Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Ryby. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą Ryby. Pokaż wszystkie posty

wtorek, 30 stycznia 2018

Ichthyomyzon greeleyi - okresowy minóg

  • Królestwo: Zwierzęta
  • Podtyp: Kręgowce
  • Gromada: Cefalaspidokształtne
  • Rząd: Minogokształtne
  • Rodzina: Minogowate
  • Gatunek: Ichthyomyzon greeleyi

Występowanie

Zamieszkuje wschodnie tereny Ameryki Północnej. Zamieszkuje głównie dorzecze rzeki Ohio, lecz jego występowanie jest silnie rozdrobnione. Rybę można spotkać w rzece Allegheny, w górnym biegu Kentucky, Green, Cumberland, Walhonding, French Creek, Shenango, górnym biegu Tennessee oraz wielu pomniejszych ciekach i strumieniach. Minoga można spotkać od południowo-zachodniej części stanu Nowy Jork, północno-zachodniej Pensylwanii, wschodnim Ohio, południowym Kentucky, Wirginii Zachodniej, Tennessee, północnej Alabamie, aż po północną Georgie i Karolinę Północną. Na niektórych terenach podanych w źródłach jest rybą wymarłą lub źle zidentyfikowaną. Z uwagi na krótki okres formy dorosłej i skryty tryb życia larwalnej jest gatunkiem trudnym do zaobserwowania, dlatego w rzeczywistości może występować na nieco szerszym zasięgu. 

Siedlisko

Czyste i przejrzyste, duże i małe strumienie o różnym nachyleniu(od łagodnych po wysokie). Na ogół minóg preferuje podłoże piaszczyste lub kamieniste. Osobniki dorosłe spotykane są w bystrzach i częściach strumieni o dużym zachyleniu(w tym i szybkim nurcie). Larwy(ślepice) żyją zagrzebane w piaszczystym, kamienistym, błotnistym lub mulistym podłożu o łagodniejszym nurcie, także na obszarach zalewowych. Unikają środkowego biegu rzeki.

Ogólny opis

Minogi cechują się wydłużonym, węgorzowatym i bezłuskim ciałem, na którym brak granic oddzielających jego części(głowę, tułów, ogon). Otwór gębowy zakończony jest lejkiem przyssawkowym(często stanowiący większą część głowy), otoczony płatkowatą skórą. Sam lejek oraz język wyposażone są w ostre zęby rogowe. Na szczycie głowy znajduje się pojedynczy otwór nosowy, za nim zaś narząd ciemieniowy. Oczy zwykle nieduże, a za nimi znajduje się 7 otworów skrzelowych ustawionych w rzędzie. Minogi posiadają jedynie dwie płetwy grzbietowe i ogonową. Ślepice(larwy minoga) posiadają robakowaty kształt ciała, słabo rozwinięte płetwy, słabo widoczne oczy oraz trójkątny otwór gębowy, pozbawiony zębów, służący do odfiltrowywania zawiesiny.

Dorosłe Ichthyomyzon greeleyi osiągają rozmiar w przedziale 10-16 cm długości ciała(maksymalnie 20 cm). Lejek przyssawkowy duży, stanowiący większą cześć głowy. Ciało koloru brązowego z kontrastującą jasnożółtą częścią brzuszną. Na ciele występują licznie, ciemne plamki. Płatwy jasne, grzbietowe połączone z wyraźnym, granicznym wcięciem. Pierwsza lekko karbowana. Płetwa ogonowa słabo rozwinięta, niska i zaokrąglona.

Dymorfizm płciowy

Brak danych. U spokrewnionych gatunków występuje jedynie w okresie tarła. Samcowi wykształca się rurkowate pokładełko, natomiast samicy pseudo płetwa odbytowa.

Populacja i zagrożenia

Ichthyomyzon greeleyi występuje na dość szerokim obszarze w licznych subpopulacjach. Jednak z uwagi na krótki okres formy dorosłej i skryty tryb życia formy larwalnej jest gatunkiem trudnym do zaobserwowania, a co za tym idzie do oszacowania populacji i rzeczywistego zakresu występowania.

W niektórych stanach notowany jest jako krytycznie zagrożony wyginięciem(Nowy Jork, Ohio, Wirginia Zachodnia), w innych zaś jako narażony, bądź zagrożony. Wiąże się to głównie z bardzo małymi zaobserwowaniami ów gatunku(przykładowo na terenie Nowego Jorku zebrano go tylko 2 razy). Na niektórych obszarach został uznany za wymarły, choć przyczyny i czas spadku populacji nie został zbadany.

Gatunek jest określany jako niezbyt częsty, lokalnie pospolity. Jest notowany jako gatunek niższego ryzyka na wyginięcie z stabilnym trendem populacji z uwagi na szeroki zasięg występowania i liczne subpopulację. Ocenia się jednak że w przeszłości jego populacja mogła być o 30-70% większa.

Głównymi zagrożeniami dla przetrwania gatunku jest zanieczyszczenie wód(pestycydy, ścieki, nawozy), ich nadmierne zamulenie(poprzez wypas, odsuwanie ziemi) oraz zmiana biegu strumieni(kształtowanie brzegu, zapory, wypłycanie).   

Pożywienie 

Ślepice mikroorganizmy wodne odfiltrowywane z wody oraz detrytus. Osobniki dorosłe nie pobierają pokarmu.

Zachowanie

Ślepice żyją zagrzebane w piaszczystym, kamienistym, błotnistym lub mulistym podłożu o łagodnym nurcie, odfiltrowując mikroorganizmy, którymi się żywią, prowadząc skryty tryb życia. Okres larwalny trwa ok. 5-6 lat. Gotowa do tarła ślepica wędruje w pobliże bystrzy(lub częściach strumieni o dużym nurcie), gdzie przechodzi trwającą 100-140 dni metamorfozę, po czym przechodzi do tarła i umiera.

Rozród

Okres godowy przypada zwykle na końcówkę maja, gdy temperatura wody osiąga blisko 19° C. W bystrzach samiec na dnie okopuje nieduże zagłębienie, zwykle w pobliżu płaskiego kamienia. Gotowa do tarła samica przyczepia się do kamienia nad gniazdem. Samiec oplątuje się wokół partnerki, tak aby ich kloaki znajdowały się blisko. Zapłodnienie występuje zewnętrzne, podczas składania jaj. Samica może złożyć nawet ich kilka tysięcy. Larwy wykluwają się po ok. 3 tygodniach i z nurtem wędrują w miejsca mniej wartkie. Osobniki dorosłe po tarle żyją zwykle jeszcze kilka dni.

Długość życia

Cały okres życiowy trwa ok. 5-6 lat.

Naturalni wrogowie

Głównie ptaki wodne. Dla larw także ryby i drapieżne owady.

Podgatunki  

Nie wymienia się.

Znaczenie dla człowieka

Nie posiada szczególnego znaczenia dla człowieka. Nie posiada znaczenia w rybołówstwie.

Systematyka, ewolucja i pokrewieństwo

Minogokształtne to rząd prymitywnych zwierząt, które wśród obecnie żyjących zwierząt najbliżej spokrewnione są ze śluzicami(Myxini). Rząd liczy sobie ponad 376 mln lat(dewon), a najstarszy gatunek minoga Priscomyzon riniensis bardzo przypominał dzisiejszych przedstawicieli. Skamieniałości minogów należą do rzadkości z uwagi na to że chrzęstny szkielet rzadko ulega fosylizacji, dlatego ich ewolucja jest słabo poznana.

Rodzaj Ichthyomyzon liczy 6 przedstawicieli z czego wśród rodzaju są gatunki pasożytnicze(Ichthyomyzon bdellium, Ichthyomyzon castaneus, Ichthyomyzon gagei, Ichthyomyzon unicuspis), jak i niepasożytnicze(Ichthyomyzon fossor, Ichthyomyzon greeleyi). Wszystkie zamieszkują rejony Stanów Zjednoczonych. 


Bibliografia:
-http://www.fishbase.org/summary/2518
-https://en.wikipedia.org/wiki/Mountain_brook_lamprey
-http://explorer.natureserve.org/servlet/NatureServe?searchName=Ichthyomyzon+greeleyi+   
-http://www.iucnredlist.org/details/202620/0
-http://www2.dnr.cornell.edu/cek7/nyfish/Petromyzontidae/mtbrooklamprey.html
-https://en.wikipedia.org/wiki/Lamprey
-http://fossilworks.org/bridge.pl?a=taxonInfo&taxon_no=91451
         

niedziela, 3 września 2017

Synodontis dhonti - słabo poznany giętkoząb

  • Królestwo: Zwierzęta
  • Podtyp: Kręgowce
  • Gromada: Promieniopłetwe
  • Rząd: Sumokształtne
  • Rodzina: Pierzastowąsowate
  • Gatunek: Synodontis dhonti

Występowanie

Endemit jeziora Tanganika. Znany jednie z zatoki Kilewa na terenie Demokratycznej Republiki Konga.

Siedlisko

Głównie przybrzeżne obszary skaliste o piaszczystym lub skalistym podłożu.

Ogólny opis

Rodzaj ryb Synodontis, zwany też giętkozębami, charakteryzują się wydłużonym, przeważnie wygrzbieconym kształtem ciała. Głowa zaokrąglona, zwykle trójkątnego kształtu, pokryta kostnym pancerzem. Otwór gębowy skierowany w dół, zaś w jego pobliżu występują zwykle dwie-trzy pary wąsów. Dolna para wąsów często dodatkowo rozkrzewiona(pierzasta). Oczy dość duże. Płetwy piersiowe i grzbietowa zwykle dość duże, wyposażone w sztywny, ostry kolec. Pokrywy skrzelowe posiadają zazwyczaj ostry kolec barkowy, przyległy do ciała, lecz odchylany w czasie walki. Płetwa tłuszczowa dość silnie zaznaczona, podobnie jak płetwy brzuszne i odbytowe. Płetwa ogonowa rozwidlona. Linia boczna dobrze widoczna. Ubarwienie zależne od gatunku i wieku ryby, lecz charakterystyczne jest występowanie u giętkozębów cętek lub plam.

Synodontis dhonti osiąga przeciętnie 30 cm długości, choć maksymalnie może osiągać prawie 40 cm długości ciała. Duża głowa stanowi 1/3 długości całego ciała. Na pokrywach skrzelowych występuje dość duży kolec barkowy(wąski, długi i szorstki), który jest cechą rozpoznawczą gatunku, o długości stanowiącej 1/2 długości głowy. Oczy dość duże. Synodontis dhonti posiada trzy pary śnieżnobiałych wąsików. Pierwsza para przednich wąsów wydłużona, dwie kolejne tylne mniejsze i pierzasto rozkrzewione. Giętkoząb posiada dość duże płetwy, które są koloru czarnego z białych, szerokim obrzeżeniem. Na płetwie grzbietowej i płetwach piersiowych występują długie promienie kolcowe. Ciało koloru jasnobrunatnego, pokryte licznymi, czarnymi plamami, które znikają lub stają się mniej widoczne kiedy ryba staje się starsza. Skóra pokryta jest licznymi, drobnymi, pionowymi fałdami, a także gdzieniegdzie ziarnistymi brodawkami.

Dymorfizm płciowy

Brak. Choć u samic giętkozębów jest tendencja do osiągania większych rozmiarów w porównywalnym wieku do samców, choć nie jest to zasadą.

Populacja i zagrożenia

Brak informacji o stanie populacji Synodontis dhonti. Przez IUCN uznany za gatunek najmniejszego ryzyka na wyginięcie. Nie są znane potencjalne zagrożenia dla przetrwania gatunku.

Pożywienie

Wszystkożerca z przewagą w diecie pokarmów pochodzenia zwierzęcego. Zjada min. larwy owadów, skorupiaki, glony, części roślin, jaja ryb i narybek.

Zachowanie

W naturze zachowanie gatunku nie zostało poznane. Wszystkie informacje o ekologi tego gatunku pochodzą z obserwacji w niewoli. Jest to gatunek przydenny, głównie o nocnym trybie życia, dzień spędzający w ukryciu między szczelinami. Jest rybą samotną, terytorialną. Walcząc często napina swój kolec barkowy. Podobnie jak inne giętkozęby często pływa odwrócony do góry brzuchem, głównie przy powierzchni skały lub tafli wody(skąd czasem pobiera pokarm).

Rozród

Brak danych. Ryba jajorodna. Wiadomo iż u tego gatunku tarło odbywa się w wodach otwartych i nie wskazują opieki rodzicielskiej.

Długość życia

Brak danych.

Naturalni wrogowie

Brak danych. Narybek może padać ofiarą większych ryb, także swojego gatunku.

Podgatunki

Nie wyróżnia się.

Znaczenie dla człowieka

Ryba poławiana w celach hobbystycznych. Jednak z uwagi trudność połowów(endemiczny charakter występowania oraz samotny tryb życia), spotykana dość rzadko na rynku akwarystycznym. Poszukiwana głównie przez kolekcjonerów. Czasem mylona z innymi przedstawicielami Synodontis, zwłaszcza w młodym wieku.

