Lepicerus inaequalis - milimetrowy chrząszcz

• Królestwo: Zwierzęta
• Typ: Stawonogi
• Gromada: Owady
• Rząd: Chrząszcze
• Rodzina: Lepiceridae
• Gatunek: Lepicerus inaequalis

Występowanie

Gatunek występuje na terenie Meksyku(głównie stany Jalisco, Sinaloa i Zacatecas) i Kostaryki. Istnieje także kilka raportów z terenów Panamy.

Siedlisko

Gatunek zasilający piaszczyste brzegi strumieni.

Ogólny opis

Lepiceridae to rząd małych(ok. 2 mm długości ciała), bardzo podobnych do siebie(mała zmienność morfologiczna) chrząszczy, posiadających twarde, zesklerotyzowane ciało. Czułki są krótkie, buławkowate i 4-7 segmentowe. Elytry(pokrywy skrzydłowe) łódeczkowate, bruzdowate, mocno zarysowane, z 6 podłużnymi wygrzbieceniami(po 3 na każdą elystre) i jednym poprzecznym, szerokim wgłębieniem(środkowa część pokrywy). Przedplecze szerokie(o długości ok. 200 μm), wygrzbiecone. Strona brzuszna pokryta 7 sternumami. Larwa chrząszczy formalnie nie została opisana.

Lepicerus inaequalis osiąga długość ok. 1,5 mm. Posiada ciemnobrunatny kolor ciała.

Dymorfizm płciowy

Brak danych. Samiec posiada długi i smukły edeagus

Populacja i zagrożenia

Nie podlega klasyfikacji w stopniach zagrożenia. Populacja gatunku, z uwagi na jego wielkość, niemożliwa do oszacowania. Nie są znane zagrożenia dla przetrwania gatunku.

Pożywienie

Brak danych. Przypuszczalnie głównym źródłem pokarmu dla imago i larwy są glony i sinice.

Zachowanie 

Gatunek lądowego chrząszcza, żyjącego blisko brzegów.

Rozród

Przechodzi przeobrażenie zupełne. Nic więcej nie wiadomo na temat rozrodu Lepicerus.

Długość życia

Brak danych.

Naturalni wrogowie 

Brak danych.

Znaczenie dla człowieka

Gatunek nie posiada szczególnego znaczenia dla człowieka.

Podgatunki

Brak.

Systematyka, ewolucja i pokrewieństwo  

Rodzina Lepiceridae jest jedną z najmniejszych rodzin chrząszczy(Coleoptera), która obecnie obejmuje dwa rodzaje(Haplochelus i Lepicerus) i 4 gatunki(Lepicerus pichilingue, Lepicerus inaequalis, Lepicerus bufo i wymarły Haplochelus georissoides). Rodzina Lepiceridae jest także spotykana pod nazwą Cyathoceridae(a rodzaj na jej podstawie Cyathocerus). Rodzina Lepiceridae najczęściej jest klasyfikowana do podrzędu Myxophaga(z siostrzanymi rodzinami Torridincolidae, Hydroscaphidae i Sphaeriusidae), choć błędnie klasyfikowano je także do rodziny Georissidae(nadrodzina kałużnicokształtne) i ryjkowcowatych(Curculionidae).

Znana jest jedna prahistoryczna pozostałość chrząszcza z rodziny Lepicerus. Zachowany w bursztynie okaz został znaleziony na terenie Birmy i datowany jest na 99-94 mln lat(górna kreda). Opisany został w 2006 roku pod nazwą Haplochelus georissoides.

Przedstawiciele Lepicerus zamieszkują krainę neotropikalną od południowego Meksyku po Ekwador i Wenezuelę(gatunek kopalny zamieszkiwał tereny należące obecnie do Birmy). Każdy z trzech gatunków zasiedla swój preferowany rodzaj siedliska, Lepicerus inaequalis piaszczyste brzegi strumieni, Lepicerus pichilingue suche plantacje bananów, natomiast Lepicerus bufo suche lasy cyprysowe. Chrząszcze Lepicerus są mniej zależni od środowiska wodnego niż pozostali przedstawiciele podrzędu Myxophaga.

