Messelastur gratulator - drapieżna papuga

• Królestwo: Zwierzęta
• Podtyp: Kręgowce
• Gromada: Ptaki
• Rząd: Papugowe
• Rodzina: Messelasturidae
• Gatunek: Messelastur gratulator

Występowanie

Szczątki Messelastur gratulator odnaleziono w kopalni skamielin w Messel(Niemcy).

Okres występowania

Eocen 48-40 mln lat temu.

Ogólny opis 

Wiedza na temat Messelastur gratulator oparta jest jedynie na pojedynczym niekompletnym szkielecie i dwóch czaszkach. Początkowe badania przypisały szczątki do przedstawiciela jastrzębiowatych, później do sów, lecz ostatecznie klasyfikuje się je jako przedstawiciela rzędu papugowych.

Messelastur gratulator był podobnej wielkości co dzisiejszy syczek zwyczajny(długość ciała ok. 20 cm). Z zachowanych szczątek można wywnioskować że stopy ptaka były typu zygodactyl(dwa palce skierowane do tyłu i dwa do przodu), podobnie jak u dzisiejszych papug, dzięciołów i niektórych sów. Czaszka posiada wyrostki nadoczodołowe, podobne jak u dzisiejszych jastrzębi i sokołów. Wiele cech bardzo przybliża ptaka do rzędu sów czy szponiastych, lecz szczegółowe porównanie cech osteologicznych z wymarłą rodziną papugowych Halcyornithidae potwierdziło iż są ze sobą blisko spokrewnione. Messelastur gratulator posiada wiele wspólnych cech anatomicznych z Halcyornithidae, różnice widać jednak w budowie nóg i dzioba(u Messelastur jest krótszy i bardziej przystosowany do drapieżnictwa).

Dymorfizm płciowy

Brak danych.

Pożywienie 

Najprawdopodobniej Messelastur gratulator był drapieżnikiem, polującym na mniejsze kręgowce.

Zachowanie, rozród, długość życia, naturalni wrogowie, przyczyny wymarcia

Brak danych.

Znaleziska

Niekompletny szkielet i dwie czaszki odnalezione jedynie na terenie kopalni skamielin w Messel na terenie Niemiec.

Systematyka, ewolucja i pokrewieństwo 

Początkowo rodzina Messelasturidae była klasyfikowana jako bliski krewniak szponiastych, później zakwalifikowano ją do sów, ostatecznie jest przypisana do papugowych, choć nadal z uwagi na ubogą ilość szczątków, pozycja rodziny nie jest jednoznacznie określona. Za najbliżej spokrewnione uznaje się papugi z rodziny Halcyornithidae, które także były przypuszczalnie mięsożerne.

Do rodziny Messelasturidae klasyfikuje się dwa rodzaje z dwoma gatunkami: Messelastur gratulator i bardzo podobny Tynskya eocaena. 

Szczątki Messelastur gratulator są jednymi z najstarszych(jak nie najstarszymi) znanych przedstawicieli papugowych. Przypuszcza się iż przedstawiciele rodzin Messelasturidae czy Halcyornithidae wyewoluowały niezależnie od innych grup papug na półkuli północnej, całkowicie wymarły i nie są bezpośrednimi przodkami żadnych ze współczesnych papug.       

Bibliografia:
-https://www.fossilhunters.xyz/fossil-birds/fmesselasturidae.html
-http://fossilworks.org/bridge.pl?a=taxonInfo&taxon_no=39369
-http://fossilworks.org/bridge.pl?a=taxonInfo&taxon_no=137232
-https://en.wikipedia.org/wiki/Messelasturidae

Figówka czerwonobroda - mały wielbiciel fig

• Królestwo: Zwierzęta
• Podtyp: Kręgowce
• Gromada: Ptaki
• Rząd: Papugowe
• Rodzina: Papugi wschodnie
• Gatunek: Figówka czerwonobroda(Psittaculirostris edwardsii)

Występowanie

Figówka czerwonobroda zamieszkuje północną i północno-wschodnią część wyspy Nowa Gwinea od zatoki Yos Sudarso Bay(Jayapura, Indonezja) po półwysep Huon Peninsula i rzekę Markham(Papua-Nowa Gwinea).

Siedlisko

Wzgórzyste i nizinne lasy deszczowe i ich obrzeża do 800 m n.p.m. Czasami może zasiedlać obszary rolnicze.

Ogólny opis

Figówka czerwonobroda jest małej wielkości papugą, osiągającą 18 cm długości ciała i ok. 100 gram wagi. Ciało figówki jest krępej budowy, głowa duża, natomiast ogon krótki. Posiada jaskrawe upierzenie. Pióra wokół uszu i na policzkach są wąskie i długie. Górna część głowy koloru zielonego, podobnie jak kark, skrzydła, plecy, brzuch, kuper i ogon. Od oczu po tylną część głowy ciągnie się czarny pas. Policzki, gardło i pierś(pierś tylko u samców) koloru czerwonego z niebieskim paskiem powyżej piersi. Pióra wokół uszu papug koloru żółtego. Lotki zielono-lazurowe z kilkoma drugorzędowymi o czerwonych końcach. Dziób ciemnoszary, nogi szare. Oczy koloru czerwonego z szarą obwódką.

Dymorfizm płciowy

Widoczny. Pierś samicy zwykle posiada zielone zabarwienie(u samców czerwone), natomiast ich niebieski pas powyżej piersi jest szerszy. Osobniki młode podobne do samic.

Populacja i zagrożenia

Liczebność figówki czerwonobrodej nie została obliczona(szacuje się ją na ok. 100 tysięcy osobników), lecz uważa się ją za gatunek dość pospolity. Nie są znane istotne zagrożenia dla gatunku, choć w przyszłości ptakowi może zagrażać utrata siedliska i wyłapywanie osobników w celach handlowych(sprzedawane jako zwierzęta domowe).

Pożywienie

Papuga owocożerna. Żeruje głównie na figowcach i rzewni, lecz zjada także owoce innych drzew, krzewów, a także nektar kwiatowy, nasiona, oraz sporadycznie bezkręgowce żyjące na drzewach.

Zachowanie

Ekologia papugi dość skromnie poznana. Figówka czerwonobroda jest ptakiem o dziennym trybie życia, żyjącym zwykle w parach. Podczas owocowania drzew papuga może gromadzić się w stada do ok. 30 osobników(choć niektóre artykuły mówią o rejestracji żerujących stad liczących ok. 400 osobników). Często żeruje wraz z innymi gatunkami ptaków min. figówką zmienną, czy owocożerami. Figówka czerwonobroda jest ptakiem hałaśliwym, wydobywającym z siebie piskliwy i donośny odgłos(także podczas lotu) "skrit", czy "zsit", lub krótkie "ks"(opisywane jako dźwięk monety spadającej na betonowe podłoże). Figówka jest ptakiem aktywnym, skorym do zabaw. Zwykle przebywa wśród gęstych koron drzew, a dzięki zielonemu upierzeniu, łatwo kamufluje się. Rzadko schodzi na ziemie, zwykle jedynie w celu skorzystania z wodopoju. Podczas zaspakajania pragnienia, zwykle zażywa kąpieli(papuga zazwyczaj bardzo lubi wodę).