Systematyka, ewolucja i pokrewieństwo

Synodontis to dość duży rodzaj sumokształtnych obejmujący ok. 200 gatunków. Zamieszkują one jedynie tereny Afryki, gdzie stanowią główny rodzaj sumów na tym kontynencie. Duża część przedstawicieli jest ograniczona do jednego jeziora czy rzeki(endemity), choć istnieją także gatunki o szerokim zasięgu np. Synodontis victoriae, Synodontis nigriventris(opaczek). Niektóre gatunki, jak giętkoząb cętkowany(Synodontis multipunctatus) są pasożytami lęgowymi pyszczaków.

Najstarsze szczątki przedstawicieli Synodontis liczą sobie prawie 17 mln lat i pochodzą z terenów Egiptu.

Najbliższymi krewnymi ryb z rodzaju Synodontis są inni przedstawiciele parzystowąsowatych min. Chiloglanis, Atopodontus czy jedyny przedstawiciel swojego rodzaju giętkoząb(Brachysynodontis batensoda).


Bibliografia:
-http://www.fishbase.org/summary/9556
-https://en.wikipedia.org/wiki/Synodontis_dhonti
-https://www.planetcatfish.com/common/species.php?species_id=634
-http://www.seriouslyfish.com/species/synodontis-dhonti/
-http://fossilworks.org/bridge.pl?a=taxonInfo&taxon_no=131425
-Zarzyńscy P. i J, Wielki atlas ryb akwariowych, Pro Creo Piotr Łuczka na zlecenie AQUAEL Janusz Jankiewicz Sp. z o.o., 2015 r.                             

niedziela, 28 maja 2017

Rhinobatos annulatus - pół płaszczka, pół rekin

  • Królestwo: Zwierzęta
  • Podtyp: Kręgowce
  • Gromada: Chrzęstnoszkieletowe
  • Rząd: Rajokształtne, lub Rhinopristiformes
  • Rodzina: Rochowate
  • Gatunek: Rhinobatos annulatus(Acroteriobatus annulatus)

Występowanie

Gatunek zasiedla tereny przybrzeżne południowej Afryki od południa Angoli przez Namibie i RPA, aż po prowincję KwaZulu-Natal. Niepotwierdzone rejestrację gatunku pochodzą także z terenów Mozambiku, Madagaskaru, Tanzanii, a nawet z Dżibuti.

Siedlisko

Wody przybrzeżne o piaszczystym dnie na głębokościach 50-100 metrów. Preferuje estuaria, strefy kipieli, oraz zamknięte zatoki.

Ogólny opis

Rochowate są płaszczkami, o cechach anatomicznych, które pod pewnymi względami upodabniają je do rekinów. Podobnie jak płaszczki posiadają spłaszczone(grzbietobrzusznie) ciało, wydłużone(obejmujące niemal cały korpus) płetwy piersiowe, oraz krótsze płetwy brzuszne. Głowa posiada trójkątny kształt. Oczy usytuowane są na czubku głowy, a tuż za nimi znajdują przetchlinki. Nozdrza i otwory skrzelowe znajdują się w spodniej części ciała. W przeciwieństwie jednak do większości płaszczek u roch występuje podwójna(podzielona) płetwa grzbietowa i dobrze umięśniony ogon(ten zwykle bocznie spłaszczony), zakończony płetwą ogonową(podobną jak u rekinów)    

Dorosłe osobniki Rhinobatos annulatus osiągają przeciętnie 80-120 cm długości. Posiadają klinowaty kształt ciała z szeroką, trójkątna głową. Ciało koloru od ciemnobrązowego po jasnobrązowy w zależności od warunków środowiskowych(kolor dna, dostępność światła). Część brzuszna zawsze biała. Wierzchnia część ciała pokryta jest licznymi oczkami(plamy z ciemnym obramowaniem i centrum), lub dużymi, ciemnymi plamami(różnice występują u poszczególnych populacji).  

Dymorfizm płciowy

Samice zwykle osiągają większe rozmiary.

Populacja i zagrożenia

Rhinobatos annulatus notowany przez IUCN jako niskiego ryzyka na wyginięcie. Stan populacji ryby nie jest znany, choć wydaje się iż jej liczebność jest dość duża. Rocha poławiana jest komercyjnie i rekreacyjnie. W dużych ilościach łowiona jest podczas zawodów wędkarskich(podczas łowienia z brzegu), a także wyłapywana w sieci skrzelowe, niewody i włoki denne, lecz na terenie RPA i Namibii traktowana jako przyłów i często wypuszczana z powrotem na wolność. Obecnie nie odnotowuje się wysokiego współczynnika połowów Rhinobatos annulatus. Mimo wszystko wymaga się aby w celu ochrony gatunku, sprawnie monitorować stan populacji roch na potencjalnych łowiskach. Obecnie obowiązują limity ilościowe na terenie RPA poławianych ryb chrzęstnoszkieletowych. Potencjalnym zagrożeniem jest także kopalnictwo(kopalnie diamentów), które degraduje środowisko naturalne(jednoznacznie nieokreślone). Rhinobatos annulatus występuje na kilku obszarach ochronnych, miedzy innymi na terenie Parku Narodowego West Coast.

Pożywienie

Drapieżnik. Poluje na nieduże organizmy denne np. pustelniki(Emerita), kraby portunikowate(Portunidae), wieloszczety, obunogi, równonogi i małe ryby.

Zachowanie

Rochy są rybami o samotnym trybie życia(poza okresem godowym), choć nie zaobserwowano zachowań terytorialnych. Aktywne są za dnia, jak i w nocy. Większość dnia spędzają odpoczywając na dnie, zagrzebane w piasku, lub mule. Możliwe iż Rhinobatos annulatus, jak spokrewnione rochy poluje w wodach cieplejszych(bliżej brzegu), natomiast odpoczywa w chłodniejszych. Możliwe iż odbywa sezonowe wędrówki, choć nie zostało to jednoznacznie udokumentowane.

Rozród

Sezon rozrodczy przypada na okolice maja-czerwca. Ryby przybywają grupowa na płycizny, gdzie dochodzi do kopulacji. Przypuszczalnie, podobnie jak u spokrewnionych gatunków, samce i samice kopulują jedynie z jednym partnerem, a następnie opuszczają tereny godowe. Samica po ciąży trwającej ok. 10 miesięcy rodzi od 2 do 10 młodych. Noworodki mierzą przeciętnie 23 cm długości i przebywają przez ok. 1 rok na płyciznach. Dojrzałość płciową uzyskują w wieku 2-3 lat.

Długość życia

Najstarszy, udokumentowany i oszacowany Rhinobatos annulatus liczył sobie 7 lat. Przypuszczalnie może osiągać wiek ok. 15 lat.

Naturalni wrogowie

Głównie większe rekiny np. żarłacze.

Znaczenie dla człowieka

Ryba poławiana komercyjnie i rekreacyjnie. Najczęściej łowiona w zawodach wędkarskich(łowienie z brzegu). Komercyjnie łowiona w sieci skrzelowe, niewody i włoki denne, często jako przyłów przy poławianiu innych gatunków(np. krewetek). Posiada niewielkie znaczenie w rybołówstwie, choć niektóre raporty mówią o 10 tonach Rhinobatos annulatus pozyskiwanych rocznie na terenie RPA i Namibii(przypuszczalnie wyliczenia te uwzględniają także inne gatunki podobnych roch). Niemniej przez rybaków z RPA i Namibii najczęściej traktowana jako przyłów i wypuszczana z powrotem na wolność, mimo dość smacznego mięsa i wysokich cen osiąganych na rynku. Stan połowów ów ryby na terenie Angoli nie jest znany. Nie jest rybą niebezpieczną dla człowieka.

Podgatunki

Brak.

Systematyka, ewolucja i pokrewieństwo

Rochowate są zaliczane do rzędu rajokształtnych(płaszczek), jednak niektóre cechy roch upodabniają je do rekinów, podobnie jak piłokształtnych(Pristiformes). Do rzędu rajokształtnych(Rajiformes) zalicza się 5 rodzin Anacanthobatidae, Arhynchobatidae, rajowate(Rajidae), rochowate(Rhinobatidae), oraz bardzo podobne do poprzedniej rodziny Rhinidae(czasami klasyfikowana do monotypowego rzędu Rhiniformes). W 2012 roku powstała nowy rząd Rhinopristiformes w którym zakwalifikowano Rhinobatidae(rochy), Trygonorrhinidae, Zanobatidae, Rhinidae, Pristidae(piły), Pseudobatos(obecnie bez rodziny, czasami uznawany za rodzaj rodziny Rhinobatidae) i Glaucostegidae, z uwagi na podobieństwo, wykryte w badaniach biologicznych molekularnych. Możliwe iż do rzędu można będzie zakwalifikować rodzinę Platyrhinidae, która obecnie ma niepewną pozycję taksonomiczną(incertae sedis).

Najwcześniejsze szczątki przedstawicieli rochowatym znane są z późnej jury(ok. 155-150 mln lat temu) są to przedstawiciele rodzajów Aellopos i Asterodermus. Szczątki przedstawicieli współczesnych rodzajów roch(Rhinobatos , Trygonorrhina i Zapteryx) znane są już z okresu kredowego i paleogenu, co świadczy o małej zmienności współczesnych gatunków w stosunku do kopalnych.

Obecnie liczba przedstawicieli rodzaju Rhinobatos nie jest jednoznacznie określona. Liczy sobie od 16 do 36 przedstawicieli w zależności od systematycznego podziału(czasami rodzinę Rhinobatidae dzieli się na 3 rodzaje Acroteriobatus, Pseudobatos i Rhinobatos, czasami znów uznaje się tylko jeden rodzaj Rhinobatos). Sam opisywany gatunek często klasyfikowany jest do rodzaju Acroteriobatus. 

Bibliografia:
-https://books.google.pl/books?id=9DqUZ4kMOToC&pg=PA66&lpg=PA66&dq=Rhinobatos+annulatus+distribution&source=bl&ots=5bXMkQ_CzE&sig=k11YwSHo4DuayGp7yW3lwESlcVc&hl=pl&sa=X&ved=0ahUKEwjO3OG0iPzTAhUDI8AKHY4_DHQ4ChDoAQgxMAU#v=onepage&q=Rhinobatos%20annulatus%20distribution&f=false
-http://www.gbif.org/species/2419033
-http://www.iucnredlist.org/details/60163/0
-http://www.easterncapescubadiving.co.za/index.php?page_name=specie&specie_id=112
-http://www.fishbase.org/summary/5509
-http://animaldiversity.org/accounts/Rhinobatos_productus/
-https://de.wikipedia.org/wiki/Rhinopristiformes

sobota, 18 marca 2017

Rhinichthys deaconi - wymarła ryba z Las Vegas

  • Królestwo: Zwierzęta
  • Podtyp: Kręgowce
  • Gromada: Promieniopłetwe
  • Rząd: Karpiokształtne
  • Rodzina: Karpiowate
  • Gatunek: Rhinichthys deaconi

Występowanie

Rhinichthys deaconi występował endemicznie w źródłach i odpływach zatoki Las Vegas Creek(Las Vegas, Nevada, USA).

Siedlisko 

Wartkie i czyste strumienie o skalistym podłożu. Rhinichthys deaconi był gatunkiem przydennym.

Ogólny opis 

Przedstawiciele rodzaju Rhinichthys charakteryzują się wydłużonym kształtem ciała, duża głową, dużymi oczami, oraz wąskim i ukośnym otworem gębowym skierowanym w dół. Linia boczna dobrze zarysowana. Płetwy nieduże i bezbarwne. Płetwa grzbietowa, brzuszne i odbytowa osiągają podobną wielkość.    
Rhinichthys deaconi osiągał ok. 3-6 cm długości ciała. Ciało smukłe, lekko wypukłe w okolicach brzucha. Głowa stożkowata, pysk tępo zakończony. Ciało koloru oliwkowego z czarnymi, nieregularnymi plamkami rozsianymi po całym ciele(zwłaszcza na części grzbietowej). Część brzuszna jasna, biaława, często z nielicznymi, czarnymi oznaczeniami. Na części grzbietowej często zaobserwować można było większe czarne plamy, lub podłużne pasy. Nasada wszystkich płetw często posiadała pomarańczowy kolor.


Dymorfizm płciowy

Słabo zaznaczony. Samice osiągały większe rozmiary(4,5-6,2 cm długości) niż samce(2,7-4,2 cm długości).

Pożywienie

Drobne bezkręgowce np. larwy jętek. Narybek i osobniki młode mogły żywić się materią roślinną, aż do osiągnięcia odpowiednich rozmiarów, pozwalających zjeść owada.

Zachowanie

Słabo poznane. Przypuszczalnie podobnie jak spokrewnione gatunki był rybą przydenną, głównie o nocnym trybie życia.

Rozród

Brak danych. Zapewne jak spokrewnione gatunki był rybą jajorodną, składającą parę tysięcy jajeczek ikry z której po kilku dniach wylęgał się samodzielny narybek. Rozwój ryb trwał ok. 2 lata.