Bibliografia:
-http://tolweb.org/Lepiceridae/108334
-https://www.ncbi.nlm.nih.gov/pubmed/26191592
-https://nl.wikipedia.org/wiki/Lepicerus_inaequalis
-http://www.gbif.org/species/104583813
-https://ru.wikipedia.org/wiki/Lepicerus
-http://fossilworks.org/?a=taxonInfo&taxon_no=213452&is_real_user=1

Pyrocoelia signaticollis - mniej znany świetlik

• Królestwo: Zwierzęta
• Typ: Stawonogi
• Gromada: Owady
• Rząd: Chrząszcze
• Rodzina: Świetlikowate
• Gatunek: Pyrocoelia signaticollis

Ogólny opis

Gatunek słabo poznany. Nie znaleziono wiarygodnego opisu tego owada dotyczącego wymiarów zwierzęcia, zachowania, szczegółów dotyczącego występowania i zwyczajów rozrodczych.

Wiarygodne dane

• Gatunek został naukowo opisany w 1886 roku przez niejakiego E. Olivier'a. Czasami można spotkać się z nazwą synonimiczną Lychnuris signaticollis.
• Gatunek zamieszkuję Azję Południową. Zamieszkuję przypuszczalnie, jak spokrewnione gatunki, wilgotne tereny trawiaste i opuszczone pola uprawne z bogatą roślinnością.
• Prawdopodobnie zachowania rozrodcze nie odstępują zanadto od zachowań rozrodczych spokrewnionych gatunków. Samiec jest uskrzydlony i posiada pokrywy skrzydłowe, natomiast samica jest bezskrzydła, a jej ciało widocznie podzielone na segmenty. Obie płcie posiadają uwsteczniony narząd świetlny i komunikują się głównie za pomocą feromonów. Okres larwalny trwa dość długo(ok. 1 rok). Larwy Pyrocoelia signaticollis są drapieżnikami polującymi na ślimaki. Aktywnie przeszukuję podłoże w poszukiwaniu ofiar. Atakuję ślimaka gryząc jego nogę i wtłaczając w niego neurotoksyne, która paraliżuję ofiarę, jak i częściowo trawi. Larwa w tym czasie musi uważać, aby sama nie paść ofiarą lepkiego śluzu ślimaka. Następnie zjada mięczaka, wysysając jego ciało, które zmienia się w papkę. Przed poczwarką larwa, zmienia się w przedpoczwarkę(praepupa), a po kilku dniach(ok. 5), zmienia się w poczwarkę. Okres poczwarki trwa ok. 10 dni. Samice przepoczwarzają się kilka dni wcześniej, niż samce. Samce wyszukują gotowe do rozrodu samice, wyczuwając wydzielane przez nią feromony. Samica może kopulować z kilkoma samcami i składa ok. 70 jajek, po czym ginie. Samiec umiera po kopulacji. Długość życia osobnika dorosłego trwa ok. 1 miesiąc.
• Rodzaj Pyrocoelia należy do plemienia Lampyrini. Owady te występują na terenach państw holarktycznych i charakteryzują się wyspecjalizowanym narządem świecącym, który za pomocą bioluminescencji wytwarza światło, pomocne przy wyszukiwaniu partnerów rozrodczych. Jedynie rodzaje Paraphausis i Pyrocoelia posiadają uwsteczniony narząd świetlny, bazując głównie na węchu przy poszukiwaniu partnera. Larwy świetlików żywią się ślimakami, pozostając dość długo w okresie larwalnym(1-2 lata), czasami kilkukrotnie zimując. Podobnie jak u innych przedstawicieli świetlikowatych u chrząszczy plemienia Lampyrini występuję widoczny dymorfizm płciowy. Samce są uskrzydlone, natomiast samice bezskrzydłe, lecz obie płcie posiadają narządy świetlne. Najbardziej znanym przedstawicielem owego plemienia jest świetlik świętojański(Lampyris noctiluca).

• Rodzaj Pyrocoelia liczy 64 gatunków świetlików min. Pyrocoelia atripennis, Pyrocoelia pekinensis i Pyrocoelia opaca.