Rozród

Słabo poznany. Gnieżdżące się pary odnotowywano od stycznia do maja. Papugi za gniazdo wybierają nieduże dziuple, lub wgłębienia wysoko na dużych drzewach. W owym czasie papugi stają się agresywne(zwłaszcza samiec), odganiając inne ptaki(głównie swojego gatunku) z okolic gniazda. Samica składa od 2 do 3 białych jaja, które inkubuje przez okres 18-26 dni. Wysiaduje głównie samica, choć samce czasami ją zastępują. Po wykluciu oboje rodzice uczestniczą w dogrzewaniu i dokarmianiu piskląt. Pisklęta wykluwają się nagie, a ich skóra posiada ciemny kolor, lecz już po 6-7 tygodniach są prawie całkowicie upierzone i uczą się latać. W wieku 8-9 tygodni młode stają się samodzielne, lecz zwykle nadal przez kilka tygodni pozostają blisko rodziców. U spokrewnionych gatunków papugi wiek dojrzałości osiągają w przeciągu 12-36 miesięcy.

Długość życia

ok. 12 lat.

Naturalni wrogowie

Głównie ptaki drapieżne np. krogulce(Accipiter) i kanie(Haliastur).

Znaczenie dla człowieka

Figówka czerwonobroda jest papugą spotykaną w domowych hodowlach(rzadko). Należy do papug aktywnych, zabawnych i łatwych do oswojenia, a także atrakcyjnych z wyglądu, lecz nadal(zwłaszcza na europejskim rynku) należy do papug bardzo rzadko spotykanych.

W naturalnym środowisku może być szkodnikiem upraw, zwłaszcza drzew owocowych. Jej obecność, zwłaszcza w większych stadach, może być przyczyną nadmiernego hałasu.

Systematyka i pokrewieństwo

Figówka czerwonobroda należy do małego plemienia papug Cyclopsittini(5-11 gatunków), które zamieszkują tereny Nowej Gwinei i Australii. Przedstawiciele plemienia cechują się krępą budową ciała, proporcjonalnie dużą głową, krótkim ogonem, jaskrawym upierzeniem, a przede wszystkim niewielkim rozmiarem ciała. Figówka zmienna(Cyclopsitta diophthalma) jest najmniejszą australijską papugą(osiąga średnio 14 cm długości ciała).

Wiele aspektów życia figówek jest nieznana, mimo iż nie należą do gatunków rzadkich. Jak sama nazwa wskazuje, duży procent diety papug stanowią figi, lecz odżywiają się także wieloma innymi owocami, częściami zielonymi roślin, nasionami, nektarem, a także sporadycznie małymi bezkręgowcami. Zamieszkują tereny tropikalnych lasów, żyjąc w parach i rzadko łącząc się w grupki i stada.

Figówki nie są gatunkami zagrożonymi, niemal wszystkie są klasyfikowane przez IUCN jako mniejszego ryzyka na wyginięcie, z jednym wyjątkiem. Figówka czerwonoucha(Cyclopsitta coxeni), czasem uznawana za podgatunek figówki zmiennej(Cyclopsitta diophthalma coxeni), jest gatunkiem krytycznie zagrożonym wyginięciem, ograniczonym do niewielkiego obszaru na wschodzie Australii(południowo-wschodni Queensland i północno-wschodnia Nowa Południowa Walia). Poważnym zagrożeniem dla tego gatunku jest utrata siedliska, dzięki czemu papugi mają trudność w zdobyciu pożywienia i znalezieniu odpowiedniego miejsca lęgowego. Innym gatunkom zagraża podobnie utrata siedliska, oraz wyłapywanie żywych papug w celach handlowych(jako zwierzę domowe).

Figówki są spotykane w domowych hodowlach, choć obecnie należą do papug rzadkich w handlu, lecz o rosnącej popularności. Należą do papug figlarnych, żywiołowych i łatwych w oswajaniu, lecz wymagających doświadczenia nabywcy. Posiadają opinie umierających bez wyraźnych powodów. Trudno się aklimatyzują i wymagają specjalistycznej diety(bogatej w świeże owoce np. figi), lecz po zapienieniu odpowiednich warunków stają się papugami odpornymi i płodnymi. Do najpopularniejszych figówek w handlu należą figówka czerwonobroda(Psittaculirostris edwardsii) i figówka zmienna(Cyclopsitta diophthalma).

Obecnie do najbliższych krewnych figówek należą lory i loreczki(Loriini), oraz papużka falista(Melopsittacus undulatus). Rodzaj Psittaculirostris liczy obecnie 3-5 gatunków figówek min. figówkę tęczową(Psittaculirostris desmarestii), figówkę żółtobrodą(Psittaculirostris salvadorii), figówkę czerwonobrodą(Psittaculirostris edwardsii), oraz czasami uznawane za osobne gatunki (podgatunki figówki tęczowej): Psittaculirostris cervicalis i Psittaculirostris godmani.

Ciekawostki

• Gatunek został opisany w 1885 roku przez francuskiego zoologa Émile Oustalet. Jej nazwa została nadana na część francuskiego zoologa i paleontologa Alphonse Milne-Edwards'a.
• Figówka czerwonoucha(Cyclopsitta coxeni), uznawana czasem za podgatunek figówki zmiennej(Cyclopsitta diophthalma), jest najbardziej zagrożoną figówka, oraz jedną z najbardziej zagrożonych papug. Jej populacja w naturalnym środowisku szacowana była w 2000 roku na 100 osobników i nadal ulegała spadkowi. Niegdyś papuga była obiektem wyłapywań do prywatnych hodowli, dlatego istnieją spekulację iż mogła ona przetrwać w niewoli(prywatnych hodowlach, ogrodach zoologicznych). Jeżeli rzeczywiście odnaleziono by reprodukcyjną parę figówek czerwonouchych, byłby to fenomen i nadzieja na przetrwanie gatunku.
• Nie wyróżnia się podgatunków figówki czerwonobrodej.

