Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Kotowate. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Kotowate. Pokaż wszystkie posty

środa, 15 stycznia 2014

Jaguar - wielki kot Ameryk

inne nazwy: jaguar amerykański
  • Królestwo: Zwierzęta
  • Podtyp: Kręgowce
  • Gromada: Ssaki
  • Rząd: Drapieżne
  • Rodzina: Kotowate
  • Gatunek: Jaguar(Panthera onca)

Występowanie

Jaguar zamieszkuje obie Ameryki, od Arizony i Nowego Meksyku na północnej części jego zasięgu po Brazylię i północną Argentynę. Jednak mimo szerokiego występowania, jaguar został wytępiony z niektórych rejonów min. wymarł w Urugwaju i Salwador, a znaczne terytoria Meksyku, Stanów Zjednoczonych, Brazylii, Hondurasu, Nikaragua, Kolumbii i Boliwii, cechują się duża dysproporcją występowania jaguara. Najwięcej jaguarów za siedlisko życia wybiera gęste lasy liściaste i deszczowe, choć spotykany jest także na terenach bagnistych, sezonowo zalewanych, otwartych lasach liściastych, terenach trawiastych w Meksyku i USA, pampasach w Argentynie, niegdyś zamieszkiwał także lasy dębowe USA. Na swoje siedlisko często wybiera tereny w sąsiedztwie zbiorników wodnych, dlatego często spotykany w lasach podmokłych, bagnach i zaroślach w pobliżu rzek. Unika lasów górskich powyżej 2700 metrów n.p.m. np. w Andach i wzgórzach centralnego Meksyku. Niegdyś zasięg jaguarów sięgał o wiele dalej na północ w Ameryce Północnej po stan Missouri.

Ogólny opis 

Jaguar to duży przedstawiciel rodziny kotowatych. Największy kot obu Ameryk oraz największy ssak mięsożerny Ameryki Południowej. Może osiągać 75 cm wysokości w kłębie oraz 1,2-1,9 metrów długości ciała przy wadze do 160 kg(lecz zwykle 60-100 kg). Ogon mierzy przeciętnie 40-70 cm. U jaguara widoczna jest zmienność w ubarwieniu i wielkości w zależności od zamieszkiwanego terenu(badania wskazują że im bardziej na południe, tym jaguary są większe i ciemniej ubarwione). Futro lamparta jest zwykle żółtobrązowe w czarne cętki i rozety, choć nierzadko zdarzają się osobniki o czerwonobrązowym futrze, lub całkowicie czarnym. Cętki zwykle występują w okolicach głowy, brzucha i łap, na grzbiecie i po bokach zaś występują rozetki. Dolna część brzucha jest zwykle biała. Głowa jaguara jest szeroka i masywna, z silnymi szczękami, których ścisk jet najsilniejszy wśród ssaków zaraz po hienie cętkowanej(910 kg). Kończyny są krótkie i przysadziste, przystosowane do leśnego środowiska życia. Jaguar na pierwszy rzut oka, przypomina afrykańskiego lamparta. U jaguarów występuje zjawisko melanizmu i albinizmu.

Dymorfizm płciowy   

Samce są zwykle o 10-20% większe od samic.

Populacja i zagrożenia 

Jaguar jest klasyfikowany jako gatunek o podwyższonym ryzyku na wyginięcie. Głównym zagrożeniem dla jaguara jest fragmentacja jego środowiska życia, głównie z tego powodu wymarł z wielu rejonów dawnego występowania. Obecnie jaguar zamieszkuje ok. 46 % swojego historycznego zasięgu. Poważnym zagrożeniem jest także kłusownictwo. Polowania na jaguara były popularne, aż do lat 70(XX wieku), kiedy kampanie mające na celu ochronę zwierząt, doprowadziły do zakazu handlu jaguarami i częściami ich ciał. Nadal jednak na czarnym rynku można nabyć futro z jaguara, ich łapy oraz zęby. Jaguar jest także tępiony przez farmerów, gdyż znane są doniesienia o ataku tego kota na bydło domowe. W wielu krajach, gdzie jaguary występują utworzono parki narodowe oraz rezerwaty.

