Żeneta rybożerna - najrzadszy myśliwy Afryki.

inne nazwy: rybożer

• Królestwo: Zwierzęta
• Podtyp: Kręgowce
• Gromada: Ssaki
• Rząd: Drapieżne
• Rodzina: Wiwerowate
• Gatunek: Żeneta rybożerna(Genetta piscivora)

Występowanie 

Żeneta rybożerna ma charakter endemiczny dla Demokratycznej Republiki Konga. Gatunek spotykany w północno-wschodniej części kraju od prawego brzegu rzeki Kongo po zachodnią część Wielkich Rowów Afrykańskich. Żenetę zarejestrowano także w prowincji Mongala(DRK) na północ od brzegu rzeki Kongo. Niepotwierdzone obserwację pochodzą także z terenów Ugandy i Burundi.

Siedlisko

Rybożer obserwowany głównie w wilgotnych lasach równikowych z dominującym drzewostanem roślin z rodzaju Gilbertiodendron w pobliżu strumieni i małych rzek. Występuje na wysokościach od 460 do 1500 m n.p.m.

Ogólny opis

Żenety są smukłymi zwierzętami o wydłużonym ciele, budową przypominającą kotowate. Charakterystyczne dla żenet są wydłużony ogon, długie uszy, szpiczasty pysk i częściowo chowane pazury. Żeneta rybożerna jest słabo zbadanym gatunkiem, znanym jedynie z ok. 30 okazów. Wiadomo iż dorosłe osobniki osiągają całkowitą długość ciał w przedziale 75-90 cm(przy czym ogon często stanowi połowę długości całkowitej ciała) i masę ok. 1,5 kg. Futro gęste i długie koloru rdzawo-czerwonego na korpusie i łapach oraz czarne na ogonie. Spód ciała jaśniejszy, czasami białawy. Głowa koloru od jasnobrązowego po czarny z białymi, podłużnymi plamami, często obejmującymi większość powierzchni głowy. Białe zabarwienie najczęściej znajduje się po bokach głowy, poniżej oczu i powyżej, w okolicach czoła. Oczy obramowane wąskim, czarnym pierścieniem. W przeciwieństwie do większości przedstawicieli podrodziny wiwer, rybożer nie posiada charakterystycznych cętkowanych, lub paskowanych wzorów na ciele. Zęby dość małe i kruche(porównywalne do innych żenet), typowe dla zwierząt rybożernych. Powierzchnia stóp zwierzęcia bez owłosienia(adaptacja zwierząt polujących na wodne stworzenia) w przeciwieństwie do pozostałych członków rodzaju Genetta.

Dymorfizm płciowy 

Brak danych. Obecnie istnieje zbyt mało naukowych okazów gatunku, aby jednoznacznie określić różnice dymorficzne płci. 

Populacja i zagrożenia

Żeneta rybożerna jest zwierzęciem niezwykle rzadkim, obserwowanym jedynie kilka razy. Także przez miejscową ludność pigmejską Mbuti, zwierzę uważane jest za rzadkie, choć znane są dla nich rejony, gdzie można częściej spotkać rybożera. Lasy w których żyją żenety są w większej mierze nieobjęte działalnością człowieka. Tereny te charakteryzują się niedostępnością, niską populacją ludzi, oraz małą jakością gleby(z widzenia rolnictwa), choć czasami prowadzi się tu wycinkę lasu(w celu pozyskania drewna) i wydobycie(metalów takich jak kobalt, czy miedź). W wyniku kopalnictwa często wody DRK są zanieczyszczone przez metale ciężkie, które mogą akumulować się w drapieżnikach, jakim jest żeneta rybożerna. Rybożer jest także obiektem polowań rdzennej ludności. Obecnie notowany przez IUCN jako DD(niewystarczające dane).

Pożywienie 

Zawartość żołądka schwytanego osobnika, wskazuje iż głównym składnikiem diety żenety rybożernej są słodkowodne ryby. W żołądku znaleziono kości kilku gatunków ryb min. brzan(Barbus spp.), sumów(Clarias spp. i Synodontis spp.) i karpiowatych(Labeo spp.). Z relacji lokalnej ludności wynika iż rybożer zjada także często bulwy manioku(rodzaj uprawnej rośliny), które pozostawiane są w sumieniach przed procesem przygotowania mączki, oraz obserwowano zwierzę polujące na skorupiaki(co jest mało prawdopodobne z uwagi na budowę uzębienia drapieżnika). Z obserwacji nad dwoma złapanymi osobnikami, wiadomo iż nie chciały jeść podawanych żab, kijanek i krabów, a także ignorowały topiące się w basenie owady.

Zachowanie

Ekologia żenety rybożernej nie została opisana w literaturze naukowej, dlatego w dużej mierze pozostaje nieznana. Uważa się iż prowadzi samotny tryb życia, choć okresowo może łączyć się w pary w okresie rozrodczym, o czym świadczy złapanie dwóch osobników(osobnych płci) na tym samym terenie w odstępie 2,5 tygodnia. Osobniki przetrzymywano razem w klatce o wymiarach 8 x 8 metrów, lecz nie odnotowano zaburzeń stresowych spowodowanych towarzystwem własnego gatunku(mimo iż samica była w ciąży). Jedynym przejawem agresji w stosunku do siebie, były miauknięcia, podobne do kocich. Żeneta rybożerna posiada słabiej rozwinięty zmysł węchu niż inne żenety, o czym świadczy zmniejszona opuszka węchowa i rhinarium. Przypuszczalnie do polowań używa długich wibryss, którymi wykrywa ruchy ryby, lub uderzając nimi w tafle wody przyciąga ofiary.

Rozród

Brak danych. Zwierzęta mogą łączyć się w pary w okresie rozrodczym, o czym świadczy złapanie dwóch osobników osobnych płci na tym samym terenie w odstępie 2,5 tygodnia. Przy czym samica była już w ciąży. Dnia 31 grudnia posiadała jeden 15 cm zarodek. U spokrewnionych gatunków ciąża trwa ok. 10-11 tygodni, po czym samica rodzi od 1 do 4 młodych. Większość żenet wychowuje swoje młode w gniazdach, lub norach, aż do osiągnięcia samodzielności w wieku ok. 5 miesięcy.

Długość życia

Brak danych. Żenety żyją średnio 13-20 lat.

Naturalni wrogowie

Brak danych. Możliwe iż poza człowiekiem, gatunek rzadko bywa celem drapieżników. Rybożer na swoim zasięgu współistnieje z wanzyrem błotnym(Atilax paludinosus), choć wzajemne relację tych dwóch gatunków są niepoznane. Wśród badanych 11 czaszek żenety rybożernej u jednego osobnika odnotowano zmiany w zatoce czołowej, co z wielkim prawdopodobieństwem świadczy o obecności pasożytniczej przywry z rodzaju Achillurbania.

Znaczenie dla człowieka

Żeneta rybożerna jest czasami łapana przez myśliwych rdzennej ludności pigmejskiej Mbuti(Bambuti). Zwierzę chwytane jest w sidła, choć przypuszczalnie nie jest ono konkretnym celem polowań. Mbuti relacjonują także sytuację zjadania bulw manioku przez rybożera, pozostawianych w strumieniach przed procesem przygotowania mączki.

Systematyka i pokrewieństwo

Rodzaj Genetta liczy sobie 14-17 gatunków żenet. Rodzina wiwerowatych(Viverridae) przez systematyków uważana jest za jedną z najbardziej problematycznych wśród ssaków drapieżnych. Wielu badaczy różnie klasyfikowało przedstawicieli rodziny, często w oparciu o cechy morfologiczne, lub przystosowania, choć badania genetyczne często zaprzeczają owym podziałom. Przykładowo linzangi(Prionodontinae) z uwagi na podobieństwo do pojan(Poiana) zostały zakwalifikowane do rodziny wiwerowatych, choć badania genetyczne, oraz materiały kopalne wykazały iż linzangi są bliżej spokrewnione z kotowatymi(dlatego należy je klasyfikować do osobnej rodziny Prionodontidae), oraz potwierdziły przynależność pojan do wiwerowatych. Owe podobieństwa mogą być jedynie przykładem skrajnej konwergencji. Do podrodziny wiwer(Viverrinae) najczęściej zakwalifikowani są wszyscy przedstawiciele rodziny wiwerowatych, występujący na kontynencie afrykańskim, w tym rodzaj Genetta. Żenety(Genetta) są najbliżej spokrewnione z pojanami(Poiana). Przypuszczalnie ich drogi ewolucyjne rozeszły się ok. 9,5-13 mln lat temu, a sam rodzaj Genetta powstał ok. 8,5 mln lat temu(wraz z przypuszczalnie najstarszym przedstawicielem żenetą sawannową Genetta thierryi). Żanety wizerunkowo przypominają koty, posiadają wydłużone ciało, długi ogon, duże uszy, spiczasty pysk i częściowo chowane pazury. Wytwarzają także piżmo z gruczołów okołoodbytniczych. Mierzą przeciętnie 40-60 cm długości ciała(bez ogona), a ich ogon często osiąga długość reszty ciała(czyli ok. 40-50 cm). Ich futro pokryte jest zwykle cętkami i plamami, wraz z ciemnym pasem biegnącym wzdłuż kręgosłupa(wyjątkiem jest żeneta rybożerna). Żenety prowadzą zwykle nocny tryb życia, są zwinne, szybki i trudne w obserwacji. Żenety są zwierzętami przyziemnymi, choć sprawnie wspinają się na drzewa, często spędzając na nich dużo czasu. Większość przedstawicieli jest wszystkożerna, polują na bezkręgowce i małe kręgowce, lecz zjadają także owoce i części roślin. Jednak niektórzy przedstawiciele wyspecjalizowali się w polowaniu na dany rodzaj zwierząt np. na ryby jak żeneta rybożerna(Genetta piscivora), czy na owady jak żeneta angolska(Genetta angolensis). Jako jedyne wiwery potrafią stanąć na tylnych łapach. Żyją zwykle samotnie, poza okresem rozrodczym i odchowem młodych. Wszystkie żenety występują naturalnie na terenie Afryki, choć żeneta zwyczajna(Genetta genetta), została wprowadzona na tereny Europy(Hiszpania, Francja, Andora, Portugalia, Włochy) ok. 1000-1500 lat temu. Zasiedlają różnorakie środowiska od sawann i łąk np. żeneta tygrysia(Genetta tigrina), żeneta angolska(Genetta angolensis) po lasy deszczowe np. żeneta olbrzymia(Genetta victoriae) i żeneta grzywiasta(Genetta cristata). Żenety są zwykle zwierzętami rzadkimi, którym grozi utrata siedliska, zmiany w gospodarce gruntami i rolnictwie, a także polowania dla mięsa i skór. Za najbardziej zagrożone uznaje się żenetę grzywiastą(Genetta cristata) i żenetę skrytą(Genetta johnstoni), oba gatunki notowane są przez IUCN jako narażone na wyginięcie. Żeneta liberyjska(Genetta bourloni) uznana jest za bliską zagrożenia, natomiast żeneta rybożerna(Genetta piscivora) i żeneta królewska(Genetta poensis) jako DD(niewystarczające dane) z uwagi na rzadkie obserwacje i małą wiedzę na temat gatunków. Pozostałe gatunki nie są zagrożone i uznane jako najmniejszej troski przez IUCN. Niektóre żenety z powodzeniem trzyma się jako zwierzęta domowe(szybko się oswajają).

Ciekawostki

• Żeneta rybożerna jest często określana mianem najrzadszego ssaka drapieżnego Afryki. Gatunek znany jedynie z kilku obserwacji, oraz ok. 30 okazów w kolekcjach zoologicznych.
• Żeneta rybożerna posiada kilka cech nietypowych dla przedstawicieli rodzaju Genetta. W przeciwieństwie do pozostałych członków jej umaszczenie jest bardziej jednolite, nie posiada cętek, plam, ani charakterystycznej pręgi ciągnącej się przez plecy. Także jako jedyna żeneta posiada nagie stopy(bez owłosienia), co jest zrozumiałym przystosowaniem do łapania stworzeń żyjących w wodzie. Przez owe różnice rybożer aż do roku 2004 był klasyfikowany do monotypowego rodzaju Osbornictis. Przynależność do rodzaju Genetta stwierdziły badania genetyczne. 
• Gatunek został opisany przez amerykańskiego systematyka Joel'a Asaph'a Allen'a w 1919 roku pod nazwą Osbornictis piscivora.
• Podczas badań na terenie lasów Demokratycznej Republiki Konga(wówczas Zairu), naukowcy(niejacy Hart i J. R. Timm) zdobyli 13 okazów rybożera. Jedna skóra budziła jednak wątpliwości, gdyż została zakupiona w rejonie Butemo(Uganda), poza znanym zasięgiem gatunku. Badacze sądzą jednak iż zwierzę zostało upolowane w kongijskich lasach, a następnie przeniesione, lub sprzedane na teren Ugandy.