Bibliografia:
-https://www.beautyofbirds.com/figparrotskeeping.html
-https://www.beautyofbirds.com/edwardsfigparrots.html
-http://www.worldlifeexpectancy.com/animal-life-expectancy
-http://www.iucnredlist.org/search
-http://www.iucnredlist.org/details/22727593/0
-https://pl.wikipedia.org/wiki/Fig%C3%B3wka_zmienna
-http://www.mascotarios.org/en/lorito-de-edwards/
-https://en.wikipedia.org/wiki/Edwards%27s_fig_parrot
-http://www.iucnredlist.org/details/22684903/0
-http://www.hbw.com/species/edwardss-fig-parrot-psittaculirostris-edwardsii
-https://pl.wikipedia.org/wiki/Fig%C3%B3wka_czerwonobroda

Amazonka liliogłowa - lubiana przez czarny rynek zwierząt

inne nazwy: amazonka liliowogłowa*

• Królestwo: Zwierzęta
• Podtyp: Kręgowce
• Gromada: Ptaki
• Rząd: Papugowe
• Rodzina: Papugowate
• Gatunek: Amazonka liliogłowa(Amazona finschi)

Występowanie

Amazonka liliogłowa zamieszkuje endemicznie zachodnie wybrzeże Meksyku. Pierwotnie papuga zamieszkiwała tereny od południowego stanu Sonora i południowo-zachodniego stanu Chihuahua, aż po stan Oaxaca. Obecnie na terytorium stanów Nayarit, Jalisco, Colima, Durango, Michoacán i Oaxaca populacja amazonki liliogłowej została niemal całkowicie wytępiona, pomniejszając swój historyczny zasięg o ok. 37%. Obecnie najliczniej występuje na terenie stanów Jalisco, Michoacán(mimo iż odnotowano tam największy spadek) i Sinaloa. Zdziczałe populacje papugi odnotowano na terenie Gór San Gabriel(USA) i południowej Kalifornii(USA). Amazonka liliogłowa preferuje sezonowe lasy liściaste i mieszane na terenach przybrzeżnych, a także lasy sosnowo-dębowe do 2000 m n.p.m. Unika terenów zurbanizowanych i zdegradowanych, choć zdziczałe populację na terenie USA wolą tereny miejskie i podmiejskie.

Ogólny opis

Amazonka liliogłowa jest średniej wielkości papugą, osiągającą  31-34 cm długości i wagę ok. 280-310 gram. Większość ciała amazonki pokryte jest soczyście zielonym upierzeniem z falistym wzorem na części brzusznej. Czoło papugi jest wysokie, koloru bordowo-czerwonego, a pod nim znajduje się masywny dziób o barwie kości słoniowej. Wierzchnia część głowy i kark koloru fioletowoniebieskiego(liliowego), skąd ptak zawdzięcza swoją nazwę. Rozłożyste skrzydła amazonki liliogłowej posiadają czarne, czerwone i granatowe długie lotki. Oczy żółto-czerwone, otoczone bladym pierścieniem. Nogi szare. U osobników młodych upierzenie jest ciemniejsze, tęczówka oka ciemnobrązowa, a pierścień otaczający oko biały.

Dymorfizm płciowy

Brak.

Populacja i zagrożenia

Amazonka liliogłowa jest gatunkiem poważnie zagrożonym. Jej pierwotny zakres znacznie zmniejszył się na skutek działalności człowieka. Głównym zagrożeniem dla amazonki liliogłowej jest nielegalny handel zwierzętami. Papuga jest wysoko ceniona w handlu, dlatego między innymi na początku 1980 roku była najchętniej wyłapywaną amazonką. Obecnie amazonka liliogłowa jest najczęściej skonfiskowaną papugą meksykańską. Rocznie wyłapywanych jest ok. 5 400 osobników amazonki liliogłowej w celach handlowych, co daje jej miano jednej z pięciu najbardziej przechwytywanych papug meksykańskich. Kłusownicy najczęściej kradną pisklęta z gniazd. Gatunek cierpi także z powodu utraty siedlisk, gdyż gniazduje jedynie w dziuplach starych i wysokich drzew, których zwykle brakuje na terenach zmodyfikowanych przez człowieka. Lasy przybrzeżne meksyku posiadają największy współczynnik wylesienia, a zmniejszona ilość opadów za sprawą globalnego ocieplania także nie sprzyja rozwojowi lasów. Populację amazonki liliogłowej szacuje się na 7-10 tysięcy osobników, choć ze względu na dużą liczbę papug wyłapywanych na handel(ok. 5 400 osobników), wartość ta może być nieco zaniżona. Amazonka liliogłowa polega prawnej ochronie na mocy Konwencji CITES. Gatunek notowany jest w Załączniku I. Na przełomie 1995 -2003 przechwycono przez inspekcję na terenie Meksyku 266 żywych osobników amazonki liliogłowej. Powstały także rezerwaty mające na celu ochronę tych papug przed wyginięciem min. Sierra de Alamos-Arroyo Cuchujaqui, Chamela-Cuixmala, Sierra de Manantlan, jednak niektóre z nich nie są objęte oficjalnym programem ochrony owego gatunku.

Pożywienie

Amazonka liliogłowa żywi się głównie nasionami drzew i traw, które stanowią ok. 70-80% ich diety. Żywią się także owocami, liśćmi i ziołami.

Zachowanie

Amazonka liliogłowa jest ptakiem społecznym o dziennym trybie życia. Papuga spotykana jest zwykle parami, lub stadami, liczącymi nawet 1000 osobników w porze suchej. Aktywna jest głównie w godzinach porannych i popołudniowych, unikając najcieplejszych okresów dnia. Często odbywa mniejsze wędrówki stadne z miejsc do nocowania do terenów, gdzie posilają się. O obecności stada amazonek świadczy głównie hałas, gdyż owa papuga obdarzona jest donośnym i skrzeczącym głosem. Amazonka liliogłowa jest papugą bardzo energiczną i inteligentną, wiecznie czymś zajętą. Bardzo dobrze naśladują różne dźwięki. Pożywienia szuka na drzewach i ziemi.

Rozród 

Okres godowy u amazonki liliogłowej przypada zwykle od lutego do maja, podczas pory suchej. Papuga tworzy monogamiczne pary, nieraz na całe swoje życie. Amazonki zwykle migrują w poszukiwaniu miejsc lęgowych. Optymalnym środowiskiem są wilgotne lasy liściaste między 600, a 1000 m n.p.m. Na terenie stanu Michoacan papugi jako miejsca lęgowe wybierają lasy tropikalne na terenach górzystych. Gniazda zakładają na stosunkowo niedostępnych stokach o średnim nachyleniu wynoszącym 22°. Amazonki wyszukują odpowiednich zagłębień(dziupli) w dużych i wiekowych drzewach, które wybierają na gniazda. Samica składa od 2 do 3 jaj, które wysiaduje przez 26-28 dni. W tym czasie samiec dokarmia swoją partnerkę. Pisklętami opiekują się oboje rodziców, a po 54-60 dniach młode zwykle opuszczają gniazdo i uczą się latać. Zostają jednak pod opieką rodziców jeszcze przez parę tygodni. Dojrzałość płciową uzyskują w wieku 2-5 lat. Amazonka liliogłowa rozmnaża się raz do roku, choć jeżeli jajka zostaną stracone, papuga może znieść jeszcze jedną partię tego samego roku.

Naturalni wrogowie

Osobniki dorosłe mają niewielu wrogów, głównie kotowate i większe ptaki drapieżne. Natomiast pisklęta i jaja często padają ofiarą szczurów, węży, dydelfa wirginijskiego i ostronosa białonosego.

Długość życia 

40-60 lat.

Znaczenie dla człowieka

Obiekt handlu krajowego i międzynarodowego, jako zwierzę towarzyszące. Papuga lubiana ze względu na swoją niespożytą energię i inteligencję, lecz ze względu na to jest częstym obiektem polowań przez kłusowników, dlatego gatunek ten najczęściej występuje w sprzedaży na czarnym rynku. Poza tym bywa szkodnikiem upraw, uszkadzając owoce na plantacjach(np. bananów) i wyjadając nasiona zbóż.

