Medicago pironae - lucerna z Włoch.

• Królestwo: Rośliny 
• Podkrólestwo: Rośliny naczyniowe 
• Klasa: Okrytonasienne
• Rząd: Bobowce
• Rodzina: Bobowate
• Gatunek: Medicago pironae

Występowanie

Występuje we Włoszech, głównie w północno-wschodniej części kraju(granica włosko-słoweńska) . Roślina spotykana także na terenach przygranicznych chorwacko-słoweńskich. Zamieszkuje zwykle skaliste zbocza, na terenach podgórskich. Zwykle wyrasta w sąsiedztwie niskich krzewów.

Ogólny opis

Jednoroczna roślina, silnie rozkrzewiona. Łodyga zwykle podniesiona, choć nierzadko położona o długości ok. 20 cm. Liście złożona, trójlistkowe i odwrotnie jajowate.

Rozmnażanie

Słabo poznane. Kwiaty motylkowe, żółte, wyrastające z kątków liści na wielokwiatowej główce. Strąki ślimakowato zakręcone z rzędem kolców. Nasiona drobne i nerkowate.

Zagrożenia

Gatunek klasyfikowany jako bliski zagrożeniu. Mimo iż nie ma danych na temat trendu populacji tego gatunku, to ze względu na mały i ograniczony zakres występowania, oraz wrażliwość na zagrożenia związane rozwojem rolnictwa, urbanizacji, turystyki i trekkingu(teren na którym występuje roślina jest bardzo wrażliwy na bodźce fizyczne, prowadzące do osuwisk) roślina może w przyszłości zostać zakwalifikowana jako zagrożona. Obecnie gatunek wprowadzany jest w niektóre rejony, przy pomocy banków genów. Roślina uprawiana ex situ.

Długość życia

Roślina jednoroczna.

Znaczenie dla człowieka

Podlega programowi ochrony zasobów genetycznych w bankach genów. Ochraniana ex situ.

Warunki uprawy

brak danych.

Ciekawostki

• Gen Medicago pironae został użyty do stworzenia odmiany lucerny siewnej Medicago sativa ssp. sativa. 
• Lucerna(Medicago) mimo dużego zróżnicowania gatunkowego, ponad 100 gatunków, występuje jedynie na kontynentach Starego Świata.
• Do rodzaju Medicago zaliczana jest min. lucerna siewna(Medicago sativa), lucerna nerkowata(Medicago lupulina) i lucerna sztywna(Medicago rigidula).

Bibliografia:

-https://pl.wikipedia.org/wiki/Lucerna_(ro%C5%9Blina)

-https://la.wikipedia.org/wiki/Medicago

-http://www.iucnredlist.org/details/176605/0

Wstęgówka pąsówka - ukryta na wierzbie

• Królestwo: Zwierzęta
• Typ: Stawonogi
• Gromada: Owady
• Rząd: Motyle
• Rodzina: Sówkowate
• Gatunek: Wstęgówka pąsówka(Catocala nupta)

Występowanie

Zamieszkuję niemal całą Europę, aż po Skandynawię i Azję, poza skrajnie północnymi rejonami, aż po Japonię. Zasiedla zwykle wilgotne lasy liściaste, brzegi rzek i strumieni, lasy łęgowe, wilgotne tereny krzewiaste, a także ogrody i parki miejskie. Występuje zwykle tam, gdzie rosną rośliny żywicielskie gąsienicy wierzby i topole.

Ogólny opis

Dosyć duży motyl nocny, osiągający 6-8 cm rozpiętości skrzydeł. Przednia para skrzydeł zwykle szarobrunatna, z niewyraźnymi wzorami, upodabniającymi ćmę do kory drzewa. Tylna para skrzydeł bardziej kolorystyczna, zwykle pomarańczowa, czerwona, lub różowa z dwoma czarnymi smugami. Pierwsza dosyć gruba, ciągnąca się na obwódce skrzydeł, druga na środkowej części skrzydła, krótsza i cieńsza od pierwszej smugi. Odwłok i tułów dosyć duże, koloru szarobrunatnego. Czasami występuje wyraźna zmienność w kolorystyce motyla np. można spotkać osobniki o białych skrzydłach(tylnych i przednich) z czarnymi smugami, jednak zawsze występuje u tego gatunku kolorowa para tylnych skrzydeł. Bardzo podobny do wstęgówki karminówki, u którego rogi wzoru, przypominającego litery M, są bardziej wydłużone i zaostrzone.    