Pożywienie 

Mięsożerca. Poluje przede wszystkim na duże zwierzęta roślinożerne min. jelenie, tapiry i pekari, lecz poluje także na żółwie(także morskie), kajmany, duże i małe ptaki, węże(np. anakonda), kapibary, ryby, płazy, gryzonie, leniwce, małpy, pancerniki, lisy, psy i paki. Na wolności odnotowano zjadanie korzeni malpigowca Banisteriopsis caapi, które działają halucynogennie i odurzająco. Jaguary czasami polują na bydło domowe i konie.

Zachowanie

Jaguar prowadzi samotniczy tryb życia. Najczęściej aktywny po zmroku, kiedy wyrusza na łowy. Jaguary są zwierzętami terytorialnymi. Terytorium samicy najczęściej mierzy 25-40 km*2 i czasami nakłada się z terytoriami innych samic. Obszar łowiecki samców jest niemal dwa razy większy i zależny od częstości występowania potencjalnych ofiar, często także pokrywa się z terytoriami kilku samic. Jaguary oznaczają swoje terytoria moczem oraz pazurami, często także wydają z siebie głośne odgłosy, chrząkania i pomruki. Na polowania wyrusza zwykle po zmroku. Zazwyczaj poluje z zasadzki, rzadko ściga swoją ofiarę. Zwykle ukryty w gąszczu rzuca się na zwierzynę, łapiąc ją silnymi łapami, przegryzając jej kark, lub dusząc ją. Często także przegryza czaszkę swoimi kłami, uszkadzając śmiertelnie mózg. Polując na dorosłe kajmany rzuca się na ich grzbiet i rozrywa kręgi szyjne, unieruchamiając go. Jaguar jest znanym amatorem żółwi słodkowodnych i słonowodnych. Najczęściej roztrzaskuje ich skorupę jednym machnięciem łapą oraz wyciąga wnętrzności. W przypadku dużych żółwi np. słonowodnych gnieżdżących się na plaży, atakuje ich głowę, najczęściej odgryzając ją. W przypadku koni istnieją doniesienia o wskakiwaniu jaguara na grzbiet konia oraz przytrzymywaniu jedną łapą jego pyska, a drugą karku, powodując skręcenie go. Mówi się także iż jaguary wyrobiły sobie technikę polowania na konie uwięzione parami, zabija on jednego konia oraz zawleka, wraz z żywym do dogodnego miejsca, gdzie później zabija drugiego. Jaguary bardzo rzadko jedzą na miejscu zabicia zwierzyny, najczęściej przenoszą ją w zaciszne miejsce, gdzie mogą zjeść w spokoju. Czasami ukrywają kawałki mięsa, lub całą zwierzynę na drzewach. Często podczas podtopień zanosi upolowane zwierzę(nawet wielkości krowy), na drzewo. Po udanym polowaniu zwykle odpoczywa w zacisznym miejscu, jaskini lub gęstwinie. Często także pływa, zwłaszcza w upalne dni. Często obserwuje się bawiące się dorosłe jaguary w wodzie. Jaguary są niezwykle trudne z obserwacji, gdyż zwykle unikają ludzi oraz prowadzą dosyć skryty tryb życia. Czasami przemieszczają się w obrębie swojego terytorium, głównie w celu znalezienia odpowiedniejszego żerowiska. Bardzo rzadko, w przeciwieństwie do innych dużych katów, atakuje człowieka.

Rozród

Zdolność rozrodcza u jaguarów przypada przez cały rok, zwłaszcza przy obfitości pokarmu. Ruja samicy trwa przeciętnie 6-17 dni, podczas której samica oznacza moczem swoją gotowość do kopulacji oraz wydaje z siebie głośne odgłosy, przyciągające samców. Czasami samica przyciąga dwoje potencjalnych zalotników, co kończy się utarczką i zwycięstwem silniejszego. Samica kopuluje zwykle z jednym, dominującym samcem(choć czasami dopuszcza drugiego partnera), po czym odgania go. Po ciąży trwającej 91-105 dni, samica rodzi od 1 do 4 kociąt, zwykle 2. Samica nie toleruje obecności samców przy młodych, gdyż te często mordują małe kocięta. Młode rodzą się głuche, ślepe i ważą od 700-900 gramów. Po 13 dniach otwierają oczy. Zwykle do 6 miesięcy nie opuszczają lęgowiska, którym jest zwykle jama. Po minięciu tego okresu zwykle ruszają wraz z matką na polowania, a po upływie 2 roku życia wyruszają w celu znalezienia swojego rewiru. Młode samce zwykle nie posiadają terytorium i przechodzą z terytoriów jednych samców na drugie, aż do zdobycia własnego. Samice osiągają dojrzałość płciową po upływie 2 lat, samce zwykle 3-4 lat.

