożywienie

Głównie nasiona traw i niewielkie owady, zwłaszcza termity.

Zachowanie

Jest gatunkiem o dziennym trybie aktywności, żyjącym zwykle w małych grupach rodzinnych, bądź niewielkich stadach. Pożywienia wyszukuje na ziemi, a w razie kiedy zauważy niebezpieczeństwo, alarmuje innych członków grupy, odgłosem przypominającym "siiii". Jest ptakiem sezonowo wędrownym, zwłaszcza w okresach suszy.

Rozród

Okres godowy przypada w różnych porach w zależności od szerokości geograficznej. Kwiecień-czerwiec Tanzania, styczeń-maj, oraz sierpień w Zambii, maj-lipiec w Malawi, oraz luty-kwiecień w Zimbabwe. Samce w tym okresie stają się bardzo agresywne w stosunku do innych samców. Samce uwodzą samice swoim śpiewem, złożonym z kilku charakterystycznych ćwierknięć. Później oboje budują kuliste zamknięte gniazdo z bocznym wejściem. Samica składa ok. 4-5 jaj, które wysiadują oboje rodzice przez okres ok. 2 tygodni. Młode zwykle uzyskują samodzielność po 3-4 tygodniach.

Naturalni wrogowie

Kotowate, węże, jaszczurki itp. Pasożytem lęgowym są np. wdówki.

Długość życia

brak danych.

Znaczenie dla człowieka

Czasami trzymany w niewoli w której z powodzeniem się rozmnaża. Obecnie jednak bardzo rzadko można go nabyć.

Ciekawostki

• Ptaki tego gatunku trzyma się w przestronnej wolierze. Melbę można trzymać z innymi spokojnymi gatunkami ptaków, ani nigdy więcej niż jedną parę melb, gdyż w okresie lęgowym stają się bardzo agresywne, co może skończyć się śmiercią słabszych osobników. Ptak problematyczny z powodu zdychania, bez wyraźnego powodu.
• Został opisany w 1789 roku przez niemieckiego naturalistę Johann'a Friedrich'a Gmelin.
• Rodzaj Pytilia liczy 5 gatunków melb, wraz z melbą złotoskrzydłą. Innymi przedstawicielami są melba szara(Pytilia lineata), melba czerwonoskrzydła(Pytilia phoenicoptera), melba czerwonolica(Pytilia hypogrammica) i melba pstra(Pytilia melba).

Bibliografia:

-https://en.wikipedia.org/wiki/Orange-winged_pytilia

-https://es.wikipedia.org/wiki/Pytilia_afra

-http://www.hbw.com/species/orange-winged-pytilia-pytilia-afra

Szlarnik jasny - krótki okres inkubacji jaj

• Królestwo: Zwierzęta
• Podtyp: Kręgowce
• Gromada: Ptaki
• Rząd: Wróblowe
• Rodzina: Szlarniki
• Gatunek: Szlarnik jasny(Zosterops citrinella)

Występowanie

Zamieszkuje archipelag Małych Wysp Sundajskich min. wyspę Sumba, Savu, Timor, Ndao, Ndana, Lembata, Alor, Lucipara, Gunungapi Wetar, Romang, Damar, Teun, Kisar, Leti, Moa, Luang, Sermata, Babar, Tanimbar Island, a także małe wysepki leżące na Cieśninie Torresa. Zasiedla głównie tropikalne i subtropikalne lasy deszczowe, lasy mangrowe, a także pierwotne i wtórne lasy tropikalne. Widywany także na terenach bardziej otwartych.

Ogólny opis

Ptak mierzy przeciętnie 10-11 cm długości ciała. Upierzenie koloru jasno-oliwkowego. Pierś, gardło i kuper koloru żółtego, natomiast brzuch koloru jasnoszarego. Ogon dosyć długi, koloru oliwkowego. Oczy brązowe z charakterystyczną dla szlarników białą obwódką wokół oka. Dziób i nogi ptaka koloru ciemnoszarego. Bardzo podobny do szlarnika jasnobrzuchego, który osiąga nieco większe rozmiary(11-12 cm długości ciała).

Dymorfizm płciowy

brak.

Populacja i zagrożenia

Klasyfikowany jako gatunek najmniejszej troski. Populacja nie została oceniona ilościowo, lecz notowany jako gatunek dosyć powszechny, zwłaszcza na Małych Wysp Sundajskich. Na Wyspach w Cieśninie Torresa gatunek spotykany bardzo rzadko, przypuszczalnie w tych rejonach populacja tego gatunku uległa zmniejszeniu. Nie są znane przyczyny spadku liczebności ptaka, lecz przypuszczalnie przyczyniła się do tego utrata siedliska, gatunki inwazyjne, oraz złe warunki pogodowe(silne burze).

Pożywienie

Głównie owady i owoce. Przypuszczalnie jak inni przedstawiciele rodzaju Zosterops, może żywić się także nektarem kwiatowym i nasionami.