Dymorfizm płciowy

Niewyraźny. Samce nieco większe od samic.

Populacja i zagrożenia

Występuje dość pospolicie na swoim zakresie, zwłaszcza w pobliżu roślin żywicielskich gąsienicy. Nie podlega klasyfikacji w stopniach zagrożenia IUCN. Na terenie Polski pospolity, nie podlega ochronie gatunkowej.

Pożywienie

Gąsienica: Liście drzew z rodzaju Salix i Populus, rzadziej Prunus(czyli wierzby i topole, rzadziej śliwy). Gąsienica jest polifagiem, żerującym na różnych gatunkach wierzb i topoli.
Imago: Pyłek kwiatowy.

Zachowanie

Dorosłe osobniki pojawiają się zwykle pod koniec czerwca, natomiast znikają pod koniec października(dla Polski). Za dnia osobniki dorosłe zwykle przesiadują na pniach drzew, wykorzystując zjawisko mimetyzmu(barwy kamuflujące). Jeśli jednak zostanie zauważona, ćma szybko rozkłada skrzydła, odkrywając kolorową parę tylnych skrzydeł i odlatuje. Przypuszczalnie nagłe odkrycie jaskrawego koloru skrzydeł może zmylić, a nawet odstraszyć potencjalnego drapieżnika, np. ptaka. Niektórzy badacze sądzą także iż podczas lotu jaskrawe skrzydła przypominają innego mniejszego motyla, dlatego drapieżnik może ulec iluzjonistycznemu zjawisku i zaatakować nie ten odcinek ciała. W nocy motyl przeszukuje teren w poszukiwaniu nektary kwiatowego i potencjalnego partnera. Zwykle lata nisko. Ćmę przyciągają słodkie substancję np. cukier, oraz sztuczne światło.

Rozród

Samica po udanych zalotach, zwykle pod koniec września, składa w szczelinach kory drzew żywicielskich jajka. Zwykle składanych pojedynczo, rzadziej po kilka. Formą zimującą ćmy, są jaja, z których na początku maja wykluwają się gąsienice, które przystępują do żerowania na liściach rośliny. Gąsienica szarobrunatna, z delikatnymi wzorami na ciele. Podczas dnia przesiadująca na gałęziach, podobnie jak osobniki dorosłe, wykorzystując zjawisko mimetyzmu. W nocy przystępuje do żerowania na liściach. Po ok. 2 miesiącach, gąsienica dzięki przędzy, splata liść izolując się od otoczenia i przepoczwarza się. Po kilku dniach z kokonu wydostaje się dorosły osobnik.

Naturalni wrogowie

Głównie ptaki za dnia i nietoperze w nocy.

Długość życia

Stadium larwalne ok. 3 miesiące. Imago ok. 4 miesiące.

Znaczenie dla człowieka

Gatunek nie ma większego znaczenia dla człowieka. Gąsienica żeruje zwykle na roślinach dzikich, dlatego nie jest uważany za szkodnika. Motyle dorosłe łowione w celach kolekcjonerskich.

Ciekawostki

• Wyróżnia się 11 podgatunków wstęgówki pąsówki.
• Pąsówka pochodzi od przymiotnika pąsowy, czyli koloru jasnoczerwonego.
• Dlaczego ćmy wabi światło? To pytanie od dziesiątków lat intryguje entomologów. Jedna z hipotez mówi iż do przemieszczania się, motyle nocne wykorzystują światło Księżyca, lub gwiazd. Lecąc zawsze próbują utrzymać stały kąt w stosunku do źródła naturalnego światła. Jednak kiedy zauważą sztuczne światło(lampę, świece, ognisko itp.), biorą go za punkt odniesienia, instynktownie zbliżając się do źródła światła. Kiedy jest już wystarczająco blisko emitora światła, ćma nie potrafi znaleźć punktu odniesienia do światła, czego skutkiem jest lot spiralny. Hipoteza nie wyjaśnia jednak, dlaczego ćmy dopiero w bardzo bliskiej odległości, poruszają się lotem spiralnym, lecąc przez większość drogi do źródła światła lotem prostym, oraz dlaczego mimo niemożności dostania się do bezpośredniego źródła światła(np. żarówki, osłoniętej kloszem), owad nadal miota się wokół niego. Inna teoria mówi o tym iż ćma, która znajdzie się blisko emitora światła wpada w tzw. pułapkę efektu pasm Macha. Ćma uważa światło dzienne jako niebezpieczeństwo, jednak ommatidia(oczy ćmy) wychwytują nieistniejące pasma jasności, a obszar otaczający żarówkę wydaje im się ciemny, dlatego chcą się do niego dostać i miota się wokół emitora. Teoria ta nie cieszy się jednak większym uznaniem wśród badaczy.Co noc palący się płomień, przyczynia się do śmierci ok. 5 mln ciem rocznie.  
• Rodzaj Catocala czyli ok. 270 gatunków motyli min. wstęgówkę karminówkę(Catocala electa), wstęgówkę jesionkę(Catocala fraxini) i wstęgówkę śliwicę(Catocala fulminea). 
• Na terenie Polski zarejestrowano ok. 490 gatunków motyli z rodziny sówkowatych.