Długość życia

Brak danych. Rhinichthys żyją przeciętnie 3-5 lat.

Naturalni wrogowie

Brak danych. Przypuszczalnie głównie ryby z rodziny łososiowatych.

Przyczyny wymarcia

Rhinichthys deaconi został po raz pierwszy naukowo opisany w 1938 roku, a jako gatunek został wyodrębniony w 1984 roku. Rhinichthys deaconi egzystował na terenie zatoczki nazwanej Las Vegas Creek, gdzie wartkie i czyste strumienie, zasilane deszczami, spływały do kanału Las Vegas Wash, a następnie do rzeki Kolorado. Jednak mimo potencjalnie odpowiednich warunków do życia w wodach na terenie Las Vegas Valley i Indian Spring Valley, ryba przypuszczalnie nigdy tam nie występowała. Ryba jeszcze była obecna w 1955-1957 roku, lecz nadmierne pozyskiwanie wód i regulacja brzegów spowodowała iż ryba straciła swoje środowisko życia i wymarła około roku 1967.

Systematyka, ewolucja i pokrewieństwo

Obecnie rodzaj Rhinichthys liczy 9 gatunków(wraz z jednym wymarłym). Występują na terenie Ameryki Północnej, zasiedlając głównie szybko płynące strumienie. Rhinichthys są rybami przydennymi o nocnym trybie życia. Ryby nie są stadne, a w okresie tarła samce stają się terytorialne. Rhinichthys są na ogół rybami wszystkożernymi.

Rhinichthys cobitis jest gatunkiem klasyfikowanym jako narażony na wyginięcie, głównie z uwagi na małą, rozdrobioną populację i niszczenie jego środowiska naturalnego(regulacja rzek, budowa tam). Opisywany Rhinichthys deaconi jest gatunkiem wymarłym, a pozostali przedstawiciele są klasyfikowani jako gatunki niższego ryzyka na wyginięcie.

Rhinichthys należą do dużej podrodziny Leuciscinae, ryb zamieszkujących słodkowodne zbiorniki na terenie Ameryki Północnej, Afryki i Eurazji. Dokładny okres wyewoluowania przedstawicieli podrodziny nie jest znany, lecz ich duże zróżnicowanie przypada na okres oligoceński i mioceński. Obecne zakres występowania ryb zawdzięczany jest plejstoceńskim zlodowaceniom.
        

Bibliografia:
-http://www.fishbase.org/summary/Rhinichthys-deaconi.html
-https://deepblue.lib.umich.edu/bitstream/handle/2027.42/57143/OP707.pdf?sequence=1
-http://animaldiversity.org/accounts/Rhinichthys_cataractae/
-http://bmcevolbiol.biomedcentral.com/articles/10.1186/1471-2148-10-265
-http://www.iucnredlist.org/details/39285/0
-http://www.fishbase.org/identification/SpeciesList.php?subfamily=Leuciscinae

sobota, 18 lutego 2017

Parachanna africana - afrykański żmijogłów

inne nazwy: żmijogłów(wężogłów) afrykański*,żmijogłów(wężogłów) nigeryjski* 
  • Królestwo: Zwierzęta
  • Podtyp: Kręgowce
  • Gromada: Promieniopłetwe
  • Rząd: Okoniokształtne
  • Rodzina: Żmijogłowowate
  • Gatunek: Parachanna africana

Występowanie

Parachanna africana zasiedla tereny zachodnie Afryki. Notowany od północno-zachodniego Kamerunu, przez południową Nigerię(min. dolny bieg rzeki Cross, Delta Nigru), południowy Benin(min. rzeka Ouémé), aż po południe Togo(głównie rzeka Hezou).

Siedlisko

Przybrzeżne dorzecza, jeziora, wody bagienne, sztuczne zbiorniki, a także delty(np. Delta Nigru).

Ogólny opis

Żmijogłowy(lub wężogłowy) odznaczają się wydłużonym, masywnym ciałem. Głowa szeroka, wydłużona i spłaszczona, pokryta dużymi i twardymi łuskami. Otwór gębowy szeroki, głęboko wcięty, skierowany skośnie w dół(głowa przypomina nieco wężową, stąd nazwa żmijogłowy, lub wężogłowy), oraz wyposażony w rząd ostrych zębów. Nad szczęką znajduje się para krótkich wąsików. Oczy dość duże. Płetwa grzbietowa i odbytowa szerokie, niepodzielne, ciągnące się prawie przez całą długość ciała, nie licząc głowy. Płetwy brzuszne krótkie, czasami nie występują. Płetwa ogonowa i piersiowe szerokie i zaokrąglone. Wężogłowy posiadają narząd nadskrzelowy, pozwalający im dodatkowo oddychać powietrzem atmosferycznym.

Parachanna africana dorasta do ok. 25-30 cm(maksymalnie 32 cm długości). Głowa wydłużona, pokryta większymi łuskami(niż na reszcie ciała) z żuchwą nieco dłuższą niż szczęką. Zabarwienie ciała od jasnobrązowego po ciemnobrązowy z jaśniejszą częścią brzuszną i ciemniejszą wierzchnią. Od oka po obu stronach ciała ciągnął się dwa ciemne pasy. Pierwszy, często mnie widoczny skierowany skośnie w dół, oplatając tylną powierzchnie żuchwy ryby(łączy się z pasem po drugiej stronie). Drugi, zwykle wyrazisty ciągnie się wzdłuż głowy i zakończony jest dużą, ciemną plamą na pokrywach skrzelowych. Reszta ciała pokryta poprzecznymi, ciemnymi i ukośnymi pasami(ok. 9-10), tworzącymi kształt strzałek skierowanych ku głowie. Osobniki młode są koloru jasnobrązowego(ochra) z ciemnym pasem ciągnącym się od pyska po nasadę ogona. Płetwa grzbietowa i odbytowa szerokie(typowe dla swojej rodziny). Grzbietowa posiada 45-48 miękkich promieni(brak kolczystych), a odbytowa 32-35 miękkich promieni(brak kolczystych). Płetwy brzuszne występują(dość małe, ok. 6 miękkich promieni).


Dymorfizm płciowy

Mało widoczny. Samce odznaczają się zwykle nieco mniejszym rozmiarem i smuklejszą budową ciała. Głowa samca często jest także dłuższa i węższa niż samicy, a płetwy ogonowa, grzbietowa i odbytowa bardziej wydłużone.

Populacja i zagrożenia

Stan populacji, oraz liczebność ryby nie zostały zbadane, lecz z uwagi na dość szeroką dystrybucję Parachanna africana uznaje się za gatunek niskiego ryzyka na wyginięcie. Podobnie jak inne wężogłowy, bywa poławiany w celach konsumpcyjnych, choć znaczenie owego gatunku w rybołówstwie nie jest poznane. Poważnym zagrożeniem dla gatunku jest wydobycie ropy naftowej, gdzie częste wycieki zniszczyły duże obszary zamieszkane przez ów rybę.

Pożywienie 

Parachanna africana poluje z zasadzki na mniejsze ryby i bezkręgowce, lecz nie gardzi także padliną. W niewoli z łatwością przyjmuje wszelkiego rodzaju pokarmy żywe i mrożone(larwy ochotki, komara, małże, krewetki, mięso kręgowców).

Zachowanie

Parachanna africana podobnie jak inne żmijogłowy, jest gatunkiem przydennym, głównie o nocnym trybie życia. Dzień spędza kryjąc się w zakamarkach, wychodząc na żer głownie w nocy. Poluje głównie z zasadzki(wykorzystując dobry wzrok i węch), czyhając aż ofiara podpłynie dostatecznie blisko zasięgu szczęk, lecz może także ścigać zwierzynę. Wężogłowy są rybami terytorialnymi, żyjącymi w parach. Nie tolerują osobników swojego gatunku, ani innych w swoim zasięgu. Żmijogłowy są rybami dość odpornymi na niekorzystne warunki hydrologiczne. Akceptują dość szeroką skale parametrów, takich jak temperatura, czy odczyn ph, potrafią oddychać powietrzem atmosferycznym(poprzez narząd nadskrzelowy), czy przetrwać w błotnistym bajorku(zapada w estywacje), dzięki czemu ryba potrafi przetrwać podczas sezonowym wahaniom poziomu wody.

Rozród

Słabo poznany dla opisywanego gatunku. Okres godowy zwykle pokrywa się z porą deszczową(czerwiec-wrzesień). Gotowe do rozrodu ryby przybierają zwykle bardziej ciemne ubarwienie. Ikrą, która umiejscowiona jest zwykle wśród roślin pływających, opiekuje się samiec. Rozmnożenie nieudokumentowane w niewoli.

Długość życia 

Brak danych.

Naturalni wrogowie

Dorosłe żmijogłowy są mało podatne na ataki drapieżników, mimo to okazjonalnie mogą padać ofiarą krokodyli, wydr, dużych ryb, ptaków i żółwi. Młode rybki mogą dodatkowo padać ofiarą innych ryb i drapieżnych bezkręgowców(np. larw ważek).

Znaczenie dla człowieka

Ryba poławiana z uwagi na smaczne mięso i przypisywane właściwości lecznicze(głównie znieczulające). Żmijogłowy poławiane są na dużą skale na całym świecie, także komercyjnie w Afryce, jednak samo znaczenie Parachanna africana nie jest znane.  

Gatunek spotykany także w akwarystyce. W handlu spotykany jednak rzadko i zwykle występuje jako przyłów, przy pozyskiwaniu innych gatunków. W sprzedaży czasami mylnie traktowany jako Parachanna obscura.

Podgatunki

Brak.

Systematyka i pokrewieństwo

Żmijogłowy należą do niewielkiej rodziny ryb(żmijogłowowate) do której klasyfikuje się 36 gatunków obecnie żyjących, umieszczanych w dwóch rodzajach(Channa, Parachanna). Taksonomia rodziny nie jest do końca zbadana i kompletna z uwagi na brak kompleksowego przeglądu, dlatego wiele podgatunków i lokalnych form wężogłowów może okazać się osobnymi gatunkami(np. uznany w 2011 roku wcześniej bliżej nieznany gatunek Channa diplogramma). Obecnie nie są blisko spokrewnione z żadną z istniejących rodzin.

Żmijogłowy posiadają wydłużony kształt ciała, dużą, spłaszczoną głowę i długie płetwy grzbietową i odbytową. Na ogół są to duże ryby, które mogą osiągać ponad 1 metr długości ciała(np. Channa argus, czy Channa micropeltes), lecz można spotkać także małe gatunki, osiągające rozmiar do 20 cm długości(Channa gachua).

Żmijogłowy znane są z zapisków kopalnych z przed około 50 mln lat(Iprez, epoka eoceńska). Dwa wczesne gatunki Eochanna chorlakkiensis i Anchichanna kuldanensis występujące w owym okresie, zamieszkiwały tereny obecnego Pakistanu. Około 17 milionów lat temu żmijogłowy rozprzestrzeniły się na terenach Eurazji, natomiast 8 milionów lat temu zasiedliły Afrykę i Azję Wschodnią.

Obecnie wężogłowy naturalnie zasiedlają tereny azjatyckie(przedstawiciele rodzaju Channa), oraz afrykańskie(przedstawiciele Parachanna). Jednak z uwagi na działalność człowieka, wiele gatunków została introdukowana w wielu rejonach świata np. na tereny Ameryki Północnej, Madagaskar, Fidżi, Japonii itp.

Wężogłowy zamieszkują rozmaite środowiska słodkowodne(jeziora, rzeki, stawy, wody bagienne), preferując rejony płytkie. Ryby odznaczają się znaczną wytrzymałością na zmiany środowiskowe min. mogą żyć w wodzie o niskiej zawartości tlenu(mogą oddychać przy pomocy narządu nadskrzelowego), potrafią przemieszczać się po lądzie(pełzają, podobnie jak wąż), a także przejść w letarg, zagrzebane w mule, lub błocie. Wężogłowy są rybami drapieżnymi, przeważnie polując na ryby podobnej wielkości, lecz okazyjnie upoluje także żabę, małego ssaka i ptaka.

Żmijogłowy posiadają duże znaczenie jako ryba konsumpcyjna. Poławiana na szeroką skale zwłaszcza na terenie Azji(np. Channa argus i Channa striata). Bardzo popularna ryba spożywana na terenie Birmy, czy Wietnamu. Mięsu żmijogłowów przypisuje się także właściwości lecznicze. Wężogłowy poławia się także sportowo z racji osiąganych rozmiarów. Niektóre gatunki, jak Channa striata(żmijogłów paskowany), Channa maculata i Parachanna obscura są popularne w akwakulturze. Wężogłowy hodowane są także w akwariach. Popularnością cieszy się przykładowo Channa bleheri, czy Channa pleurophthalma(wężogłów pawi).

