Pyrocoelia signaticollis - mniej znany świetlik

• Królestwo: Zwierzęta
• Typ: Stawonogi
• Gromada: Owady
• Rząd: Chrząszcze
• Rodzina: Świetlikowate
• Gatunek: Pyrocoelia signaticollis

Ogólny opis

Gatunek słabo poznany. Nie znaleziono wiarygodnego opisu tego owada dotyczącego wymiarów zwierzęcia, zachowania, szczegółów dotyczącego występowania i zwyczajów rozrodczych.

Wiarygodne dane

• Gatunek został naukowo opisany w 1886 roku przez niejakiego E. Olivier'a. Czasami można spotkać się z nazwą synonimiczną Lychnuris signaticollis.
• Gatunek zamieszkuję Azję Południową. Zamieszkuję przypuszczalnie, jak spokrewnione gatunki, wilgotne tereny trawiaste i opuszczone pola uprawne z bogatą roślinnością.
• Prawdopodobnie zachowania rozrodcze nie odstępują zanadto od zachowań rozrodczych spokrewnionych gatunków. Samiec jest uskrzydlony i posiada pokrywy skrzydłowe, natomiast samica jest bezskrzydła, a jej ciało widocznie podzielone na segmenty. Obie płcie posiadają uwsteczniony narząd świetlny i komunikują się głównie za pomocą feromonów. Okres larwalny trwa dość długo(ok. 1 rok). Larwy Pyrocoelia signaticollis są drapieżnikami polującymi na ślimaki. Aktywnie przeszukuję podłoże w poszukiwaniu ofiar. Atakuję ślimaka gryząc jego nogę i wtłaczając w niego neurotoksyne, która paraliżuję ofiarę, jak i częściowo trawi. Larwa w tym czasie musi uważać, aby sama nie paść ofiarą lepkiego śluzu ślimaka. Następnie zjada mięczaka, wysysając jego ciało, które zmienia się w papkę. Przed poczwarką larwa, zmienia się w przedpoczwarkę(praepupa), a po kilku dniach(ok. 5), zmienia się w poczwarkę. Okres poczwarki trwa ok. 10 dni. Samice przepoczwarzają się kilka dni wcześniej, niż samce. Samce wyszukują gotowe do rozrodu samice, wyczuwając wydzielane przez nią feromony. Samica może kopulować z kilkoma samcami i składa ok. 70 jajek, po czym ginie. Samiec umiera po kopulacji. Długość życia osobnika dorosłego trwa ok. 1 miesiąc.
• Rodzaj Pyrocoelia należy do plemienia Lampyrini. Owady te występują na terenach państw holarktycznych i charakteryzują się wyspecjalizowanym narządem świecącym, który za pomocą bioluminescencji wytwarza światło, pomocne przy wyszukiwaniu partnerów rozrodczych. Jedynie rodzaje Paraphausis i Pyrocoelia posiadają uwsteczniony narząd świetlny, bazując głównie na węchu przy poszukiwaniu partnera. Larwy świetlików żywią się ślimakami, pozostając dość długo w okresie larwalnym(1-2 lata), czasami kilkukrotnie zimując. Podobnie jak u innych przedstawicieli świetlikowatych u chrząszczy plemienia Lampyrini występuję widoczny dymorfizm płciowy. Samce są uskrzydlone, natomiast samice bezskrzydłe, lecz obie płcie posiadają narządy świetlne. Najbardziej znanym przedstawicielem owego plemienia jest świetlik świętojański(Lampyris noctiluca).

• Rodzaj Pyrocoelia liczy 64 gatunków świetlików min. Pyrocoelia atripennis, Pyrocoelia pekinensis i Pyrocoelia opaca.

Bibliografia

-https://nl.wikipedia.org/wiki/Pyrocoelia_signaticollis

-http://www.gbif.org/species/109658648

-https://en.wikipedia.org/wiki/Firefly

-https://en.wikipedia.org/wiki/Lampyrini

Pielęgniczka Agassiza - jedna z najabarwniejszych pielęgniczek

• Królestwo: Zwierzęta
• Podtyp: Kręgowce
• Gromada: Promieniopłetwe
• Rząd: Okoniokształtne
• Rodzina: Pielęgnicowate
• Gatunek: Pielęgniczka Agassiza(Apistogramma agassizii)

Występowanie

Pielęgniczka Agassiza naturalnie występuje na terenie basenu rzeki Amazonka. Ryba jest spotykana od dolnych biegów rzek Río Ucayali i Río Marañon(Peru), przez niemal całe Solimões(górny bieg Amazonki), dolne biegi rzek Rio Tefe, Rio Napo, Rio Japura, Rio Negro, Rio Purus(także górny bieg), Madeira(z środkowym biegiem), Rio Tapajos, aż po rzekę Rio Capim(w okolicach miasta Belém we wschodniej Brazylii) w rejonie delty Amazonki. Pielęgniczka zwykle zamieszkuje wolno płynące części rzek, rozlewiska, starorzecza i jeziora z bogatą roślinnością wodną. Występuję we wszystkich trzech podstawowych typach wód Amazonii: czarnych, białych i przeźroczystych.