Bibliografia:
-https://pl.wikipedia.org/wiki/Wst%C4%99g%C3%B3wka_p%C4%85s%C3%B3wka
-https://en.wikipedia.org/wiki/Red_underwing
-https://fr.wikipedia.org/wiki/Catocala_nupta
-http://www.lepidoptera.eu/show.php?ID=273
-http://www.lepiforum.de/lepiwiki.pl?Catocala_Nupta

Rozdymka północna - cukrowa ropucha

• Królestwo: Zwierzęta
• Podtyp: Kręgowce
• Gromada: Promieniopłetwe
• Rząd: Rozdymkokształtne
• Rodzina: Rozdymkowate
• Gatunek: Rozdymka północna(Sphoeroides maculatus)

Występowanie

Zamieszkuje zatoki, ujścia rzek i osłonięte wody przybrzeżne od Nowej Finlandii(Kanada) po północno-wschodnią Florydę(USA).

Ogólny opis

Ryba osiąga zwykle od 20 do 40 cm długości ciała. Ryba posiada maczugowaty kształt ciała. Boki i grzbiet ryby koloru żółtego, szarego, lub oliwkowego z czarnymi, słabo zaznaczonymi plamami. Zwykle najwyraźniejsza i pojedyncza plama występuje w okolicy płetw piersiowych. Brzuch koloru białego, lub żółtawego. Na ciele ryby występują także drobne i kontrastujące plamki(o średnicy ok. 1 mm), szczególnie widoczne w okolicy otworu gębowego. Ryba pokryta w całości drobnymi kolcami, przypominając w dotyku papier ścierny. Otwór gębowy wyposażony w dziób. Płetwy słabo rozwinięte. Rozdymka potrafi nadąć swoje ciało, wypełniając wodą, lub powietrzem jeśli znajduje się na lądzie, elastyczna komorę leżącą w okolicy żołądka. Przypuszczalnie nietoksyczna, choć nie przeprowadzono badań potwierdzających tą tezę.

Dymorfizm płciowy

Przypuszczalnie brak.

Populacja i zagrożenia

Nie podlega klasyfikacji w stopniach zagrożenia IUCN. Ryba spotykana dość pospolicie i poławiana na niewielką skalę.

Pożywienie

Głównie skorupiaki. Czasami zdarza się jej złapać niewielką rybę.

Zachowanie

Jest rybą powolną i jak większość przedstawicieli rodziny rozdymkowatych, nie potrafi osiągać dużych prędkości płynąc. Jedynie płetwy piersiowe mogą dodać rybie nieco prędkości. Unika otwartej toni wodnej i woli przebywać blisko dna, przeszukując dno w poszukiwaniu pożywienia. Wpływ czasem do ujść rzek, zwłaszcza od wiosny do jesieni. Nie lubi silnych prądów z którymi(z uwagi na słabo rozwinięty talent pływacki) nie potrafi sobie poradzić, dlatego woli przebywać w zatokach i wodach osłoniętych. Podczas, gdy czuje się zagrożona, nadyma elastyczną komorę w okolicy żołądka, wpompowując do niej wodę(lub powietrze jeśli znajduje się na lądzie), stając się niemal kulista i trudna do połknięcia przez większość drapieżników. Zwykle żyje samotnie. Ekologia ryby dość słabo poznana.

Rozród

Okres tarła przypada od maja do sierpnia. Samica składa ikrę, mocując ją do piaszczystego, lub mulistego dna, która jest następnie strzeżona przez samca, aż do wyklucia narybku. Wylęg następuje zwykle po ok. 4 dniach.

Naturalni wrogowie

Ze względu na mechanizmy obrony tej ryby, rzadko staje się ofiarą drapieżników. Jedynie narybek i młode osobniki mogą stać się ofiarą większych ryb.