Bibliografia:

-https://en.wikipedia.org/wiki/Aquatic_genet

-http://www.iucnredlist.org/details/15628/0

-http://animaldiversity.org/accounts/Genetta_piscivora/

-https://books.google.pl/books?id=B_07noCPc4kC&pg=RA4-PA211&lpg=RA4-PA211&dq=Genetta+piscivora&source=bl&ots=u2b9KFV8cC&sig=RAED4iKFx0AOcRDd7Vp8IElsdTw&hl=pl&sa=X&ved=0ahUKEwiYraHotILOAhXD8ywKHZlwBY0Q6AEITzAG#v=onepage&q=Genetta%20piscivora&f=false

Maoryszanka uszata - rzadki płetwonóg z wód Nowej Zelandii.

inne nazwy: uchatka nowozelandzka, nowozelandzki lew morski

• Królestwo: Zwierzęta
• Podtyp: Kręgowce
• Gromada: Ssaki
• Rząd: Drapieżne
• Rodzina: Uchatkowate
• Gatunek: Maoryszanka uszata(Phocarctos hookeri)

Występowanie

Maoryszanka uszata zamieszkuje terytorium Nowozelandzkich Wysp Subantarktycznych. Największa kolonia lęgowa występuje na terenach Wysp Auckland(największa na terenie Dundas Island i mniejsze na Wyspie Enderby i Figure of Eight Island). Mniejsze kolonie znajdują się także na terenie Wysp Campbella(North West Bay) i Wysp Snares. Pojedyncze urodzenia zaobserwowano także na terenie Wyspy Stewart, oraz południowo-wschodnim wybrzeżu Wyspy Południowej(Cieśnina Foveaux i Półwysep Otago). Samotne samce czasami widywane u wybrzeży Macquarie, lub tak daleko jak przedmieścia Plimmerton w południowo-zachodnim rejonie Wyspy Północnej. Morskie wędrówki maoryszanki nie są poznane, choć uważa się iż nie jest gatunkiem migrującym, osiadłym w rejonach Nowozelandzkich Wysp Subantarktycznych. Niegdyś rejon występowania maoryszanki był o wiele szerszy i obejmował niemal całą Wyspę Północną i Południową, a także Wyspę Chatham, jednak polowania ze strony Maorysów i Moriori wyparły uchatki z tych rejonów. Siedlika maoryszanki uszatej obejmują obszary lądowe i morskie. Do obszarów lądowych zalicza się przede wszystkim piaszczyste plaże, a także wynurzone części raf z częścią plażową, przybrzeżne murawy, łąki, tereny zakrzewione i wybrzeża pokryte skałą litą. Samice z młodymi czasem szukają schronienia wśród gęstej roślinności śródlądowej, choć generalnie uchatki wyszukują miejsc z łatwym dostępem do morza. Siedliska morskie, oraz dokładny zakres występowania nie jest dokładnie poznany. Przypuszczalnie żeruje głównie w strefie przydennej i pelagialu, nurkując na głębokość ok. 100-140 m, choć maksymalnie może zanurkować nawet na głębokość 600 metrów.

Ogólny opis

Maoryszanka uszata jest przedstawicielem uchatkowatych, charakteryzujących się opływową i smukła budową ciała, kończynami przekształconymi w płetwy i wydłużonym pyskiem przypominającym psi. Skóra pokryta jest gęstą i nieprzemakalną siecią, natomiast pod nią znajduje się gruba warstwa tłuszczu. W przeciwieństwie do fok uchatki posiadają małżowiny uszne. Maoryszanka uszata jest jednym z największych zwierząt nowozelandzkich. Podobnie jak inne uchatki posiada wyraźny dymorfizm płciowy. Samce mierzą przeciętnie 240-350 cm długości ciała i warzą 318-410 kg. Posiadają czarną, lub ciemnobrązową sierść, a starsze byki dodatkowo posiadają grzywę na karku, złożoną ze szorstkich włosów. Samice natomiast mierzą ok. 180-200 cm długości ciała i ważą 136-230 kg. Ich sierść jest srebrnoszara na części grzbietowej i kremowa na brzusznej. Płetwy, nos i oczy koloru czarnego. Młode po urodzeniu warzą przeciętnie 7-8 kg i pokryte są ciemnobrązową siecią z jaśniejszymi przebarwieniami na czubku głowy, w okolicach nosa, nasady płetw i ogona. Młode samce, aż do pełnego dojrzewania przypominają budową samice(lecz posiadają zwykle ciemniejszą sierść), wkrótce po osiągnięciu dojrzałości samce robią się bardziej masywne i mniej proporcjonalne(często szyja i kark wielkością przypominają resztę korpusu). W przeciwieństwie do większości uchatek, maoryszanka posiada krótszy pysk, lecz bardzo przypomina otarkę australijską.

Dymorfizm płciowy  

Wyraźny. Samce osiągają większe rozmiary, oraz posiadają inne zabarwienie sierści, dodatkowo dorosłe byki posiadają grzywę i są bardziej masywne niż samice.(patrz wyżej.)

Populacja i zagrożenia

Maoryszanka uszata jest uważana za jedną z najbardziej zagrożonych uchatek. W czasach przed europejską kolonizacją, zakres maoryszanki był o wiele szerszy i obejmował wody wokół niemal całej Nowej Zelandii i Wyspy Stewart, jednak polowania ze strony rdzennej ludności, wyparły uchatki z większości zamieszkiwanych przez nie terytoriów. Po przybyciu Europejczyków na tereny Nowej Zelandii zakres występowania uchatki nowozelandzkiej był ograniczony do Nowozelandzkich Wysp Subantarktycznych, nie powstrzymało to jednak kolonizatorów przed polowaniem na płetwonogi. W 1806 roku odkryto Wyspy Auckland z dużą kolonią maoryszanki, przez co zakładano na owych terytoriach placówki zajmujące się polowaniem na owe ssaki morskie. Przykładowo w 1825 roku dwa statki z Wysp Auckland obdarło ze skór 3480 uchatek. Populacja zwierząt malała, aż w roku 1881 objęto uchatkę nowozelandzką ochroną, zakazującą jej zabijanie. Mimo to polowania aż do lat 50 XX wieku nie ustały, lecz proporcjonalnie zanikały. W 1996 roku populację uchatki nowozelandzkiej oszacowano na 11-15 tysięcy osobników i uznawano za stabilną, aż do roku 1997/98 kiedy to liczebność fok zaczęła spadać z szacowaną prędkością ok. 4% na rok. Liczba urodzeń na Wyspach Auckland w latach 2013/14 była o 18 % mniejsza niż 2012/13 roku, a w tych latach o 48% mniejsza niż w latach 1997/98. Spadek liczby urodzeń spowodowany był małą liczbą samic zdolnych do rozrodu. Inna duża kolonia uchatek znajduje się na terenie Wysp Campbella, lecz liczebność tej kolonii wydaje się utrzymywać na stabilnym poziomie, mimo dużej śmiertelności młodych, związanym głównie z zimnym i wilgotnym klimatem. Pozostałe kolonie są bardzo małe, a liczba urodzeń na terenach poza Wyspami Campbella i Auckland stanowią mniej niż 1 % wszystkich urodzeń. Jednym z poważnych zagrożeń dla maoryszanki są przypadkowe zaplątania w sieci. Od roku 1990 zwiększyła się liczba połowów kalmara u wybrzeży Wysp Auckland, co niekorzystnie odbiło się na populacji uchatki. Rząd wysp wprowadził monitoring przyłowów, mogąc zamknąć łowiska w razie nadmiernej liczby przyłapywanych uchatek. Nadmierne połowy zmniejszają także populację ofiar uchatek, co w konsekwencji prowadzi do śmierci głodowych, zwłaszcza młodych osobników. Kolejnym, bardzo groźnym powodem zmniejszania się liczebności maoryszanek z uwagi na małą populacje skoncentrowaną na ograniczonym terenie są epitemie chorób. Epidemia choroby spowodowanej przez bakterie z rodzaju Campylobacter w 1998 roku zabiła ok. 53% nowo narodzonych uchatek i ok. 20% samic żyjącym na Wyspach Auckland, natomiast wybuch choroby spowodowanej przez pałeczkę zapalenia płuc spowodował śmierć kolejno 32% młodych uchatek w 2002 roku i 21% w roku 2003. W roku 2014 ok. 300 nowo narodzonych uchatek zdechło z przyczyny jak dotąd niezidentyfikowanej choroby. Obecnie trend populacji uchatki nowozelandzkiej jest malejący, a badacze szacują iż kolonia z Wysp Auckland do roku 2035 może wymrzeć, jeżeli zachowany zostanie obecny poziom spadkowy. Obecnie za terenach rozrodczych maoryszanki powstają rezerwaty, gdzie ściśle kontrolowany jest ruch turystyczny(aby nie płoszyć zwierząt). W 2010 roku z uwagi na zmniejszanie się populacji nowozelandzkiego lwa morskiego, został on wpisany jako krytycznie zagrożony w szczeblu krajowym. Wprowadzono strategie w celu ochrony uchatek przed sieciami rybackimi na Wyspach Auckland, min. zakazano połowów w obrębie 22,2 km od terenów Marine Mammal Sanctuary and Marine Reserve(teren dużej koloni uchatek), ograniczono stosowanie niebezpiecznych sieci rybackich i prowadzono do użytku sieci typu SLED, które wyłapują małe zwierzęta typu kalmary, lecz duże stworzenia typu uchatka wypuszczają. Pocieszający jest także fakt iż kilka samic urodziło swoje młode na terytoriach innych niż główne kolonie np. na Wyspie Południowej, co może być początkiem nowych kolonii maoryszanki. Obecnie gatunek klasyfikowany jest przez IUCN jako zagrożony wyginięciem.

Pożywienie

Maoryszanka uszata jest drapieżnikiem, polującym na ryby i bezkręgowce morskie. Badania żołądka martwych uchatek pokazują iż ważnym składnikiem diety uchatki są kałamarnice(zwłaszcza z gatunku Nototodarus sloanii), lecz poluje także na przydenne i pelagiczne ryby(np. ostroboki, Odax pullus, flądry, atuny, rekiny, płaszczki), ośmiornice(np. Octopus maorum), skorupiaki(np. Ovalipes catharus) i inne bezkręgowce. Uchatki znane są także z tego iż upolują czasami mniejszą fokę, pingwina i ptaka morskiego. Specyfikacje pokarmowe dotyczące płci, wieku i pory roku nie zostały dokładnie poznane.

Zachowanie

Maoryszanka uszata jest ssakiem przystosowanym do życia w morzu. Prowadzi zwykle dzienny tryb życia, śpiąc unosząc się na morzu, lub powracając na ląd. Maoryszanka jest uchatką polującą głownie w strefie przydennej, dlatego wśród swojej rodziny nurkuje na największe głębokości(nawet do 600 metrów, choć zwykle woli polować na głębokości 100-140 metrów). Średnio nurkowanie trwa 4-5 minut(maksymalnie 15 minut), po czym ssak musi zaczerpnąć powietrza. Uchatka może polować samotnie, lub w grupach. Samice uchatki nowozelandzkiej posiadają silną więź z miejscem swojego urodzenia i mimo iż nie wiadomo jak daleko oddalają się samice w okresie poza rozrodczym, to przypuszcza się iż polują blisko tego miejsca(przypuszczalnie oddalają się do 420 km). Samce natomiast, mimo iż także przyciągają ich miejsca narodzin, posiadają predyspozycję do znacznego oddalania się od tych miejsc, nawet do 700 km(zwykle jednak wracają w okresie rozrodczym). Uchatki zwykle polują na terenach szelfu kontynentalnego, a badania naukowe potwierdzają iż maoryszanki posiadają indywidualne upodobania do danych obszarów żerowania.