Naturalni wrogowie

Brak. Jedynie młode kocięta mogą paść ofiarą dużych węży(np. anakondy), kajmana czarnego lub innego jaguara.

Długość życia  

Jest jednym z najdłużej żyjących kotów. Na wolności 10-12 lat, w niewoli ponad 20 lat.

Znaczenie dla człowieka 

Niegdyś w mitologiach Azteków i Majów, jaguar był symbolem dzikości i siły, dlatego uważany był za zwierzę święte. Jednak po odkryciu Ameryki i ekspansji białego człowieka, jaguar stał się zwierzyną łowną. Polowano na niego głównie ze względu na cenne i piękne futro, oraz jego części ciała, którym przypisywano magiczną moc. Obecnie w większości krajów obowiązuje zakaz zabijania jaguarów. Jaguary są także tępione ze względu na zabijanie zwierząt domowych. Rzadko atakuje ludzi, zwykle w obronie własnej, lub kiedy zwierzę jest chore lub stare. Czasami hodowany w ogrodach zoologicznych, choć w niewoli jego rozmnażanie jest dosyć kłopotliwe.

Ciekawostki 


  • Jest jedynym przedstawicielem rodzaju Panthera w obu Amerykach oraz trzecim największym kotem, zaraz po tygrysie i lwie. 
  • Przypomina nieco lamparta, lecz jego głowa jest bardziej okrągła, krótsza, a kończyny krótkie.
  • Terytorium samca może obejmować nawet 500 km*2
  • Indianie zamieszkujący amazońską dżunglę, często uważają iż jaguar łowi ryby ogonem. Wiąże się to z tym iż kot polujący na rybę, często macha ogonem i uderza nim o tafle wody.
  • Najczęściej wyróżnia się 3 podgatunki jaguara(Panthera onca onca, Panthera onca hernandesii, Panthera onca palustris), choć niektórzy mówią o 9, lub 8 podgatunkach.
  • Zbadano że przy współwystępowaniu jaguara i pumy(drugiego dużego kota Ameryki), ta druga osiąga nieco mniejsze rozmiary niż przeciętnie oraz za zdobycz wybiera głównie małe zwierzęta.
  • Analizy mitochondrialne DNA wskazują iż pierwsze jaguary pojawiały się między 510, a 280 tysiącem lat temu.
  • Lampart i Jaguar posiadali wspólnego przodka ok. 2 milionów lat temu żyjącego w Azji. Kot przedostał się do Nowego Świata przez Pomost Beringa i zasiedlił Amerykę.
  • Słowo "jaguar" można tłumaczyć z języka portugalskiego jako "bestię". Natomiast epitet gatunkowy "onca" , podobnie jak u irbisa(Panthera uncia) jako "ryś".
  • Czasami Panthera gombaszoegensis wymarły kotowaty żyjący 1.5 milionów lat temu, uważany jest za podgatunek jaguara i nazywany jaguarem europejskim.  
  • Najbliższym krewnym jaguara jest obecnie lampart(Panthera pardus). Do rodzaju Panthera obecnie zaliczanych jest 5 gatunków współcześnie żyjących min. lew(Panthera leo), tygrys(Panthera tigris), lampart(Panthera pardus), pantera śnieżna(Panthera uncia) oraz jaguar, wraz z 8 wymarłymi gatunkami min. Panthera blytheae, jaguar europejski*(Panthera gombaszoegensis), Panthera palaeosinensis, pantera Owen'a*(Panthera pardoides), chiński lew jaskiniowy*(Panthera youngi), tygrys Longdan*(Panthera zdanskyi), lew amerykański(Panthera atrox) i lew jaskiniowy(Panthera spelaea).
  • Poza irbisem, jaguar może krzyżować się z innymi przedstawicielami rodzaju Panthera tworząc jagliona, jaguatigera, jaguparda, liguara, tiguara i leguara.
  • Podczas wyprawy niejakiego Marca van Roosmalena(brazylijskiego prymatologa) do amazońskiej dżungli, dokonał on kilku niezwykłych odkryć. Odnalazł karłowatą wersję manata, któremu później zasugerował nazwę Trichechus bernhardi i opisał duży gatunek pekari Pecari maximus, który został odkryty w 2004 roku. Na opisanie czeka jeszcze kilka gatunków małp min. z rodzaju Ateles. Miejscowe plemienia mówią także o karłowatym tapirze oraz czarnym jaguarze o białym gardle, który ponoć stanowi osobny gatunek.     
Bibliografia:
-https://en.wikipedia.org/wiki/Jaguar
-https://es.wikipedia.org/wiki/Panthera_onca
-http://www.iucnredlist.org/details/15953/0
-http://animaldiversity.org/accounts/Panthera_onca/
-http://animals.nationalgeographic.com/animals/mammals/jaguar/