Wężogłowy są gatunkami inwazyjnymi. W wielu rejonach zostały wprowadzone w celach użytkowych(wędkarstwo), jednak szybko zadomowiły się w nowych środowiskach, polując i konkurując z miejscowymi gatunkami. Na terenie Ameryki Północnej, gdzie wprowadzono Channa argus, zauważono iż ryba z łatwością poluje na lokalne bassy i karpieńce, co bardzo niepokoi ekologów. Wprowadzone wężogłowy na tereny wód Madagaskaru(min. Channa maculata Channa striata), były jedną z przyczyn wymarcia perkozka długodziobego(Tachybaptus rufolavatus).

W większości żmijogłowy nie są gatunkami zagrożonymi. Większość została uznana za gatunki niskiego ryzyka na wymarcie. Najbardziej zagrożony wydaje się być niedawno opisany Channa diplogramme występujący endemicznie na terenie Ghat Zachodnich i uznawany za gatunek narażony na wyginięcie. Jako bliski zagrożenia klasyfikuje się Channa bleheri. Wężogłowom zagrażają głównie nieregulowane przełowienia i niszczenie środowiska.

Ciekawostki


  • Gatunek został opisany przez austriackiego ichtiologa Franz'a Steindachner'a w 1879 roku.
  • Nazwa Parachanna utworzona jest z dwóch słów. Para w starożytnej grece oznacza "blisko", co wraz ze słowem channa, odnosi się do bliskiego pokrewieństwa z przedstawicielami rodzaju Channa. Samo Channa tłumaczy się z łaciny jako "morski okoń".
  • Amia(miękławka) często jest mylona z wężogłowami z uwagi na bardzo podobną budowę ciała, nie jest ona jednak w żaden sposób z nimi spokrewniona.
  • Parachanna africana często występuje na jednym obszarze wraz z trzciniakami(Erpetoichthys calabaricus), motylowcami(Pantodon buchholzi), brzeszczotkiem czarnym(Xenomystus nigri), stadnikiem długopłetwym(Bryconalestes longipinnis), liścieniem afrykańskim(Polycentropsis abbreviata), pielęgnicami z rodzaju Hemichromis i szczupieńczykami(Epiplatys).


Bibliografia:
-http://www.seriouslyfish.com/species/parachanna-africana/
-http://www.fishbase.org/summary/9893
-http://www.iucnredlist.org/details/181590/0
-http://www.akwar.net/encyklopedia-ryb/parachanna-africana-parachanna-africana-2524.html
-http://www.aquaticcommunity.com/fish/nigersnakehead.php
-Zarzyńscy P. i J, Wielki atlas ryb akwariowych, Pro Creo Piotr Łuczka na zlecenie AQUAEL Janusz Jankiewicz Sp. z o.o., 2015 r.
-http://www.stosunki.pl/?q=content/ropa-naftowa-ub%C3%B3stwo-i-prawa-cz%C5%82owieka-w-delcie-nigru
-https://en.wikipedia.org/wiki/Snakehead_(fish)

piątek, 28 października 2016

Brzanka pręgowana - brzanka o rożnych formach

  • Królestwo: Zwierzęta
  • Podtyp: Kręgowce
  • Gromada: Promieniopłetwe
  • Rząd: Karpiokształtne
  • Rodzina: Karpiowate
  • Gatunek: Brzanka pręgowana(Haludaria fasciata)

Występowanie

Brzanka pręgowana zamieszkuje endemicznie południowe Indie, głównie na obszarze pasma górskiego Ghaty Zachodnie. Rybę można spotkać na terenie stanów Goa, Karnataka, Kerala, Tamilnadu, oraz południowo-zachodniej przybrzeżnej części stanu Maharasztra. Niektóre raporty mówią także o występowaniu tego gatunku na terenie południowej części stanu Andhra Pradesh.

Siedlisko

Ryba zasiedla większość biotopów na swoim zasięgu, od górskich potoków po bieg środkowy rzek, stawy, jeziora, rowy wodne i kanały irygacyjne. Preferuje wody płytkie o słabym nurcie z licznymi kryjówkami(roślinność wodna, opadłe liście).

Ogólny opis

Rodzaj Haludaria reprezentuje 4 gatunki niedużych ryb o wydłużonym, wygrzbieconym i masywnym ciele. Głowa trójkątna, wyposażona w parę wąsików i organ rostralny(narząd służący do odbierania bodźców elektrycznych z otoczenia, pomagający wyszukiwać pokarm w ciemności, umiejscowiony blisko oczu). Wzdłuż linii bocznej ciągnie się od 18 do 26 par łusek. Na ciele widoczne są poprzeczne, czarne i szerokie pasy(zwykle do 4). Płetwy krótkie, zwykle przeźroczyste, bezbarwne, lub delikatnie zabarwione.

Brzanka pręgowana osiąga ok. 6-7 cm długości ciała. Występuje w wielu wariantach barwnych, często zależnych od rejonu występowania. Ciało koloru od kremowego, żółtego po oranżowy, czerwony i filetowy, czasami z zielonawym opalizującym zabarwieniem niektórych części ciała. Liczba pasów zmienna, zwykle ryba posiada od 5 do 3 pręg, choć w rzadszych przypadkach może posiadać 2, lub 1 pas, bądź nie mieć ich w ogóle. Zwykle szerokie pręgi znajdują się tuż za okiem, nad płetwą piersiową i skrzelami, pod płetwą grzbietową, sięgając płetwy brzusznej, za płetwą grzbietową, nad płetwą odbytową, oraz u nasady płetwy ogonowej. Dodatkowo na boku ryby występuje sporadycznie szarawa, lub czarna plama(czasami przypominająca podłużną pręgę), łącząc nieraz prostopadle niektóre pręgi. Strona brzuszna jaśniejsza, zwykle blado kremowa. Płetwy przeźroczyste, lub zabarwione(zwłaszcza u samców). Zwykle czarne, lub czarniawe u nasady, natomiast reszta powierzchni płetw u niektórych odmian czerwona, lub czerwonawa(najlepiej wybarwiona jest zwykle płetwa grzbietowa, najmniej ogonowa). Tęczówka oka żółta, lub czerwona.

Dymorfizm płciowy

Widoczny. Samice są zwykle bardziej zaokrąglone w części brzusznej(zwłaszcza w okresie tarła), natomiast samce przybierają bardziej wyrazistą kolorystykę na ciele i płetwach.

Populacja i zagrożenia

Gtunek niezagrożony, klasyfikowany przez IUCN jako najmniejszego ryzyka na wyginięcie. Liczebność gatunku nie została oszacowana, mimo to uważany jest za gatunek pospolity. Lokalnie może mu zagrażać utrata siedliska, poprzez zanieczyszczenie wód, oraz konkurencja ze strony gatunków wprowadzonych np. zmieniaka plamistego(Xiphophorus maculatus). Potrzebne są dalsze badania w poznaniu taksonomi, dystubucji i potencjalnych zagrożeń dla gatunku. Status taksonomiczny gatunku nie jest pewny, gdyż niektóre odmiany geograficzne mogą stanowić oddzielne gatunki, które wymagać będą ochrony przed wyginięciem.

Pożywienie

Gatunek wszystkożerny. Żywi się glonami, szczątkami roślin, małymi bezkręgowcami, oraz detrytusem organicznym.

Zachownie

Brzanka pręgowana jest gatunkiem stadnym o dziennym, jak i nocnym trybie życia(o czym siadczy obecność organu rostralnego). Najczęściej tworzy stada mieszane, wraz z innymi gatunkami ryb np. brzanką dwuplamą, brzanką czarnoplamą, brzanką arulia, Puntius sahyadriensis, Pethia setnai, Dawkinsia assimilis, Pethia punctata i Dawkinsia exclamatio. Samce często konkurują ze sobą, tocząc niegroźne przepychanki. Posiada łagodne usposobienie, zwykle pływając wśród gęstej roślinności. Wody w których występuje ryba często ulegają sezonowym wahanią składu chemicznego, jak i głębokości, mętności, oraz przeływu.

Rozród

W naturze okres rozrodczy przypada przypuszczalnie w porze deszczowej(od maja do października). Brzanka pręgowana jak większość ryb karpiowatych, rozrzuca ikrę, nie wskazując żadnej opieki rodzicielskiej. Podczas okresu tarła samce przybierają najbardziej intensywnych barw, często walczą ze sobą oraz aktywnie pływają za samicami. Najczęściej ryby trą się wśród gęstej roślinności, pod wieczór lub w nocy. Jednorazowe przyciśnięcie się do ciebie tarlaków, powoduje najczęściej uwolnienie ok. 6-8 ziarenek ikry, a samica może w sumie nieść jej ponad 100(informacja niepewna). Ikra zwykle opada na dno, lub przykleja się do roślin. Po zakończeniu tarła może zostać zjedzona przez ryby. Po ok. 24-48 godzinach z ikry wykluwa się narybek, który początkowo leży prawie nieruchomo, lecz już po ok. 24 godzinach zaczyna swobodnie pływać. Tempo wzrostu brzanki nie jest znane, choć ryby te uważa się za dość szybko rosnące. Większość brzanek dojrzałość płciową osiąga w wieku 4-6 miesięcy.

Długość życia

Brak danych. Brzanki żyją przeciętnie 4 lata.

Naturalni wrogowie

Głównie większe, drapieżne ryby np. Channa punctata.

Znaczenie dla człowieka

Brzanka pręgowana jest rybą spotykaną w akwarystyce. Nie należy do ryb popularnych, a na terenie Polski jest rybą rzadko spotykaną w domowych hodowlach. Jest jednak gatunkiem mało wymagającym(kH do 20°, pH 6-7,5, temp. 22-26°С, skład chemiczny wody mniej istotny), łagodnym z możliwością łączenia z innymi popularniejszymi gatunkami(np. neonami, bystrzykami,  innymi gatunkami brzanek). Nie jest poławiana w celach konsumpcyjnych.

Systematyka i pokrewieństwo

Brzanka pręgowana należy do rodziny karpiowatych, czyli ryb u których nie występują zęby właściwe, natomiast ich funkcję zastępują zęby gardłowe(gardzielowe) i żarna(płytki rogowe). Obecnie do owej rodziny klasyfikuje się ok. 3 tysiące gatunków, co czyni ją największą rodziną kręgowców świata.

Pierwotnie brzanka pręgowana została zakwalifikowana do rodzaju Cirrhinus, lecz kolejno przekwalifikowywano ją do rodzajów Barbus, Puntius i Dravidia. W roku 2013 gatunek został zakwalifikowany przez lankijskiego przyrodnika Rohan Pethiyagoda do nowo utworzonego rodzaju Haludaria(wcześniejsza nazwa Dravidia okazała się być zajęta).

Obecnie do rodzaju Haludaria klasyfikuje się najczęściej 4 gatunki(Haludaria afasciata, brzankę pręgowaną Haludaria fasciata, Haludaria kannikattiensis i Haludaria melanampyx), jednak z uwagi na brak dokładnych genetycznych badań nad przedstawicielami rodzaju, niektórzy badacze uznają więcej, lub mniej przedstawicieli. Czasami jako osobny gatunke traktuje się Haludaria grayi, czy Haludaria pradhani, natomiast równie często taksony Haludaria afasciata i Haludaria melanampyx uważane są za synonimy brzanki pręgowanej(Haludaria fasciata). Z uwagi na wiele form geograficznych brzaki pręgowanej, różniących się zabarwieniem i wzorem na ciele, oraz brak dokładnych badań filigenetycznych nad poszczególnymi populacjami, niektóre formy mogą być tak naprawde osobnymi gatunkami.

Wszyscy przedstawiciele rodzaju Haludaria zamieszkują południowe Indie. Haludaria kannikattiensis występuje na terenie stanu Tamilnadu. Gatunek posiada zwykle 2 pręgi, za okiem, oraz pod płetwą grzbietową, nie sięga jednak brzucha. Dodatkowo u nasady płetwy ogonowej znajduje się czarna plama, rzadziej pręga. Haludaria melanampyx występuje na terenie stanu Kerala(oraz możłiwe iż także na terenie stanu Karnataka). Wiadomo iż zwykle na jej ciele występuje do 3 pręg. Haludaria afasciata spotykany jest na terenie dystryktu Kanyakumari(stan Tamilnadu). Posiada zwykle jasne ubarwienie ciała.