Długość życia

brak danych.

Znaczenie dla człowieka

Ryba lokalnie poławiana w celach konsumpcyjnych. Przez większość rybaków rozdymka północna uważana jest za nietoksyczną, choć nie jest to potwierdzone badaniami. Czasami hodowana w akwariach.

Ciekawostki

• W rejonie Zatoki Chesapeake rozdymka północna, zwana jest ropuchą cukrową "sugar toad". Na terenie tym ryba jest często poławiana i uważana za przysmak.
• Ryba rzadko bywa obiektem badań, dlatego jest dosyć słabo poznanym gatunkiem.
• Została opisana w 1801 roku przez niemieckich przyrodników Marcus'a Elieser'a Bloch i Johann'a Gottlob'a Theaenus'a Schneider.
• Rodzaj Sphoeroides liczy 23 gatunki rozdymek, min. seferynkę truciciela(Sphoeroides spengleri), rozdymkę nagą*(Sphoeroides lispus) i rozdymkę brodatą*(Sphoeroides tyleri).

Bibliografia:

-http://www.iucnredlist.org/details/190246/0

-https://en.wikipedia.org/wiki/Northern_puffer

-http://www.fishbase.se/summary/1181

-http://www.nefsc.noaa.gov/publications/series/shtsr/shltr26.pdf

-http://www.chesapeakebay.net/fieldguide/critter/northern_puffer

Strumienica płaskoogonowa - ewolucyjnie wyższy płaz beznogi

• Królestwo: Zwierzęta
• Podtyp: Kręgowce
• Gromada: Płazy
• Rząd: Płazy beznogie
• Rodzina: Marszczelcowate
• Gatunek: Strumienica płaskoogonowa(Typhlonectes compressicauda)

Występowanie

Gatunek zasiedla dorzecze Amazonii na terenie południowo-wschodniej Kolumbii, południowej Wenezueli, wschodniego Peru, północno-zachodniej Brazylii, południowej Gujany, Gujany Francuskiej, Surinamu i terenach granicznych północnej Boliwii. Występują na wysokości do 200 m n.p.m. Zasiedla głównie rzeki o błotnistych brzegach, głównie na terenie nizinnych lasów i trawiaste tereny bagienne. Czasami spotykana w przydrożnych rowach i kanałach.

Ogólny opis

Strumienica płaskoogonowa jest beznogim płazem o wydłużonym, wężowym i lekko spłaszczonym bocznie ciele, koloru ciemnoszarego, czarnego, lub niebieskawego. Mierzy przeciętnie 30-55 cm długości ciała. Korpus pokryty pierścieniami, zwykle w ilości 81-86. Głowa stosunkowo szeroka i gruba. Posiada 4 rzędy zaostrzonych zębów. Para czuciowych wyrostków zlokalizowana bezpośrednio za otworami nosowymi. Oczy niewielkie, pokryte cienką warstwą skóry. Larwa podobna do wersji dorosłej, lecz mniejsza i z szerokimi, pierzastymi skrzelami.

Dymorfizm płciowy

Przypuszczalnie brak.

Populacja i zagrożenia

Notowany przez IUCN jako gatunek najmniejszej troski. Liczebność gatunku nie została zbadana i wymaga dalszych badań, lecz ze względu na szeroki zakres występowania uważa się płaza za niezagrożonego. Nie są znane poważne zagrożenia dla gatunku.

Pożywienie

Głównie skąposzczety, larwy owadów, owady lądowe, małe żaby, kijanki, inne niewielkie beznogie płazy(nawet własnego gatunku), małe, lub martwe ryby, skorupiaki(np. krewetki), oraz rozkładającą się materie roślinną i kawałki roślin wodnych.

Zachowanie

Prowadzi nocny, skryty tryb życia. Dzień spędza ukryty w norze, często dzieląc ją z innymi przedstawicielami gatunku. Żyje zwykle w płytkiej wodzie, blisko brzegu rzek i strumieni. Poluje przypuszczalnie odbierając bodźce elektryczne z otoczenia, za pomocą wyrostków czuciowych w okolicy nozdrzy(elektrorecepcja). W razie zagrożenia może wydzielać znaczną ilość lekko toksycznego śluzu. Często gatunek można spotkać w błotnistych bajorach, gdyż bardziej rozwinięte płuca od innych płazów beznogich, pozwalają mu przetrwać niedotlenienie i hiperkapnie. Większość tlenu pobiera przez otwór gębowy i płuca, lecz w czasie zanurzenia może oddychać przez skórę.