sobota, 7 września 2013

Miracinonyx trumani - amerykański gepard, pogromca widłorogów.

inne nazwy: gepard amerykański

  • Królestwo: Zwierzęta
  • Podtyp: Kręgowce
  • Gromada: Ssaki
  • Rząd: Drapieżne
  • Rodzina: Kotowate
  • Gatunek: Miracinonyx trumani

Występowanie i okres występowania

Zamieszkiwał prerie, równiny i tereny otwarte zachodniej części Ameryki Północnej, 1 800 000 do 11 000 lat temu.

Ogólny opis

Pierwotnie Miracinonyx trumani uważany był za przodka pumy, lecz badania przeprowadzone w 1970 roku potwierdziły jego spokrewnienie z gepardem. Gepard amerykański był podobnej wielkości jak północnoamerykańska puma, dlatego był większy niż jego afrykański krewniak. Długość ciała wahała się w granicach 170 cm z ogonem o długości 92 cm. Waga zazwyczaj nie przekraczała 70 kg, choć prawdopodobnie największe osobniki mogły osiągać ponad 90 kg wagi. Sylwetka kota była szczupła, pysk krótki, a nozdrza powiększone, co umożliwia lepsze przyswajanie tlenu i obniżenie ryzyka oddychania beztlenowego i zakwasów. Gepard potrafił częściowo chować swoje pazury. Kolor umaszczenia Miracinonyx trumani nie jest znane, lecz prawdopodobnie był cętkowany podobnie jak gepard afrykański, choć bardziej ciemniejszy.

Dymorfizm płciowy

Brak danych. Prawdopodobnie brak wyraźnego, podobnie jak w przypadku współczesnych gepardów.

Pożywienie

Głównie ssaki kopytne oraz mniejsze zwierzęta. Prawdopodobnie polował na dzikie amerykańskie koniowate(Equus lambei, Equus scotti, Equus conversidens), zajęczaki, Capromeryx minor, antylopę widłorogą, ptaki i małe ssaki. Badania przeprowadzone na skamieniałościach z Grand Canyon mogą sugerować iż najczęstszą ofiarą Miracinonyx trumani była wymarła koza Oreamnos harringtoni oraz kozioł śnieżny.  

Zachowanie

Prawdopodobnie zachowanie przypominało nieco geparda i pumę. Był prawdopodobnie najszybszym zwierzęciem Ameryki, osiągającym ponad 90 km/h, dlatego mógł polować na współcześnie najszybsze zwierzę Ameryki Północnej widłoroga. Badania wykazały iż Miracinonyx trumani mógł sprawnie wspinać się po drzewach i skałach. Technika polowania wymarłego geparda jest kwestią sporną, prawdopodobnie polował głównie z zasadzki, podchodząc ofiarę i ścigając ją na krótkich dystansach. Badania przeprowadzone na skamieniałościach z Grand Canyon, mogą dowodzić iż gepardy amerykańskie mogły objawiać zachowania społeczne oraz były przystosowane do środowiska górskiego(podobnie jak pantera śnieżna).