Ciekawostki

  • Zauważono iż ubarwienie brzanki pręgowanej często zależny jest od siedliska w jakim żyją. Ryby występujące w rejonach górskich(potokach) zwykle posiadają pomarańczowy kolor ciała, natomiast brzanki z dolnych biegów posiadaja zwykle filotewe, lub czerwone zabarwienie. Wzór(liczba pasów) na ciele natomiast zależna jest od rejonu występowania. Populacje ze stanu Goa posiadaja zwykle 5 pasów, ze stanu Karnataka i północnego stanu Kerala zwykle 4, natomiast ryby zasiedlające południowy i środkowy stan Kerala posiadają 3 pręgi. W południowym stanie Keral występuje także kilka populacji brzanki posiadającej jedynie 2 pręgi, natomiast na terenie dystykru Kanyakumari można spotkać ryby nie posiadające pasów.
  • Brzanka pręgowana należy do ryb o łagodnym usposobieniu, nadającym sie do akwarium towarzyskiego. Najlepiej prezentuje sie w akwarium biotopowym z stonowanym oświetleniem, ciemnym podłożem, kawałkami czarnego dębu, lub driftwoodów i bogatą roślinnością(zwłaszcza pływającą). Najlepsze ubararwienie prezęntuje w większych stadach(minimum 10 sztuk). Jako rośliny biotopowe stosuje sie Lagenandra ovata i blyksa Auberta(Blyxa auberti). Jako ryby towarzyszące można wybrać danio malabarskie(Devario malabaricus), ryby z rodzaju Mesonoemacheilus, Travancoria i Garra
  • Przy zamiarze rozmnażania barzanki pręgowanej należy upewnić się iż ryby rozrodowe pochodzą z tych samych populacji(odmian gograficznych). Ponieważ pomiędzy poszczególnymi formami mogą istnieć znaczne różnice genetyczne, może dochodzić do hybrydyzacji.
  • Gatunek został opisany w 1849 roku przez angielskiego zoologa Thomas'a Caverhill'a Jerdon'a. 

Bibliografia:
-http://www.iucnredlist.org/details/172367/0
-http://www.seriouslyfish.com/species/haludaria-fasciata/
-http://www.fishbase.org/summary/24700
-http://akwa-mania.mud.pl/ryby/ryby/rybyp/Puntius%20fasciatus.html
-http://www.akwa-mania.mud.pl/archiwum/a49/a49,1.html
-https://en.wikipedia.org/wiki/Cyprinidae

środa, 3 sierpnia 2016

Callichthys oibaensis - pancerny, mało znany sumik

  • Królestwo: Zwierzęta
  • Podtyp: Kręgowce
  • Gromada: Promieniopłetwe
  • Rząd: Sumokształtne
  • Rodzina: Kiryskowate
  • Gatunek: Callichthys oibaensis

Występowanie

Callichthys oibaensis jest gatunkiem endemicznym dla niewielkiej rzeki Oibita(Vereda Las Monjas, Rio Oibita, Kolumbia), która jest dopływem rzeki Suárez(departament Santander, Kolumbia), leżącej w basenie rzeki Magdalena.

Siedlisko

Rzeka Oibita reprezentuje biotop tzw. czarnych wód z podłożem glinianym, lub złożonym z materii organicznej(głównie opadłych liści).

Ogólny opis

Nie znaleziono wiarygodnego opisu wyglądu ryby w dostępnych mi źródłach. Sum przypuszczalnie dorasta do ok. 15 cm długości ciała. Ciało masywne i wydłużone. Głowa szeroka, spłaszczona, zbudowana z twardej płyty kostnej. Oczy niewielkie. Otwór gębowy usytuowany w dolnej części ciała, od którego odchodzą dwie pary długich(sięgających krańca płetw piersiowych) wąsów. Wzdłuż ciała od głowy, biegną dwa rzędy dachówkowato ułożonych płytek kostnych(ok. 30), pokrywających boki ciała suma, po obu stronach ciała, zwężających się ku tyłowi. Płetwa grzbietowa nieduża, posiadająca 6-7 kolczystych promieni. Płetwy piersiowe posiadają przeważnie 6 kolczystych promieni z pierwszym pogrubionym(przypuszczalnie u samców grubszy, koloru pomarańczowego). Płetwy brzuszne podobnie posiadają 6 kolczystych promieni, natomiast płetwa odbytowa posiada 5 twardych promieni. Płetwa ogonowa nieduża, homocerkalna. Ciało koloru brązowooliwkowego, zwykle bez oznaczeń. Część brzuszna nie pokryta pancerzem, jaśniejsza.

Dymorfizm płciowy

Brak danych. Przypuszczalnie jak u spokrewnionych gatunków, pierwszy promień płetwy piersiowej u samca jest pogrubiony i przybiera barwę pomarańczową.

Populacja i zagrożenia

Liczebność i trend populacji Callichthys oibaensis nie zostały oszacowane. Gatunek jest bardzo słabo poznany, oraz bardzo rzadko bywa obiektem badań terenowych, lecz z uwagi na ograniczony zakres występowania traktowany jest przez IUCN jako bliski zagrożenia. Obecnie nie są znane potencjalne zagrożenia dla przetrwania gatunku.

Pożywienie

Przypuszczalnie jak u spokrewnionych gatunków, różnorakie organizmy wodne np. owady i ich larwy, skąposzczety, niewielkie skorupiaki, małe ryby i ich ikra. Dietę może urozmaicać w materię roślinną(kawałki roślin wodnych, glony).

Zachowanie 

Brak danych. Callichthys oibaensis, jak inni przedstawiciele kiryskowatych, jest rybą przydenną. Prowadzi głównie nocny tryb życia, w dzień ukrywając się wśród roślinności, lub pod zatopionymi obiektami(np. pniami, kamieniami). Przy użyciu pyska, kopie w dnie, wyszukując odpowiednich ofiar. Potrafi przeżyć w wodzie ubogiej w tlen, pobierając co jakiś czas powietrze znad tafli wody przy pomocy otworu gębowego, które transportowane jest do dobrze unaczynionego jelita grubego ryby ze zdolnością przyswajania tlenu. W razie zagrożenia ryba szybko ucieka, złapana stroszy kolce. Callichthys oibaensis jak inni przedstawiciele rodzaju, jest przypuszczalnie rybą towarzyską, lubiącą przebywać w małych stadach.

Rozród

Brak danych. U spokrewnionych gatunków, samiec buduje gniazdo z piany i kawałków roślin tuż pod powierzchnią wody, wśród gęstwiny roślin. Gniazdo przyciąga samice z którą dochodzi do dość burzliwego tarła, po którym samica składa ok. 120 jajeczek ikry. Ikra następnie umieszczana jest przez parę w gnieździe i chroniona. Zwłaszcza samiec odznacza się szczególnym zaangażowaniem, często stając się agresywny w stosunku do samicy i odgania ją. Nie akceptuje żadnych stworzeń w pobliżu gniazda. Po ok. 5 dniach wykluwa się narybek, a po 6-8 dniach są zdolne do pływania, stając się samodzielne.

Długość życia 

Brak danych.

Naturalni wrogowie

Niektóre ptaki wodne i duże ryby. Z uwagi na obecność kolców na płetwach, rzadko bywa obiektem polowań.

Znaczenie dla człowieka

Gatunek nie posiada szczególnego znaczenia dla człowieka.

Systematyka i pokrewieństwo

Kiryskowate to rodzina sumów do której należy ok. 210 gatunków, blisko spokrewniona z Astroblepidae, Scoloplacidae i zbrojnikowatymi. Najstarszy kopalny gatunek(Corydoras revelatus), pochodzi z późnego paleocenu(ok. 58 mln lat temu). Kiryskowate zamieszkują jedynie rzeki(głównie basen Amazonki) Ameryki Południowej. Jedynie jeden gatunek Hoplosternum punctatum występuje na terenie Ameryki Środkowej. Ciało kiryskowatych osłonięte jest pancerzem, zwykle z dwóch rzędów płytek biegnących wzdłuż ciała po bokach ciała. Głowa zbudowana jest z jednej, lub kilku płytek kostnych. Otwór gębowy mały, znajdujący się w położeniu dolnym i wyposażony w jedną, lub dwie pary niewielkich wąsików. Płetwy piersiowe i grzbietowa wyposażone w kolce(zwykle pierwszy promień przekształcony w solidny kolec). Kiryskowate osiągają różne wielkości, od 2 cm(kirysek pigmejski, kirysek sierpoplamy) do 24 cm(Hoplosternum littorale). Kiryskowate to głównie gatunki przydenne, choć istnieje także kilka gatunków pelagicznych. Zamieszkują szeroką gamę środowisk od potoków górskich po tereny bagienne. Większość przedstawicieli może przetrwać w środowiskach o niskiej zawartości tlenu w wodzie, gdyż posiadają zdolność oddychania przez jelito grube. Niektóre gatunki poławiane komercyjnie(Callichthys callichthys), inne zaś popularne w akwarystyce(np. rodzaj Corydoras).

Rodzaj Callichthys zawiera obecnie 4 gatunki ryb. Często określany mianem podstawowego rodzaju kiryskowatych z uwagi na to iż Callichthys callichthys został po raz pierwszy naukowo opisany już w 1758 roku przez Karola Linneusza. Posiadają wydłużone i masywne ciało, oraz dość długie(jak na kiryskowate) dwie pary wąsów. Przypominają przedstawicieli rodzaju Megalechis, lecz różnią się od nich anatomicznie. Zamieszkują wolno płynące rzeki, tereny podmokłe, baseny i rowy melioracyjne głownie o błotnistym, lub mulistym dnie. Ryby te są w stanie wydawać odgłosy(pomruki, chrząkania), słyszalne zwłaszcza podczas budowy gniazda przez samca. Callichthys callichthys i Callichthys serralabium nie są oceniane w stopniach zagrożenia, występują dość pospolicie, jednak Callichthys oibaensis uważany jest za bliski zagrożenia z uwagi na ograniczony zakres występowania, a Callichthys fabricioi za gatunek narażony na wyginięcie z uwagi na niszczenie środowiska i endemiczne występowanie. Callichthys callichthys(zwany sumikiem pancernym) jest rybą o średnim znaczeniu w rybołówstwie, a także spotykany jest w akwarystyce(mała popularność). W domowych hodowlach można spotkać także Callichthys serralabium(gatunek bardzo rzadki na rynku akwarystycznym).

Ciekawostki

  • Callichthys oibaensis został opisany jako gatunek dość niedawno bo w 2006 roku przez kolumbijskiego ichtiologa Carlos'a A. Ardila Rodríguez'a.
  • Spokrewniony gatunek Callichthys callichthys jest jedną z pierwszych ryb, które trafiły do europejskich akwariów. Pierwsze osobniki do Europy trafiły w XIX wieku około roku 1897.
  • Callichthys oibaensis jest gatunkiem bardzo słabo poznanym.
 Bibliografia:
-http://www.iucnredlist.org/details/64791131/0
-http://www.fishbase.org/summary/63185
-http://www.planetcatfish.com/common/species.php?species_id=722
-http://akwa-mania.mud.pl/ryby/ryby/rybyc/Callichthys%20callichthys.html
-https://en.wikipedia.org/wiki/Callichthys
-https://en.wikipedia.org/wiki/Callichthyidae
-https://pl.wikipedia.org/wiki/Kiryskowate
-http://www.scotcat.com/factsheets/callichthys_callichthys.htm
-Zarzyńscy P. i J, Wielki atlas ryb akwariowych, Pro Creo Piotr Łuczka na zlecenie AQUAEL Janusz Jankiewicz Sp. z o.o., 2015 r.   

wtorek, 26 kwietnia 2016

Karmazyn smukły - mały, niepoławiany.

  • Królestwo: Zwierzęta
  • Podtyp: Kręgowce
  • Gromada: Promieniopłetwe
  • Rząd: Skorpenokształtne
  • Rodzina: Skorpenowate
  • Gatunek: Karmazyn smukły(Sebastes jordani)

Występowanie

Karmazyn smukły zamieszkuje Ocean Spokojny u wybrzeży Ameryki Północnej. Jego zakres rozciąga się od Punta Baja na zachodnim wybrzeżu Kalifornii Dolnej(Meksyk) po La Perouse Bank(Kolumbia Brytyjska). Ryba najbardziej obficie występuje jednak u wybrzeży przylądku Point Reyes(Kalifornia), na terenie zatoki Monterey Bay(Kalifornia) i wokół Wysp Santa Barbara(Kalifornia). Niepotwierdzone informacje mówią o zaobserwowaniu gatunku u wybrzeży Półwyspu Kenai na terenie wyspy Granite Island(Alaska). Karmazyn smukły zamieszkuje głównie przybrzeżne obszary szelfu kontynentalnego do 350 m p.p.m.(głownie 150-200 m p.p.m.), zasiedla wyższe partie kolumny wody(pelagial), jak i strefę denną.

Ogólny opis 

Karmazyn smukły jest rybą o smukłym(jak sama nazwa wskazuje) i wydłużonym ciele, dorastającą do 35 cm długości ciała(przeciętnie 13-14 cm). Głowa szpiczasta, trójkątna, otwór gębowy duży, głęboko wcięty(sięgający do tylnej krawędzi oka) i skierowany skośnie w dół. Oczy proporcjonalnie duże. Ciało ryby zwykle koloru srebrzystego, różowego, lub brązowego(po odłowieniu zwykle zmienia kolor na bardziej różowy, lub oliwkowy). Okolice grzbietowe ciemniejsze, natomiast brzuszne jaśniejsze, białawe. Na ciele mogą występować także białe, lub srebrne plamy. Ryby żyjące na dnie zwykle przybierają ciemniejszych kolorów. Płetwy czerwonawe(poza grzbietową), zwłaszcza u nasady. Płetwa grzbietowa rozdzielona, pierwsza połowa posiada 13 kolczastych promieni, druga blisko osadzona 13-16 promieni miękkich. Płetwa brzuszna i odbytowa także dość wysokie, brzuszna posiada ok. 8 promieni kolczastych, natomiast odbytowa 3 kolczaste promienie i 8-11 miękkich. Płetwa ogonowa rozwidlona. U tej ryby otwór odbytowy charakterystycznie występuje między płetwą brzuszną, a odbytową(niem więcej po środku).