Bibliografia

-https://nl.wikipedia.org/wiki/Pyrocoelia_signaticollis

-http://www.gbif.org/species/109658648

-https://en.wikipedia.org/wiki/Firefly

-https://en.wikipedia.org/wiki/Lampyrini

Dorcus titanus - duży jelonek, mały kłopot

• Królestwo: Zwierzęta
• Typ: Stawonogi
• Gromada: Owady
• Rząd: Chrząszcze
• Rodzina: Jelonkowate
• Gatunek: Dorcus titanus

Występowanie

Odnotowany na Filipinach, Japonii, Indonezji, Borneo, Malezji, Tajlandii, Wietnamie, Laosie, Birmie, Indiach, Chinach, Tajwanie i Korei. Zamieszkuje pierwotne wilgotne lasy deszczowe i zadrzewione koryta rzeczne.

Ogólny opis

Dorcus titanus jest dużym gatunkiem chrząszcza i przypuszczalnie trzecim największym jelonkowatym. Samiec w zależności od podgatunku osiąga od 32 do 111 mm długości ciała, wraz z żuwaczkami. Samice osiągają 35-50 mm długości. Tułów jest nieco wydłużony, płaski, koloru matowo czarnego, podobnie jak jego kończyny i anteny. Żuwaczki samca są potężnie rozwinięte i wydłużone z bardzo wyraźnym ząbkowaniem na wewnętrznej krawędzi, oraz dwiema parami wydłużonych zębów. Jednym w pobliżu górnej krawędzi żuwaczki, drugim w pobliżu aparatu gębowego. Żuwaczka dorosłego samca jest porównywalna wielkością do jego odwłoku i tułowia razem wziętych. Żuwaczki samicy są niewielkie. Czułki niewielkie, z wyraźnymi grzebykami na ich końcach. Kończyny są zakończone mocnymi pazurkami, natomiast schowane pod pokrywami skrzydła posiadają wyraźne żyłkowanie.

Dymorfizm płciowy

Wyraźny. Samce posiadają potężnie rozwinięte i wydłużone żuwaczki. Żuwaczki samic są niewielkie.

Populacja i zagrożenia

Nie podlega klasyfikacji w stopniach zagrożenia. Populacja owada może lokalnie maleć z powodu wycinki lasów, wyłapywania żywych egzemplarzy(w celach kolekcjonerskich i hodowlanych), oraz stosowanych pestycydów. Czasami wyłapywany w celach żywnościowych.

Pożywienie

Imago żywi się głównie sokami drzew i fermentującymi owocami. Larwy materią organiczną próchniejącego drzewa, czasami korzonkami roślin.

Zachowanie

Jest gatunkiem o nocny trybie życia w dzień zwykle ukrytym w szczelinach drzew. Może latać na znaczne odległości, lecz robi to jedynie w wyjątkowych sytuacjach np. podczas poszukiwania pożywienia, czy partnera. Można jest spotkać zwykle blisko próchniejących drzew. Samce są agresywnie zastawione do siebie. W razie spotkania dwóch osobników płci męskiej, dochodzi do walki, podczas której chrząszcze krzyżują swoje żuwaczki i próbują przewrócić, lub zrzucić z drzewa. Często kończy się to śmiercią przegranego samca np. w wyniku upadku z dużej wysokości. Znane są także przypadki kiedy jeden z samców został przepołowiony na pół przez żuwaczki rywala. Samice nie odzwierciedlają zachowań samców i są do siebie neutralnie nastawione. Chrząszcze używają swoich silnych żuwaczek także w samoobronie, mogąc wyrządzić poważną ranę na ciele napastnika.

Rozród 

Kiedy samiec napotka gotową do rozrodu samice, wchodzi na jej grzbiet. Podczas kilku godzinnego cyklu rozpłodowego, dochodzi do zapłodnienia, po czym samica wyszukuje spróchniałych części drzew liściastych, gdzie przy pomocy żuwaczek wygryza ok. 1 cm komorę, gdzie składa kilka jaj. Po ok. 2 tygodniach wylęgają się larwy o pomarańczowej głowie, potężnych żuwaczkach i białym ciele. Larwa żywi się materią organiczną spróchniałego drzewa. Cykl od jaja do imago trwa u samców od 8 do 28 miesięcy, u samic 4-6 miesięcy, podczas którego larwa przechodzi 3 wylinki, a przy trzeciej może osiągać już 10 cm długości. Samica może składać kilkanaście porcji jaj rocznie.