Zachowanie 

Jest ptakiem o dziennym trybie życia, często widywanym w grupach, lub małych stadach, zwłaszcza podczas żerowania, kąpieli, spania i odpoczynku. Wydaje z siebie ciche i delikatne ćwierkanie. Nie migruje, jedynie lokalnie podczas zachodzących zmian w środowisku. W razie zagrożenia wydaje z siebie odgłosy alarmujące innych członków stada. Bardzo rzadko schodzi z drzew na ziemie. Zachowanie gatunku słabo poznane.

Rozród

Okres godowy przypada przypuszczalnie w czerwcu(na wyspie Timor), na innych wyspach notowany w kwietniu. Mogą tworzyć pary monogamiczne, choć u spokrewnionych gatunków często tworzone są jedynie pary okresowe(na 1 miesiąc). Samce śpiewem wabią samice. Gniazdo budowane jest przez oboje partnerów, na drzewie z suchych traw, pajęczyn itp. Gniazdo otwarte, budowane na kształt miseczki, zwykle przez okres ok. 7 dni. Samica składa 2-4 bladoniebieskie jaja, a inkubacja trwa 11-12 dni(jeden z najkrótszych okresów inkubacji jaj ptaków). Pisklęta po wykluciu ważą ok. 2 gramów. Samiec, jak i samica opiekują się jajami i wyklutymi pisklętami. Po ok. 12-13 dniach opuszczają gniazdo i przebywają w jego pobliżu. Po ok. 3 tygodniach uczą się latać i stają się samodzielne. Zwykle odbywają dwa lęgi w ciągu sezonu. Dojrzałość płciową ptaki uzyskują po ok. 1 miesiącu.

Naturalni wrogowie

Ptaki drapieżne np. czubak australijski, dzierzby i dziwogonki.

Długość życia

Przypuszczalnie ok. 8 lat.

Znaczenie dla człowieka

Czasami mogą powodować straty na plantacjach drzew owocowych, lecz często traktowane jako zwierzęta pożyteczne, gdyż polują na mszyce i wiele innych szkodników. Nie potwierdzono danych na temat przetrzymywania tego gatunku w niewoli.

Ciekawostki

• Szlarniki(Zosterops) odznaczają się bardzo krótkim okresem inkubacji jaj, bo zaledwie 11-12 dni, jednym z najkrótszych u ptaków.
• Został opisany w 1850 roku przez francuskiego ornitologa Charles'a Lucien'a Bonaparte.
• Do rodzaju Zosterops zaliczanych jest 75-88 gatunków szlarników min. szlarnik nowogwinejski(Zosterops novaeguineae), szlarnik samoański(Zosterops samoensis) i szlarnik perłowy(Zosterops grayi).

Bibliografia:

-https://en.wikipedia.org/wiki/Ashy-bellied_white-eye

-http://www.hbw.com/species/ashy-bellied-white-eye-zosterops-citrinella

-http://www.iucnredlist.org/details/22714088/0

Gołoliczka krótkodzioba - bojowy maluch

• Królestwo: Zwierzęta
• Podtyp: Kręgowce
• Gromada: Ptaki
• Rząd: Wróblowe
• Rodzina: Szerokodzioby
• Gatunek: Gołoliczka krótkodzioba(Neodrepanis hypoxantha)

Występowanie

Jego występowanie zostało stwierdzone we wschodnim Madagaskarze, min. w Morojejy i Anjanaharibe-Sud Massif, a także północnym Andohahela Massif. Zasiedla zwykle mszyste i wilgotne górskie lasy wiecznie-zielone, powyżej 1200 m n.p.m.

Ogólny opis

Gołoliczka krótkodzioba jest niewielkim ptakiem, osiągającym 9-10 cm długości ciała. Ogon krótki mierzący ok. 2 cm. Waży do 8 gramów. Występuje znaczący dymorfizmy płciowy. Samiec cechuje się barwnym upierzeniem, znacznie skromniejszym u samicy. Samiec posiada nagą, opalizującą, turkusowo-zieloną skórę wokół oczu, często granatowa przy swoich granicach. Dziób o długości ok. 17 cm jest mocno zakrzywiony w dół i zielono opalizujący u nasady. Dolna szczęka koloru żółtoszarego, natomiast górna czarnego. Czubek głowy, grzbiet, ogon i skrzydła koloru czarnego z granatowym odblaskiem, natomiast gardło, pierś, brzuch, boki ciała i kuper koloru żółtego. Upierzenie samicy jest skromniejsze. Wierzchni część ciała ciemnooliwkowa, natomiast dolna szarożółta. Przez oko przechodzi jasny, żółtawy pasek. Dziób czarny, zakrzywiony, jedynie u nasady jaśniejszy. Nogi ciemnobrązowe.

Dymorfizm płciowy

Bardzo wyraźny. Odmienne ubarwienie samca i samicy(patrz wyżej).