Rozród

Maoryszanka uszata odbywa gody i rodzi młode na piaszczystych plażach. W listopadzie każdego roku samce przybywają na plaże rozrodcze i ustalają swoje terytoria jeszcze przed przybyciem samic. Często dochodzi do walk o dominację na danym terenie, w końcu najbardziej doświadczone i silne samce obejmują najbardziej przyjazne do rozrodu tereny, natomiast młode i niedoświadczone osobniki wyparte są na obrzeża kolonii. Głośnymi rykami samce oznaczają swoją dominację. W ciągu kilku tygodni od przybycia samców na plaże przypływają samice. W przeciwieństwie do kotika nowozelandzkiego, maoryszanka uszata posiada silniejszy instynkt stadny i lubi przebywać blisko osobników swojego gatunku, dlatego po przywędrowaniu na plaże, samice szybko biegną w kierunku grupy innych samic. Na rewirze jednego dominującego samca znajduje się zwykle od 8 do 25 samic, choć jego władza często jest kwestionowana przez inne samca, a walki są na porządku dziennym. Walczące samce przepychają się ciałami i dotkliwie gryzą, choć bardzo rzadko kończy się to śmiercią. Samice zwykle w przeciągu 2 dni od przybycia na plaże rodzi 1 młode, a 6-10 dni dni po porodzie samica zachodzi w ruję. Kopuluję ona zwykle z dominującym samcem. Ciąża maoryszanki trwa ok. 11 miesięcy, rodząc młode raz na 1-2 lata(przy kolejnym sezonie rozrodczym). Kopulacje są zwykle także inicjatorem do opuszczania młodych w poszukiwaniu pożywienia. Samce zwykle nie opuszczają terenów kolonii pilnując swoich rewirów przez cały okres rozrodczy i korzystając z zapasów tłuszczu. Młode na nieobecność matek zwykle gromadzą się w grupki w celach ochronnych. Polowanie trwa zwykle 1,5-2 dni, po czym samice wracają do swoich młodych. Samice rozpoznają swoje młode po głosie i odwrotnie. Samce niemające na swoich terenach samic, często napastują wracające samice, gryząc je i próbując przeciągnąć na swój rejon. Dlatego niektóre samice zaraz po kopulacji, zaczynają wędrówkę ze swoimi młodymi na tereny śródlądowe, często zalesione. Nierzadko można spotkać niewielkie grupki samic z młodymi na terenach z dala od plaży rozrodczej w głębi lądu. Co prawda takie oddalenie od morza wiąże się z opóźnieniem powrotu z polowań, lecz samice są chronione przed napastliwością samców, oraz istnieje mniejsze ryzyko złapania pasożyta, który jest dość dużo w przetłoczonych koloniach. W okresie 4-6 tygodni młode uczą się pływać, korzystając wpierw z niewielkich zbiorników wodnych, nie wchodząc do morza. W wieku 2-3 miesięcy młode opuszczają plaże, wędrując z matką do morza. Młode nadal pozostaje pod opieką matki przez okres 9-12 miesięcy, kiedy jest odstawiany od mleka. Samica dojrzewa płciowo w wieku 3-4 lat, samiec w wieku lat 5, choć zwykle są dopuszczane do rozrodu w wieku ok. 8 lat.

Naturalni wrogowie 

Duże rekiny np. żarłacz biały, lamparty morskie i orki.

Długość życia

Samce do 23 lat, samice do 18 lat.

Znaczenie dla człowieka

Niegdyś obiekt polowań, głównie ze względu na cenne futro(w mniejszym stopniu dla mięsa). Obecnie nie posiada szczególnego znaczenia dla człowieka. Czasami zaplątuje się w sieci rybackie. Niepokojona przez człowieka może dotkliwie ugryźć. Formalnie nie jest trzymana w niewoli.

Ciekawostki

• Rodzaj Phocarctos jest monotypowy.
• Uchatki charakteryzują się wyraźnym wielkościowym dymorfizmem płciowym, oraz grzywą występującą u samców dlatego nazywane są lwami morskimi. Jedynie kotik zwyczajny(Callorhinus ursinus) nazywany jest niedźwiedziem morskim.

• Maoryszanka uszata posiada największą objętość krwi wśród uchatek, dlatego może ona nurkować na większe głębokości.
• Czytając o zachowaniach płetwonogich można spotkać się z terminami "hauling-out" i "rookeries". Hauling-out nazywane jest wyjście na ląd(lub inną powierzchnie wynurzoną) przez płetwonogie w celu innym niż reprodukcyjny(np. dla odpoczynku, uniknięcia drapieżnika), natomiast rookeries to wyjście na ląd w celach rozrodczych.
• Niegdyś jednym z wielu zagrożeń dla młodych uchatek nowozelandzkich były króliki. Wykopywały one nory, także blisko plaży i kolonii uchatek, a kiedy matki maoryszanki opuszczały swoje młode, te często szukały schronienia w owych norach. Najczęściej jednak nie umiały się z nich na powrót wydostać i zdychały w nich. Problem jednak znikł odkąd populacja wprowadzonego królika na Nową Zelandię została przetrzebiona.
• Walki samców uchatek są dosyć dynamiczne i gwałtowne, a walczący rywale zwykle nie zwracają uwagi na otoczenie. Z racji na duże zatłoczenie w koloniach lwów morskich, młode uchatki często giną przygniecione cielskiem walczącego samca.

• Uchatka nowozelandzka i mewa czerwonodzioba(Larus novaehollandiae) są przykładem protokooperacji. Mewa często oczyszcza ciało leżącej na lądzie uchatki z pasożytów skórnych.    

• Uchatkowate są rodziną ssaków morskich, blisko spokrewnioną z morsami i zaliczaną do płetwonogich wraz z fokami. Charakteryzują się smukłą i opływową sylwetką, oraz bardzo wyraźnym wielkościowym dymorfizmem płciowym(samce są zwykle o wiele większe od samic). Osiągają wagę nawet ponad 1 tony(np. samce uchatki grzywiastej), choć istnieją gatunki ważące niespełna 60 kg(samice kotika zwyczajnego). Dość sprawnie, jak na ssaki morskie, poruszają się na lądzie, dzięki zaginanym pod tułów kończyną, mogąc przyjmować charakterystyczną postawę z uniesioną głową i karkiem. Przypuszczalnie uchatki posiadają wspólnego przodka wraz z niedźwiedziowatymi, choć hipoteza ta jednoznacznie nie została udowodniona. Najwcześniejszym przodkiem uchatek były przypuszczalnie płetwonogie z rodzaju Enaliarctos występujące ok. 24-22 mln lat temu. Wtedy także przypuszczalnie uchatkowate oddzieliły się od marsowatych.    

Bibliografia:
-https://en.wikipedia.org/wiki/New_Zealand_sea_lion

-https://en.wikipedia.org/wiki/Sea_lion

-https://en.wikipedia.org/wiki/Eared_seal

-https://pl.wikipedia.org/wiki/Uchatkowate

-http://www.arkive.org/hookers-sea-lion/phocarctos-hookeri/

-http://animaldiversity.org/accounts/Phocarctos_hookeri/

-http://marinebio.org/species.asp?id=305

-http://www.pinnipeds.org/seal-information/species-information-pages/sea-lions-and-fur-seals/new-zealand-sea-lion

-http://www.doc.govt.nz/Documents/science-and-technical/TSRP17.pdf

Wilk indyjski - gatunek z podgatunku. Wilczy ludożerca.

• Królestwo: Zwierzęta
• Podtyp: Kręgowce
• Gromada: Ssaki
• Rząd: Drapieżne
• Rodzina: Psowate
• Gatunek: Wilk indyjski(Canis indica)*

Występowanie

Wilk indyjski występuje w kilku rozdrobnionych populacjach na terenie Indii min. zamieszkuje stany Gujarat, Radżastan, Hariana, Uttar Pradesh, Madhya Pradesh, Maharasztra, Karnataka, Orisa, Tamilnadu, Bengal Zachodni, Jharkhand i Andhra Pradesh. Zamieszkuje jedynie suche tereny pustynne i półpustynne.

Ogólny opis

Morfologicznie wilk indyjski nie różni się od podgatunku wilka Canis lupus pallipes(wilk perski) z którego został wyodrębniony jako osobny gatunek(nie został uznany oficjalnie). Wilk indyjski przypomina budową popularniejszego wilka europejskiego, lecz jest od niego szczuplejszy i nieco mniejszy. Osiąga 60-95 cm wysokości, ok. 100 cm długości ciała i 18-25 kg wagi. Włosy krótkie i cienkie, dłuższe jedynie w tylnych okolicach ciała. Wilk indyjski nie posiada podszerstka. Futro koloru od szaro-rudego po czerwono-siwe. Włosy na grzbiecie i w tylnych okolicach ciała zwykle szpakowate, czasami z ciemnymi łatami. Spód ciała, okolice pyska i kończyny wilka jasne, czasami niemal całkowicie białe. Spotykane są także osobniki czarne(bardzo rzadko). Oczy koloru jasnobrązowego. Szczenięta posiadają rdzawobrązowe futro z biała łatą w okolicach klatki piersiowej, która zanika wraz z wiekiem.

Dymorfizm płciowy

Słabo zaznaczony. Samce są większe i cięższe niż samice.

Populacja i zagrożenia

Wilk indyjski przez wieki był uważany przez Hindusów jako zwierzę święte. Wierzono iż polowanie na te zwierzęta prowadziło do nieszczęść. Jednie Santalowie okazyjnie polowali na wilka. Jednak w okresie Indii Brytyjskich wilk indyjski był masowo tępiony z uwagi na jego ataki na zwierzęta gospodarskie i ludzi. W 1876 roku na terenie Biharu i Chajber Pasztunchwa(w tamtym okresie NWFP) ludzie zabili ponad 2800 wilków w odpowiedzi na ataki wilków na ludzi w których zginęło 721 osób. W 1878 roku w wyniku ataków zwierząt zginęło 624 osoby, przez co zabito ok. 2600 wilków. Sumując między rokiem 1871-1916 na terenie Indii Brytyjskich zabito ponad 100 000 wilków. Dziś wilk indyjski występuje tylko w niektórych stanach Indii, a populację na rok 2004 oszacowano na 2-3 tysiące osobników. Mimo iż wilk indyjski występuje na terenie kilku parków narodowych(min. Blackbuck National Park i Panna National Park), to większość populacji występuje poza obszarami chronionymi, często mieszkając blisko człowieka i polując na zwierzęta gospodarskie(głównie kozy i owce). Mimo iż wilk indyjski został objęty ochroną w 1972 roku(na mocy ustawy Indian Wildlife Act) to nadal jest zabijany i podtruwany z uwagi na polowanie na zwierzęta hodowlane. Populacja wilka cierpi także z powodu utraty siedliska. Wilk indyjski z uwagi na to iż nie zyskał jeszcze statusu gatunku nie podlega klasyfikacji w stopniach zagrożenia IUCN, lecz uważany jest za gatunek poważnie zagrożony. The Jai Samand Sanctuary(Radżastan) jest uważane za jedyne miejsce gdzie wilk indyjski jest rozmnażany w niewoli.

Pożywienie

Głównie nieduże zwierzęta jak zające, gryzonie, króliki i mniejsze kopytne(np. młode antylopy i jelenie), lecz obecnie w wyniku wkraczania człowieka na wiele terytoriów zamieszkałych przez wilki, polują one także na zwierzęta gospodarskie, jak owce, czy kozy. Wilk nie zawaha się zapolować także na człowieka, zwłaszcza dzieci, pozostawione bez opieki. Dietę uzupełnia w owoce i materie roślinną.

Zachowanie 

Zwyczaje wilka indyjskiego są podobne do spokrewnionego wilk szarego, choć zwykle żyje on w mniejszych watahach, rzadko przekraczających 6-8 członków. Wilk indyjski aktywny jest głównie po zmierzchu, polując pojedynczo na mniejsze zwierzęta i stadnie na większe. Stadem wilków rządzi para alfa, która ma pierwszeństwo do jedzenia i rozmnażania. Terytorium o wielkości ok. 100-150 mil kwadratowych, oznaczają głównie za pomocą kału i moczu(zwłaszcza samiec). Teren danej watahy wilków jest zwykle patrolowany przez wilka tropiciela, który informuje całe stado o ewentualnej zdobyczy, czy zagrożeniu. Podczas polowania pojedynczy wilk zagania ofiarę w kierunku reszty stada, które dobija zmęczoną gonitwą zwierzynę. Resztki jedzenia wilki ukrywają. W przeciwieństwie do europejskiego kuzyna, bardzo rzadko wyję.

Rozród

Okres rozrodczy u wilka indyjskiego przypada zwykle w okolicach października, kiedy kończy się pora deszczowa. Podobnie jak u innych wilków, rozmnaża się jedynie para alfa. Ciąża trwa ok. 60 dni, po czym samica w podziemnej norze rodzi od 3 do 5 szczeniąt. Przez pierwsze dni samica nie opuszcza nory i młodych, a pożywienie dostarcza jej samiec. Po ok. 12 dniach szczenięta otwierają oczy. Po ok. 40 dniach są odstawiane od piersi i przechodzą na pokarm stały, przynoszony przez wszystkich członków stada. W wieku ok. 8 tygodni młode mogą już opuszczać norę. Pozostają pod opieką rodziców zwykle aż do 6 miesiąca życia. Wilki indyjskie usamodzielniają się w wieku ok. 1 roku, wtedy też mogą zostać wypędzone ze stada, jeżeli para alfa poczuje iż mogą przejąć dominację, w przeciwnym razie stają się członkami watahy. Dojrzałość płciową uzyskują w wieku 2-3 lat.