Naturalni wrogowie

Niektóre duże owadożerne ptaki i ssaki, mrówki i duże jaszczurki. Dla larwy owadożerne ptaki, ssaki i niektóre owady.

Długość życia

Imago ok. 2 lata.

Znaczenie dla człowieka

Jest w miarę popularnym gatunkiem hodowlanego chrząszcza, jednym z najłatwiejszych jelonkowatych w utrzymaniu i rozmnażaniu. Jest także cennym nabytkiem dla kolekcjonerów owadów. W niektórych krajach azjatyckich uważany z przysmak. Złapany chrząszcz może boleśnie ugryźć.

Ciekawostki

• Przypuszczalnie podgatunek Dorcus titanus palawanicus jest 3 największym jelonkowatym na świecie.
• Wyróżnia się 19 podgatunków tego chrząszcza min. Dorcus titanus palawanicus, Dorcus titanus takaraensis i Dorcus titanus sika.
• Do hodowli tego gatunku wymagany jest pojemnik o wymiarach przynajmniej 25x25x25, dla jednej pary(choć poleca się trzymanie jednego samca na 2 samice) z dobrą warstwą ugniecionego substratu z drzewa dębowego, lub bukowego. Trzymać można jedynie jednego samca na pojemnik. Wrażliwy na zmiany wilgotności, dlatego substrat powinien mieć stałą wilgotność.
• Obecnie rodzaj Dorcus liczy 51 gatunków jelonków min. Dorcus binodulosus, Dorcus brevis i Dorcus yamadai.

Bibliografia:

-https://en.wikipedia.org/wiki/Dorcus_titanus

-http://zibi.entomo.pl/p_1.php

-http://www.terrarium.com.pl/2587-dorcus-titanus-palawanicus/

-http://carnivoraforum.com/topic/9690092/1/

Harmonia axyridis - azjatycki najeźdźca

inne nazwy: biedronka azjatycka, biedronka arlekin, biedronka harlekin, biedronka Halloween*

• Królestwo: Zwierzęta
• Typ: Stawonogi
• Gromada: Owady
• Rząd: Chrząszcze
• Rodzina: Biedronkowate
• Gatunek: Harmonia axyridis

Występowanie

Za pierwotny region występowania tego owada uważa się wschodnią Azję, począwszy od Syberii, Kazachstanu, Uzbekistanu, poprzez Rosję, Himalaje, Koreę, Mongolię, Chiny, Tajwan skończywszy na Japonii. Biedronka została wprowadzona w wielu rejonach świata w celu zwalczania mszyc, stając się gatunkiem inwazyjnym. Obecnie biedronka azjatycka została stwierdzona w Ameryce Północnej(od Meksyku, po Stany Zjednoczone i południową Kanadę), Ameryce Południowej(z wyjątkiem tropikalnej strefy amazońskiej), Afryce(Tunezja, Egipt, RPA) oraz w Europie(od Wielkiej Brytanii po Bośnię i Hercegowinę oraz Rumunię). Harmonia axyridis najbardziej lubi przebywać na otwartych terenach trawiastych, łąkach, polach uprawnych, lecz także lasach liściastych i terenach zakrzewionych.

Ogólny opis

Biedronka arlekin jest średniej wielkości przedstawicielem rodziny biedronkowatych o długości ciała od 5 do 8 mm, charakteryzujący się dosyć powszechnie występującym u tego gatunku zjawiskiem polimorfizmu. Ciało owada jest wypukłe i owalne. Pokrywy owada mają bardzo zmienne ubarwienie, choć najpowszechniej występuje czerwone w czarne kropki, pomarańczowe w czarne kropki i czarne w dwie czerwone plamy(są to 3 odmiany które najczęściej można spotkać w Europie). Ich przedplecze jest z reguły białe z czarnym wzorem przypominający literę "M" lub "W", co wyróżnia je od innych biedronek. Larwa biedronki Harmonia axyridis mierzy przeciętnie 1 cm długości i są przeważnie czarne z pomarańczowymi kolczastymi brodawkami, które występują w jednym rzędzie przy 3 stadium i w dwóch przy 4.