Rozród

Okres godowy przypada w porze deszczowej od grudnia/stycznia po lipiec/sierpień. U tego płaza występuje zapłodnienie wewnętrzne, a sama kopulacja trwa ok. 3 godziny. Jest gatunkiem żyworodnym. Samica po upływie 6 miesięcy, rodzi ok. 2-4 larwy w wodzie, pod koniec pory deszczowej. Larwy pierwotnie w ciele samicy żywią się żółtkiem z ich jajek, a następnie rozwijają się w jajowodzie, dokarmiane wydzieliną gruczołową produkowaną przez matkę. Dojrzałość płciową uzyskują po 2-3 latach. Samce rozmnażają się corocznie, natomiast samice raz na 2 lata.

Naturalni wrogowie

Głównie ptaki, węże i duże ryby.

Długość życia

brak danych.

Znaczenie dla człowieka

Czasami mogą zaplątywać się w sieci rybackie, kiedy poszukują martwych ryb. Rzadko hodowane, głównie w celach badawczych. Większym zainteresowaniem odznacza się spokrewniony gatunek Typhlonectes natans, częściej spotykany w akwarystyce.

Ciekawostki

• Przeprowadzone badania nad strumienicą płaskoogonowa, dowiodły iż jej wyrostki czuciowe na pysku odbierają bodźce elektryczne z otoczenia. Przypuszczalnie używa tych narządów do wyszukiwania ofiar, lub potencjalnego zagrożenia.
• Strumienica płaskoogonowa odznacza się wyższym stopniem ewolucyjnym od innych marszczelców, min. oba płuca są bardzo rozwinięte, oraz posiada prymitywnie rozwiniętą tchawicę(w przeciwieństwie do większości płazów beznogich). Posiada także jedno z najwyższych stężeń hemoglobiny we krwi, wśród wszystkich płazów.
• Płaz został opisany przez francuskich zoologów André Marie Constant Duméril i Gabriel'a Bibron w 1841 roku.
• Rodzaj Typhlonectes liczy jedynie 2 gatunki płazów, Typhlonectes natans i strumienice płaskoogonową.

Bibliografia:

-https://en.wikipedia.org/wiki/Cayenne_caecilian

-https://pl.wikipedia.org/wiki/Typhlonectes

-http://www.iucnredlist.org/details/59599/0

-http://amphibiaweb.org/species/1962

Scynk florydzki - jaszczurka z pomarańczowym ogonem

• Królestwo: Zwierzęta
• Podtyp: Kręgowce
• Gromada: Gady
• Rząd: Łuskonośne
• Rodzina: Scynkowate
• Gatunek: Scynk florydzki(Plestiodon egregius)

Występowanie

Występują endemicznie w południowo-wschodnich Stanach Zjednoczonych, min. na całej Florydzie, południowo-wschodniej Georgie i południowo-środkowej Alabamie, po rzekę Tombigbee i Black Warrior. Może zasiedlać także tereny graniczne między Georgie, a Karoliną Południową. Jego środowisko to tereny głównie o piaszczystym podłożu min. piaszczyste wydmy, sosnowe zarośla o piaskowym podłożu, zagajniki dębowo-sosnowe i suche tereny bagienne, zwane na Florydzie hammock.

Ogólny opis

Scynk osiąga 9-15 cm długości ciała. Jaszczurka jest dosyć mała, posiada smukłą budowę ciała z dosyć długim ogonem i krótkimi kończynami. Ciało koloru szarego, lub brązowego z jasnymi pasami biegnącymi po bokach ciała jaszczurki. Posiada charakterystyczny pomarańczowy, lub czerwony ogon, u osobników młodocianych zwykle niebieski, natomiast u starszych i osobników które przeszły jego autotomię(utracenie) może być różowy. Czasami tylne kończyny mogą przybierać barw ogona. Samce w okresie godowym mogą przybierać lekko pomarańczowy kolor po bokach ciała.

Dymorfizm płciowy

Samce zwykle większe, a w okresie godowym często mogą przybierać pomarańczowych barw po bokach ich ciała.