Dymorfizm płciowy

Brak wyraźnego. Samce są zwykle mniejsze od samic w podobnym wieku.

Populacja i zagrożenia

Gatunek nie podlega klasyfikacji w stopniach zagrożenia IUCN. Populacja oraz potencjalne zagrożenia dla przetrwania gatunku nie zostały obecnie poznane. Karmazyn smukły wydaje się gatunkiem pospolitym i niezagrożonym, choć badania sugerują iż w przeciągu kilkunastu lat jego liczebność uległa dużym wahaniom.

Pożywienie

Organizmy planktonowe np. kryl.


Zachowanie     

Gatunek słabo poznany. Karmazyn smukły prowadzi dzienny i samotny tryb życia. Często obserwuje się rybę polującą w strefie pelagialnej, jak i blisko dna. W poszukiwaniu pożywienia głównie opiera się na zmyśle wzroku. W razie zagrożenia zwykle ucieka, a w obronie stroszy kolce na płetwach.

Rozród

Bardzo słabo poznany. Okres rozrodczy przypada przypuszczalnie na maj-czerwiec. Po ok. 40 dniach od zapłodnienia, samica rodzi dobrze rozwinięty narybek(gatunek jajożyworodny). Młode rybki są pelagiczne i żywią się drobnym planktonem.

Długość życia

ok. 30 lat

Naturalni wrogowie 

Karmazyn smukły pełni ważną rolę w ekosystemie, będąc jednym ze źródeł pokarmu dla nurzyka zwyczajnego, nurka, uszanki kalifornijskiej, dużych ryb(np. czawycza) itp.

Znaczenie dla człowieka

Ryba posiada małe znaczenie w rybołówstwie. Wyławiana zwykle w połowach nieukierunkowanych na ten gatunek i często traktowana jako przyłów. Największe połowy karmazyna smukłego odnotowano w 1960 i 1970 roku, mimo ukierunkowania na inne karmazyny i Merluccius productus. Mięso karmazyna jest bardzo cenione z uwagi na wyjątkowy smak, małą ościstość, kruchość i niską zawartość tłuszczu, choć sam karmazyn smukły nie jest doceniany przez rybołówstwo z uwagi na małe rozmiary.

Ciekawostki

  • Karmazyn smukły jest jednym z najmniejszych karmazynów z rodzaju Sebastes.
  • W przeciwieństwie do niektórych przedstawicieli skorpenowatych, karmazyn smukły nie jest jadowity i nie stanowi zagrożenia dla człowieka.
  • Gatunek został opisany w 1896 roku przez amerykańskiego biologa, pioniera nauk ichtiologicznych Charles'a Henry'ego Gilbert'a.
  • Na niektórych terenach karmazyn smukły jest dominującym gatunkiem skorpeny, będąc także ważnym elementem łańcucha pokarmowego.
  • Sebastes jest dość dużym rodzajem ryb do którego klasyfikuje się 108-109 gatunków karmazynów. Preferują wody chłodne, występując w północnych rejonach Oceanu Spokojnego i Atlantyckiego. W zależności od gatunku mogą zamieszkiwać strefę pływów po abisal(do 3000 m głębokości), choć większość gatunków preferuje strefę przydenną na obszarach przybrzeżnych. Osiągają różne rozmiary od 13 cm do 1 metra długości ciała. Ciało ryb jest bocznie spłaszczone z masywną głową i dużym pyskiem, skierowanym ukośnie w dół. Płetwa grzbietowa wyposażone w kolce, które u poszczególnych gatunków tłoczą jad(zwykle niegroźny dla człowieka). Ubarwienie ciała zmienne od jaskrawych i kontrastujących barw, przez kamuflujące. Ryby z rodzaju Sebastes należą do organizmów długowiecznych, np. karmazyn ostrooki(Sebastes aleutianus) może dożyć nawet 200 lat, co czyni go jednym z najdłużej żyjących kręgowców. Do owego rodzaju zaliczamy min. karmazyna aurora(Sebastes aurora), karmazyna czarnego(Sebastes melanops) i Sebastes chlorostictus.
Bibliografia:
-http://www.fishbase.org/summary/Sebastes-jordani.html
-https://pl.wikipedia.org/wiki/Sebastes
-https://en.wikipedia.org/wiki/Sebastes
-http://www.pcouncil.org/wp-content/uploads/Shortbelly_Fieldetalgalleyproofs.pdf
-https://swfsc.noaa.gov/publications/FED/00770.pdf
-https://en.wikipedia.org/wiki/Charles_Henry_Gilbert

piątek, 19 lutego 2016

Pielęgniczka Agassiza - jedna z najabarwniejszych pielęgniczek

  • Królestwo: Zwierzęta
  • Podtyp: Kręgowce
  • Gromada: Promieniopłetwe
  • Rząd: Okoniokształtne
  • Rodzina: Pielęgnicowate
  • Gatunek: Pielęgniczka Agassiza(Apistogramma agassizii)

Występowanie

Pielęgniczka Agassiza naturalnie występuje na terenie basenu rzeki Amazonka. Ryba jest spotykana od dolnych biegów rzek Río Ucayali i Río Marañon(Peru), przez niemal całe Solimões(górny bieg Amazonki), dolne biegi rzek Rio Tefe, Rio Napo, Rio Japura, Rio Negro, Rio Purus(także górny bieg), Madeira(z środkowym biegiem), Rio Tapajos, aż po rzekę Rio Capim(w okolicach miasta Belém we wschodniej Brazylii) w rejonie delty Amazonki. Pielęgniczka zwykle zamieszkuje wolno płynące części rzek, rozlewiska, starorzecza i jeziora z bogatą roślinnością wodną. Występuję we wszystkich trzech podstawowych typach wód Amazonii: czarnych, białych i przeźroczystych.

Ogólny opis

Pielęgniczka Agassiza jest niewielkim przedstawicielem rodziny pielęgnicowatych z wyraźne zaznaczonym dymorfizmem płciowym. Samce osiągają rozmiar od 6 do 10 cm długości. Ciało pokryte szarawymi, błękitnymi i zielonymi, mieniącymi się łuskami. Wzdłuż linii bocznej(od pyska po nasadę, lub kraniec ogona) ciągnie się ciemny pas(nieraz słabo widoczny). Brzuch pomarańczowy, żółty, lub szary. Trójkątna głowa, często podobnie jak reszta ciała, pokryta mieniącymi się łuskami. Górna jej część najczęściej żółtawa, lub szarawa. Oczy duże, z czarną źrenicą. Często od oka w kierunku płetwy brzusznej ciągnie się krótki, czarny pas. Płetwa grzbietowa samca wydłużona i wysoka z zaostrzonym krańcem, sięgającym nieraz końca ogona. Najczęściej pomarańczowa z czarną nasadą. Płetwy brzuszne wąskie, lecz wydłużone z zaostrzonym końcem, delikatnie żółtawe, lub pomarańczowe. Płatwa odbytowa wydłużona, także posiadająca zaostrzony kraniec, pomarańczowa, często czarno obramowana od strony brzusznej. Płetwa ogonowa dość wysoka, płomykowa z szpiczastym końcem, najczęściej pomarańczowa z czarnym obramowaniem. Nasada, czasem z środkiem płetwy ogonowej czarny. Samica mniej barwnie ubarwiona i mniejsza, osiągająca 4-6 cm długości ciała. Szarożółta z czarnym pasem, lepiej widocznym niż u samca, ciągnącym się przez linie boczną. Grzbiet szarawy, natomiast brzuch żółty. Od oka w kierunku płetwy brzusznej, ciągnie się krótki, czarny pas. Płetwy zwykle przeźroczyste, delikatnie pomarańczowe z ciemną nasadą i lekko zaostrzone. W przeciwieństwie do samca, płetwa brzuszna samicy posiada ciemną nasadę. Miedzy poszczególnymi populacjami w środowisku naturalnym istnieją różnice w zabarwieniu ciała.

Dymorfizm płciowy

Wyraźny. Samica i samiec różnią się wielkością i ubarwieniem ciała(patrz wyżej). Dodatkowo samice posiadają bardziej zaokrąglony brzuch.

Populacja i zagrożenia

Gatunek nie podlega klasyfikacji w stopniach zagrożenia IUCN. Populacja i potencjalne zagrożenia dla gatunku nie zostały ocenione. Ryba wydaje się w miarę liczna w środowisku naturalnym.

Pożywienie 

Gatunek głównie mięsożerny. Poluje na bezkręgowce bentosowe. Dietę urozmaica w kawałki roślin i glony.

Zachowanie

Pielęgniczka Agassiza jest rybą o dziennym trybie życia, żyjącą zwykle w haremach z dominacją samic. Jeden samiec zwykle broni wytyczonego rewiru przed innymi samcami, chociaż walki są zwykle niegroźne. Zazwyczaj na terytorium samca żyją 4-5 samice z którymi regularnie przystępuje do tarła. Aktywnie przeszukuje dno w poszukiwaniu pokarmu, lubiąc kryć się wśród gęstej roślinności. Poza okresem rozrodczym, nie jest agresywnie zastawiona do innych gatunków ryb.

Rozród

W naturze okres tarła przypada przypuszczalnie w porze suchej, kiedy poziom wody jest niski. Samiec odbywa tarło z kilkoma samicami, które podczas odchowu młodych obierają małe rewiry i bronią ich przed intruzami, akceptując jedynie samca. Gotowa do tarła samica zbliża się do podpływającego samca, wygina ciało i próbuje zwrócić na siebie uwagę. Kiedy samiec odwzajemni zaloty, strosząc i wymachując płetwami, samica składa od 40 do 200 jajeczek ikry w niewielkiej grocie, norce, lub pod korzeniem, którą następnie zapładnia samiec. Następnie samiec szybko opuszcza kryjówkę i przechodzi do patrolowania terytorium, broniąc terenu przed intruzami i agresorami. Samica opiekuję się ikrą, wachlując ją płetwami, dzięki czemu natlenia jajeczka, oraz usuwa zanieczyszczenia. Po ok. 3-4 dniach(w zależności od temperatury) wykluwają się młode. Narybek przez pierwsze 4-6 dni nie jest zdolny do pływania, wyczekując na dnie kryjówki. Przez pierwsze dni korzysta z zawartości woreczka żółtkowego. Matka nakłania młode do pływania, przyciągając je ruchami ciała. Później samica opuszcza kryjówkę z młodymi, które same muszą pobierać pokarm. Młode pielęgniczki żywią się drobnym planktonem i resztkami pożywienia wypluwanym przez samice. Samiec dogląda samicy z młodymi, lecz zwykle nie ingeruję w ich odchów. Przy odpowiedniej dostępności pokarmu, młode rosną dość szybko i stają się samodzielne po kilku miesiącach. Dojrzałość płciową uzyskują po ok. 6 miesiącach.

Naturalni wrogowie

Głównie drapieżne ryby np. piranie i sumy.  

Długość życia

Pielęgniczki Agassiza dożywają ok.  3,5 lata.

Znaczenie dla człowieka

Pielęgniczka Agassiza jest jedną z popularniejszych ryb akwarystycznych, zwłaszcza wśród miłośników małych pielęgnic. Z uwagi na swoje atrakcyjne ubarwienie i dość łagodne usposobienie, budzi zachwyt wśród ludzi, lecz ze względu na większe wymagania co do jakości wody, nie jest polecana dla początkujących akwarystów. Rzadko spotykane w ofertach sklepów stacjonarnych(popularnością przewyższają ją pielęgniczka ramireza i kakadu), lecz dość łatwo dostępne pod zamówienie(duża liczba hodowli tej ryby). Niektóre osobniki(zwłaszcza formy geograficzne) są odławiane ze środowiska naturalnego i sprzedawane.