Populacja i zagrożenia

Gatunek klasyfikowany jako narażony na wyginięcie, choć do 2000 roku klasyfikowany jako zagrożony wyginięciem. Gatunek rzadko spotykany, głównie z racji przebywania na niezamieszkałych terenach. Szacuje się jednak iż jego populacja może mieścić się w granicach 10-30 tyś. osobników. Głównym zagrożeniem dla tego gatunku jest wyrąb lasu pod pastwiska, oraz pożary niszczące drzewostan. Jak na razie nie pozyskuje się drewna z wiecznie-zielonych lasów górskich Madagaskaru, gdyż są one dosyć niedostępne, a ich karczowanie jest nieekonomiczne. Ptak nie jest hodowany w niewoli.

Pożywienie

Żywi się głównie nektarem kwiatowym, zwykle z roślin z rodziny gązewnikowatych, niecierpkowatych, imbirowatych, zaczerniowatych i marzanowatych. Urozmaica także dietę w małe bezkręgowce.

Zachowanie

Jest ptakiem o dziennym trybie życia. Żyje samotnie, lub w parach. Samce są bardzo terytorialne, zwłaszcza w okresie lęgowym. Bronią także kwiatów przed innymi osobnikami, a także innymi ptakami np. nektarnikami. Zwykle samiec wpierw skłania ciało i odgina głowę uwidaczniając żółte pióra na gardle i piersi, jeśli ten pokaz nie wystarczy, przystępuje do ataku. Postawę agresywną zaobserwowano nawet w stosunku do ludzi. Podczas lotu wydaje charakterystyczny trzepot, natomiast może wydawać także ciche piski. Do pobierania pokarmu służy mu długi i cienki język. Zwykle bytuje na niskich krzewach, blisko ziemi. W okresie zimowym(maj-lipiec), niektóre gołoliczki mogą migrować na niższe wysokości. Czasami spotykany w pobliżu stad innych ptaków. Na wolności dosyć rzadko obserwowany.

Rozród

Słabo poznany. Przypuszczalnie okres godowy przypada od listopada do stycznia. Samiec zaleca się do samicy strosząc pióra, oraz pochylając głowę i ogon. Przypuszczalnie poligamiczne. Gniazdo budowane jest przypuszczalnie przez samice, zawieszone na ok. 2,5 metrowej gałęzi drzewa. Gniazdo typu workowatego-zamkniętego, zbudowane z przeplatanych patyków i części roślin. Samiec nie uczestniczy w budowie gniazda, a jedynie patroluje terytorium. Samica znosi przypuszczalnie 2-3 jajka, które sama inkubuje. Długość inkubacji, czas odchowu młodych i dojrzałość płciowa jest nieznana.

Naturalni wrogowie

brak danych. Przypuszczalnie większe ptaki drapieżne.

Długość życia

brak danych.

Znaczenie dla człowieka

Jest zapylaczem niektórych roślin, także tych uprawnych, choć plantację na jego zakresie występowania są bardzo rzadkie. Często obiekt poszukiwań przez ornitologów-fotografów.

Ciekawostki

• Do 1933 roku uważany za podgatunek gołoliczki długodziobej(Neodrepanis coruscans).
• Naukowo opisany w 1933 roku przez duńskiego ornitologa Finn'a Salomonsen'a.
• Nazwa łacińska ptaka Neodrepanis hypoxantha, oznacza w dosłownym tłumaczeniu "nowy Drepanis(nazwa rodzajowa hawajek) o żółtym spodzie ciała".
• Rodzaj Neodrepanis reprezentowany jest jeszcze przez 1 gatunek ptaka gołoliczkę długodziobą(Neodrepanis coruscans), do której gołoliczka krótkodzioba jest dosyć podobna. 

Bibliografia:
-https://pl.wikipedia.org/wiki/Go%C5%82oliczka_kr%C3%B3tkodzioba

-https://en.wikipedia.org/wiki/Yellow-bellied_sunbird-asity

-http://www.hbw.com/species/yellow-bellied-sunbird-asity-neodrepanis-hypoxantha

-http://www.arkive.org/yellow-bellied-asity/neodrepanis-hypoxantha/

Białoczółka szarogłowa - ptak z buszu

• Królestwo: Zwierzęta
• Podtyp: Kręgowce
• Gromada: Ptaki
• Rząd: Wróblowe
• Rodzina: Buszówkowate
• Gatunek: Białoczółka szarogłowa(Aphelocephala pectoralis)

Występowanie

Występuje w północnej i środkowej części Australii Południowej, min. w okolicy miast Oodnadatta, Coober Pedy, Mt Lyndhurst i Port Augusta. Preferuje górzyste tereny otwarte, porośnięte roślinnością typu scrub(min. Chenopodium i Maireana) o kamienisty krajobrazie.