Naturalni wrogowie

Dorosłe wilki indyjskie bardzo rzadko padają ofiarą innych drapieżników. Jedynym zagrożeniem są dla nich tygrysy, lamparty i niedźwiedzie. Natomiast szczenięta pozostawione bez opieki są w poważnym niebezpieczeństwie. Może rywalizować o pożywienie z cyjonem, choć najnowsze badania sugerują iż ich rywalizacja jest raczej znikoma. Wilk indyjski woli polować na otwartych przestrzeniach, głównie na małe zwierzęta, natomiast leśny cyjon za ofiary wybiera sobie głównie średniej wielkości ssaki kopytne.

Długość życia

ok. 10-15 lat na wolności.

Znaczenie dla człowieka

Przez hindusów wilk indyjski jest uważany za jedne z ostatnich ogniw reinkarnacji, dlatego jest przez nich szanowany. Wilk jest także wspominany w hinduskiej mitologi min. Kryszna tworzy setki wilków, aby poprzez strach przekonać ludzi do migracji w kierunku miejscowości Wryndawana. Jedynie Santalowie niegdyś polowali na wilka indyjskiego dla sportu. Później jednak za czasów Indii Brytyjskich wilk był masowo tępiony ze względu na ataki na ludzi i zwierzęta gospodarskie. Wilk indyjski jest jednym z najbardziej niebezpiecznych zwierząt dla człowieka żyjących na terenie Indii. Wilk rozmyślnie poluje na ludzi dla pożywienia, zwłaszcza dzieci pozostawione bez opieki. W 1878 roku wilki zabiły na terenie Uttar Pradesh 624 osoby, w 1900 roku śmierć poniosło 285 osób na terenie Central Provinces and Berar(Indie Brytyjskie), natomiast w latach 1910-15 na terenie miasta Hazaribag(Jharkhand) wilki zabiły 115 dzieci i w latach 1980-86 na tym samym obszarze zabiły 122 osoby. W 1996 roku na terenie Uttar Pradesh wilki zabiły 21 dzieci, a 16 poważnie zraniło. W okresie od 1993 do 1995 roku pięć watah wilków zaatakowało 80 dzieci na terenie miast Hazaribagh, Koderma i Latehar, lecz tylko 20 z nich zostało uratowanych. Dzieci były atakowane przez wilki zwykle w okresie letnim, pod wieczór, na obrzeżach osad ludzkich. Wilki indyjskie ochroniły i wychowały Mowgli, dzikie dziecko, głównego bohatera powieści Rudyarda Kiplinga pt. Księga dżungli.

Ciekawostki

• Wilk indyjski nie jest uznawany oficjalnie za gatunek i obecnie wlicza się go do podgatunku Canis lupus pallipes. Najnowsze badania sugerują iż wilk indyjski oddzielił się od wilka szarego(Canis lupus), lub himalajskiego(Canis himalayensis) ok. 400 tysięcy lat temu i nie krzyżował się z nim, przez co mógł powstać nowy gatunek Canis indica. Badania mtDNA wilka indyjskiego także potwierdziły odrębność gatunku, wcześniej znanego jako podgatunek Canis lupus pallipes(potwierdziły także odrębność gatunkową wilka himalajskiego(Canis himalayensis)). Jednak wilki zamieszkujące rejony poza Indiami, które występują od Izraela, po Pakistan nadal uznawane są za podgatunek wilka szarego Canis lupus pallipes.
• Wilk indyjski może być przodkiem psa domowego(Canis lupus familiaris), który został udomowiony ok. 17-12 tysięcy lat temu.
• Jest bardzo podobny do wilka perskiego(Canis lupus pallipes). Poza genetycznymi różnicami, wilk indyjski osiąga jedynie nieco mniejsze rozmiary.
• Istnieje jeden potwierdzony przypadek współpracy stada złożonego z cyjonów i jednego wilka indyjskiego.
• Wilk indyjskie jest najbliżej spokrewniony z wilkiem himalajskim(Canis himalayensis) i wilkiem szarym(Canis lupus). Sam rodzaj Canis liczy obecnie 8-11 współcześnie żyjących gatunków psowatych min. wilka szarego(Canis lupus), wilka rudego(Canis rufus), kojota(Canis latrans), azjatyckiego szakala złocistego(Canis aureus), afrykańskiego szakala złocistego(Canis anthus), wilka etiopskiego(Canis simensis), szakala czaprakowego(Canis mesomelas), szakala pręgowanego(Canis adustus), oraz niepewnych w klasyfikacji wilka indyjskiego(Canis indica), wilka himalajskiego(Canis himalayensis), oraz wilka algonkińskiego(Canis lycaon).      

Bibliografia:

-https://en.wikipedia.org/wiki/Indian_wolf

-https://pl.wikipedia.org/wiki/Wilk_indyjski

-http://www.cosmosmith.com/indian_wolves.asp

-https://pl.wikipedia.org/wiki/Wilk

Uszanka japońska - utracony skarb

inne nazwy: uchatka japońska

• Królestwo: Zwierzęta
• Podtyp: Kręgowce
• Gromada: Ssaki
• Rząd: Drapieżne
• Rodzina: Uchatkowate
• Gatunek: Uszanka japońska(Zalophus japonicus)

Występowanie

Uchatka zamieszkiwała przybrzeżne tereny Morza Japońskiego wzdłuż Półwyspu Koreańskiego, Wysp Japońskich(obie strony wyspy), Wysp Kurylskich, aż po Morze Ochockie wzdłuż południowych krańców Kamczatki. Niepotwierdzone dane mówią o jej występowaniu w Zatoce Pohaj na Morzu Żółtym. Uchatki japońskie widywane były głównie na terenach przybrzeżnych, rzadko wypływając dalej niż 16 km w morze. Dosyć często wychodziły na plaże, aby odpocząć.

Ogólny opis

Gatunek nieco podobny do spokrewnionej uchatki kalifornijskiej. Występował u niej wielkościowy dymorfizm płciowy. Samce osiągały 2,3-2,5 metra długości i wagę 450-560 kg, natomiast samicę przeciętnie 1,6 m długości i wagę ok. 150 kg. Podobnie jak inne uchatki, ich ciało było smukłe i wydłużone, kończyny zmienione w płetwy zaginane pod tułów. Łeb wydłużony, przypominający psi. Skóra pokryta ciemną, nieprzemakalną i gęstą sierścią. Pod skórą znajdowała się gruba warstwa tłuszczu.

Dymorfizm płciowy

Widoczny u dorosłych osobników. Różnica w wielkości płci(patrz wyżej. ogólny opis).

Pożywienie

Przypuszczalnie podobnie jak spokrewnione gatunki, uchatka japońska polowała głównie na ryby i kalmary.

Zachowanie

Bardzo słabo poznane. Uchatka japońska, podobnie jak spokrewnione gatunki, była zwierzęciem społecznym, głównie o dziennym trybie życia. Bardzo często wychodziły na ląd, aby odpocząć. Na lądzie uchatki poruszały są dosyć sprawnie, odpychając się od ziemi płetwami, zachowując wyprostowane ciało. W wodzie były zwinne i szybkie. Z nie do końca poznanych przyczyn, lubiły przebywać i odpoczywać w jaskiniach i grotach.

Rozród

Rozmnażały się w koloniach, które gromadził się na piaszczystych, lub skalistych plażach. Przypuszczalnie podobnie jak spokrewnione uchatki jej ciąża trwała ok. 1 roku po czym rodziła 1 młode.

Naturalni wrogowie

Głównie duże rekiny, jak żarłacz biały i tępogłowy, oraz orka.

Długość życia

brak danych.

Przyczyny wymarcia

Na uchatki japońskie ludzie polowali od wieków, jednak japońska encyklopedia Wakan Sansai Zue z XVIII wieku opisuje mięso uchatki japońskiej jako niesmaczne, a jedynie ich tłuszcz używany był jako paliwo do lamp. Polowano na nie także w celu pozyskania narządów wewnętrznych, używanych przez tradycyjną medycynę, oraz dla wibrysów, które ponoć używane były do odtykania rur. Z uchatki japońskiej pozyskiwano także skórę, przekształcaną na różne wyroby i klej. Jednak największym zagrożeniem były dla nich prześladowania ze strony rybaków. Na początku XIX i XX wieku polowania na uchatki nasiliły się, np. w 1900 roku zabito aż 3200 osobników, a w 1915 roku ich populacja zmniejszyła się do ok. 300 osobników. W 1930 roku odnotowano już jedynie kilkanaście osobników. W roku 1940 kiedy gatunek znalazł się na skraju wymarcia, zakazano komercyjnych polowań na niego. Ostatnią kolonię uchatek, liczącą 50-60 zwierząt zaobserwowano w 1951 roku na wyspach Dokdo. Później pojedynczych obserwacji dokonywano w 1960-70 roku. Ostatniego nieletniego osobnika obserwowano w 1974 roku w pobliżu wyspy Rebun, choć być może była to zbiegła uchatka kalifornijska. Uchatki japońskie były także przetrzymywane w cyrkach i ogrodach zoologicznych, jednak nigdy ich nie rozmnażano.

Ciekawostki

• W 2007 roku South Korean Ministry of Environment ogłosiło iż Korea Północna, Poludniowa, Chiny i Rosja, chcą współpracować w celu przywrócenia lwów morskich do Morza Japońskiego. W przypadku jeśli żadna uchatka japońska nie zostanie odnaleziona po intensywnych poszukiwaniach, ze Stanów Zjednoczonych zostaną sprowadzone uchatki kalifornijskie i wypuszczone na wolność. Projekt ma na celu przywrócenie równowagi ekologicznej, oraz promocję ekoturystyki.
• Uchatka japońska od kalifornijskiej oddzieliła się ok. 2,2 mln lat temu w późnym pliocenie.
• Uchatka japońska jest jednym z czterech wymarłych ssaków wodnych, zaraz po mniszce antylskiej(Monachus tropicalis), krowie morskiej(Hydrodamalis gigas) i delfinie chińskim(Lipotes vexillifer).
•  Plotki głoszą iż koreańscy żołnierze ćwiczyli celność strzelając do uchatek.
• Rodzaj Zalophus liczy 3 gatunki uchatek min. wymarłą uchatkę japońską, uchatkę kalifornijską(Zalophus californianus) i uchatkę galapagoską*(Zalophus wollebaeki).

Bibliografia:

-https://en.wikipedia.org/wiki/Japanese_sea_lion

-https://pl.wikipedia.org/wiki/Uszanka_japo%C5%84ska

-http://www.iucnredlist.org/details/41667/0

-http://www.petermaas.nl/extinct/speciesinfo/japanesesealion.htm

-http://cryptomundo.com/cryptozoo-news/japanesesealion/

-http://www.sealion-world.com/japanese-sea-lion/

Wilk straszliwy - wielki, straszny wilk

• Królestwo: Zwierzęta
• Podtyp: Kręgowce
• Gromada: Ssaki
• Rząd: Drapieżne
• Rodzina: Psowate
• Gatunek: Wilk straszliwy(Canis dirus)

Występowanie

Zakłada się iż wilk straszliwy występował od Alberty w Kanadzie po Tarija w Boliwii, zasiedlając obie Ameryki, choć niektórzy badacze sądzą iż znajdowane szczątki na północy Kanady mogą być wynikiem ruchów lodowców w okresie zlodowaceń. Najwięcej szczątków odnaleziono na bagnach La Brea w Kalifornii w asfaltowych dołach. Wilk straszliwy zamieszkiwał przede wszystkim równiny, łąki, tereny zalesione, sawanny, a także lasy liściaste, tropikalne, górskie oraz tereny bagienne do 2255 m n.p.m. Występował od wczesnego plejstocenu 1,8 miliona lat temu, po holocen 10 000 lat temu.

Ogólny opis

Wilk straszliwy był największym przedstawicielem z rodzaju Canis i mimo iż jego kończyny były nieco krótsze od wilka kanadyjskiego, a wysokością w kłębie dorównywał wilkowi szaremu, to był od nich masywniejszy i lepiej zbudowany. Przeciętna długość ciała wynosiła ok. 1,5 m, przy wadze 50-80 kg. Czaszka była nieco dłuższa od wilka szarego, natomiast zęby w szczęce były nieco dłuższe, a w żuchwie były podobnej wielkości, jak zęby wilka, dlatego sądzi się iż mógł wygenerować o wiele większą siłę nacisku niż współczesny wilk. Niemal wszystkie szczątki wilków straszliwych pochodzą z dołów asfaltowych na bagnie La Brea, dlatego trudno ocenić różnice w budowie ciała między poszczególnymi populacjami.

Dymorfizm płciowy

Przypuszczalnie niewyraźny. W niektórych populacjach kły samców były większe, w innych zaś nie różniły się od kłów samic.