Populacja i zagrożenia

Jest klasyfikowany jako gatunek najmniejszego ryzyka na wyginięcie. Trzy podgatunki scynka florydzkiego Plestiodon egregius egregius, Plestiodon egregius insularis i Plestiodon egregius lividus, są objęte ochroną, a Plestiodon egregius lividus notowany jako zagrożony wyginięciem, głównie ze względu na niszczenie siedliska życia jaszczurek, pod zabudowę mieszkalną, handlową i rolną. Poważnym zagrożeniem jest także wyłapywanie scynków, przez kolekcjonerów jaszczurek. Pozostałe dwa podgatunki(Plestiodon egregius onocrepis i Plestiodon egregius similis) są w miarę powszechne.

Pożywienie

Żywi się głównie niewielkimi stawonogami min. świerszczami, pajęczakami i karaczanami.

Zachowanie

Scynk florydzki jest jaszczurką o skrytym trybie życia. Głównie aktywna za dnia, wylegując się w promieniach słońca i czyhając na potencjalną ofiarę. Kończyny niewielkich rozmiarów, uniemożliwiają jej wspinaczkę po drzewach. W razie zagrożenia szybko zakopuję się w piasku, nie używając do tego kończyn, a całego ciała, jakoby "pływając" w suchym piasku, lub ziemi. Przy ewentualnym złapaniu jej przez drapieżce, może odczepić swój ogon od ciała, aby uciec(zjawisko autotomii).

Rozród

Słabo poznany. Okres godowy przypada w okresie zimowym, samce przybierają wtedy bardziej wyrazistych barw. Samica następnie w okresie wiosennym, składa od 3 do 7 jaj w płytkim gnieździe(mniej niż 30 cm głębokości), zwykle w wilgotnej ziemi, lub pod gnijącymi kłodami. Jaja inkubowane są przez 30-50 dni. W tym czasie samica zwykle zostaje blisko gniazda. Dojrzałość płciową młode uzyskują po ok. 1 roku.

Naturalni wrogowie

Oposy, skunksy, krety, ptaki drapieżne, węże i większe jaszczurki.

Długość życia

Przypuszczalnie ok. 8 lat.

Znaczenie dla człowieka

Jaszczurka spotykana w niewoli, głównie z odłowów.

Ciekawostki 

• Wyróżnia się 5 podgatunków scynka florydzkiego(Plestiodon egregius egregius, Plestiodon egregius insularis, Plestiodon egregius lividus, Plestiodon egregius onocrepis i Plestiodon egregius similis ).
• Spotykana w hodowlach hobbystycznych, lecz bardzo rzadko. Głównie pozyskiwana dla kolekcjonerów. Przetrzymywanie i sprzedaż pierwszych trzech podgatunków podanych wyżej, jest nielegalna.
• Scynk opisany w 1859 roku przez amerykańskiego przyrodnika Spencer'a Fullerton'a Bairda.
• Rodzaj Plestiodon obejmuje 39-43 gatunków scynków. Niegdyś rodzaj łączony z Eumeces. Scynk florydzki jest spokrewniony z Plestiodon sumichrasti, Plestiodon dugesii i Plestiodon capito.

Bibliografia:

-https://en.wikipedia.org/wiki/Mole_Skink

-http://www.iucnredlist.org/details/64226/0

-http://srelherp.uga.edu/lizards/eumegr.htm

Szlarnik jasny - krótki okres inkubacji jaj

• Królestwo: Zwierzęta
• Podtyp: Kręgowce
• Gromada: Ptaki
• Rząd: Wróblowe
• Rodzina: Szlarniki
• Gatunek: Szlarnik jasny(Zosterops citrinella)

Występowanie

Zamieszkuje archipelag Małych Wysp Sundajskich min. wyspę Sumba, Savu, Timor, Ndao, Ndana, Lembata, Alor, Lucipara, Gunungapi Wetar, Romang, Damar, Teun, Kisar, Leti, Moa, Luang, Sermata, Babar, Tanimbar Island, a także małe wysepki leżące na Cieśninie Torresa. Zasiedla głównie tropikalne i subtropikalne lasy deszczowe, lasy mangrowe, a także pierwotne i wtórne lasy tropikalne. Widywany także na terenach bardziej otwartych.

Ogólny opis

Ptak mierzy przeciętnie 10-11 cm długości ciała. Upierzenie koloru jasno-oliwkowego. Pierś, gardło i kuper koloru żółtego, natomiast brzuch koloru jasnoszarego. Ogon dosyć długi, koloru oliwkowego. Oczy brązowe z charakterystyczną dla szlarników białą obwódką wokół oka. Dziób i nogi ptaka koloru ciemnoszarego. Bardzo podobny do szlarnika jasnobrzuchego, który osiąga nieco większe rozmiary(11-12 cm długości ciała).