Ogólny opis

Niewielki ptak mierzący przeciętnie 9-10 cm długości ciała, przy ok. 9 gramach wagi. Przednia cześć głowy i gardło białe, natomiast czubek i boki szarobrązowe, z wyraźnym, czarnym paskiem ciągnącym się przez czoło ptaka. Pierś, grzbiet i boki ptaka koloru kasztanowego, natomiast brzuch i kuper białe. Skrzydła i ogon koloru szarobrązowego. Nogi i dziób ciemnobrązowe, czarniawe. Oczy jasnoszare.

Dymorfizm płciowy

Brak danych.

Populacja i zagrożenia

Gatunek klasyfikowany jako bliski zagrożenia, głównie ze względu na niewielki obszar występowania, oraz niszczenie naturalnego siedliska, poprzez nadmierny wypas bydła i wprowadzonych królików, które niszczą wieloletnie krzewy np. bardzo wrażliwy gatunek Maireana astrotricha. Jednak ostatni spadek populacji królików, doprowadził do zwiększenia się ilości suchej roślinności i zwiększenia zagrożenia pożarami, które niszczą znaczny obszar występowania ptaka. Obecnie ptak jest uznawany za wymarły na kilku obszarach. Dodatkowym zagrożeniem jest wzrost działalności górniczej w Australii Południowej w ostatnich latach, co w przyszłości może zniszczyć znaczny obszar na którym występuje białoczółka szarogłowa. Populacja ptaka obecnie utrzymuje się na stabilnym poziomie i szacowana jest na ok. 9 tysięcy dorosłych osobników. Teren występowania tego gatunku w Bulgunnia Station jest zaliczany do Ostoi ptaków IBA, a w przyszłości planuje się monitorować siedlisko życia białoczółki i kontrolować pożary. Gatunek lokalnie uznawany za rzadki. Nie ma potwierdzonych danych na temat przetrzymywania tego ptaka w niewoli.

Pożywienie

Głównie nasiona traw i krzewów znajdowanych na ziemi, a także drobne stawonogi.

Zachowanie

Słabo poznane. Gatunek spotykany raczej samotnie, lub w parach(rzadziej w grupach). Aktywny podczas dnia. Żeruje na ziemi, wyszukując pożywienia. Nie migruje, choć może lokalnie wędrować w okresie nasilonej suszy, przy niewystarczających zasobach żywności. Wydaje z siebie ćwierk, przypominający "słiiii".

Rozród

Słabo poznany. W okresie godowym, który przypuszczalnie przypada od sierpnia do września, ptaki wykonują pokazowe loty i śpiewają, przyciągając partnera. Gniazdo typu kulistego, z wejściem przypominającym rurę. Samica składa ok. 3-4 brązowo nakrapiane jajka. Pisklętami opiekują się oboje rodzice.

Naturalni wrogowie

Przypuszczalnie węże i warany. Obecnie mogą być także narażone na ataki ze strony kotów.

Długość życia

brak danych.

Znaczenie dla człowieka

Gatunek nie ma szczególnego znaczenia dla człowieka.

Ciekawostki

• Jest dosyć słabo poznanym gatunkiem.
• Został opisany w 1871 roku przez angielskiego ornitologa John'a Gould'a.
• Bulgunnia Station(obszar na południowy-zachód od Coober Pedy) jest ważnym obszarem na którym występuje duża populacja białoczółki szarogłowej. Został on zakwalifikowany do Ostoi ptaków IBA.
• W przeciwieństwie do innych przedstawicieli rodziny buszówkowatych, białoczółki są w dużej mierze roślinożerne(zjadają głównie nasiona).
• Do rodzaju Aphelocephala poza białoczółką szarogłową, zalicza się jeszcze 2 gatunki ptaków min. białoczółkę brązową(Aphelocephala leucopsis) i białoczółkę obrożną(Aphelocephala nigricincta).

Bibliografia:

-http://www.hbw.com/species/chestnut-breasted-whiteface-aphelocephala-pectoralis

-https://en.wikipedia.org/wiki/Chestnut-breasted_whiteface

Zaroślak wąsaty - górski wąsacz

• Królestwo: Zwierzęta
• Podtyp: Kręgowce
• Gromada: Ptaki
• Rząd: Wróblowe
• Rodzina: Trznadlowate
• Gatunek: Zaroślak wąsaty(Atlapetes albofrenatus)

Występowanie

Zamieszkuje górskie lasy tropikalne i mgliste w Andach na terenie północnej i środkowej Kolumbii i zachodniej Wenezueli. Spotykany na wysokościach od 1500 do 2500 metrów n.p.m.

Ogólny opis

Ptak mierzy przeciętnie 17 cm długości ciała, przy wadze ok. 30 g. Grzbiet ptaka ciemnooliwkowy, natomiast pierś i brzuch jasno-oliwkowe. Górna część głowy, wraz z karkiem czerwona, podbródek biały, wraz z białą linią ciągnącą się od dzioba po kark. Reszta głowy czarna. Spodnia część skrzydła jasno-oliwkowa. Wierzchnia część skrzydeł czarno-oliwkowa, podobnie jak ogon. Dziób czarny, a nogi ciemnoczerwone.