Pożywienie

Wilk straszliwy był mięsożercą, choć mógł urozmaicać swoją dietę w pokarm roślinny. Polowały głównie na dzikie konie, bizony, jelenie, antylopy itp., przypuszczalnie nie gardził także padliną. Jego uzębienie świadczy o tym iż mógł bez trudu miażdżyć kości.

Zachowanie

Wilk straszliwy był drapieżnikiem, polującym na występujące na kontynencie amerykańskim zwierzęta roślinożerne, a zwłaszcza megafaunę. Przypuszczalnie dzięki swojej dużej sile nacisku szczęk(o ok. 130% większej niż u wilka szarego) mógł z łatwością kruszyć kości, dlatego sadzi się iż mógł być także padlinożercą. Złamane i starte zęby znalezione w czaszkach wilków z La Brea także świadczą iż mógł miażdżyć kości, choć może to być także wynik konkurencji ze strony wilków szarych. Szybsze i zwinniejsze wilki szare z upolowanej ofiary zjadały mięso, natomiast nieumiejący za nimi nadążyć wilk straszliwy, zjadał odpadki pozostawione przez nie. Wielce prawdopodobne iż żyły stadnie, prowadząc podobne życie społeczne jak obecne wilki. Zabliźnione rany w szkielecie, oraz odkrycie dużej ilości szkieletów w dołach asfaltowych(wilki wspólnie chciały wyciągnąć ciało martwego zwierzęcia z asfaltu) świadczą o życiu stadnym. Odnalezienie ran na czaszkach wilków straszliwych, pozostawionych przez zęby innych wilków, potwierdza iż w watasze wilków panowała podobna hierarchia, jak w stadach obecnych psowatych.

Rozród

brak danych. Przypuszczalnie zachowania rozrodcze nie odbiegały od tych panujących w stadach wilków szarych. Zapewne rozmnażać się mogły jedynie samiec i samica alfa.

Naturalni wrogowie

Największym konkurentem o pokarm dla wilka straszliwego był zapewne wilk szary, który bardziej niż na siłę, stawiał na szybkość i zwinność. Innymi konkurentami o pożywienie był lew amerykański, gepard amerykański, puma, jaguar, kojot, niedźwiedzie, smilodon i hiena Chasmaporthetes ossifragus.

Długość życia

brak danych.

Przyczyny wymarcia

Wilk straszliwy wyewoluował przypuszczalnie z Canis armbrusteri przybyłego z Azji do Ameryki Północnej ok. 1,8 milionów lat temu. Zasiedlił on niemal całą Amerykę Północną, a przez Przesmyk Panamski dostał się do Ameryki Południowej. Około 300 tysięcy lat temu na kontynent amerykański przybył wilk szary, który podobnie jak wilk straszliwy polował w stadach i był duża konkurencją dla niego. Szybszy i zwinniejszy wilk szary łatwiej polował na roślinożerne zwierzęta, niż silny, lecz masywny wilk straszliwy. 16 000 tysięcy lat temu na kontynent amerykański przybył kolejny groźny konkurent, człowiek, który mógł także umyślnie polować na tego wilka. Przybycie człowieka zbiegło się także z końcem epoki lodowcowej i wymieraniu megafauny amerykańskiej, głównych ofiar wilka. Pozostawały jedynie szybcy roślinożercy, na które bez problemu mogły polować wilki szare i rude, lecz ociężałe wilki straszliwe mogły za nimi nie nadążyć. Przypuszczalnie wymarły, jak większość megafauny Ameryki Północnej, w wyniku zmian klimatycznych pod koniec epoki lodowcowej, choć człowiek mógł się także do tego przyczynić(np. przez przywleczone choroby). Wymarł ok. 10 tysięcy lat temu.

Ciekawostki

• Obecnie nie ma bliskich przodków wśród psowatych, a od wilka szarego oddziela go ok. 5 milionów lat ewolucji, kiedy to Canis armbrusteri przybył na kontynent amerykański, po wyewoluowaniu z Canis chihliensis, będącym bliskim krewnym wilka szarego(Canis lupus). 
• Wilk straszliwy został opisany i nazwany przez amerykańskiego paleontologa Joseph'a Leidy'a  w 1858 roku. Odnajdywane później skamieliny zakwalifikowane jako Canis mississippiensis, Canis ayersi i Canis indianensis, okazały się być Canis dirus.
• W dołach asfaltowych bagna La Brea odnaleziono ponad 1000 szkieletów wilków straszliwych. Poza tym obiektem paleontologicznym, szczątki wilków straszliwych są rzadko spotykane. 
• Wilk straszliwy był największym przedstawicielem rodzaju Canis, warząc o ok. 25% więcej niż wilk szary.
• Obecnie do rodzaju Canis zaliczanych jest 6 gatunków obecnie żyjących(wilk, kojot, szakal czaprakowy, szakal złocisty, szakal pręgowany i kaberu) wraz z 3 formami o udomowionymi(psem domowym, dingo i śpiewającym psem z Nowej Gwinei), 3 taksonami o niejasnej systematyce(wilk himalajski, wilk rudy i wilk indyjski) i 8 gatunkami wymarłymi(wilk straszliwy, Canis apolloniensis, Canis armbrusteri, Canis cedazoensis, Canis edwardii, Canis Ferox, Canis lepophagus i Canis primigenius). Czasami za osobny gatunek zalicza się wymarłego wilka karłowatego(Canis hodophilax).

Bibliografia:

-https://pl.wikipedia.org/wiki/Canis_dirus

-https://en.wikipedia.org/wiki/Dire_wolf

-http://dinoanimals.pl/zwierzeta/wilk-straszny-canis-dirus/

-http://www.prehistoric-wildlife.com/species/c/canis-dirus-dire-wolf.html

Arctotherium angustidens - duży miś

• Królestwo: Zwierzęta
• Podtyp: Kręgowce
• Gromada: Ssaki
• Rząd: Drapieżne
• Rodzina: Niedźwiedziowate
• Gatunek: Arctotherium angustidens

Występowanie

Zamieszkiwał Amerykę Południową między 2 milionem lat temu do 50 tysięcy lat temu w Argentynie, a w pleistocenie i Boliwie. Przypuszczalnie przebywał głównie na otwartych terenach trawiastych pampasach.

Ogólny opis

Arctotherium angustidens był największym przedstawicielem niedźwiedziowatych wszech czasów, oraz przypuszczalnie największym ssakiem drapieżnym znanym nauce(innymi konkurentami do tego miana są Megistotherium osteothlastes i Andrewsarchus mongoliensis). Nie odnaleziono kompletnego szkieletu tego niedźwiedzia. Odnalezione kości kończyn sugerują iż gatunek mógł ważyć w przedziale od 1-2 ton, choć górna granica wagi(która czyniła by go największym ssakiem drapieżnym), jest uważana za nieprawdopodobną przez niektórych naukowców i sugeruje się iż maksymalnie mógł ważyć do 1,5 ton. Szacuje się iż stojąc na tylnych łapach mógł osiągać 4,5 metra wysokości, w kłębie natomiast osiągał ok. 1,8 m. 

Dymorfizm płciowy 

Przypuszczalnie jak u współczesnych gatunków niedźwiedzi, samce były większe.

Pożywienie

Przypuszczalnie Arctotherium angustidens był wszystkożerny, z  przewagą diety roślinnej. Mógł polować na duże leniwce i inne duże ssaki roślinożerne, choć odnaleziona czaszka i szczęka wskazują podobieństwo do dzisiejszego niedźwiedzia malajskiego i himalajskiego, które w większości są roślinożerne i owadożerne. Znalezione, u szczerbione zęby wykazują iż mógł żuć kości.

Zachowanie

Brak danych. Przypuszczalnie prowadził podobnym tryb życia, jak dzisiejszy niedźwiedź grizzly. Konkurował o pożywienie z przybyłymi na kontynent południowoamerykański lwami amerykańskimi, jaguarami, lisami z rodzaju Theriodictis, Smilodon populator i wilkami z gatunku  Canis gezi. Przypuszczalnie był szczytowym gatunkiem mięsożernym w łańcuchu pokarmowym, z łatwością mogącym powalić Smilodon populator w konkurencji o ofiarę, choć tak jak wspomniane jest wyżej, Arctotherium przypuszczalnie sporadycznie zjadał mięso, a konkurencja był podobna, jak dzisiejszych wilków i niedźwiedzi brunatnych.

Rozród 

brak danych.

Naturalni wrogowie

Dorosły Arctotherium nie posiadał naturalnych wrogów.

Długość życia

brak danych.

Przyczyny wymarcia

Przodkowie rodzaju Arctotherium pojawili się w Ameryce Południowej po tzw. Wielkim Amerykańskim Połączeniu(kiedy Ameryka Pół. połączyła się z Ameryką Poł.) ok. 3 miliony lat temu. Arctotherium angustidens pojawił się ok. 2 miliony lat temu. Wymarł ok. 50 tysięcy lat temu z niewyjaśnionych do końca przyczyn. Możliwe iż zmiany zachodzące w środowisku naturalnym(zmiany klimatyczne), wymieranie megafuany i konkurencja ze strony nowo przybyłych drapieżników, mogło przyczyniać się do jego wygaśnięcia, wraz z innymi przedstawicielami rodzaju Arctotherium. Chociaż jeśli Arctotherium angustidens żywił się w większości pokarmem roślinnym to przybycie na kontynent południowoamerykański konkurentów o pokarm mięsny, nie mogło być dla Arctotherium angustidens większym zagrożeniem. Przybycie człowieka na kontynent Amerykański także nie było przypuszczalnie większym zagrożeniem.

Ciekawostki

• Obecnie najbliższym krewnym rodzaju Arctotherium jest niedźwiedź andyjski(Tremarctos ornatus).
• Arctotherium wingei był przypuszczalnie najbardziej roślinożernym Arctotherium. Przypuszcza się iż oprócz niewielkich gryzoni, nie żywił się pokarmem mięsnym, co potwierdza odnaleziona czaszka niedźwiedzia. Jednak stwierdzenie te można łatwo obalić, gdyż czaszka należy do młodego osobnika, oraz nie posiada żuchwy. 
• Jeśli Arctotherium angustidens ważył powyżej 1,5 ton, byłby największym ssakiem drapieżnym, przewyższając Megistotherium osteothlastes i Andrewsarchus mongoliensis.
• Arctotherium angustidens został opisany w 1880 roku przez Florentino Ameghino i niejakiego Gervais'a. Leopoldo Soibelzon(paleontolog) oszacował wielkość niedźwiedzia, odnalezioną kością ramieniową i porównując ją do k. ramieniowej słonia, oznajmiając iż są niemal takie same.   
• W 1935 roku odnaleziono kolejne szczątki Arctotherium angustidens podczas budowy szpitala San Juan de Dios w La Plata City. Odnaleziono kości prawej i lewej łapy, oraz szczątki łopatki i kilka kości śródręcza, które obecnie uważane są za zaginione.
• Najpóźniej wymarłym przedstawicielem rodzaju Arctotherium jest Arctotherium wingei. Wymarł ok. 12 tysięcy lat temu, choć niektórzy badacze sugerują iż mógł przetrwać do 10,3 tysięcy lat temu. 
• Obecnie do rodzaju Arctotherium klasyfikuje się 7 gatunków niedźwiedzi min. Arctotherium wingei, Arctotherium angustidens, Arctotherium tarijense, Arctotherium vetustum, Arctotherium bonariense, Arctotherium latidens i Arctotherium brasilense(bliżej nieznany).

Bibliografia:

-https://en.wikipedia.org/wiki/Arctotherium

-http://prehistoric-fauna.com/Arctotherium-angustidens

-http://dinopedia.wikia.com/wiki/Arctotherium

Zorilla libijska - zwana afrykańską łasicą.

inne nazwy: zorilla subsaharyjska*, zorilla saharyjska* 

Królestwo: Zwierzęta

Podtyp: Kręgowce

Gromada: Ssaki

Rząd: Drapieżne

Rodzina: Łasicowate

Gatunek: Zorilla libijska(Ictonyx libyca)

Występowanie

Zasiedla obrzeża Sahary w Afryce Północnej. Występuje w północnym Egipcie, północnej Libii, północnej Algierii, Tunezji, Maroko(poza górami Atlas), południowej i zachodniej Mauretanii, środkowej Mali, południowej Niger, północnym Nigrze, środkowym Czadzie, południowym i środkowym Sudanie oraz Erytrei. Pojedyncze, odizolowane populacje spotykane w południowo-zachodniej Libii, północno-zachodnim Nigrze, środkowej Nigerii i zachodnim Czadzie. Natomiast wystąpienie zorilli libijskiej w południowo-zachodnim Egipcie nie zostało potwierdzone. Zasiedla głównie obrzeża pustyni, oazy, tereny górzyste o skromnej szacie roślinnej. Czasami widywane na obszarach uprawnych.  