Ciekawostki

  • Pielęgniczka Agassiza posiada wiele form geograficznych(min. Apistogramma (cf.) agassizii "Ampiyacu" czy, Apistogramma (cf.) agassizii "Purus"), wyróżniających się kolorystyką i wzorami na ciele. Badacze sądzą iż niektóre z tych form mogą być podgatunkami pielęgniczki Agassiza, lub nawet osobnymi gatunkami. Dobrym przykładem jest pielęgniczka Apistogramma sp. "Tefé", która pierwotnie była uważana za odmianę kolorystyczną pielęgniczki Agassiza, obecnie za osobny, wciąż nieopisany naukowo gatunek.
  • W hodowlach spotyka się także kilka wyselekcjonowanych odmian kolorystycznych pielęgniczki min. "Fire red", "Red-Black", "Blue-Red", czy "Double Red".
  • Dla pary pielęgniczek Agassiza wymagane jest akwarium powyżej 70 l, dla większej grupy proporcjonalnie większe. Toleruję przedział temperaturowy od 22 do 29°C, jednak ph powinno utrzymywać się na poziomie 5,0-7,0(niektóre odmiany z odłowu wymagają nawet ph na poziomie 3,0-4,0). Woda powinna być dobrej jakości, gdyż pielęgniczki są bardzo wrażliwe na jej zły skład chemiczny.
  • Pielęgniczka została opisana przez austriackiego ichtiologa Franz'a Steindachner'a w 1875 roku i nazwana na część szwajcarskiego zoologa Louis'a Agassiz'a. Pierwsze wzmianki o ich hodowli w akwarystyce pochodzą z roku ok. 1909, kiedy to zostały po raz pierwszy przywiezione na tereny Niemiec.
  • Gatunek nie posiada holotypu, lecz lektotyp, gdyż autor pierwszej publikacji diagnozy taksonomicznej nie wskazał pochodzenia holotypu. Lektotyp(czyli okaz drugiej diagnozy taksonomicznej) pochodzi z jeziora Manacapurú na terenie Brazylii.   
  • Rodzaj Apistogramma liczy ok. 70-100 gatunków pielęgniczek zamieszkujących Amerykę Południową, co czyni go najliczniejszym reprezentowanym gatunkowo rodzajem z podrodziny Geophaginae(do której klasyfikuje się 14 rodzajów pielęgnic) i jednym z najliczniej reprezentowanych rodzajów z rodziny pielęgnicowatych. Duży procent przedstawicieli rodzaju nie zostało jeszcze naukowo opisanych. Nazwa Apistogramma oznacza dosłownie "nieregularna linia boczna", co odnosi się do często przerywanej, lub niewidocznej, rzadko równej, linii bocznej przedstawicieli owego rodzaju. Pielęgniczki Apistogramma charakteryzują się także dobrze widocznym dymorfizmem płciowym. Samce są na ogół większe i żywiej ubarwione niż samice. Niektórzy przedstawiciele rodzaju są popularnymi mieszkańcami domowych akwariów. Przykładowymi przedstawicielami Apistogramma są min. pielęgniczka trójpręga(Apistogramma trifasciata), pielęgniczka Nijssena(Apistogramma nijsseni) i pielęgniczka kakadu(Apistogramma cacatuoides).
Bibliografia:
-http://rybyakwariowe.eu/ryba-akwariowa/pielegniczka-agassiza-agassizii/
-http://www.seriouslyfish.com/species/apistogramma-agassizii/
-https://pl.wikipedia.org/wiki/Piel%C4%99gniczka_Agassiza
-https://en.wikipedia.org/wiki/Apistogramma_agassizii
-https://en.wikipedia.org/wiki/Apistogramma
-http://www.apisto.pl/index.php?option=com_content&view=article&id=6:apistogramma-agassizii&catid=14:apistogramma&Itemid=31
-http://www.apisto.pl/index.php?option=com_content&view=category&id=14:apistogramma&Itemid=31&layout=default
-http://animal-world.com/encyclo/fresh/cichlid/AgassiziCichlid.php
-http://www.akwarium.net.pl/adv/apistogramma_agassizi.htm
-http://www.dwarfcichlid.com/Apistogramma_agassizii.php
-Zarzyńscy P. i J, Wielki atlas ryb akwariowych, Pro Creo Piotr Łuczka na zlecenie AQUAEL Janusz Jankiewicz Sp. z o.o., 2015 r.

niedziela, 22 listopada 2015

Sargus florydzki - rekreacyjna ryba

  • Królestwo: Zwierzęta
  • Podtyp: Kręgowce
  • Gromada: Promieniopłetwe
  • Rząd: Okoniokształtne
  • Rodzina: Prażmowate
  • Gatunek: Sargus florydzki(Diplodus holbrookii)

Występowanie 

Sargusa florydzkiego można spotkać na wschodnim wybrzeżu Ameryki Północnej od Zatoki Chesapeake(Floryda) po Zatokę Meksykańską w południowej części stanu Veracruz(Meksyk). Sargus zamieszkuję także rejony północno-zachodniej Kuby, lecz mimo pojedynczych, niepotwierdzonych informacji, nie stwierdzono go na terenie Antyli(poza Kubą). Sargus florydzki preferuje płytkie wody przybrzeżne(min. zatoki i porty), porośnięte przydenną roślinnością np. trawą morską, lecz unika rejonów o słabym zasoleniu(np. ujść rzek). Często spotykany na terenach naturalnych i sztucznych raf, platform, raf gąbkowych i pomostów.

Ogólny opis

Sargus florydzki jest średniej wielkości rybą osiągającą 25-46 cm długości ciała. Posiada silnie spłaszczone bocznie ciało i małą głowę ze spiczastym pyskiem i małym otworem gębowym, sięgającym niemal do przedniej krawędzi oka. Obie szczęki posiadają 6 silnie spłaszczonych i szerokich zębów przednich, oraz 3 rzędy zębów tylnych. Oczy stosunkowo duże. Płetwa grzbietowa niska, posiadająca ok. 12 kolczastych promieni i 13-16 miękkich, natomiast krótka płetwa odbytowa posiada 3 kolczaste promienie i 13-15 miękkich. Płetwy piersiowe szerokie i długie. Płetwa ogonowa homocerkalna, zwykle przeźroczysta, czasami z czerniawym końcem. Wszystkie pozostałe płetwy przeźroczyste. 50-61 łusek wzdłuż linii bocznej. Grzbiet sargusa koloru stalowoniebieskiego, boki srebrzyste. Posiada także duża, większą od oka, plamę u podstawy ogona. Błona skrzelowa czerniawa.

Dymorfizm płciowy

Brak.

Populacja i zagrożenia

Notowany jako gatunek najmniejszej troski według IUCN. Występuję powszechnie i może być dominującym gatunkiem ryby w niektórych rejonach, zwłaszcza na zachodnim wybrzeżu Florydy. Mniej powszechnie występuję jednak na terenie Zatoki Meksykańskiej. Licznie występuje na terenach gdzie znajdują się platformy, pomosty i sztuczne rafy. Sargus florydzki jest rybą rzadko poławianą o małym znaczeniu w rybołówstwie komercyjnym. Jej największe połowy odnotowano w 1999 roku i szacowane był na poziomie 18,4 ton. Jednak ryba jest popularna w rybołówstwie rekreacyjnym, ze względu na swoją waleczność i łatwość w złowieniu. Gatunek nie wydaję się nadmiernie eksploatowany, a jedynym znanym zagrożeniem jest degradacja środowiska przybrzeżnego w niektórych rejonach.

Pożywienie

Glony i małe bezkręgowce bentosowe np. mszywioły, gąbki i małże. Osobniki młode żywią się zooplanktonem, oraz oczyszczają skórę większych ryb z pasożytów zewnętrznych.

Zachowanie


Sargus florydzki jest rybą stadną, głównie o dziennym trybie życia. Żeruję głównie w okolicach dna. Tworzy nieduże ławicę, często łącząc się z innymi gatunkami ryb np. lucjanem Mangrove snapper, luszczykiem wirginijskim(Anisotremus virginicus), hemulonem smużkowym(Haemulon sciurus), hemulonem Haemulon parra i sparysomą Sparisoma radians. Osobniki nieletnie preferują płytkie wody przybrzeżne(do 15 metrów głębokości), z wiekiem przenosząc się na coraz głębsze wody(do 30 m głębokości). Osobniki dorosłe preferują głębsze wody przybrzeżne, lecz nieraz spotykane na płyciznach. Zimą ryby przenoszą się na głębsze wody.


Rozród

Słabo poznany. Okres tarła trwa ok. 2 miesięcy i odnotowywany był zimą, lub wczesną wiosną(styczeń-marzec). Ryby trą się na dość płytkich wodach, przypuszczalnie jedynie raz do roku. Ilość składanych jaj i czas inkubacji jaj jest nieznany. Ikra jest pelagiczna. Z ikry wykluwają się larwy, a po osiągnięciu ok. 2 cm przemieniają się w małe rybki, które stadnie wędrują w kierunku strefy przybrzeżnej. Młode sargusy zwykle chowają się wśród roślinności na płytkich wodach blisko brzegu, lecz z wiekiem i wzrostem przenoszą się na coraz głębsze wody. Dojrzałość płciową uzyskują przypuszczalnie po osiągnięciu 13 cm długości ciała, lecz wiek w którym go uzyskują jest nieznany(przypuszczalnie po ok. 2 latach). Sargusa florydzkiego aż do osiągnięcia dojrzałości płciowej cechuję hermafrodytyzm(obojnactwo), czyli posiada męskie, jak i żeńskie narządy płciowe. Dopiero po osiągnięciu dojrzałości młodemu sargusowi zostaje określona płeć na całe życie.

Naturalni wrogowie

Większe ryby(np. rekiny, płaszczki), ptaki morskie(np. kormorany, petrele) i ssaki morskie(np. delfiny).

Długość życia  

Najstarszy zarejestrowany osobnik posiadał 11 lat(rozmiar: 36,5 cm).

Znaczenie dla człowieka

Ryba łowiona komercyjnie(na małą skalę) i rekreacyjnie. Często pozyskiwana jako przyłów przy odłowie na haczyk i linkę, niewód, sieci skrzelowe i włok(sieć przystosowana do odławiania ryb dennych za pomocą trawlera). Najczęściej wyłapywana przy odłowie krewetek na włoki. Rzadko łowiona komercyjnie ze względu na nieduże rozmiary. Sargus florydzki jest jednak poławiany rekreacyjnie na szeroka skalę. Łowiony zwykle na przynętę np. krewetkę, kalmara, czy małża. Odznacza się walecznością przy dosyć łatwym złowieniu.

Ciekawostki

  • U większości gatunków z rodziny prażmowatych występuję zjawisko hermafrodytyzmu. Niedojrzałe płciowo osobniki posiadają męskie i żeńskie narządy płciowe, lecz wraz z osiągnięciem dojrzałości dana płeć zostaje określona.
  • Ze względu na zasiedlane miejsca sargus florydzki jest często łowiony na pomostach, falochronach i skałach.
  • Przy łowieniu niektórych gatunków ryb np. strzępiela czarnego(Centropristis striata), jest najczęściej przyławianą rybą.
  • Ryba została opisana przez Tarleton'a Hoffman'a Bean'a w 1878 roku i nazwana na część zmarłego 7 lat wcześniej, amerykańskiego zoologa John'a Edwards'a Holbrook'a.
  • Rodzaj Diplodus liczy 13-15 gatunków ryb. Do tego rodzaju zalicza się min. sargusa(Diplodus sargus), zebryla(Diplodus cervinus) i Diplodus noct.
Bibliografia:
-http://www.iucnredlist.org/details/170264/0
-http://www.fishbase.org/summary/1231
-https://en.wikipedia.org/wiki/Spottail_pinfish
-https://pl.wikipedia.org/wiki/Pra%C5%BCmowate

poniedziałek, 14 września 2015

Drobniczka jednodniówka - mały twardziel. Moja ulubiona ryba akwariowa :)

inne nazwy: drobniczka
  • Królestwo: Zwierzęta
  • Podtyp: Kręgowce
  • Gromada: Promieniopłetwe
  • Rząd: Karpieńcokształtne
  • Rodzina: Piękniczkowate
  • Gatunek: Drobniczka jednodniówka(Heterandria formosa)

Występowanie

Drobniczka jednodniówka naturalnie występuje na przybrzeżnym terenie południowego obszaru Niziny Atlantyckiej(USA) od południowo-wschodniej Karoliny Północnej(od rzeki Cape Fear), przez wschodnią i południowo-wschodnią Karolinę Południową, południową Georgię, Florydę, południową Alabamę, południowe Missisipi, aż po południowy rejon Luizjany i wschodnie, graniczne rejony Teksasu. Ryba została wprowadzona na niektóre wcześniej niezamieszkałe obszary min. na teren stanu New Jersey(choć przypuszczalnie populacja z tego rejonu nie przetrwała), niektóre rejony Karoliny Północnej(min. do rzeki Cape Fear w dalszym jej biegu). Ryba preferuje stojące, lub wolno płynące wody słodkie i słonawe. Spotykana głównie w bujnie porośniętych roślinnością i płytkich miejscach.