Dymorfizm płciowy

Brak danych. Przypuszczalnie brak, jak u większości spokrewnionych zaroślaków.

Populacja i zagrożenia

Zaroślak wąsaty jest klasyfikowany jako gatunek najmniejszej troski. Nie oceniono ilościowo stanu populacji tego gatunku, lecz wydaje się ona dosyć duża i stabilna. Nie jest trzymany w niewoli.

Pożywienie

Owoce, nasiona i bezkręgowce.

Zachowanie

Ptak ten jest rzadko obserwowany, dlatego większość informacji z jego życia jest tajemnicą. Jest gatunkiem częściowo nadrzewnym, często szukającym pożywienia w runie leśnym, lecz także skubiącym owoce prosto z krzewów i drzew.. Żyje w niewielkich grupach(przypuszczalnie rodzinnych), lub parach. Jest ptakiem aktywnym za dnia. Zwykle przesiaduje na drzewach 10 metrów nad ziemią. Nie podejmuje wędrówek. Śpiew ptaka jest szybki, przypominający tzet, tzet, twist, twist, tsu tsu... przypuszczalnie wykonywany podczas zalotów. Odnotowano również wysokie iiiiisp, wykonywane trzykrotnie pod rząd.

Rozród

brak danych. Nie odnaleziono(lub nie zbadano) gniazd, a ni zachowań rozrodczych tych ptaków. Przypuszczalnie jak u spokrewnionych gatunków, łączą się w pary i budują głębokie gniazdo w kształcie misy na drzewie. Składają 2-3 jajka, z których po ok. 15 dniach wykluwają się pisklaki, które po 4 tygodniach uzyskują samodzielność. Okres godowy przypuszczalnie wypada w maju-czerwcu.

Naturalni wrogowie

koty, węże, łasicowate i ptaki drapieżne.

Długość życia

brak danych.

Znaczenie dla człowieka

Nie posiada szczególnego znaczenia dla człowieka.

Ciekawostki

• Wyróżnia się dwa podgatunki zaroślaka wąsatego Atlapetes albofrenatus albofrenatus(z Kulimbii) i Atlapetes albofrenatus meridae(z Wenezueli). Podgatunek wenezuelski posiada żółtawe podgardle. Podgatunki mogą się ze sobą krzyżować na granicach swoich występowań.
• Został opisany w 1840 roku przez francuskiego ornitologa Auguste'a Boissonneau'a.
• Czasami można potkać się z nazwą synonimiczną Tanagra albofrenatus.
• Rodzaj Atlapetes liczy 28-29 gatunków zaroślaków min. zaroślaka ciemnego(Atlapetes schistaceus), zaroślaka kolumbijskiego(Atlapetes blancae) i zaroślaka żółtobrzuchego(Atlapetes pileatus).

Bibliografia:

-https://es.wikipedia.org/wiki/Atlapetes_albofrenatus

-http://www.iucnredlist.org/details/22721455/0

-http://neotropical.birds.cornell.edu/portal/species/overview?p_p_spp=641836

Tangarka kropkowana - kolorowy, nakrapiany ptak

• Królestwo: Zwierzęta
• Podtyp: Kręgowce
• Gromada: Ptaki
• Rząd: Wróblowe
• Rodzina: Tanagry
• Gatunek: Tangarka kropkowana(Tangara guttata)

Występowanie

Zamieszkuje subtropikalne, wilgotne lasy górskie i wtórne, z reguły z niezbyt wysokimi drzewami i gęstym podszytem na terenie Kostaryki, Panamy, Kolumbii, Wenezueli, zachodniej Gujany, Surinamu, Trynidadu i Tobago, północnej Brazylii, a także przypuszczalnie na terytorium Gujany Francuskiej. Widywana na wysokościach od 300 do 1400 m n.p.m.

Ogólny opis

Niewielki ptak dorastający do ok. 13 cm długości, przy wadze ok. 20 gramów. Upierzenie zwykle jasnozielone z czarnym cętkowaniem. Kuper, boki i grzbiet ptaka jest jasnozielony, natomiast skrzydła i ogon niebieskozielone. Od krawędzi oka do dzioba ciągnie się czarna linia z przyległym żółtym zabarwieniem. Brzuch, pierś i gardło ptaka białe z najintensywniejszym czarnym cętkowaniem. Dziób i nogi szare.

Dymorfizm płciowy

Słabo zaznaczony. Samice posiada bardziej rozległe czarne cętkowanie na dolnej części klatki piersiowej, oraz mniej intensywne zielone ubarwienie(informacja niepewna).

Populacja i zagrożenia

Nie podejmowano prób w celu oceny populacji tego gatunku, choć tangarka kropkowana oceniana jest jako lokalnie częsta i klasyfikowana jako najmniejszej troski.

Pożywienie

Głównie owoce i nasiona, zwłaszcza z rodziny berberysowatych. Urozmaica swoją dietę w niewielkie owady i pająki.