Ogólny opis 

Zorilla libijska mierzy przeciętnie 50-70 cm długości ciała wraz z ogonem, przy wysokości ciała ok. 10 cm i wadzę 0,5-0,7 kg. Sierść jest zwykle gruba i gęsta, o czarnym kolorze z białymi, nierównomiernymi pasami. Czasami białe pasy zmywają się z ciemnym włosiem. Czasami spotykane są osobniki o brunatno-szarawym odcieniu na grzbiecie. Kończyny i spód ciała zwykle czarne. Głowa zwykle czarna z białym paskiem powyżej oczu i niewielkim białym obramowaniem w okolicy pyszczka. Gatunek podobny i często mylony z zorillą(Ictonyx striatus), choć ta jest większa, a biały pasek na głowie, często nie jest tak wyraźny(często przerywany, tworząc białe plamy).

Dymorfizm płciowy

Słabo zaznaczony. Samce są często większe od samic.

Populacja i zagrożenia

Nie jest gatunkiem zagrożonym i klasyfikowany jako gatunek najmniejszej troski. Jednak jest bardzo rzadko obserwowany, a jego populacja często ulega sezonowym wahaniom. Obecnie polują na niego rdzenne afrykańskie plemiona z Tunezji przekonaniem iż ich mięso przywraca płodność mężczyznom. Rzadko łapany i oswajany, jak w przypadku zorilli(Ictonyx striatus), głównie ze względu iż ta druga występuje znacznie częściej. Obecnie nie są znane poważne zagrożenia dla tego gatunku. Jest objęty ochroną gatunkową na terenach Maroka, Algierii i Tunezji. 

Pożywienie

Mięsożerca. Poluje na małe gryzonie, ptaki, młode zające, jaszczurki, węże, płazy, owady i inne bezkręgowce, ptasie i gadzie jaja, padlinę, czasami zabija drób domowy, jeśli zamieszkuje tereny gospodarstw ludzkich.

Zachowanie

Prawie i wyłącznie nocny tryb życia, a także samotniczy. Poza okresem godowym, zorilla przejawia zachowania agresywne wobec innych osobników swojego gatunku. Samce, jak i samice przejawiają zachowania terytorializmu, choć na wolności obserwuje się iż prowadzą raczej koczowniczy tryb życia. Dzień zwykle spędzają w szczelinach skalnych, pustych pniach drzew lub norach samodzielnie wykopanych, lub zagarniętych. Dobrze pływają i wspinają się po drzewach, lecz zwykle wolą przebywać na ziemi. W razie zagrożenia, posiadają kilka mechanizmów obronnych. Po pierwsze warczy i puszy ogon w ostateczności wydaje z siebie głośny, nieprzyjemny pisk, po drugie jeśli to nie zadziała, dzięki swojemu wrodzonemu refleksowi, atakuje tył ciała zwierzęcia. Kiedy zostaje zaatakowany przez większe zwierzę, jak np. lew, udaje martwego, wydzielając z siebie nieprzyjemną woń. W ostateczności jeśli poprzednie mechanizmy nie zadziałały, tryska z gruczołu odbytowego nieprzyjemną w smaku i woni cieczą, zwykle celując w oczy. Ze względu na skromne obserwację na wolności, gatunek jest dość słabo poznany.

Rozród

Na wolności zachowania rozrodcze nie były obserwowane. W niewoli okres rozrodczy przypada wczesną wiosną, lub późnym latem. Samce zwykle toczą między sobą zażarte walki o samice. W okresie rozrodczym samice nie przejawiają zachowań agresywnych. Ciąża trwa ok. 36 dni, po czym samica rodzi zwykle 1-4 młode w norze. Noworodki zorilli ważą przeciętnie 15 gramów oraz są ślepe i bezwłose. Po 20 dniach pojawia się futro, po 30 dniach pierwsze kły, a po 40 otwierają się oczy. Przez pierwsze 9 tygodni młode są całkowicie zależne od matki, a po upływie 18 tygodni zwykle stają się samodzielne i opuszczają matkę. Dojrzałość płciową uzyskują w wieku 20-30 tygodni. Zorille libijskie odchowują jeden miot rocznie.

Naturalni wrogowie

Duże drapieżne ssaki, jak np. lwy, lamparty, hieny, ptaki drapieżne, a także psy domowe. Jednak rzadko staje się celem polowania, ze względu na barwy ostrzegawcze(biały i czarny, oznaczają iż zwierzę produkuje nieprzyjemną substancję) oraz mechanizmy obronne.

Długość życia

Brak danych. Prawdopodobnie około 15 lat.

Znaczenie dla człowieka

Obiekt polowań rdzennych plemion w Tunezji, ze względu na przekonanie iż przywraca płodność mężczyzną. Czasami trzymany jako zwierzę domowe, często także usuwane są gruczołu zapachowe z odbytu. Niepożądane zwierzę na fermach drobiu i królików. Jednak cenione w pobliżu gospodarstw rolnych i pastwiskach, ze względu na regulację liczby gryzoni i owadów.

Ciekawostki 

• Obserwowano zorille, kiedy próbowały odganiać inne zwierzęta od swojej zdobyczy, nawet te wielkości lwa.
• Niektóre plemiona afrykańskie używają wydzielin zorilli w celu ukrycia swojego zapachu w czasie polowań.
• Zorille wyspecjalizowały takie same mechanizmy obronne, jak amerykańskie skunksy.
• Rodzaj Ictonyx liczy dwa gatunki z rodziny łasicowatych min. zorille(Ictonyx striatus) i zorille libijską.

Bibliografia-http://www.iucnredlist.org/details/41645/0
-https://pl.wikipedia.org/wiki/Zorilla_libijska
-https://en.wikipedia.org/wiki/Saharan_striped_polecat

Jaguar - wielki kot Ameryk

inne nazwy: jaguar amerykański

• Królestwo: Zwierzęta
• Podtyp: Kręgowce
• Gromada: Ssaki
• Rząd: Drapieżne
• Rodzina: Kotowate
• Gatunek: Jaguar(Panthera onca)

Występowanie

Jaguar zamieszkuje obie Ameryki, od Arizony i Nowego Meksyku na północnej części jego zasięgu po Brazylię i północną Argentynę. Jednak mimo szerokiego występowania, jaguar został wytępiony z niektórych rejonów min. wymarł w Urugwaju i Salwador, a znaczne terytoria Meksyku, Stanów Zjednoczonych, Brazylii, Hondurasu, Nikaragua, Kolumbii i Boliwii, cechują się duża dysproporcją występowania jaguara. Najwięcej jaguarów za siedlisko życia wybiera gęste lasy liściaste i deszczowe, choć spotykany jest także na terenach bagnistych, sezonowo zalewanych, otwartych lasach liściastych, terenach trawiastych w Meksyku i USA, pampasach w Argentynie, niegdyś zamieszkiwał także lasy dębowe USA. Na swoje siedlisko często wybiera tereny w sąsiedztwie zbiorników wodnych, dlatego często spotykany w lasach podmokłych, bagnach i zaroślach w pobliżu rzek. Unika lasów górskich powyżej 2700 metrów n.p.m. np. w Andach i wzgórzach centralnego Meksyku. Niegdyś zasięg jaguarów sięgał o wiele dalej na północ w Ameryce Północnej po stan Missouri.

Ogólny opis 

Jaguar to duży przedstawiciel rodziny kotowatych. Największy kot obu Ameryk oraz największy ssak mięsożerny Ameryki Południowej. Może osiągać 75 cm wysokości w kłębie oraz 1,2-1,9 metrów długości ciała przy wadze do 160 kg(lecz zwykle 60-100 kg). Ogon mierzy przeciętnie 40-70 cm. U jaguara widoczna jest zmienność w ubarwieniu i wielkości w zależności od zamieszkiwanego terenu(badania wskazują że im bardziej na południe, tym jaguary są większe i ciemniej ubarwione). Futro lamparta jest zwykle żółtobrązowe w czarne cętki i rozety, choć nierzadko zdarzają się osobniki o czerwonobrązowym futrze, lub całkowicie czarnym. Cętki zwykle występują w okolicach głowy, brzucha i łap, na grzbiecie i po bokach zaś występują rozetki. Dolna część brzucha jest zwykle biała. Głowa jaguara jest szeroka i masywna, z silnymi szczękami, których ścisk jet najsilniejszy wśród ssaków zaraz po hienie cętkowanej(910 kg). Kończyny są krótkie i przysadziste, przystosowane do leśnego środowiska życia. Jaguar na pierwszy rzut oka, przypomina afrykańskiego lamparta. U jaguarów występuje zjawisko melanizmu i albinizmu.

Dymorfizm płciowy   

Samce są zwykle o 10-20% większe od samic.

Populacja i zagrożenia 

Jaguar jest klasyfikowany jako gatunek o podwyższonym ryzyku na wyginięcie. Głównym zagrożeniem dla jaguara jest fragmentacja jego środowiska życia, głównie z tego powodu wymarł z wielu rejonów dawnego występowania. Obecnie jaguar zamieszkuje ok. 46 % swojego historycznego zasięgu. Poważnym zagrożeniem jest także kłusownictwo. Polowania na jaguara były popularne, aż do lat 70(XX wieku), kiedy kampanie mające na celu ochronę zwierząt, doprowadziły do zakazu handlu jaguarami i częściami ich ciał. Nadal jednak na czarnym rynku można nabyć futro z jaguara, ich łapy oraz zęby. Jaguar jest także tępiony przez farmerów, gdyż znane są doniesienia o ataku tego kota na bydło domowe. W wielu krajach, gdzie jaguary występują utworzono parki narodowe oraz rezerwaty.

Pożywienie 

Mięsożerca. Poluje przede wszystkim na duże zwierzęta roślinożerne min. jelenie, tapiry i pekari, lecz poluje także na żółwie(także morskie), kajmany, duże i małe ptaki, węże(np. anakonda), kapibary, ryby, płazy, gryzonie, leniwce, małpy, pancerniki, lisy, psy i paki. Na wolności odnotowano zjadanie korzeni malpigowca Banisteriopsis caapi, które działają halucynogennie i odurzająco. Jaguary czasami polują na bydło domowe i konie.

Zachowanie

Jaguar prowadzi samotniczy tryb życia. Najczęściej aktywny po zmroku, kiedy wyrusza na łowy. Jaguary są zwierzętami terytorialnymi. Terytorium samicy najczęściej mierzy 25-40 km*2 i czasami nakłada się z terytoriami innych samic. Obszar łowiecki samców jest niemal dwa razy większy i zależny od częstości występowania potencjalnych ofiar, często także pokrywa się z terytoriami kilku samic. Jaguary oznaczają swoje terytoria moczem oraz pazurami, często także wydają z siebie głośne odgłosy, chrząkania i pomruki. Na polowania wyrusza zwykle po zmroku. Zazwyczaj poluje z zasadzki, rzadko ściga swoją ofiarę. Zwykle ukryty w gąszczu rzuca się na zwierzynę, łapiąc ją silnymi łapami, przegryzając jej kark, lub dusząc ją. Często także przegryza czaszkę swoimi kłami, uszkadzając śmiertelnie mózg. Polując na dorosłe kajmany rzuca się na ich grzbiet i rozrywa kręgi szyjne, unieruchamiając go. Jaguar jest znanym amatorem żółwi słodkowodnych i słonowodnych. Najczęściej roztrzaskuje ich skorupę jednym machnięciem łapą oraz wyciąga wnętrzności. W przypadku dużych żółwi np. słonowodnych gnieżdżących się na plaży, atakuje ich głowę, najczęściej odgryzając ją. W przypadku koni istnieją doniesienia o wskakiwaniu jaguara na grzbiet konia oraz przytrzymywaniu jedną łapą jego pyska, a drugą karku, powodując skręcenie go. Mówi się także iż jaguary wyrobiły sobie technikę polowania na konie uwięzione parami, zabija on jednego konia oraz zawleka, wraz z żywym do dogodnego miejsca, gdzie później zabija drugiego. Jaguary bardzo rzadko jedzą na miejscu zabicia zwierzyny, najczęściej przenoszą ją w zaciszne miejsce, gdzie mogą zjeść w spokoju. Czasami ukrywają kawałki mięsa, lub całą zwierzynę na drzewach. Często podczas podtopień zanosi upolowane zwierzę(nawet wielkości krowy), na drzewo. Po udanym polowaniu zwykle odpoczywa w zacisznym miejscu, jaskini lub gęstwinie. Często także pływa, zwłaszcza w upalne dni. Często obserwuje się bawiące się dorosłe jaguary w wodzie. Jaguary są niezwykle trudne z obserwacji, gdyż zwykle unikają ludzi oraz prowadzą dosyć skryty tryb życia. Czasami przemieszczają się w obrębie swojego terytorium, głównie w celu znalezienia odpowiedniejszego żerowiska. Bardzo rzadko, w przeciwieństwie do innych dużych katów, atakuje człowieka.