Ogólny opis

Drobniczka jednodniówka jest jedną z najmniejszych ryb i kręgowców, osiągając 3,5 cm długości ciała przez samice i 2 cm długości przez samca. Głowa mała, wydłużona i tępo zakończona. Otwór gębowy skierowany do góry. Oczy dobrze widoczne, białe z czarnymi źrenicami. Ciało ryby zwykle koloru brunatnożółtego, choć spotykane są także osobniki żółtawe, jasnoszare i kremowe. Brzuch jasny(biały, lub kremowy), zwykle zaokrąglony. Przez całe ciało ryby od otworu gębowego po nasadę płetwy ogonowej ciągnie się dość szeroki, czarny pas, dodatkowo z prostopadłymi, ciemnymi prążkami(w ilości 6-8), ciągnącymi się przez całą wysokość ryby(poza jasną częścią brzucha). Wraz ze wzrostem ryby, owe prążki zanikają, zwykle zmieniając się w słabo widoczne plamy na części grzbietowej. Płetwa grzbietowa zaokrąglona i przeźroczysta z trzybarwną plamą u jej nasady. Biała niewielka plamka u samej nasady płetwy(obejmująca dolne części 2-3 pierwszych promieni), otoczona jest dobrze widoczną i szeroką czarną plamą, która kolejno obramowana jest czerwonym, często słabo widocznym kolorem. Płetwa odbytowa samicy podobnie ubarwiona, jednak kolor czerwony zwykle niedostrzegalny gołym okiem. U samca płetwa odbytowa przekształcona w długie i szpiczaste gonopodium(narząd kopulacyjny). Płetwa ogonowa zaokrąglona i przeźroczysta. Płetwy parzyste także przeźroczyste i słabo widoczne.

Dymorfizm płciowy

Dobrze zaznaczony. Samiec jest mniejszy(max. 2 cm) i szczuplejszy niż samica(max. 3,5 cm), dodatkowo posiadając gonopodium, zamiast pletwy odbytowej. Samice posiadają zwykle dobrze widoczny i zaokrąglony brzuszek.

Populacja i zagrożenia

Nie podlega klasyfikacji w stopniach zagrożenia. Gatunek pospolity na obszarze naturalnego zasięgu. Nie są znane poważne zagrożenia dla populacji drobniczki jednodniówki. Czasami wprowadzana przez człowieka na nowe obszary.

Pożywienie 

Ryba wszystkożerna. Żywi się planktonem, glonami, larwami owadów, drobnymi skorupiakami i innymi bezkręgowcami.

Zachowanie

Drobniczka jednodniówka jest łagodną i ruchliwą rybką, lubiącą chować się w gęstej roślinności. Trzyma się głównie blisko tafli wody, choć w poszukiwaniu pożywienia może schodzić do stref przydennych. Żyje zwykle w grupkach z przewagą samic, choć nie jest typową rybą ławicową. Samce mogą toczyć między sobą niegroźne walki, bardzo rzadko kończące się obrażeniami. Występuje w wodach o różnym zasoleniu, odczynie i twardości. Może również wytrzymać krótkoterminowe spadki temperatury do 6°C.

Rozród

Drobniczka jednodniówka charakteryzuje się dość oryginalnym sposobem rozmnażania. Ryba ta nie posiada konkretnego okresu rozrodczego i może wydawać na świat potomstwo przez cały rok. Zaloty polegają na gonitwie samicy przez samca i próbach zapłodnienia jej przy pomocy gonopodium. Kiedy partner dogoni swą wybrankę, wprowadza w jej jajowody swój narząd płciowy(gonopodium) i zapładnia ikrę wewnątrz ciała samicy. Jednak część nasienia zostaje zmagazynowane w jajowodach samicy, aby kolejno zapładniać dojrzewające jaja. Z uwagi na tę umiejętność samica może przejść kilka cyklów ciążowych, kopulując tylko raz. Ikra w ciele samicy dojrzewa stopniowo, a rozwój poszczególnych partii trwa ok. 28-35 dni. U pojedynczej samicy może dojrzewać kilka partii jaj(nawet do 9), dlatego posiada bardzo krótki odstęp czasu pomiędzy kolejnymi porodami. Jaja posiadają bardzo mały zapas żółtka, dlatego zarodki czerpią substancję odżywcze z ciała matki, dzięki tzw. łożysku rzekomemu. Poród u tej ryby rozciąga się zwykle od 3 do 6 dni w ciągu których samica rodzi dziennie 1-3 młode(stąd jej nazwa), czyli łącznie od 10 do 25 rybek(maksymalnie 50). Zwykle między kolejnymi porodami następuje kilka tygodni przerwy. Młode rodzą się dosyć duże(kilka minimetrów), są całkowicie samodzielne i przypominają miniaturową wersję dorosłych(pionowe prążki u osobników młodych są dobrze widoczne). Żywią się planktonem i rosną dosyć szybko. Występuje u nich temperaturowa determinacja płci, czyli płeć dorastającego narybku należna jest od temperatury wody(im niższa tym większe prawdopodobieństwo iż młode staną się samicami). Młode zwykle już po ok. 35 dniach otrzymują dojrzałość płciową. Drobniczki zwykle nie polują na swoje młode.

Naturalni wrogowie

Większe ryby, większe płazy, larwy ważek, drapieżne chrząszcze, węże itp.

Długość życia 

1-2 lata. Maksymalnie w warunkach akwariowych dożywa 3 lat.

Znaczenie dla człowieka

Ryba spotykana w akwarystyce o średniej popularności. Polecana do tzw. nano akwariów, gdyż z powodzeniem parę drobniczek można już trzymać w zbiorniku 12 litrowym.

Sam posiadam w moim akwarium kilkanaście drobniczek i muszę przyznać iż mimo skromnego ubarwienia są to żywe i ciekawe w obserwacji rybki.           

Ciekawostki

  • Drobniczka jednodniówka jest jedną z najmniejszych ryb akwariowych na równi z bystrzykiem amandy(Hyphessobrycon amandae), microrasborą galaxy*(Danio margaritatus), microrasborą erythromicron*(Danio erythromicron), razborą borneańską(Boraras brigittae), razborą plamistą(Boraras maculatus), żyworódką Endlera(Poecilia wingei) i kolcobrzuchem karłowatym(Carinotetraodon travancoricus).
  • Drobniczka jednodniówka mimo małych rozmiarów jest rybą wytrzymałą, tolerującą szeroki zakres temperatur i parametrów wody. Nie jest jednak polecana do akwariów ogólnych, gdyż mała rybka może paść ofiarą większych współmieszkańców, lub nie dać sobie rady z rywalizacją o pożywienie z bardziej żwawymi i większymi rybami.
  • Mimo małych rozmiarów drobniczka wydaje się wielka w porównaniu do najmniejszej ryby świata Paedocypris progenetica, która jest zarazem najmniejszym kręgowcem. Rybka osiąga zaledwie 7,9 mm długości ciała przez samice i 10 mm długości przez samce.
  • Drobniczka jednodniówka jest często określana mianem "mosquitofish", ze względu na zjadanie przez ów gatunek larw komarów. Z uwagi na ten fakt ryba został introdukowana na tereny stanu New Jersey w celu walki z plaga komarów. Jednak mimo wszystko częściej nazwą "mosquitofish" określa się ryby z rodzaju Gambusia, które odznaczają się znaczną zajadłością i potencjałem rozrodczym.
  • Do rodzaju Heterandria zalicza się 10 gatunków ryb min. mieczyka dwukropka(Heterandria bimaculata), Heterandria tuxtlaensis i Heterandria dirempta.
Bibliografia:
-http://rybyakwariowe.eu/ryba-akwariowa/drobniczka-jednodniowka-drobniczki/
-https://pl.wikipedia.org/wiki/Drobniczka_jednodni%C3%B3wka
-https://en.wikipedia.org/wiki/Heterandria_formosa
-http://www.domowe-akwarium.pl/ryby-akwariowe/drobniczka
-http://www.seriouslyfish.com/species/heterandria-formosa/       

poniedziałek, 20 lipca 2015

Otocinklus przyujściowy - czy aby na pewno tak popularny

inne nazwy: otosek*, otosek przyujściowy*
  • Królestwo: Zwierzęta
  • Podtyp: Kręgowce
  • Gromada: Promieniopłetwe
  • Rząd: Sumokształtne
  • Rodzina: Zbrojnikowate
  • Gatunek: Otocinklus przyujściowy(Macrotocinclus affinis)

Występowanie

Otocinklus przyujściowy występuje naturalnie w zarośniętych i niezbyt głębokich strumieniach rejonu Santa Cruz w stanie Rio de Janeiro(Brazylia).

Ogólny opis

Otocinklus przyujściowy jest niewielkim gatunkiem zbrojnika, osiągającym 4-5 cm długości ciała. Ciało wydłużone, brzusznie spłaszczone, pokryte płytkami kostnymi, tworząc swego rodzaju pancerz. Głowa trójkątna, szeroka i tępo zakończona. Otwór gębowy w dolnym położeniu, zakończony przyssawką. Oczy proporcjonalnie duże. Płetwa grzbietowa dosyć wysoka z pierwszym ostrym promieniem, podobnie jak płetwy piersiowe. Płetwa ogonowa homocerkalna(symetryczna). U otosków występuje także dobrze rozwinięta płetwa brzuszna i odbytowa. Strona grzbietowa srebrzystoszara do oliwkowoszarej z metalicznym połyskiem, często z ciemnymi, nieraz słabo widocznymi plamkami. U tego gatunku występuje także słabo zaznaczona, ciemna pręga biegnąca od końca głowy przez oko, aż po nasadę ogona. U niektórych osobników pręga może być niewidoczna. Strona brzuszna jasna, biała, lub biało-żółtawa. Gatunek bardzo podobny i często mylony z przedstawicielami rodzaju Otocinclus.

Dymorfizm płciowy

Słabo widoczny. Samice są zwykle nieco większe i szersze. Dymorfizm zwłaszcza widoczny patrząc z góry na rybę.

Populacja i zagrożenia

Nie podlega klasyfikacji w stopniach zagrożenia. Nie są znane potencjalne zagrożenia dla liczebności tego gatunku, poza lokalnym zanieczyszczeniem środowiska wodnego. Toleruje miarowe zanieczyszczenie wód.

Pożywienie

Typowa ryba glonożerna. Preferuje jednokomórkowe glony z klasy okrzemek. Zjada także miękkie części roślin i detrytus.

Zachowanie

Otocinklus przyujściowy jest przydenną rybą, prowadzącą głównie nocny tryb życia. Dzień spędza głównie ukryty wśród roślin, pod kamieniami lub korzeniami, choć nieraz żeruje w środku dnia. Otosek aktywny staje się głównie pod wieczór. Dzięki otworowi gębowemu przekształconemu w przyssawkę, zręcznie zbiera glony rosnące na kamieniach i roślinności. Preferuje wartki ruch wody, choć występuje także w odcinkach o nieco spokojnym nurcie. Mimo iż przejawia zachowania terytorialne(niegroźne walki) to spotykany jest zwykle w dużych grupach, choć nie jest to typowa ryba stadna. Dzięki kolcom umiejscowionym na płetwie grzbietowej i piersiowych, rzadko bywa celem drapieżników. Otocinklus może znosić niską zawartość tlenu w wodzie, nabierając powietrza z powierzchni wody i transportując go do silnie ukrwionego jelita.  

Rozród

Słabo poznany. Otoski składają kleistą ikrę, którą rozrzucają, a ta przykleja się do pobliskich roślin i korzeni. Wylęg następuje po ok. 2-3 dniach. Narybek otoska przypomina miniaturę osobników dorosłych i żywi się drobnym planktonem np. wrotkami. Nie udokumentowano udanej próby rozrodu tej ryby w niewoli.

Naturalni wrogowie

Większe ryby, ptaki wodne itp.

Długość życia

Przypuszczalnie ok. 5 lat.

Znaczenie dla człowieka

Gatunek spotykany w akwarystyce, choć dość rzadko. Często mylnie mianem otocinklusa przyujściowego(Macrotocinclus affinis) określane są podobne gatunki z rodzaju Otocinclus, bardziej popularne w akwarystyce np. Otocinclus macrospilus, Otocinclus vestitus i Otocinclus hoppei.

Ciekawostki


  • Otocinklus przyujściowy(Macrotocinclus affinis) na rynku akwarystycznym jest gatunkiem bardzo rzadkim. Często opisuje się nawet iż nie występuje w handlu. Mimo to znane są podstawowe parametry wody przy których można trzymać ten gatunek zbrojnika: temperatura 20-26° C, pH 6.0 - 8.0 i dh 5-19°. Uważany za gatunek wymagający i problematyczny. 
  • Od innych oferowanych na rynku otosków odróżnia go mniej kontrastowe ubarwienie ciała. Pasek i plamy na ciele są zwykle słabo widoczny, dlatego ryba z daleka wydaje się jednolicie srebrzysta.
  • Otocinklus przyujściowy jest przedstawicielem monotypowego rodzaju Macrotocinclus. Wcześniej klasyfikowany był do rodzaju Otocinclus.
  • Gatunek został opisany w 1877 roku przez austriackiego ichtiologa Franz'a Steindachner'a.
  • Otoski należą do jednych z najbardziej narażonych na stres i dłużej aklimatyzujących się ryb słodkowodnych. Mogą zdychać w wyniku nieprawidłowej aklimatyzacji, nawet 2 tygodnie po wpuszczeniu do nowego zbiornika. Mimo tej małej wady, należą do jednych z odporniejszych ryb, polecanych dla początkujących akwarystów, zwłaszcza Otocinclus macrospilus i Otocinclus vestitus.    
Bibliografia:
-https://en.wikipedia.org/wiki/Macrotocinclus 
-http://www.fishbase.org/summary/11332
-http://www.planetcatfish.com/common/species.php?species_id=1083