Ciekawostki

• Amazonka liliogłowa wymaga przestronnej woliery z dużą ilością zabawek, min. sznurów i huśtawek, oraz dobrze zbilansowanej diety, przeciwdziałającej otyłości(na którą owa papuga ma predyspozycję). Szybko uczy się mówić i są bardzo inteligentne. Nie poleca się ich łączyć z innymi gatunkami ptaków. Amazonki liliogłowe urodzone w niewoli są łatwe w hodowli i oswajaniu, jednak ptaki pochodzące z odłowu są bardzo wymagające i oporne. Rozmnaża się w niewoli.
• Wyróżnia się dwa podgatunki amazonki liliogłowej: Amazona finschi finschi i Amazona finschi woodi.
• Papuga została opisana przez angielskiego zoologa Philip'a Lutley'a Sclater'a w 1864 roku.
• Amazonka liliogłowa jest bardzo podobna do spokrewnionego gatunku amazonki krasnogłowej (Amazona viridigenalis). Oba gatunki posiadają podobne upierzenie, jednak u amazonki kasnogłowej kolor fioletowoniebieski na wierzchniej części głowy nie sięga karku, w przeciwieństwie do amazonki liliogłowej, która posiada charakterystyczny "kołnierzyk". Obie amazonki zostały wprowadzone na tereny Kalifornii, co może przysparzać problemy identyfikacyjne.

• Rodzaj Amazona liczy 32 gatunki amazonek min. amazonkę jamajską(Amazona collaria), amazonkę zmienną(Amazona autumnalis) i amazonkę królewską(Amazona guildingii). Do owego rodzaju zalicza się także dwa hipotetycznie wymarłe gatunki Amazona martinica zamieszkujący Martynikę i Amazona violacea z terenów Gwadelupy. Ze względu iż nie zachowały się po nich żadne pozostałości, nie wiadomo czy należały do osobnych gatunków, podgatunków, czy były może jedynie wprowadzonymi przez ludzi papugami.

Bibliografia:

-https://en.wikipedia.org/wiki/Lilac-crowned_amazon

-http://www.arkive.org/lilac-crowned-amazon/amazona-finschi/

-https://www.beautyofbirds.com/lilaccrownedamazon.html

-http://animal-world.com/encyclo/birds/amazons/lilaccrownedamazon.php

-http://neotropical.birds.cornell.edu/portal/species/overview?p_p_spp=23510

-http://www.hbw.com/species/lilac-crowned-amazon-amazona-finschi   

Aleksandretta siwogłowa - koneser pandanów

• Królestwo: Zwierzęta
• Podtyp: Kręgowce
• Gromada: Ptaki
• Rząd: Papugowe
• Rodzina: Papugi wschodnie
• Gatunek: Aleksandretta siwogłowa(Psittacula caniceps)

Występowanie

Aleksandretta siwogłowa zamieszkuje endemicznie archipelag Nikobary, gdzie występuje na wyspach Wielki Nikobar, Mały Nikobar, Menchal i Kondul. Zasiedla wysokie lasy namorzynowe, nizinne i obrzeża leśne. Odznacza się także dosyć dużą tolerancją dla środowisk zmodyfikowanych przez człowieka, gdyż obserwowano ją na terenie plantacji kokosu i areki.

Ogólny opis

Aleksandretta siwogłowa jest uważana za największą papugę wschodnią ze względu na długość ciała. Osiąga 48-61 cm długości ciała przy rozpiętości skrzydeł 19-20 cm i wadze ok. 220 gram. Głowa koloru szarego z delikatnie niebieskawym karkiem i górną częścią głowy, bardziej wyraźnym u samicy. Szyja ptaka koloru czarnego. Wyraźny czarny pas występuje między oczyma, obejmując czoło papugi. Skrzydła koloru zielonego z czarnymi lotkami. Plecy, brzuch i ogon koloru zielonego. Spodnia część ogona koloru zielono-oliwkowego. Ogon dorównuje długością resztę ciała. Górna część dzioba samca czerwona, natomiast dolna czarna. Dziób samicy jest jednolicie czarny. Nogi koloru szarego, natomiast oczy pomarańczowo-czerwone.

Dymorfizm płciowy

Wyraźny. U samicy kark i górna część głowy zwykle bardziej niebieska, a środkowe pióra ogona krótsze. Górna część dzioba samca koloru czerwonego, natomiast u samic dziób jest całościowo czarny.

Populacja i zagrożenia

Populacja aleksandretty siwogłowej uważana jest za małą ze względu na dosyć ograniczony zasięg i szacowaną na ok. 10-20 tysięcy osobników. Wzrost osadnictwa na wyspach Nikobar doprowadziło do większej presji na zasoby naturalne i projekty rozwojowe co znacznie wpływa na zanik siedliska tego ptaka. Ponadto aleksandretta jest wyłapywana i sprzedawana jako zwierzę domowe. Tsunami z 2004 roku zniszczyło duże połacie lasów nadmorskich co także odbiło się na populacji tej papugi, choć tempo regeneracji zniszczonych lasów jest nieznane. Aleksandretta siwogłowa jest klasyfikowana przez IUCN jako bliska zagrożeniu, a jej trend populacji uważany za malejący. Podlega konwencji CITES w Załączniku II.

Pożywienie

Nasiona, owoce, jagody i pąki. Dieta aleksandretty siwogłowej składa się przede wszystkim z owoców drzew z rodzaju Pandanus. 

Zachowanie

Słabo poznane. Jest ptakiem o dziennym trybie życia spotykanym w parach, lub małych grupach. Preferuje życie wśród gęstego listowia wysoko nad ziemią na wysokich drzewach. Rzadko spotykane blisko ziemi. Ich lot jest zwykle szybki i krótki. Jest papugą dosyć hałaśliwą, słyszalną z znacznej odległości. Głos aleksandretty siwogłowej przypomina krakanie kruka.

Rozród

Brak danych na temat zachowań rozrodczy w środowisku naturalnym. Rozmnażana w niewoli. Samica składa 3-4 jaja o wielkości 1,5-1,0 cala.

Naturalni wrogowie

brak danych.

Długość życia

brak danych.

Znaczenie dla człowieka

Hodowana w niewoli, choć spotykana w niej bardzo rzadko. Najczęściej spotykana jako ptak domowy wśród ludności Nikobarów. Może powodować straty w owocach występując na terenie plantacji.

Ciekawostki

• W hodowlach spotykana bardzo rzadko, dlatego eksperci od papug wolą skupywać pojawiające się na rynku ptaki i umieszczać je w dobrze zorganizowanej hodowli papug. Papuga nie nadaje się do chowu klatkowego i wymaga dosyć obszernej woliery.
• Mimo swojej rzadkości papuga uważana jest za łatwą w utrzymaniu.
• Aleksandrettę siwogłową w Europie odnotowano tylko raz, kiedy przywieziono jednego osobnika do zoo w Anglii około roku 1900.
• Została opisana w 1846 roku przez angielskiego zoologa Edwarda Blyth'a.
• Rodzaj Psittacula liczy 15-17 gatunków aleksandrett min. aleksandrettę himalajską(Psittacula himalayana), aleksandrettę obrożną(Psittacula krameri) i aleksandrettę różowogłową(Psittacula roseata).