Rozród

brak danych.

Naturalni wrogowie

Przede wszystkim gepard amerykański konkurował z wilkiem szarym, wilkiem straszliwym(Canis dirus), jaguarem, pumą, kotami z rodzaju smilodon, lwem amerykańskim, hieną Chasmaporthetes ossifragus, kojotem,  niedźwiedziem brunatnym, czarnym i krótkopyskim. Mogły też padać ofiarą megaterium, chcącego odebrać jego ofiarę.

Długość życia

brak danych.

Przyczyny wymarcia

Najstarsze szczątki gepardów amerykańskich odkryto w Teksasie, liczą one ok. 3,2 do 2,5 miliona lat i zapewne właśnie wtedy gepardy pojawiły się na kontynencie amerykańskich, przywędrowując z Eurazji i Afryki, przez most Beringa. Miracinonyx trumani prawdopodobnie wyewoluował ze starszego krewniaka Miracinonyx inexpectatus, gdyż ich występowanie nie pokrywa się w czasie. Gepard amerykański zaczął wymierać ok. 10 000-11 000 tysięcy lat temu, podczas wielkiego wymierania plejstoceńskiego, kiedy z Ameryki zniknęła prawie cała rodzima megafauna(ok. 33 rodzaje). Prawdopodobną przyczyną wymarcia Miracinonyx trumani są zmiany klimatyczne, wiele potencjalnych ofiar amerykańskiego geparda wymarło z powodu przekształconego środowiska oraz konkurencji ze strony nowo przybyłych, lepiej przystosowanych roślinożerców(np. bizonów). Znalezione szczątki z jaskini w Wyoming dowodzą iż uwięzione w nich gepardy chorowały na zapalenie kości i stawów, co świadczy o mogącej rozprzestrzeniać się w tamtych czasach epidemii. Wymarcie geparda(oraz innych rodzimych gatunków zwierząt amerykańskich) zbiegło się w czasie z przybyciem człowieka do Nowego Świata, choć jego populacja była zbyt mała, aby wytrzebić występujące zwierzęta, to mógł rozprzestrzeniać choroby nieznane tutejszemu ekosystemowi.

Ciekawostki


  • Miracinonyx trumani wskazuje więcej cech wspólnych dla pumy, niż afrykańskiego geparda, choć wątpliwe jest aby był z nią bliżej spokrewniony. 
  • Miracinonyx inexpectatus można z łaciny tłumaczyć jako "wspaniały zaskakujący gepard".
  • Rodzaj Acinonyx i Puma rozszedł się ok. 7,2 milionów lat temu.
  • Rodzaj Acinonyx Miracinonyx rozdzielił się ok. 4 milionów lat temu.
  • Istniała hipoteza iż gepardy przywędrowały do Eurazji i Afryki z Ameryk, lecz teoria ta została obalona po odkryciu wymarłego geparda Acinonyx kurteni z Chin, który był starszy niż europejski Acinonyx pardinensis i afrykańskie gepardy. Występował 2,2 do 2,5 miliona lat temu w Azji. Acinonyx kurteni jest obecnie najbardziej prymitywnym gepardem, którego odkryto.    
  • Niegdyś, przed odkryciem szczątków amerykańskich gepardów, zagadką było to dlaczego widłorogi osiągały tak dużą prędkość na krótkich dystansach(osiągając niekiedy 95 km/h). Było to o wiele za dużo, aby prześcignąć wilka, czy pumę, jednak tajemnice rozwiązano po znalezieniu szczątków kota, odkrycia iż mógł on rozwijać prędkości przekraczające 90 km/h i wysunięciu teorii iż antylopa ewoluowała wraz z gepardem, aby prześcignąć go w "ewolucyjnym wyścigu zbrojeń".
  • Blisko spokrewniony z Miracinonyx trumani był Miracinonyx inexpectatus, którego uważa się za bardziej prymitywnego przodka geparda amerykańskiego. Do rodzaju Miracinonyx zaliczany jest czasami Miracinonyx studeri.