Dymorfizm płciowy      

Słabo zaznaczony.

Populacja i zagrożenia 

Gatunek występuje powszechnie na terenie swojego pierwotnego występowania oraz obecnie rozszerza swój zasięg. Uważany za gatunek inwazyjny na większości kontynentów, który wypiera rodzime gatunki owadów oraz doprowadza do szkód w uprawach. Nie podlega klasyfikacji w stopniach zagrożenia oraz nie posiada żadnego statusu ochronnego.

Pożywienie

Głównym i przeważającym składnikiem diety biedronki azjatyckiej są owady z nadrodziny mszyc i czerwców, choć udowodniono że mogą zjadać także owady z rzędu rybików, roztocza, jaja ciem i motyli, małe ćmy, pyłek kwiatowy, a także, choć jest to rzadkością, innych przedstawicieli swojej rodziny. Czasami urozmaica swoją dietę w niektóre owoce np. winogrono. Gatunek wskazuje także tendencję do kanibalizmu w formie larwalnej, jak i dorosłej, zjadając jaja i larwy swojego gatunku.

Zachowanie

Harmonia axyridis jest gatunkiem o samotnym trybie życia, choć nie rzadko można spotkać grupę zimujących biedronek. Prowadzi dzienny tryb życia, poszukując przez większość czasu zdobyczy, na różnych roślinach. Często lata przeszukując roślinę, za rośliną. Nie posiadając stałego siedliska życia, dlatego nie są zwierzętami terytorialnymi. W okresie przedzimowym biedronka zapada w hibernację, wyszukując odpowiedniego miejsca, najczęściej szczeliny w drzewach, dziuple, sterty liści i kępy roślinności. Bardzo często hibernują w grupach, gdyż podczas snu uwalniają feromon przyciągający inne osobniki.

Rozmnażanie

Biedronka Harmonia axyridis rozmnaża się kiedy temperatura wzrośnie powyżej 12*C, czyli w klimacie Europejskim zazwyczaj od marca do października. Samica biedronki przyciąga samców przy pomocy feromonów, a następnie selektywnie wybiera osobnika o najintensywniejszym kolorze pokrywy, choć samica może kopulować z wieloma partnerami. Samica zazwyczaj po paru dniach składa ok. 25 jaj, choć często część jest niezapłodniona stając się pokarmem dla wyklutych larw. Po wykluciu i zjedzeniu niezapłodnionych jajek, larwy przystępują do żerowania. Żywią się zazwyczaj mszycami i są bardzo żarłoczne. Larwa zazwyczaj czterokrotnie liniej, a następnie przed przepoczwarzeniem przyklejają się do spodniej części liścia. Poczwarka zazwyczaj jest podobna do poczwarek innych biedronek, lecz w miejscu jej przytwierdzenia występują charakterystyczne brodawki. Po 30-60 dniach z poczwarki wydostaje się dorosły osobnik o jasnych barwach, które nabiera wraz z wiekiem.

Naturalni wrogowie

Biedronka ze względu na swoje intensywne barwy i wydzielanie żółtą hemolimfę, może skutecznie zniechęcać potencjalnych drapieżców. Do największych wrogów biedronki należą owadożerne ptaki, niektóre pluskwiaki np. Podisus maculiventris, mrówki zwłaszcza mrówka ogniowa Solenopsis invict, a także inne większe biedronki, które zagrażają głównie larwą i jajom.

Długość życia  

Przeciętnie 30-90 dni, choć w sprzyjających warunkach nawet 3 lata.

Znaczenie dla człowieka          

Obecnie biedronka azjatycka jest uważana za szkodnika, gdyż choć jest skutecznym niszczycielem koloni mszyc to nadgryza także niektóre uprawiane owoce np. winogrono, a podczas zbierania owoców zaniepokojona biedronka uwalnia hemolimfę, psując nie tylko walory smakowe winogronu, ale także produkowanego z niego wina. Ponadto biedronka arlekin znana jest z ataków na ludzi. Często przy niedoborze pokarmu, lub zaniepokojona może gryźć skórę, powodując niewielkie ranki, czasami prowadzące u osób uczulonych do nieprzyjemnych komplikacji.