Bibliografia:

-https://en.wikipedia.org/wiki/Nicobar_parakeet

-https://www.beautyofbirds.com/blythsparakeet.html

-http://home.online.nl/psittaculaworld/Species/P-caniceps.htm

-http://www.hbw.com/species/nicobar-parakeet-psittacula-caniceps

-https://www.parrots.org/encyclopedia/nicobar-parakeet

Świergotka rajska - wymarła papuga z raju

• Królestwo: Zwierzęta
• Podtyp: Kręgowce
• Gromada: Ptaki
• Rząd: Papugowe
• Rodzina: Papugi wschodnie
• Gatunek: Świergotka rajska(Psephotellus pulcherrimus)

Występowanie

Występowała w Australii na terenie środkowego i południowego Queensland, od miasta Brisbane przez miasto Duaringa, Comet i rzeke Nogoa po miasto St George. Niepotwierdzone obserwację odnotowano w północno-wschodniej Nowej Południowej Wali i północnym Queensland. Ich siedliskiem były doliny rzeczne, trawiaste otwarte lasy eukaliptusowe, często w pobliżu termitier.

Ogólny opis

Świergotka rajska była dosyć mała papugą, dorastającą do 27-30 cm długości ciała. U samca głowa turkusowa, z czerwonym czołem i czarnym czubkiem. Okolica oka często żółta, natomiast pokrywy uszne i gardło koloru szmaragdowozielonego. Kark koloru czarnego, sięgającego po ciemnobrązowe skrzydła. Grzbiet nieco jaśniejszy od skrzydeł. Górne pokrywy skrzydłowe koloru czerwonego. Boki turkusowe, podobnie jak kuper. Brzuch szmaragdowozielony w górnej części, turkusowy w środowej i czerwony w dolnej. Podbrzusze i nogawice czerwone. Samica była mniej barwna, głowa koloru ciemnożółtego z czarnym czubkiem. Gardło i pierś koloru pomarańczowobrązowego. Brzuch, kuper i podbrzusze jasnoniebieskie, z nielicznymi czerwonymi piórami. Skrzydła nie różniły się kolorystycznie do samców .Ogon ciemnobrązowy u samic i samców z kilkoma jasnoniebieskimi piórami od spodu. Dziób u obu płci szary, oczy brązowe, a nogi szarobrązowe. Osobniki nieletnie podobne do samic.

Dymorfizm płciowy

Wyraźny. Samica skromniej ubarwiona od samca. Czytaj ogólny opis.

Pożywienie  

Dieta tej papugi słabo poznana. Wiadomo iż żywiła się głównie nasionami rodzimych traw. Niektórzy sugerują iż zjadała miód, pyłek kwiatowy, małe owady i orzechy, lecz dane te są niepotwierdzone i wątpliwe.

Zachowanie

Świergotka rajska była gatunkiem stadny, żyjącym w grupach rodzinnych po 7-8 osobników, o dziennym trybie życia. Papuga żerowała na ziemi, odginając źdźbła trawy do ziemi, chcąc dostać się do nasion. Rzadko(jak na papugę) wydobywała z siebie jakikolwiek dźwięk. Jej głos przypominał nieco płaczliwy świergot. Nie odnotowano wędrówek tych ptaków i nawet w okresie suszy były spotykane na tych samych terenach(lokalne zniknięcia papug z danego terenu, były spowodowane raczej ich wymarciem, niż migracją).

Rozród

Słabo poznany. Tworzyły pary monogamiczne, przypuszczalnie na całe życie. Pora godowa przypadała od września do marca. Papugi za gniazdo używały opuszczonych termitier, gdzie samica w jednym z głębszych tuneli, składała od 3 do 5 jaj. Obserwacja gniazdowania przy brzegach rzek i potoków, oraz w dziuplach drzew nie zostały potwierdzone. Inkubacja trwała ok. 20 dni. Rozmnażała się przypuszczalnie co 2 lata, a dojrzałość osiągała po ok. 1 roku.

Naturalni wrogowie

Przed przybyciem człowieka, głównie ptaki drapieżne, warany i węże, zagrażające im głównie w okresie lęgowym. Po przybyciu człowieka głównymi wrogami stały się koty i psy.

Długość życia

Brak danych.

Przyczyny wymarcia

Dawniej gatunek w miarę liczny, choć nieco rzadziej spotykany od innych spokrewnionych świergotek. W latach 1890-1900 populacja papugi drastycznie spadła, aż do 1915 roku kiedy została uznana za gatunek wymarły, mimo iż była kilka razy obserwowana aż do 14 września 1927 roku kiedy odnotowano ostatnią potwierdzoną obserwację świergotki rajskiej. Obecnie przyczyny wymarcia opierają się na spekulacjach, choć wielce prawdopodobne iż wypalanie traw w porze suchej, oraz nadmierny wypas bydła, przyczyniło się do spadku źródła pożywienia dla ptaka, a tym samym masowych wymierań z głodu w okresie suszy. Polowania przez myśliwych, w celu zdobycia żywych okazów w celach hobbystycznych, oraz gatunki wprowadzone min. dzikie psy i koty, mogły także być poważnym zagrożeniem(zwłaszcza iż żerująca na ziemi i gniazdująca w kopcach termitów papuga, była łatwym celem). W XIX wieku wiele papug trafiło do niewoli, jednak nie odnotowano udanego rozmnożenia. W 1920 roku chcąc ratować gatunek przed wymarciem, rozpoczęto próbę hodowli świergotki rajskiej w niewoli, jednak ze względu na mizerne wysiłki program został uznany za niepowodzenie.

Ciekawostki

• Hybryda świergotki wielobarwnej i złotoskrzydłej występująca w niewoli, bardzo przypomina świergotkę rajską.
• Niektórzy twierdzą iż skrzyżowali świergotkę rajską, z świergotką seledynową i wielobarwną, lecz obecnie pierwotny gen papug wygasł w niewoli.
• Innymi wymarłymi ptakami Australii są min. skworczyk ogorzały(Aplonis fusca), modrolotka Cyanoramphus erythrotis, emu czarne(Dromaius minor), emu małe(Dromaius baudinianus), emu Dromaius ocypus, krzakówka wyspowa(Gerygone insularis), nestor skalny(Nestor productus), modrzyk mały(Porphyrio albus), wachlarzówka płowobrewa(Rhipidura cervina, lub Rhipidura fuliginosa cervina), szlarnik białopierśny(Zosterops albogularis) i szlarnik wyspowy(Zosterops strenuus).
• Do rodzaju Psephotus zaliczanych jest 5 świergotek, z jednym wymarłym wyżej opisywanym gatunkiem, oraz świergotką seledynową(Psephotus haematonotus), świergotką wielobarwną(Psephotellus varius), świergotką złotoskrzydłą(Psephotellus chrysoptergius) i świergotką czarnogłową(Psephotellus dissimilis).