Dymorfizm płciowy

brak.

Populacja i zagrożenia

Klasyfikowany jako gatunek najmniejszej troski. Populacja nie została oceniona ilościowo, lecz notowany jako gatunek dosyć powszechny, zwłaszcza na Małych Wysp Sundajskich. Na Wyspach w Cieśninie Torresa gatunek spotykany bardzo rzadko, przypuszczalnie w tych rejonach populacja tego gatunku uległa zmniejszeniu. Nie są znane przyczyny spadku liczebności ptaka, lecz przypuszczalnie przyczyniła się do tego utrata siedliska, gatunki inwazyjne, oraz złe warunki pogodowe(silne burze).

Pożywienie

Głównie owady i owoce. Przypuszczalnie jak inni przedstawiciele rodzaju Zosterops, może żywić się także nektarem kwiatowym i nasionami.

Zachowanie 

Jest ptakiem o dziennym trybie życia, często widywanym w grupach, lub małych stadach, zwłaszcza podczas żerowania, kąpieli, spania i odpoczynku. Wydaje z siebie ciche i delikatne ćwierkanie. Nie migruje, jedynie lokalnie podczas zachodzących zmian w środowisku. W razie zagrożenia wydaje z siebie odgłosy alarmujące innych członków stada. Bardzo rzadko schodzi z drzew na ziemie. Zachowanie gatunku słabo poznane.

Rozród

Okres godowy przypada przypuszczalnie w czerwcu(na wyspie Timor), na innych wyspach notowany w kwietniu. Mogą tworzyć pary monogamiczne, choć u spokrewnionych gatunków często tworzone są jedynie pary okresowe(na 1 miesiąc). Samce śpiewem wabią samice. Gniazdo budowane jest przez oboje partnerów, na drzewie z suchych traw, pajęczyn itp. Gniazdo otwarte, budowane na kształt miseczki, zwykle przez okres ok. 7 dni. Samica składa 2-4 bladoniebieskie jaja, a inkubacja trwa 11-12 dni(jeden z najkrótszych okresów inkubacji jaj ptaków). Pisklęta po wykluciu ważą ok. 2 gramów. Samiec, jak i samica opiekują się jajami i wyklutymi pisklętami. Po ok. 12-13 dniach opuszczają gniazdo i przebywają w jego pobliżu. Po ok. 3 tygodniach uczą się latać i stają się samodzielne. Zwykle odbywają dwa lęgi w ciągu sezonu. Dojrzałość płciową ptaki uzyskują po ok. 1 miesiącu.

Naturalni wrogowie

Ptaki drapieżne np. czubak australijski, dzierzby i dziwogonki.

Długość życia

Przypuszczalnie ok. 8 lat.

Znaczenie dla człowieka

Czasami mogą powodować straty na plantacjach drzew owocowych, lecz często traktowane jako zwierzęta pożyteczne, gdyż polują na mszyce i wiele innych szkodników. Nie potwierdzono danych na temat przetrzymywania tego gatunku w niewoli.

Ciekawostki

• Szlarniki(Zosterops) odznaczają się bardzo krótkim okresem inkubacji jaj, bo zaledwie 11-12 dni, jednym z najkrótszych u ptaków.
• Został opisany w 1850 roku przez francuskiego ornitologa Charles'a Lucien'a Bonaparte.
• Do rodzaju Zosterops zaliczanych jest 75-88 gatunków szlarników min. szlarnik nowogwinejski(Zosterops novaeguineae), szlarnik samoański(Zosterops samoensis) i szlarnik perłowy(Zosterops grayi).

Bibliografia:

-https://en.wikipedia.org/wiki/Ashy-bellied_white-eye

-http://www.hbw.com/species/ashy-bellied-white-eye-zosterops-citrinella

-http://www.iucnredlist.org/details/22714088/0

Torebnik piżmowy - ewolucyjnie między oposem, a kangurem

• Królestwo: Zwierzęta
• Podtyp: Kręgowce
• Gromada: Ssaki
• Rząd: Dwuprzodozębowce
• Rodzina: Hypsiprymnodontidae
• Gatunek: Torebnik piżmowy(Hypsiprymnodon moschatus)

Występowanie

Występuje jedynie na terenie nizinnych i górskich wilgotnych lasów równikowych w północno-wschodnim Queensland(Australia) od góry Mount Amos na północy do góry Mount Lee na południu. Widywany do 1100 m n.p.m.