Ciekawostki

• W Polsce po raz pierwszy stwierdzona w 2006 roku w Poznaniu i podczas tych kilku lat zdążyła zwiększyć swoją populację opanowując cały kraj w niektórych miejscach stając się plagą.
• W Ameryce Północnej sprowadzenie biedronki azjatyckiej przyniosło olbrzymie szkody, nie tylko dla człowieka przy zbieraniu plonów winogronu, lecz także dla ekosystemu. Biedronka arlekin wyparła biedronkę dwukropkę występującą naturalnie na tym kontynencie, które obecnie stała się rzadka, a w niektórych regionach zagrożona wyginięciem.
• W Europie po sprowadzeniu biedronki azjatyckiej zanotowano nagły spadek populacji innych gatunków biedronek, np. biedronki siedmiokropki, choć ta jako jedna z niewielu skutecznie poluje na larwy biedronki Harmonia axyridis.
• Masowe pojawienie się tej biedronki w Polsce zanotowano już w 2008 roku w Gdańsku.
• Jako jeden z niewielu owadów występuje w wielu odmianach barwnych. Najpopularniejsze to min. Succinea, Conspicua i Spectabilis.
• Rodzaj Harmonia liczy ok. 15 gatunków biedronek, min. dużą biedronkę cętkowaną*(Harmonia conformis), biedronkę czterokropkę*(Harmonia quadripunctata) i Harmonia yedoensis. 
  
  

Bibliografia:

-https://pl.wikipedia.org/wiki/Harmonia_axyridis

-http://www.cbe-pan.pl/harmonia/inwazja.htm

-https://swiatmakrodotcom.wordpress.com/2011/08/28/biedronka-arlekin-azjatycka-harmonia-axyridis-niebezpieczny-najezdzca/

-http://www.klinikaroslin.com/ochrona-winorosli/16-biedronka-harmonia-axyridis

-http://www.wiadomosci24.pl/artykul/zarloczna_biedronka_harmonia_axyridis_198692.html

Oleica fioletowa - dziwna pszczoła... nie oleica!

• Królestwo: Zwierzęta
• Typ: Stawonogi
• Gromada: Owady
• Rząd: Chrząszcze
• Rodzina: Oleicowate
• Gatunek: Oleica fioletowa(Meloe violaceus)

Występowanie

Zasiedla całą Europe, wraz z Półwyspem Fennoskandii, daleko poza koło podbiegunowe oraz umiarkowaną część Azji, Bliski Wschód i Afrykę Północną. Preferuje dobrze nasłonecznione, suche obrzeża lasów, pól, zarośli i przydroży.

Ogólny opis

Oleica filetowa jest dużym chrząszczem, osiągającym 10-32 mm długości. Samice oleica posiada nieproporcjonalnie wielki odwłok. Ciało owada jest ciemnofioletowe z metalicznym połyskiem. Skrzydła są zredukowane, tworzące rozstawione pokrywy skrzydłowe. Głowa jest duża, wyposażona w silne żuwaczki, a wyrastające z niej czułki grube i dosyć długie. Oczy posiadają owalny kształt, a kończyny są silne i wyposażone w pazurki. Tułów owada jest wąski i okryty pancerzem, podobnie jak odwłok, który u samicy jest nieporównywalnie duży.

Dymorfizm płciowy

Samica jest większa oraz posiada bardzo duży odwłok, o wiele większy od samca.

Populacja i zagrożenia

Owad jest rzadko spotykany, lecz uznawany za lokalnie licznego. Nie podlega klasyfikacji w stopniach zagrożenia. Czasami uznawany za szkodnika.

Pożywienie

Imago żywi się głównie roślinami zielnymi. Natomiast larwy w pierwszym stadium pyłkiem kwiatowym, w drugim jajami pszczół, a w trzecim miodem pszczelim.

Zachowanie

Dorosła forma owada pojawia się od wiosny do późnego lata. Owad jest aktywny głównie w dzień. Często lata nad ziemią, szukając dogodnego miejsca żerowania. Oleica jest powolna, nie potrafi zwinnie i szybko latać, dlatego do obrony używa oleistej substancji, zwanej kantarydynom. Wydzielana jest z stawów nóg owada, w postaci intensywnie żółtej cieczy. Substancja jest toksyczna, u człowieka powodująca podrażnienie skóry w małych ilościach.