Bibliografia:

-https://pl.wikipedia.org/wiki/%C5%9Awiergotka_rajska

-https://en.wikipedia.org/wiki/Paradise_parrot

-https://es.wikipedia.org/wiki/Psephotus_pulcherrimus

-http://www.hbw.com/species/paradise-parrot-psephotus-pulcherrimus

-http://www.iucnredlist.org/details/22685156/0

Aleksandretta różowogłowa - lokalny wędrowiec. Szkodnik drzew owocowych

inne nazwy: aleksandretta kwiatogłowa*

• Królestwo: Zwierzęta
• Podtyp: Kręgowce
• Gromada: Ptaki
• Rząd: Papugowe
• Rodzina: Papugi wschodnie
• Gatunek: Aleksandretta różowogłowa(Psittacula roseata)

Występowanie

Zasiedla Azję Południową i Południowo-Wschodnią, od wschodnich Indii i Bangladeszu, przez Mjanma, Tajlandię, Laos, Kambodżę, Wietnam, po południowe Chiny. Zasiedla głównie obszary nizinne(do 1500 m n.p.m.), półotwarte z niezwartą roślinnością drzewiastą. Zwykle spotykana na obszarach suchych, skrajach lasów, suchych lasach liściastych, polanach i obszarach uprawnych.

Ogólny opis

Papuga mierzy ok. 30 cm długości ciała, ogon zaś do 18 cm długości. Skrzydło mierzy przeciętnie 12-14 cm. Głowa samca jest jasnoróżowa o czarnym podgardle i obramowaniem karku, natomiast głowa samicy jest jasnoszara, nie posiada także czarnego obramowania i karku, które są podobnie jak głowa, jasnoszare. Reszta ciała jest ciemnozielona z nieco jaśniejszym spodem ciała. Na ramieniu skrzydła widnieje ciemnobrązowa plama, zaś ogon jest niebiesko-zielony z żółtym końcem. Górna część dzioba jest zwykle żółta, natomiast dolna blada u samicy i czarna u samca. Osobniki niedojrzałe posiadają głowy koloru zielonego, lub szarego, dziób w całości jest żółty, a na ramieniu skrzydła brak ciemnej plamy. Aleksandretta różowogłowa podobna jest nieco do aleksandretty śliwogłowej, jednak ta posiada ciemniejsze zabarwienie głowy, oraz białą końcówkę ogona.

Dymorfizm płciowy

Wyraźny. Samce i samice posiadają inne zabarwienie głowy, patrz wyżej opis gatunku.

Populacja i zagrożenia

Aleksandretta różowogłowa jest klasyfikowana jako bliska zagrożeniu. Populacja ptaka drastycznie zmalała w ostatnich latach, a główną przyczyną tego stanu jest utrata naturalnego środowiska papugi, wyłapywanie żywych okazów w celach trzymania jako zwierze domowe oraz tępienie ptaków przez farmerów, gdyż uważana jest za szkodnika. Przypuszcza się iż w Tajlandii i Wietnamie w latach 1986-90, wywieziono ok. 7 000 osobników tego gatunku. W Laosie i Kambodży głównym zagrożeniem jest przekształcanie środowiska i zmiana użytkowania gruntów rolnych. Przekształca się suche lasy liściaste na plantację rolno-przemysłowe, spowodowało to spadek populacja papugi w tych krajach niemal o 30% w przeciągu 20 lat. Obecnie populacja aleksandretty różowogłowej posiada trent malejący, choć ilościowo nie została oszacowana. Rozmnaża się w niewoli.

Pożywienie

Głównie nasiona, kwiaty, owoce i pąki liściowe. Jest szkodnikiem plantacji drzew owocowych i pól ryżowych.

Zachowanie

Zwykle żeruje i wędruje w stadach do 20 osobników, czasami łącząc się z aleksandrettą różaną. Ulega lokalnym wędrówką, uzależnionych dostępnością pożywienia. Jest dosyć cicha jak na papugę, choć jej obecność jest często związana z głośnymi odgłosami. Ich odgłosy są porównywalne do ochrypłego skrzeku, a podczas lotu płaczliwego gdakania. W niewoli uważana za pokojowo nastawioną papugę(choć nie należy jej łączyć z większymi papugami), lubiącą kąpiele, dosyć aktywną, lecz apatyczną przy niespełnionych warunkach utrzymania. Jak większość papug, odznacza się znaczną inteligencją.

Rozród

Aleksandretta przystępuje do godów zwykle na początku kwietnia. Papugi wtedy odłączają się od stada i rozpoczynają gody. Samce zwykle wykonują dosyć skomplikowany taniec, a także karmi i czyści pióra samicy. Kiedy zostanie zaakceptowany, zwykle łącza się na całe życie. Aleksandretty budują zwykle w dziuplach drzew, gdzie samica składa 4-5 jaj. Inkubacja trwa ok. 23 dni. Oboje rodzice opiekują się pisklakami. Jednak zdarzały się przypadki kiedy nadopiekuńcze samice, nie pozwalały samcowi zbliżać się do młodych. Po ok. 7 tygodniach pisklaki zyskiwały zdolność lotu i opuszczały gniazdo, a po kolejnych 2 tygodniach całkowicie usamodzielniały się. Na wolności aleksandretta różowogłowa może rozmnażać się dwa razy do roku(okolice maja, czerwca). Dojrzałość płciowa nie jest poznana u tego gatunku(przypuszczalnie ok. 3 lata).

Naturalni wrogowie

Przypuszczalnie większe ptaki drapieżne.

Długość życia

ok. 20-25 lat.

Znaczenie dla człowieka

Na wolności jest szkodnikiem, głównie plantacji drzew owocowych i pól ryżowych, z tego względu tępiona. Hodowana w niewoli oraz obiekt handlu na czarnym rynku. Obecnie jedna z rzadszych gatunków papug w hodowlach i niepolecana dla początkujących hobbystów.

Ciekawostki

• Została opisana w 1951 roku przez indyjskiego ornitologa Biswamoy'a Biswas'a.
• Wyróżnia się 2 podgatunki aleksandretty różowogłowej, min. Psittacula roseata roseata i  Psittacula roseata juneae.
• W niewoli obecnie wyróżnia się 2-3 mutację tej papugi, Lutino i Lutino Slaty, a niektórzy hodowcy wyróżniają dodatkowo mutację Blue.
• Do rodzaju Psittacula zalicza się 15-17 gatunków aleksandrett, z czego 4 uznawane są za wymarłe(2 z niepewną klasyfikacją zostały przydzielone do tego rodzaju), min. aleksandretta seszelska(Psittacula wardi), aleksandretta maskareńska(Psittacula exsul) oraz niepewne w klasyfikacji aleksandretta reuniońska*(Psittacula eques) i aleksandretta maskareńska siwa*(Psittacula bensoni). Współcześnie żyjącymi aleksandrettami są min. aleksandretta krótkosterna(Psittacula echo), aleksandretta zielonoszyja(Psittacula calthrapae) i aleksandretta himalajska(Psittacula himalayana).