Zachowanie

Tangarka kropkowana jest ptakiem o dziennym trybie życia, żyjącym w małych grupach, bądź parach. Posiada żywy i spokojny charakter, tolerując w swojej obecności ptaki swojego, jak i innych gatunków. Często żeruje w obecności tangarki rudogłowej i błękitniczków. Ich śpiew przypomina słaby, metaliczny TSIP. Czasami widywany w okolicach zabudowań, korzystając z pozostawionego pożywienia dla dzikich ptaków.

Rozród

Okres godowy przypada zwykle na początku pory deszczowej, kiedy pożywienia jest pod dostatkiem. Para ptaków zwykle buduje gniazdo na niskim drzewie 3-8 metrów nad ziemią. Gniazdo budowano jest na kształt misy z liści i patyków. Samica zwykle znosi 2 kremowe i brązowo nakrapiane jajka. Inkubacja trwa 13 dni. Samiec i samica opiekują się pisklętami, a po 15 dniach uzyskują zdolność lotu. Czasami rodzicom w odchowie piskląt, towarzyszą ptaki z poprzedniego miotu. Nie wiadomo kiedy ptaki uzyskują samodzielność i ile razy rozmnażają się do roku.

Naturalni wrogowie

Przypuszczalnie kotowate, łasicowate, ptaki drapieżne i węże.

Długość życia

brak danych. Przypuszczalnie ok. 7 lat.

Znaczenie dla człowieka

Czasami zwabiany w okolice zabudowań ludzkich w celu dokarmienia. Nie stwierdzono jego przetrzymywania w niewoli.

Ciekawostki

• Bardzo podobny do tangarka plamistego(Tangara punctata), który występuje bardziej na południe. Niegdyś ich odrębność jako gatunki była kwestią sporną.
• Został opisany w 1850 roku przez niemieckiego ornitologa Jean'a Cabanis'a.
• Rodzaj Tangara czasami uznawany jest za takson polifiletyczny, czyli przedstawiciele nie pochodzą od wspólnego przodka, lub nie są ze sobą spokrewnione.
• Wyróżnia się dwa podgatunki tangarka kropkowanego(Tangara guttata guttata i Tangara guttata trinitatis).
• Rodzaj Tangara liczy 49-51 gatunków ptaków min. tangarke wspaniałą(Tangara fastuosa), tangarke ozdobną(Tangara preciosa) i tangarke złotouchą(Tangara chrysotis).

Bibliografia:

-https://es.wikipedia.org/wiki/Tangara_guttata

-https://en.wikipedia.org/wiki/Speckled_tanager

-http://neotropical.birds.cornell.edu/portal/species/overview?p_p_spp=609036

-http://www.iucnredlist.org/details/22722869/0

-http://www.hbw.com/species/speckled-tanager-tangara-guttata

Reliktowiec mały - najmniejszy, a najdłużej opierający się

• Królestwo: Zwierzęta
• Podtyp: Kręgowce
• Gromada: Ptaki
• Rząd: Wróblowe
• Rodzina: Reliktowce
• Gatunek: Reliktowiec mały(Moho braccatus)

Występowanie

Zamieszkiwał endemicznie subtropikalne lasy porastające wyspę Kauaʻi(Hawaje). Niewykluczone jednak iż w przeszłości mógł zamieszkiwać inne pobliskie wyspy.

Ogólny opis

Reliktowiec mały był najmniejszy z reliktowców, osiągając ok. 20 cm długości ciała. Upierzenie ptaka czarne, lub czarnobrązowe. Głowa zwykle jaśniejsza z białymi, niewyraźnymi pasami ciągnącymi się przez podgardle ptaka. Ogon był długi(9-10 cm), czarny z środkowymi piórami dłuższymi od reszty. 10 centymetrowe, czarne skrzydła posiadały białe zabarwienie w górnym kącie. Spód ciała jaśniejszy, szarawy. Uda u dorosłego osobnika żółte, podobnie jak tęczówki oka. Szarawy dziób, podobnie jak u innych reliktowców, lekko zakrzywiony w dół, ostry, przystosowany do spożywania nektaru kwiatowego. Nogi był czarne. Osobniki niedojrzałe nie posiadały żółtego zabarwienia ud, oraz białego zabarwienia na skrzydłach. Tęczówki były u młodocianych osobników szarawe, a skóra u podstawy dzioba luźna, przebarwiająca się na żółto.

Dymorfizm płciowy

Słabo zaznaczony. Białe pasy na podgardle zwykle bardziej wyraźne u samca.

Pożywienie

Głównie nektar kwiatowy, zwłaszcza z roślin z rodzaju Lobelia, drzewa Metrosideros polymorpha i Cheirodendron platyphyllum. Dietę urozmaicała w małe bezkręgowce i owoce.