Rozród

Oleica przechodzi skomplikowany cykl rozwojowy, zwany hipermetamorfozą(nadprzeobrażeniem), czyli cykl w którym występuje kilka różnych stadiów larwalnych. Owady przystępują do godów w okresie letnim. Samice wabią samce przy użyciu silnych feromonów. Po udanej kopulacji, owady rozstają się, a samica składa późnym latem ok. 1000 jaj w wygrzebanej norce, w pobliżu kwiatów, zwykle w pobliżu gniazd pszczół. Z jaj wykluwają się małe larwy, zwane tryungulinusami(trójpazurkowcami), posiadające 3 pary nóg. Po wydostaniu się z jaj, szybko wspinają się na kwiaty, rosnące w pobliżu i czekają na pszczoły, które będą chciały zebrać nektar z kwiatów. W chwili kiedy pszczoła przysiądzie na kwiat, jak największa ilość larw, próbuje przyczepić się do owada. Pszczoła następnie przenosi larwy do swojego gniazda. Owady, które nie dostały się do gniazd pszczół giną. W gnieździe następuje metamorfoza oleicy w drugą formę rozwojową. Przypominają pędraki i żywią się jajami pszczół i są bardzo ruchliwe. Następnie oleica przechodzi kolejną metamorfozę w formę bardzo podobną do drugiej, lecz tym razem poczwarka odżywia się miodem pszczół i wykonuje bardzo mało ruchów. Poczwarka następnie linieje trzy kronie, a po ostatnim linieniu opuszcza gniazdo pszczół. Następnie zakopują się w ziemi, aby przezimować. W tym okresie przekształcają się w poczwarkę rzekomą. Wiosną przekształcają się w larwy ostatniego stadium rozwojowego. Wtedy też nie pobierają pokarmu i przekształcają się w poczwarkę właściwą, która pod koniec wiosny przekształca się w dorosłego osobnika.

Naturalni wrogowie

Przez swoją toksyczność, owad nie posiada naturalnych wrogów.

Długość życia

Imago-5 miesięcy

Znaczenie dla człowieka

Oleica uznawana jest za szkodnika, przez to iż postać larwalna żeruje także na pszczołach hodowlanych, a postać imago może niszczyć rośliny uprawne. Oleice należy łapać przy pomocy rękawic, gdyż kontakt substancji przez nią wydzielą z skórą, powoduje podrażnienie.

Ciekawostki

• Oleica fioletowa jest jednym z niewielu owadów w swojej rodzinie, występującym w trefie klimatu umiarkowanego. Większość majkowatych(oleicowatych) występuje w strefie klimatu tropikalnego i subtropikalnego.
• W krajach tropikalnych, pojawienie się tych chrząszczy, przynosi znaczne straty, zwłaszcza w ogrodach i sadach.
• Śmiertelna dawka kantarydyny dla człowieka wynosi 0,02 g. Substancja jest dobrze wchłaniana przez skórę. Objawy zatrucia to zapalenie skóry, przewodu pokarmowego i moczowego, krwiomocz, wymioty, drgawki, śpiączka, kończąca się śmiercią. Oczywiście pojedynczy owad nie produkuje aż tak dużej ilości tej substancji.
• Kantarydyna pozyskiwana z muchy hiszpańskiej, w medycynie ludowej jest stosowana jako afrodyzjak.
• Do rodziny oleicowatych zaliczanych jest ponad 2500 gatunków chrząszczy.
• Rodzaj Meloe reprezentowany jest przez ok. 100 gatunków oleic. W  Europie Środkowej, rodzaj ten reprezentuje 15 gatunków min. oleica krówka (Meloe proscarabaeus) i Meloe brevicollis.
  
  

Bibliografia:

-https://pl.wikipedia.org/wiki/Oleica_fioletowa

-https://en.wikipedia.org/wiki/Meloe_violaceus

-https://swiatmakrodotcom.wordpress.com/2014/04/18/oleica-fioletowa-meloe-violaceus-zycie-w-ciaglym-biegu/