Bibliografia:

-https://en.wikipedia.org/wiki/Blossom-headed_parakeet

-https://www.parrots.org/encyclopedia/blossom-headed-parakeet

-https://www.beautyofbirds.com/blossomheadedparakeet.html

-http://www.hbw.com/species/blossom-headed-parakeet-psittacula-roseata

Ara trójbarwna - ara z Kuby

inne nazwy: ara kubańska*, ara czerwona z Kuby*

• Królestwo: Zwierzęta
• Podtyp: Kręgowce
• Gromada: Ptaki
• Rząd: Papugowe
• Rodzina: Papugowate
• Gatunek: Ara trójbarwna(Ara tricolor)

Występowanie

Ara występowała endemicznie na wyspie Kuba i Isla de la Juventud oraz prawdopodobnie na wyspie Hispanola(Haiti), lecz nie ma jednoznacznych dowodów na temat wystąpienia tej papugi na tej wyspie.

Ogólny opis

Ara trójbarwna była dość niską arą, osiągającą długość 45-50 cm. Głowa była czerwona, a kark żółty oraz posiadała białą obwódkę wokół oka. Broda, klatka piersiowa, brzuch i uda były koloru pomarańczowego. Nogi były brązowe, a dziób szary. Górna część pleców była brunatnoczerwona, czasami z poszczególnymi zielonymi piórami. Zad i dolna część pleców była niebieska. Skrzydła były koloru niebieskiego, brązowego i czerwonego. Ogon był niebiesko-czerwony z przewagą koloru czerwonego.

Dymorfizm płciowy

 Brak. Samiec i samica posiadały identyczny wygląd zewnętrzny.

Pożywienie

Prawdopodobnie jak większość papug z jej rodzaju, nasiona, owoce i orzechy.

Zachowanie

Zachowanie ary trójbarwnej zostało słabo poznane. Prawdopodobnie nie odbiegało zbytnio od zachowania innych ar z jej rodzaju.

Rozród

Brak danych. Prawdopodobnie nie odbiegało zbytnio od zachowań innych ar z jej rodzaju. Łączyły się zapewne w pary na całe życie, wychowując swoje pisklęta w dziuplach i szczelinach znajdujących się na wysokich drzewach. 

Naturalni wrogowie

Prawdopodobnie poza człowiekiem, nie posiadały wrogów.

Długość życia

Brak danych. Prawdopodobnie do 50 lat.

Przyczyny wymarcia

Ara trójbarwna powszechnie występowała na Kubie i wyspie Isla de la Juventud aż do roku ok. 1800. Na początku XIX wieku, kiedy populacja ludzi na wyspie wzrosła, papuga zaczęła wymierać. Ludzie polowali na ary trójbarwne dla mięsa(choć nie było one zbyt smaczne) oraz plądrowali gniazda z piskląt i jaj w celu trzymania papug jako pupili domowych. Siedlisko papug także drastycznie malało, co doprowadziło w 1849 roku do wymarcia ary z większości wyspy i utrzymaniu się niewielkiej populacji jedynie na odosobnionych obszarach, choć badacze sądzą że te kolonie nie mogły odbudować stabilnej populacji. Ostatnia ara trójbarwna została zestrzelona w 1864 roku w La Vega w pobliżu bagien Zapata, gdzie prawdopodobnie znajdowała się ostatnia ostoja tego gatunku. Czasami niepotwierdzone obserwacje notowano do roku 1885.

Ciekawostki

• W Pałacu Schönbrunn w Wiedniu była trzymana jedna para ar trójbarwnych od 1760 roku.
• Zachowało się 19 muzealnych okazów ar trójbarwnych.
• Ara trójbarwna była ostatnim gatunkiem rodzimych ar na Wyspach Karaibskich.
• W 2005 roku odkryto że na arze trójbarwnej pasożytował gatunek wszoły Psittacobrosus bechsteini, który prawdopodobnie wymarł wraz z papugą.
• Carl Ritter(Niemiecki geograf) pisał iż do roku 1820 nie widział już żadnej ary na wyspie.
• Czasami wymienia się osobny gatunek wydzielony z ary trójbarwnej opisywany jako Ara cubensis występujący na Kubie, za to Ara tricolor miała występować jedynie na wyspie Isla de la Juventud. Niepewny gatunek wydzielił niejaki D. K. Wetherbee.
• Do rodzaju ara zalicza się przynajmniej 10 gatunków papug z czego 2 wymarłe, czasami wymieniając 5 wymarłych gatunków ar, których odnotowywanie jako gatunek bywa kwestią sporną. Do tego rodzaju zalicza się araraune(Ara ararauna), arę oliwkową (Ara ambiguus) oraz wymarłą arę z wyspy Saint Croix*(Ara autocthones).
• Hipotetycznie wymarłe gatunki ar to ara martynikańska*(Ara martinica), ara z Małych Antyli*(Ara guadeloupensis), ara czerwonogłowa*(Ara erythrocephala), czerwona ara jamajska*(Ara gossei) oraz ara dominikańska*(Ara atwoodi). Istnienie tych ar bywa wątpliwe ze względu na nikłe dowody potwierdzające ich wystąpienie.

Bibliografia:

-https://en.wikipedia.org/wiki/Cuban_macaw

-https://pl.wikipedia.org/wiki/Ara_tr%C3%B3jbarwna

-http://www.petermaas.nl/extinct/speciesinfo/cubanredmacaw.htm

Papużka falista - pierwszy post. Ulubiona papuga :)

• Królestwo: Zwierzęta
• Podtyp: Kręgowce
• Gromada: Ptaki
• Rząd: Papugowe
• Rodzina: Papugi wschodnie
• Gatunek: Papużka falista(Melopsittacus undulatus)

-Występowanie

Papużka falista zamieszkuję prawie całą Australię, z dala od terenów przybrzeżnych. Ptak oficjalnie nie występuje na terenie półwyspu Jork. Gatunek został wprowadzony na tereny Portoryko, lecz stałe populację obserwuje się także na terenie Afryki, Japonii, Florydy, Szwajcarii i Nowej Zelandii.  

-Siedlisko

Papużki zasiedlają tereny suche, nieznacznie zalesione, głównie suche łąki, półpustynie, otwarte sawanny i lasy. Ich występowanie w dużej mierze zależne jest od występowania zbiorników wodnych(wodopoju). Często wkraczają na tereny rolnicze.   