Zachowanie

Niewiele wiadomo o tym wymarłym ptaku. Samiec, jak i samica umiały śpiewać, a ich głos przypominał nieco dźwięk fletu. Widywany samotnie, lub w parach. Zwykle agresywny w stosunku do innych osobników swojego, jak i osobnego gatunku, broniąc ulubionego żerowiska.

Rozród

Odnaleziono jedne gniazdo tego ptaka z pisklętami na początku czerwca, także okres godowy szacowany jest na marzec-kwiecień. Gniazdo znajdowało się w dziupli drzewa Metrosideros polymorpha 13 metrów nad ziemią. W gnieździe znajdowały się dwa pisklęta, którymi opiekowały się oboje rodziców. Przypuszczalnie był monogamiczny.

Naturalni wrogowie

Przypuszczalnie ptaki drapieżne, jak myszołów hawajski(Buteo solitarius).

Długość życia

brak danych.

Przyczyny wymarcia

Jeszcze w 1890 roku ptak był uważany za pospolitego. Na początku XX wieku jego populacja zaczęła drastycznie spadać, głównie ze względu na niszczenie siedliska pod uprawy, oraz wprowadzenie gatunków obcych. W szczególności komarów, które przenosił obce dla tego ekosystemu choroby, w wyniku czego ptaki zniknęły z obszarów nizinnych. W 1940 roku uważany za ptaka wymarłego, aż do ponownego odkrycia w 1950 roku, następnie pod koniec roku 1950 ponownie zakwalifikowany jako wymarły, lecz w 1970 roku odkryto małą populację w Alakai Wilderness Preserve. W 1970 roku ptak ten widywany był już tylko w Alakai Wilderness Preserve(bagiennym lesie), gdzie jednak w wyniku braku odpowiednich miejsc lęgowych(starych drzew z dziuplami, wysoko nad ziemią) zaczął wymierać. W 1968/73 roku jego populacja szacowana była na 36 ptaków. W 1981 roku zaobserwowano jedynie jedną parę ptaków. Niestety w roku 1982 potężny huragan Iwa nawiedził wyspę, doprowadzając przypuszczalnie do śmierci samicy(oraz zniszczenia wielu potencjalnych miejsc lęgowych dla reliktowca). W 1985 roku badacze nie odnaleźli samca, jednak jeszcze w 1987 roku słyszano śpiew reliktowca małego. W 1989 roku badacze nie odnaleźli już żadnego osobnika. Za wymarły uznany od 1987 roku.

Ciekawostki

• Cała rodzina reliktowców, występujących na Hawajach jest obecnie uważana za wymarłą. Reliktowiec duży(Moho bishopi) wymarł w 1904 roku-występował na wyspie Molokai i Maui, reliktowiec górski(Moho nobilis) wymarł 1934 roku-występował na wyspie Hawaii, reliktowiec leśny(Moho apicalis) wymarł w roku 1837-występował na wyspie O‘ahu, a czarnouch(Chaetoptila angustipluma) wymarł w 1859 roku-występował na Hawaii.
• Niegdyś klasyfikowane do rodziny miodojadów, ze względu na zewnętrzne podobieństwo i podobną rolę w ekosystemie. Jednak w 2008 roku badania DNA na okazach muzealnych, wykazały iż reliktowce nie są spokrewnione z miodojadami i przeklasyfikowano je do innej rodziny Mohoidae(reliktowce). Obecnie najbliższymi krewnymi reliktowców są jemiołuszki i palmowiec(Dulus dominicus), oraz są blisko genetycznie z jedwabniczkami.
• Na Hawajach ptaki żywiące się nektarem, zastąpiły owady, dzięki czemu stały się głównymi zapylaczami. Utrata większości tego endemicznego ptactwa doprowadziła do nieodwracalnych zmian w ekosystemie wysp.
• Na archipelagu Hawaje występowały także inne endemiczne ptaki żywiące się nektarem, hawajki reprezentujące podrodzinę łuskaczy z 34 endemicznymi ptakami. 11 jest uważanych za wymarłe, 10 za krytycznie zagrożone, 6 za zagrożone, 5 za narażonych, a 2 za gatunku najmniejszej troski.
• Zachowało się kilka wypchanych ptaków znajdujących się w muzeach. 
• W języku hawajskim zwany Kauaʻi ʻŌʻō lub ʻOʻoʻaʻa.

Bibliografia:

-https://en.wikipedia.org/wiki/Kaua%CA%BBi_%CA%BB%C5%8D%CA%BB%C5%8D

-https://pl.wikipedia.org/wiki/Reliktowiec_ma%C5%82y

-http://www.arkive.org/kauai-oo/moho-braccatus/video-00.html

-http://www.petermaas.nl/extinct/speciesinfo/kauai-oo.htm

-http://www.avibirds.com/html/extinct/Kauai_Oo.html#.V0cgijWLSUk

Amarantka szara - astryld z Afryki. Ognistoszary ptaszek.