Ogólny opis

Torebnik piżmowy mierzy 20-34 cm długości ciała, natomiast ogon 6-12 cm długości. Pysk torbacza wydłużony, uszy zaokrąglone, nagie i ciemne. Kończyny tylne dłuższe, zakończone wydłużoną stopą, choć w przeciwieństwie do kangurowatych, różnica w długości kończyn tylnych i przednich nie jest, aż tak wielka. Posiada także dobrze rozwinięty pierwszy palec, każdej ze stóp. Futro gęste, rdzawobrązowe, ciemniejsze na grzbiecie. Głowa i spód ciała szarobrązowe. Ogon nagi, pokryty czarnymi łuskami. Pazury dosyć małe i słabo rozwinięte. Warzą 330-700 gramów.

Dymorfizm płciowy

Nie wskazują. U samic widoczna jest jedynie dobrze rozwinięta torba lęgowa.

Populacja i zagrożenia

Klasyfikowany jako gatunek niższego ryzyka na wyginięcie. Niegdyś zamieszkiwał większy obszar, jednak został wyparty poprzez przekształcanie lasów pod uprawy i pastwiska, głównie z terenów nadmorskich. Obecnie największym zagrożeniem dla tego gatunku są zdziczałe pasy, koty, oraz fragmentacja siedliska. Jednak mimo to populacja utrzymuje się na stabilnym poziomie i nie odnotowano jej globalnych spadków.

Pożywienie

Głównie owadożerne. Poszukują głównie w runie owadów i innych bezkręgowców, a także owoców palm i roślin bulwiastych.

Zachowanie

Słabo poznane ze względu na skryty tryb życia zwierzęcia. Prowadzi zwykle samotny tryb życia, rzadko spotykany w parach. Aktywny za dnia. W przeciwieństwie do większości kangurowatych, poruszania się używając 4 kończyn(podobnie jak królik). Gniazdo budują między korzeniami dużych drzew, lub w kępach Smilax australis, głównie używając suchych traw, paproci i porostów. Torebniki są bardzo płochliwe i szybkie, dlatego trudno je zaobserwować. Ponoć potrafią sprawnie wspinać się na drzewa, lecz nie są to potwierdzone dane. Wydziela charakterystyczny zapach piżma, wyczuwalny u obu płci.

Rozród

Słabo poznany. Okres godowy przypada przypuszczalnie w październiku-grudniu, gdyż młode rodzą się zwykle w porze deszczowej między lutym, a majem. Ciąża, wraz z odchowem młodych w torbie lęgowej trwa 21 tygodni, po czym zwykle 2 młode opuszczają torbę matki, lecz przez kilka tygodni zostają w gnieździe. Dojrzałość płciową uzyskują po ok. 1 roku.

Naturalni wrogowie

Niegdyś głównie duże węże, krokodyle i ptaki drapieżne. Obecnie także zdziczałe koty i psy(np.dingo).

Długość życia

brak danych.

Znaczenie dla człowieka

Gatunek nie posiada szczególnego znaczenia dla człowieka.

Ciekawostki

• Jest jednym z najprymitywniejszych torbaczy Australii. Przypuszczalnie stanowi ogniwo ewolucyjne między oposami, a kangurami, gdyż odznacza się cechami pośrednimi min. wydłużonym pierwszym palcem u wszystkich stóp, kończynami o podobnych proporcjach i nietypowym ogonem jak na kangura.  
• Niegdyś klasyfikowany do rodziny kanguroszczurowatych, jednak najnowsza klasyfikacja wprowadziła go do rodziny Hypsiprymnodontidae, gdzie obecnie jest jedynym żyjącym przedstawicielem.
• Został opisany przez australijskiego zoologa Edward'a Pierson'a Ramsay w 1876 roku.
• Obecnie rodzina Hypsiprymnodontidae liczy 11 gatunków torbaczy, w tym 1 współcześnie żyjący. Najbliższymi krewnymi torebnika piżmowego są Hypsiprymnodon bartholomaii, Hypsiprymnodon philcreaseri, Hypsiprymnodon dennisi i Hypsiprymnodon karenblackae. Torebniki te żyły w plejstocenie.

Bibliografia:

-https://en.wikipedia.org/wiki/Musky_rat-kangaroo

-http://www.iucnredlist.org/details/40559/0

-http://animaldiversity.org/accounts/Hypsiprymnodon_moschatus/

-http://www.ozanimals.com/Mammal/Musky-Rat-Kangaroo/Hypsiprymnodon/moschatus.html