-Opis gatunku:

Papużka falista jest małym gatunkiem papugi, osiągającym ok. 18 cm długości ciała i wagę 26-29 gram. Przednia cześć głowy koloru żółtego, zwykle z 2-3 czarnymi plamami w okolicach gardła i jedną dużą, ciemnoniebieską na policzku, po obu stronach głowy. Od tylnej części głowy i policzków, aż po górną część pleców rozciąga się gęsty, falisty wzór. Skrzydła spiczaste. Pióra pokryw skrzydłowych koloru czarnego z żółtym obramowaniem. Lotki zielone z czarną końcówką pióra. Brzuch, dolna część pleców i kuper koloru zielonego. Ogon długi i szpiczasty, stanowiący połowę długości reszty ciała. Pióra ogonowe koloru zielonego z najdłuższymi piórami koloru morskiego. Nogi koloru szaroróżowego, dziób żółty z niebieską, lub beżową woskówką(zależnie od płci). W hodowlach utworzono wiele odmian barwnych papużki falistej, odstających od wzorców.  


-Dymorfizm płciowy:

Niewielki. Woskówka u dorosłych samców jest koloru niebieskiego, u samic jest koloru beżowego, lub szarego. 

-Populacja i zagrożenia

Populacja papużek falistych na wolności jest ogromna, prawie niemożliwa do oszacowania i chociaż przez wiele lat była masowo odławiana ze swojego naturalnego środowiska w celach naukowych i głównie hodowlanych, to w nikłym stopniu wpłynęło to na jej liczebność. W naturalnym środowisku nie jest zagrożona, lecz jej odłowy zostały prawnie zabronione.

-Pożywienie

Głównie nasiona traw i ziół, min. wiechlinowatych z rodzaju Spinifex, lecz ich dieta zwykle zależna jest od rejonu występowania. Zjadają także zielone części roślin, a okazyjnie owoce. Papużki posiadają bardzo oszczędną gospodarkę wodną, jednak nie oddalają się nadto od źródeł wody. 

-Zachowanie

Papużki faliste są ptakami stadnymi o dziennym trybie życia. Tworzą duże stada, liczące do kilkunastu tysięcy osobników. Stado nie jest typu hierarchicznego, a między jednostkowymi papużkami często dochodzi do niegroźnych bójek. Samice papużek falistych są zwykle bardziej dobitne(dominują często nad samcami), zaś samce uległe i bardziej przywiązane do stada. Papużki faliste odznaczają się znaczną inteligencją, często wykorzystują znalezione przedmioty do zabaw. Każda papużka posiada swój charakter, można wymienić ptaki bardziej nieśmiałe, a także odważne. Papugi szczytem aktywności odznaczają się w godzinach porannych, wtedy najczęściej podlatują do wodopoju i żerują na ziemi. W godzinach południowych, gdzie temperatura osiąga duże poziomy, papużki są mniej aktywne, zwykle odpoczywają. Większość dnia spędzają wśród gałęzi drzew. Wieczorem wracają na drzewa, gdzie odpoczywają. Wtedy najczęściej dochodzi do bójek o najlepsze miejsca.  Lot papużek jest zwykle prosty, często podczas lotu wydobywają skrzeczący odgłos. Standardowy wydobywany dźwięk to krótki skrzek i pisk, lecz papużki potrafią nauczyć się wielu dźwięków, zwłaszcza samce. Znajomość różnych odgłosów pomaga im skomponować pieśń, którą wabią partnerów i zachęcają do kopulacji. Zwykle stada papużek są bardzo hałaśliwe. Stada papużek prowadzą koczowniczy tryb życia, a ich występowanie zależne jest od dostępności pożywienia, źródeł wody i pory roku. Zazwyczaj w okresie zimowym migrują na tereny północne.               

-Rozród

Papużki na wolności rozmnażają się w okresie pory deszczowej, kiedy to jest pod dostatkiem pożywienia. Ptaki łączą się w pary i gniazdują w licznych grupach. Para ptaków, zazwyczaj ta sama z poprzedniego okresu lęgowego, szuka odpowiedniego miejsce na założenie gniazda, głównie jest to dziupla. Często dochodzi do walk pomiędzy innymi parami o dane miejsce lęgowe, lecz rzadko kończy się to krwawymi konsekwencjami. W uprzednio przygotowanym gnieździe do którego zostają naniesione zazwyczaj suche części roślin (małe gałązki i źdźbła traw), samica znosi ok. 3-5 jaj. Samica zazwyczaj sama wysiaduję jajka przez około 20 dni, samiec jedynie dokarmia samice podczas wysiadywania. Nowo wyklute pisklęta są nagie i ślepe, po 10 dniach otwierają oczy i zaczynają pojawiać się pierwsze piórka, a po 20 dniach są już prawie w pełni upierzone i zaczynają wychodzić z gniazda. Zazwyczaj po 35 dniu zaczynają uczyć się latać i samodzielnie jeść. Dojrzałość płciową osiągają zazwyczaj w wieku 5-6 miesięcy.

-Naturalni wrogowie

Papużka falista to mały ptak, który często pada ofiarą drapieżników. Głównymi wrogami papug są ptaki drapieżne np. sokół australijski(Falco longipennis), które łapią papugi podczas lotu. Podczas wodopoju narażone są na ataki krokodyla różańcowego(Crocodylus porosus), a podczas poszukiwania pożywienia na ziemi na ataki węży i waranów oraz sprowadzonych przez człowieka kotów, lisów i psów dingo. Podczas gniazdowania i snu są także narażone na ataki nadrzewnych węży, jaszczurek oraz kotów. Złapana papuga wydobywa z siebie nieprzyjemny dla wielu zwierząt skrzek.

-Długość życia 

Na wolności zazwyczaj 5-7 lat. W niewoli zdarzały się przypadki 20 letnich papużek.  

-Znaczenie dla człowieka

Papużka falista od niecałych 200 lat, jest popularnym ptakiem hodowlanym. Wyselekcjonowano w hodowli wiele jej odmian, od papużki barwy dzikiej, po niebieską, jednolicie żółtą, aż po jednolicie białą(albinotyczną). Jest jedną z najpopularniejszych papug(wraz z nimfą), a zarazem ptaków hodowlanych, wynika to z łatwości w jej hodowli.

-Ciekawostki

• Papużka falista jest jedynym przedstawicielem swojego rodzaju Melopsittacus
• Papużkę falistą można nauczyć mówić
• Papużka falista imieniem Puck została wpisana do Księgi Rekordów Guinnessa jako ptak, który potrafił wypowiedzieć ok. 1730 słów.
• Papużka falista mimo małych rozmiarów nie jest najmniejszą papugą, na ten zaszczyt zasługują karłówki(Micropsitta), których wielkość waha się w granicach 10 cm.
• Na wolności papużki faliste przemierzają ogromne odległości, zwłaszcza w porze deszczowej. Znane są z tego iż pojawiają się nagle na terenach gdzie padały deszcze, aby skorzystać z okresowego urodzaju, jednak nikt nie zbadał w jaki sposób wyczuwają deszcz z ogromnych odległości. Możliwe iż wychwytują oddalone dźwięki uderzenia piorunów, co mobilizuje stado do wędrówki.

Bibliografia:
-https://pl.wikipedia.org/wiki/Papu%C5%BCka_falista
-http://wetkros.republika.pl/papugi.htm
-http://www.ptakiozdobne.pl/155_papuzka_falista.html
-https://en.wikipedia.org/wiki/Budgerigar
-http://ptakiegzotyczne.net/falista.php