    Bibliografia:
-https://en.wikipedia.org/wiki/American_cheetah
-http://www.prehistoric-wildlife.com/species/m/miracinonyx.html
-http://library.sandiegozoo.org/factsheets/_extinct/cheetah1_american/cheetah1_american.html
-http://prehistoric-fauna.com/Miracinonyx-Trumani

piątek, 4 stycznia 2013

Kot andyjski-Rzadki futrzak górski

inne nazwy: ocelot andyjski
  • Królestwo: Zwierzęta
  • Podtyp: Kręgowce
  • Gromada: Ssaki
  • Rząd: Drapieżne
  • Rodzina: Kotowate
  • Gatunek: Kot andyjski(Leopardus jacobitus)

Ogólny opis

-Występowanie
Kot andyjski zamieszkują górskie i odludne tereny Ameryki Południowej, czyli niektóre obszary Peru, Argentyny, Boliwii, Chile, oraz niedawno zaobserwowane w Patagonii. Zamieszkuje tereny górskie, pokryte skałą, odizolowane od siedlisk ludzi na wysokości ok. 3000 m.n.p.m(w Patagonii 650 m.n.p.m.). Jego tereny występowania mogą się zmieniać wraz z zmianą występowania jego głównego źródła pokarmu.

-Opis gatunku
Bardzo słabo opisany gatunek, wiedza opiera się jedynie na kilku zaobserwowanych osobnikach. Jest niewielkim kotem o długości ciała ok. 1 metra, z czego ok. 40 cm to sam ogon. Masa ciała prawdopodobnie waha się w granicach 4 kg (na podstawie jednego zważonego osobnika). Kot posiada bardzo miękkie i puszyste futro, chroniące przed zimnem, o umaszczeniu szarosrebrnym z ciemnymi cętkami i pręgami, przebiegającymi przez całe ciało.

-Dymorfizm płciowy
 Brak informacji.

-Populacja i zagrożenia
Liczebność kota andyjskiego jest trudna do oszacowania z powodu jego rzadkości, ale z dużym prawdopodobieństwem, nie jest ona duża. Ocenia się że każda populacja kota andyjskiego, która jest w znacznym stopniu  pofragmentowana przez siedliska ludzi, nie przekracza 250 osobników. Tak niski poziom populacji jest spowodowany prawdopodobnie, spadkiem liczebności gryzoni na które prawdopodobnie poluje kot, przede wszystkim szynszyli i wiskaczy. Kotowi andyjskiemu zagrażają również nielegalne polowania, w celu pozyskania jego futra i prześladowania ze strony hodowców kóz, którzy twierdzą że zagrażają one ich zwierzętom. Kot andyjski jest zagrożony wymarciem i objęty całkowitą ochroną.

-Pożywienie
Prawdopodobnie gryzonie i inne małe zwierzęta. Istnieje teoria iż kot andyjski wyspecjalizował się w polowaniach na szynszyle i wiskacze.

-Zachowania
Zachowanie tego kota jest bardzo słabo poznane. Wiadomo że przemieszcza się między skałami przy pomocy skoków, przy których pomaga im długi ogon.

-Rozród
Brak danych.

-Naturalni wrogowie
Brak danych

-Długość życia
Brak danych.

-Znaczenie dla człowieka
Kot andyjski jest rzadko spotykany prze ludzi, z powodu jego odosobnienia, lecz bywa ofiarą kłusowników i pasterzy. Kłusownicy nielegalnie polują na tego zagrożonego kota z powodu jego miękkiego i puszystego futra. Właśnie jednym z dowodów na to że kot jeszcze nie wymarł są pojawiające się na rynku coraz nowsze futra.

-Ciekawostki

  • Występowanie tego kota w Patagonii, potwierdzono dopiero w 2009 roku.
  • Do 1998 roku istniały jedynie 2 fotografie tego kota.
  • Złapano i dokładnie opisano jedynie 1 osobnika.
  • Większość informacji na temat tego kota pochodzi od jego skór sprzedawanych przez kłusowników.
  • Jest blisko spokrewniony z popularniejszym ocelotem i margajem.

Bibliografia:
-https://pl.wikipedia.org/wiki/Ocelot_andyjski
-https://en.wikipedia.org/wiki/Andean_mountain_cat
-http://www.arkive.org/andean-cat/leopardus-jacobita/
-http://www.iucnredlist.org/details/15452/0