Rozród

Zdolność rozrodcza u jaguarów przypada przez cały rok, zwłaszcza przy obfitości pokarmu. Ruja samicy trwa przeciętnie 6-17 dni, podczas której samica oznacza moczem swoją gotowość do kopulacji oraz wydaje z siebie głośne odgłosy, przyciągające samców. Czasami samica przyciąga dwoje potencjalnych zalotników, co kończy się utarczką i zwycięstwem silniejszego. Samica kopuluje zwykle z jednym, dominującym samcem(choć czasami dopuszcza drugiego partnera), po czym odgania go. Po ciąży trwającej 91-105 dni, samica rodzi od 1 do 4 kociąt, zwykle 2. Samica nie toleruje obecności samców przy młodych, gdyż te często mordują małe kocięta. Młode rodzą się głuche, ślepe i ważą od 700-900 gramów. Po 13 dniach otwierają oczy. Zwykle do 6 miesięcy nie opuszczają lęgowiska, którym jest zwykle jama. Po minięciu tego okresu zwykle ruszają wraz z matką na polowania, a po upływie 2 roku życia wyruszają w celu znalezienia swojego rewiru. Młode samce zwykle nie posiadają terytorium i przechodzą z terytoriów jednych samców na drugie, aż do zdobycia własnego. Samice osiągają dojrzałość płciową po upływie 2 lat, samce zwykle 3-4 lat.

Naturalni wrogowie

Brak. Jedynie młode kocięta mogą paść ofiarą dużych węży(np. anakondy), kajmana czarnego lub innego jaguara.

Długość życia  

Jest jednym z najdłużej żyjących kotów. Na wolności 10-12 lat, w niewoli ponad 20 lat.

Znaczenie dla człowieka 

Niegdyś w mitologiach Azteków i Majów, jaguar był symbolem dzikości i siły, dlatego uważany był za zwierzę święte. Jednak po odkryciu Ameryki i ekspansji białego człowieka, jaguar stał się zwierzyną łowną. Polowano na niego głównie ze względu na cenne i piękne futro, oraz jego części ciała, którym przypisywano magiczną moc. Obecnie w większości krajów obowiązuje zakaz zabijania jaguarów. Jaguary są także tępione ze względu na zabijanie zwierząt domowych. Rzadko atakuje ludzi, zwykle w obronie własnej, lub kiedy zwierzę jest chore lub stare. Czasami hodowany w ogrodach zoologicznych, choć w niewoli jego rozmnażanie jest dosyć kłopotliwe.

Ciekawostki 

• Jest jedynym przedstawicielem rodzaju Panthera w obu Amerykach oraz trzecim największym kotem, zaraz po tygrysie i lwie. 
• Przypomina nieco lamparta, lecz jego głowa jest bardziej okrągła, krótsza, a kończyny krótkie.
• Terytorium samca może obejmować nawet 500 km*2
• Indianie zamieszkujący amazońską dżunglę, często uważają iż jaguar łowi ryby ogonem. Wiąże się to z tym iż kot polujący na rybę, często macha ogonem i uderza nim o tafle wody.
• Najczęściej wyróżnia się 3 podgatunki jaguara(Panthera onca onca, Panthera onca hernandesii, Panthera onca palustris), choć niektórzy mówią o 9, lub 8 podgatunkach.
• Zbadano że przy współwystępowaniu jaguara i pumy(drugiego dużego kota Ameryki), ta druga osiąga nieco mniejsze rozmiary niż przeciętnie oraz za zdobycz wybiera głównie małe zwierzęta.
• Analizy mitochondrialne DNA wskazują iż pierwsze jaguary pojawiały się między 510, a 280 tysiącem lat temu.
• Lampart i Jaguar posiadali wspólnego przodka ok. 2 milionów lat temu żyjącego w Azji. Kot przedostał się do Nowego Świata przez Pomost Beringa i zasiedlił Amerykę.
• Słowo "jaguar" można tłumaczyć z języka portugalskiego jako "bestię". Natomiast epitet gatunkowy "onca" , podobnie jak u irbisa(Panthera uncia) jako "ryś".
• Czasami Panthera gombaszoegensis wymarły kotowaty żyjący 1.5 milionów lat temu, uważany jest za podgatunek jaguara i nazywany jaguarem europejskim.  
• Najbliższym krewnym jaguara jest obecnie lampart(Panthera pardus). Do rodzaju Panthera obecnie zaliczanych jest 5 gatunków współcześnie żyjących min. lew(Panthera leo), tygrys(Panthera tigris), lampart(Panthera pardus), pantera śnieżna(Panthera uncia) oraz jaguar, wraz z 8 wymarłymi gatunkami min. Panthera blytheae, jaguar europejski*(Panthera gombaszoegensis), Panthera palaeosinensis, pantera Owen'a*(Panthera pardoides), chiński lew jaskiniowy*(Panthera youngi), tygrys Longdan*(Panthera zdanskyi), lew amerykański(Panthera atrox) i lew jaskiniowy(Panthera spelaea).
• Poza irbisem, jaguar może krzyżować się z innymi przedstawicielami rodzaju Panthera tworząc jagliona, jaguatigera, jaguparda, liguara, tiguara i leguara.
• Podczas wyprawy niejakiego Marca van Roosmalena(brazylijskiego prymatologa) do amazońskiej dżungli, dokonał on kilku niezwykłych odkryć. Odnalazł karłowatą wersję manata, któremu później zasugerował nazwę Trichechus bernhardi i opisał duży gatunek pekari Pecari maximus, który został odkryty w 2004 roku. Na opisanie czeka jeszcze kilka gatunków małp min. z rodzaju Ateles. Miejscowe plemienia mówią także o karłowatym tapirze oraz czarnym jaguarze o białym gardle, który ponoć stanowi osobny gatunek.     

Bibliografia:

-https://en.wikipedia.org/wiki/Jaguar

-https://es.wikipedia.org/wiki/Panthera_onca

-http://www.iucnredlist.org/details/15953/0

-http://animaldiversity.org/accounts/Panthera_onca/

-http://animals.nationalgeographic.com/animals/mammals/jaguar/

Lis kapski - lis południowej Afryki

inne nazwy: lis przylądkowy, lis kama

• Królestwo: Zwierzęta
• Podtyp: Kręgowce
• Gromada: Ssaki
• Rząd: Drapieżne
• Rodzina: Psowate
• Gatunek: Lis kapski(Vulpes chama)

Występowanie

Zamieszkuje południowy kraniec Afryki Południowej wraz z Krajem Przylądkowym. Spotykany w Namibii, Botswany, Angoli, RPA, Zimbabwe, Mozambiku, Transwalu po półwysep Kaspijski. Wystąpienie w Suazi i Lesotho jest niepewne. Lis kapski preferuje tereny otwarte, sawanny i półpustynie, tereny zakrzewione oraz umiarkowanie zadrzewione. Unika terenów leśnych. Często spotykany na terenach uprawnych.

Ogólny opis  

Lis kapski jest niewielkim lisem. Długość ciała wynosi przeciętnie 55 cm, a wysokość w kłębie 36 cm. średnia masa ciała wynosi 2,6 kg. Wierzchnia część ciała jest zwykle szaro-czarna, a kończyny przednie wraz z głową rudawe. Na pysku widoczne są białe zabarwienia, a na kończynach tylnych i ognie czarne. Część brzuszna jest jasna, biaława. Ogon jest długi i puszysty o długości 30-40 cm, a jego końcówka jest zawsze czarna. Pyszczek jest szpiczasty i krótki, a uszy długie.

Dymorfizm płciowy 

Słabo zaznaczony. Samice są nieco mniejsze od samców.

Populacja i zagrożenia

Lis kapski jest klasyfikowany jako gatunek najmniejszej troski. Nie podjęto badań w celu ocenienia wielkości populacji tego lisa, lecz sama populacja wydaje się być stabilna. W niektórych rejonach lis kama staje się rzadszy, zaś w innych pomnożył swoją liczebność. Największym zagrożeniem dla lisa jest używanie trucizn, gdyż jest uważany za szkodnika atakującego młode zwierzęta gospodarskie. Utrata środowiska nie ma tak dużego znaczenia, gdyż lis dobrze sobie radzi  na terenach zurbanizowanych. Lis przylądkowy jest także zabijany w celu pozyskania jego futra.

Pożywienie 

Lis przylądkowy żywi się przede wszystkim małymi gryzoniami, owadami i innymi bezkręgowcami, królikami, młodymi zającami, ptakami, małymi gadami, padliną, a czasami także niektórymi owocami. Czasami, choć bardzo rzadko atakuje młode jagnięta i zwierzęta gospodarskie.

Zachowanie

Lis kapski prowadzi nocny i samotniczy tryb życia. Nawet monogamiczne pary, najczęściej polują samotnie. Najbardziej aktywny jest przed świtem i po zmroku, chociaż młode osobniki czasami żerują podczas dnia. Dzień spędza zwykle ukryty w podziemnej norze samodzielnie wykopanej, lub opuszczonej przez inne zwierzę np. postrzałkę. Nie przejawiają silnych instynktów terytorialnych, choć swój teren często oznaczają moczem o silnym zapachu(terytorium zwykle 1-5 km*2). Rzadko wydają z siebie jakikolwiek odgłos, choć odnotowane komunikowanie się poszczególnych osobników przy pomocy skomlenia, czy szczebiotania. Lis w postawie agresywnej warczy, jeży się oraz podnosi swój ogon nad grzbiet.

Rozród

Lis kapski jest gatunkiem monogamicznym. Pary łączą się zwykle od lipca do sierpnia. Lisy wskazują aktywność rozrodczą przez cały rok, choć jej nasilenie przypada od października do stycznia. Samica nosi ciąże przez 51-52 dni po czym rodzi od 1 do 6 młodych, lecz zwykle 4-5. Szczenięta pozostają w norze przez 4 miesiące, gdzie opiekują się nimi oboje rodzice. Samiec początkowo przez 2 tygodnie przynosi także pokarm samicy. Po upływie 6-8 tygodni są zwykle odstawiane od piersi. Szczenięta zwykle po 5 miesiącach usamodzielniają się i opuszczają grupę rodzinną, choć odnotowano przypadki kiedy młode z poprzedniego miotu pozostawały z rodzicami, kiedy ci mieli już kolejny miot. Młode z poprzedniego miotu zwykle wtedy pomagały rodzicom przy szczeniętach, lecz zwykle kiedy matka jest w ciąży odgania samodzielne młode. Lis kapski dojrzałość płciową uzyskują po osiągnięciu wieku 9 miesięcy. Zwykle rozmnażają się jedynie raz do roku, choć odnotowano dwa miotu w ciągu jednego roku.

Naturalni wrogowie 

Zwykle duże ptaki drapieżne, które zagrażają przede wszystkim młodym osobnikom, lecz także duże koty, hieny, protele, szakale i otocjony.

Długość życia

Na wolności do 10 lat.

Znaczenie dla człowieka

Lis kapski jest uważany za szkodnika i tępiony przez farmerów. Uważa się iż zabija on jagnięta i inne zwierzęta gospodarskie, lecz z badań wynika iż rzadko korzysta on z tego źródła pożywienia. Prawdopodobnie za większość ataków jest odpowiedzialny szakal czaprakowy i otocjon. Futro z lisa kama jest cenne w przemyśle futrzarskim.

Ciekawostki 

• Ponad 2500 osobników lisa kapskiego ginie rocznie z powodu prześladowań ze strony człowieka.
• Jest jedynym przedstawicielem rodzaju Vulpes zamieszkującym południową część Afryki Południowej.
• Kiedy samica zdechnie podczas odchowu młodych, samiec przejmuje jej funkcję, jeśli chodzi o ochronę i opiekę nad młodymi.
• Największymi konkurentami lisa kapskiego są protele(Proteles cristata), szakale czaprakowe(Canis meomelas) oraz otocjony(Octocyon megalotis). Zwierzęta konkurują ze sobą o pożywienie oraz zabijają nawzajem swe młode przy sposobności.
• Lis kapski należy do rodzaju Vulpes reprezentowanego przez 12 gatunków lisów min. korsak(Vulpes corsac), lis tybetański(Vulpes ferrilata), lis długouchy(Vulpes macrotis), lis piaskowy(Vulpes rueppelli), lis płowy(Vulpes velox), lis afrykański(Vulpes pallida), lis afgański(Vulpes cana), lis bengalski(Vulpes bengalensis), fenek(Vulpes zerda), piesiec(Vulpes lagopus) i lis rudy(Vulpes vulpes).