• Królestwo: Zwierzęta
• Podtyp: Kręgowce
• Gromada: Ptaki
• Rząd: Wróblowe
• Rodzina: Astryldowate
• Gatunek: Amarantka szara(Lagonosticta nitidula)

Występowanie

Zamieszkuje zwykle brzegi rzek i tereny zalewowe, porośnięte gęsto trzcinami, krzewami i papirusem w Afryce Południowej na terenie Angoli, Zambii, północno-wschodniej Namibii, północnej Botswany, zachodniej Tanzanii, północnych granic Zimbabwe i południowo-wschodniej i środkowej Demokratycznej Republiki Konga.

Ogólny opis

Amarantka szara jest niewielkim ptakiem, osiągającym 10 cm długości ciała, przy wadze 9-11 gramów. Upierzenie ptaka jest ciemnobrunatne z szkarłatnym zabarwieniem na głowie i piersi. Na piersi ptaka występuje także białe, drobne kropkowanie. Spód ciała jest jaśniejszy, brunatnoszary. Dziób koloru biało-czerwonego, a nogi szare. U osobników młodocianych brak szkarłatnego zabarwienia.

Dymorfizm płciowy

Niewyraźny. Samica posiada mniejsze ilości szkarłatnego zabarwienia na upierzeniu.

Populacja i zagrożenia

Nie przeprowadzono badań mogących ocenić populację tego ptaka, lecz ocenia się go jako lokalnie częstego. Klasyfikowany jako gatunek najmniejszej troski. Rozmnażany w niewoli(rzadko).

Pożywienie

Głównie nasiona traw zbieranych z ziemi. Zjada również niewielkie owoce i zielone części roślin. Urozmaicają swoją dietę w niewielkie owady np. mrówki i termity.

Zachowanie

Jest ptakiem dziennym, żyjącym głównie w parach. Gatunek rzadko obserwowany w naturalnym środowisku. Pożywienia szuka zwykle na ziemi. Jest ptakiem dosyć śmiałym, nielękającym się przebywać i żerować w pobliżu ludzi i zwierząt gospodarskich. Prowadzi osiadły tryb życia, lokalne wędrówki mogą być przyczyną niedoboru pożywienia.

Rozród

Nie ma jednoznacznie określonego okresu lęgowego, który jest zazwyczaj różny w zależności od występowania(zwykle od października do kwietnia). Odnotowano także pary ptaków na tym samym obszarze, przystępujące do lęgów w dwóch osobnych okresach. Gniazdo budowane jest zwykle na gałązkach, lub łodygach trzcin(lub innych odpowiednich roślin), nisko nad ziemią. Gniazdo plecione jest z suchej trawy, korzonków i włókna roślinnego na kształt kulisty o bocznym wejściu. Wnętrze wyścielają puchem. Samica składa od 3 do 5 jaj, którymi opiekują się oboje rodzice. Po 13-14 dniach zwykle wykluwają się pisklęta. Pisklęta ciemne i porośnięte białym puchem. W kącikach ich dziobów znajdują się białe wyrostki, odbijające światło, co ułatwia lokalizację pisklęcia przez rodzica w ciemnym gnieździe. Po ok. 18-19 dniach młode opuszczają gniazdo, a przez kolejne 14 dni są dokarmiane przez rodziców. Okres dojrzałości płciowej jest niezbadany.

Naturalni wrogowie

Głównie ze względu na nisko zlokalizowane gniazdo, jaj i pisklęta mogą padać ofiarami węży(jajożera) i gryzoni(myszy). Osobniki dorosłe padają ofiarą dzikich kotów np. serwala.

Długość życia

brak danych.

Znaczenie dla człowieka

Hodowane w niewoli, obecnie bardzo rzadko. Niegdyś bardziej popularne.

Ciekawostki 

• Został opisany przez niemieckiego zoologa Gustav'a Hartlaub'a w 1886 roku.
• Po raz pierwszy do Europy trafił przypuszczalnie w roku 1960.
• Rzadko jest obiektem badań, co świadczy niska wiedza o tym gatunku.
• Lubi przebywać w wolierze gęsto obsadzonej trzciniastą roślinnością.
• Bardzo rzadko hodowany w niewoli. Spadek popularności amarantek wiąże się ze wzrostem popularności innych astryldowatych, np zeberek(Taeniopygia guttata), które są bardziej odporne na błędy hodowców i łatwo się mnożą(choć u amarantek nie odnotowano trudności w doprowadzaniem do lęgów w niewoli).
• Jest spokrewniona z innymi przedstawicielami rodzaju Lagonosticta liczącego 11 gatunków min. z amarantką czadyjską(Lagonosticta umbrinodorsalis), amarantką czerwonodziobą(Lagonosticta senegala) i amarantką skromną(Lagonosticta rhodopareia).

Bibliografia:

-https://en.wikipedia.org/wiki/Brown_firefinch

-https://de.wikipedia.org/wiki/Braunb%C3%BCrzelamarant

-http://www.hbw.com/species/brown-firefinch-lagonosticta-nitidula

-http://www.iucnredlist.org/details/22719434/0