Bibliografia:

-https://en.wikipedia.org/wiki/Cape_fox

-https://pl.wikipedia.org/wiki/Lis_przyl%C4%85dkowy

-http://www.arkive.org/cape-fox/vulpes-chama/

-http://www.iucnredlist.org/details/23060/0

-http://animaldiversity.org/accounts/Vulpes_chama/

-http://www.biodiversityexplorer.org/mammals/carnivora/vulpes_chama.htm

Miracinonyx trumani - amerykański gepard, pogromca widłorogów.

inne nazwy: gepard amerykański

• Królestwo: Zwierzęta
• Podtyp: Kręgowce
• Gromada: Ssaki
• Rząd: Drapieżne
• Rodzina: Kotowate
• Gatunek: Miracinonyx trumani

Występowanie i okres występowania

Zamieszkiwał prerie, równiny i tereny otwarte zachodniej części Ameryki Północnej, 1 800 000 do 11 000 lat temu.

Ogólny opis

Pierwotnie Miracinonyx trumani uważany był za przodka pumy, lecz badania przeprowadzone w 1970 roku potwierdziły jego spokrewnienie z gepardem. Gepard amerykański był podobnej wielkości jak północnoamerykańska puma, dlatego był większy niż jego afrykański krewniak. Długość ciała wahała się w granicach 170 cm z ogonem o długości 92 cm. Waga zazwyczaj nie przekraczała 70 kg, choć prawdopodobnie największe osobniki mogły osiągać ponad 90 kg wagi. Sylwetka kota była szczupła, pysk krótki, a nozdrza powiększone, co umożliwia lepsze przyswajanie tlenu i obniżenie ryzyka oddychania beztlenowego i zakwasów. Gepard potrafił częściowo chować swoje pazury. Kolor umaszczenia Miracinonyx trumani nie jest znane, lecz prawdopodobnie był cętkowany podobnie jak gepard afrykański, choć bardziej ciemniejszy.

Dymorfizm płciowy

Brak danych. Prawdopodobnie brak wyraźnego, podobnie jak w przypadku współczesnych gepardów.

Pożywienie

Głównie ssaki kopytne oraz mniejsze zwierzęta. Prawdopodobnie polował na dzikie amerykańskie koniowate(Equus lambei, Equus scotti, Equus conversidens), zajęczaki, Capromeryx minor, antylopę widłorogą, ptaki i małe ssaki. Badania przeprowadzone na skamieniałościach z Grand Canyon mogą sugerować iż najczęstszą ofiarą Miracinonyx trumani była wymarła koza Oreamnos harringtoni oraz kozioł śnieżny.  

Zachowanie

Prawdopodobnie zachowanie przypominało nieco geparda i pumę. Był prawdopodobnie najszybszym zwierzęciem Ameryki, osiągającym ponad 90 km/h, dlatego mógł polować na współcześnie najszybsze zwierzę Ameryki Północnej widłoroga. Badania wykazały iż Miracinonyx trumani mógł sprawnie wspinać się po drzewach i skałach. Technika polowania wymarłego geparda jest kwestią sporną, prawdopodobnie polował głównie z zasadzki, podchodząc ofiarę i ścigając ją na krótkich dystansach. Badania przeprowadzone na skamieniałościach z Grand Canyon, mogą dowodzić iż gepardy amerykańskie mogły objawiać zachowania społeczne oraz były przystosowane do środowiska górskiego(podobnie jak pantera śnieżna).

Rozród

brak danych.

Naturalni wrogowie

Przede wszystkim gepard amerykański konkurował z wilkiem szarym, wilkiem straszliwym(Canis dirus), jaguarem, pumą, kotami z rodzaju smilodon, lwem amerykańskim, hieną Chasmaporthetes ossifragus, kojotem,  niedźwiedziem brunatnym, czarnym i krótkopyskim. Mogły też padać ofiarą megaterium, chcącego odebrać jego ofiarę.

Długość życia

brak danych.

Przyczyny wymarcia

Najstarsze szczątki gepardów amerykańskich odkryto w Teksasie, liczą one ok. 3,2 do 2,5 miliona lat i zapewne właśnie wtedy gepardy pojawiły się na kontynencie amerykańskich, przywędrowując z Eurazji i Afryki, przez most Beringa. Miracinonyx trumani prawdopodobnie wyewoluował ze starszego krewniaka Miracinonyx inexpectatus, gdyż ich występowanie nie pokrywa się w czasie. Gepard amerykański zaczął wymierać ok. 10 000-11 000 tysięcy lat temu, podczas wielkiego wymierania plejstoceńskiego, kiedy z Ameryki zniknęła prawie cała rodzima megafauna(ok. 33 rodzaje). Prawdopodobną przyczyną wymarcia Miracinonyx trumani są zmiany klimatyczne, wiele potencjalnych ofiar amerykańskiego geparda wymarło z powodu przekształconego środowiska oraz konkurencji ze strony nowo przybyłych, lepiej przystosowanych roślinożerców(np. bizonów). Znalezione szczątki z jaskini w Wyoming dowodzą iż uwięzione w nich gepardy chorowały na zapalenie kości i stawów, co świadczy o mogącej rozprzestrzeniać się w tamtych czasach epidemii. Wymarcie geparda(oraz innych rodzimych gatunków zwierząt amerykańskich) zbiegło się w czasie z przybyciem człowieka do Nowego Świata, choć jego populacja była zbyt mała, aby wytrzebić występujące zwierzęta, to mógł rozprzestrzeniać choroby nieznane tutejszemu ekosystemowi.

Ciekawostki

• Miracinonyx trumani wskazuje więcej cech wspólnych dla pumy, niż afrykańskiego geparda, choć wątpliwe jest aby był z nią bliżej spokrewniony. 
• Miracinonyx inexpectatus można z łaciny tłumaczyć jako "wspaniały zaskakujący gepard".
• Rodzaj Acinonyx i Puma rozszedł się ok. 7,2 milionów lat temu.
• Rodzaj Acinonyx i Miracinonyx rozdzielił się ok. 4 milionów lat temu.
• Istniała hipoteza iż gepardy przywędrowały do Eurazji i Afryki z Ameryk, lecz teoria ta została obalona po odkryciu wymarłego geparda Acinonyx kurteni z Chin, który był starszy niż europejski Acinonyx pardinensis i afrykańskie gepardy. Występował 2,2 do 2,5 miliona lat temu w Azji. Acinonyx kurteni jest obecnie najbardziej prymitywnym gepardem, którego odkryto.    
• Niegdyś, przed odkryciem szczątków amerykańskich gepardów, zagadką było to dlaczego widłorogi osiągały tak dużą prędkość na krótkich dystansach(osiągając niekiedy 95 km/h). Było to o wiele za dużo, aby prześcignąć wilka, czy pumę, jednak tajemnice rozwiązano po znalezieniu szczątków kota, odkrycia iż mógł on rozwijać prędkości przekraczające 90 km/h i wysunięciu teorii iż antylopa ewoluowała wraz z gepardem, aby prześcignąć go w "ewolucyjnym wyścigu zbrojeń".
• Blisko spokrewniony z Miracinonyx trumani był Miracinonyx inexpectatus, którego uważa się za bardziej prymitywnego przodka geparda amerykańskiego. Do rodzaju Miracinonyx zaliczany jest czasami Miracinonyx studeri.
  
  
  Bibliografia:

-https://en.wikipedia.org/wiki/American_cheetah

-http://www.prehistoric-wildlife.com/species/m/miracinonyx.html

-http://library.sandiegozoo.org/factsheets/_extinct/cheetah1_american/cheetah1_american.html

-http://prehistoric-fauna.com/Miracinonyx-Trumani

Falanruk malgaski - Madagaskarska mangusta

inne nazwy: falanruk

• Królestwo: Zwierzęta
• Podtyp: Kręgowce
• Gromada: Ssaki
• Rząd: Drapieżne
• Rodzina: Eupleridae
• Gatunek: Falanruk malgaski(Eupleres goudotii)

Występowanie

Falanruk występuje głównie w północnych i zachodnich wilgotnych lasach nizinnych Madagaskaru. Spotykany do wysokości 1025 m n.p.m.

Ogólny opis

Falanruk to stosunkowo duży, większy od kota, drapieżnik podobny do mangusty. Długość dorosłego osobnika wynosi 45 do 65 cm, a ogon 20 do 25 cm. Waży 2-4 kg. Głowa zwęża się ku dołowi, zakończona spiczastym pyskiem. Zęby falanruka są krótkie, haczykowate, przypominające bardziej zęby owadożercy, niż typowego przedstawiciela drapieżnych. Ma szeroki, cylindryczny ogon, gdzie przechowywany jest tłuszcz, wykorzystywany w okresach niedoboru pożywienia. Futro falanruka jest gęste i brązowe.

Dymorfizm płciowy

Nieznaczny i trudny do określenia. Futro samca jest brązowawe, natomiast samicy szarobrązowe.

Populacja i zagrożenia

Falanruk jest klasyfikowany jako bliski zagrożenia. Jest gatunkiem rzadko spotykanym, a ponadto zarejestrowano spadek populacji falanruka z powodu wylesienia, osuszania bagien, polowań miejscowej ludności oraz zagrożeniu ze strony psów. Prawdopodobnie konkuruje również z wprowadzonym gatunkiem wiwerki malajskiej(Viverricula indica). Prawdopodobnie populacja falanruka zmniejszyła się o 20-25% w ciągu 10 lat, lecz dane te nie są potwierdzone, ze względu na skromne badania względem tego gatunku. Ocenia się że populacja falanruka liczy 2500 dorosłych osobników.

Pożywienie

Poluje wyłącznie na dżdżownice i małe bezkręgowce.

Zachowanie

Falanruk prowadzi nocny tryb życia, a dzień spędza najczęściej śpiąc w norach lub między szczelinami skalnymi. Prawdopodobnie prowadzi samotniczy tryb życia, choć czasem zaobserwowano grupy tych zwierząt. Jest zwierzęciem terytorialnym, a granice terytorium oznacza gruczołami zapachowymi znajdującymi się w okolicach odbytu i szyi. Prawdopodobnie porozumiewają się także wydobywanymi odgłosami. Spiczasty pysk i zęby przystosowane do łapania bezkręgowców, ułatwiają falanrukowi polowanie. Podobnie wykorzystuje swoje długie pazury, do przegrzebywania ściółki leśnej.

Rozród

Gody odbywają się około lipca i sierpnia, a młode rodzą się między listopadem, a styczniem. Matka rodzi zazwyczaj jedno lub dwoje młodych. Potomstwo waży przeciętnie około 150 g przy urodzeniu, a oczy są już zazwyczaj otwarte. Młode już dwa dni po urodzeniu są zdolne do samodzielnego wychodzenia z gniazda i naśladowania zachowań matki. Po około 9 tygodniach młode są odstawiane od sutków i przechodzą na pokarm stały. Wkrótce przed następnym okresem rozrodczym, młode opuszczają matkę.

Naturalni wrogowie

Brak. Falanruk bywa zagryzany przez psy przy obrzeżach lasów.

Długość życia

brak danych.

Znaczenie dla człowieka

Jest częstym obiektem polowań przez miejscową ludność. Odnotowano ograniczony sukces w hodowli tego gatunku w niewoli. Jedynym ogrodem zoologicznym, który trzyma falanruki w niewoli jest Parc Zoologique de Tsimbazaza. Podjęto trzy próby rozmnażania tych zwierząt, które osiągnęły sukces. Obecnie zalecany jest międzynarodowy program hodowli falanruka w niewoli oraz ochrony ich naturalnych siedlisk.

Ciekawostki

• Wyróżnia się 2 podgatunki falanruka, wschodni i zachodni(Eupleres goudotii goudotii i Eupleres goudotii major).
• Niekiedy oba podgatunki falanruków, zaliczane są do osobnych gatunków(Eupleres goudotii i Eupleres major). 
• Choć młode falanruki szybko osiągają mobilność(podążają za matką, dwa dni po urodzeniu), to rośnie wolniej niż reszta młodych z rzędu drapieżnych.
• Gromadzenie tłuszczu w ogonie może sugerować że falanruk przechodzi w hibernacje podczas zimy, lecz widywano osobniki aktywne podczas tej pory. 
• Rodzina Eupleridae wyewoluowała prawdopodobnie z afrykańskich mangust(Herpestidae) 18 do 24 mln lat temu.
• Falanruk jest jedynym przedstawicielem rodzaju Eupleres.
• Jest spokrewniony z innymi przedstawicielami rodziny Eupleridae do których zalicza się 10-11 gatunków, w tym jeden wymarły(fossę olbrzymią*-Cryptoprocta spelea). Innymi przedstawicielami tej rodziny jest fossa(Cryptoprocta ferox), fanaloka(Fossa fossana) i salano(Salanoia concolor), którzy są endemitami Madagaskaru.

Bibliografia:

-https://en.wikipedia.org/wiki/Falanouc

-http://www.arkive.org/falanouc/eupleres-goudotii/

-http://www.iucnredlist.org/details/68336601/0

-http://animaldiversity.org/accounts/Eupleres_goudotii/