Ogólny opis

Pielęgniczka Agassiza jest niewielkim przedstawicielem rodziny pielęgnicowatych z wyraźne zaznaczonym dymorfizmem płciowym. Samce osiągają rozmiar od 6 do 10 cm długości. Ciało pokryte szarawymi, błękitnymi i zielonymi, mieniącymi się łuskami. Wzdłuż linii bocznej(od pyska po nasadę, lub kraniec ogona) ciągnie się ciemny pas(nieraz słabo widoczny). Brzuch pomarańczowy, żółty, lub szary. Trójkątna głowa, często podobnie jak reszta ciała, pokryta mieniącymi się łuskami. Górna jej część najczęściej żółtawa, lub szarawa. Oczy duże, z czarną źrenicą. Często od oka w kierunku płetwy brzusznej ciągnie się krótki, czarny pas. Płetwa grzbietowa samca wydłużona i wysoka z zaostrzonym krańcem, sięgającym nieraz końca ogona. Najczęściej pomarańczowa z czarną nasadą. Płetwy brzuszne wąskie, lecz wydłużone z zaostrzonym końcem, delikatnie żółtawe, lub pomarańczowe. Płatwa odbytowa wydłużona, także posiadająca zaostrzony kraniec, pomarańczowa, często czarno obramowana od strony brzusznej. Płetwa ogonowa dość wysoka, płomykowa z szpiczastym końcem, najczęściej pomarańczowa z czarnym obramowaniem. Nasada, czasem z środkiem płetwy ogonowej czarny. Samica mniej barwnie ubarwiona i mniejsza, osiągająca 4-6 cm długości ciała. Szarożółta z czarnym pasem, lepiej widocznym niż u samca, ciągnącym się przez linie boczną. Grzbiet szarawy, natomiast brzuch żółty. Od oka w kierunku płetwy brzusznej, ciągnie się krótki, czarny pas. Płetwy zwykle przeźroczyste, delikatnie pomarańczowe z ciemną nasadą i lekko zaostrzone. W przeciwieństwie do samca, płetwa brzuszna samicy posiada ciemną nasadę. Miedzy poszczególnymi populacjami w środowisku naturalnym istnieją różnice w zabarwieniu ciała.

Dymorfizm płciowy

Wyraźny. Samica i samiec różnią się wielkością i ubarwieniem ciała(patrz wyżej). Dodatkowo samice posiadają bardziej zaokrąglony brzuch.

Populacja i zagrożenia

Gatunek nie podlega klasyfikacji w stopniach zagrożenia IUCN. Populacja i potencjalne zagrożenia dla gatunku nie zostały ocenione. Ryba wydaje się w miarę liczna w środowisku naturalnym.

Pożywienie 

Gatunek głównie mięsożerny. Poluje na bezkręgowce bentosowe. Dietę urozmaica w kawałki roślin i glony.

Zachowanie

Pielęgniczka Agassiza jest rybą o dziennym trybie życia, żyjącą zwykle w haremach z dominacją samic. Jeden samiec zwykle broni wytyczonego rewiru przed innymi samcami, chociaż walki są zwykle niegroźne. Zazwyczaj na terytorium samca żyją 4-5 samice z którymi regularnie przystępuje do tarła. Aktywnie przeszukuje dno w poszukiwaniu pokarmu, lubiąc kryć się wśród gęstej roślinności. Poza okresem rozrodczym, nie jest agresywnie zastawiona do innych gatunków ryb.

Rozród

W naturze okres tarła przypada przypuszczalnie w porze suchej, kiedy poziom wody jest niski. Samiec odbywa tarło z kilkoma samicami, które podczas odchowu młodych obierają małe rewiry i bronią ich przed intruzami, akceptując jedynie samca. Gotowa do tarła samica zbliża się do podpływającego samca, wygina ciało i próbuje zwrócić na siebie uwagę. Kiedy samiec odwzajemni zaloty, strosząc i wymachując płetwami, samica składa od 40 do 200 jajeczek ikry w niewielkiej grocie, norce, lub pod korzeniem, którą następnie zapładnia samiec. Następnie samiec szybko opuszcza kryjówkę i przechodzi do patrolowania terytorium, broniąc terenu przed intruzami i agresorami. Samica opiekuję się ikrą, wachlując ją płetwami, dzięki czemu natlenia jajeczka, oraz usuwa zanieczyszczenia. Po ok. 3-4 dniach(w zależności od temperatury) wykluwają się młode. Narybek przez pierwsze 4-6 dni nie jest zdolny do pływania, wyczekując na dnie kryjówki. Przez pierwsze dni korzysta z zawartości woreczka żółtkowego. Matka nakłania młode do pływania, przyciągając je ruchami ciała. Później samica opuszcza kryjówkę z młodymi, które same muszą pobierać pokarm. Młode pielęgniczki żywią się drobnym planktonem i resztkami pożywienia wypluwanym przez samice. Samiec dogląda samicy z młodymi, lecz zwykle nie ingeruję w ich odchów. Przy odpowiedniej dostępności pokarmu, młode rosną dość szybko i stają się samodzielne po kilku miesiącach. Dojrzałość płciową uzyskują po ok. 6 miesiącach.

Naturalni wrogowie

Głównie drapieżne ryby np. piranie i sumy.  

Długość życia

Pielęgniczki Agassiza dożywają ok.  3,5 lata.

Znaczenie dla człowieka

Pielęgniczka Agassiza jest jedną z popularniejszych ryb akwarystycznych, zwłaszcza wśród miłośników małych pielęgnic. Z uwagi na swoje atrakcyjne ubarwienie i dość łagodne usposobienie, budzi zachwyt wśród ludzi, lecz ze względu na większe wymagania co do jakości wody, nie jest polecana dla początkujących akwarystów. Rzadko spotykane w ofertach sklepów stacjonarnych(popularnością przewyższają ją pielęgniczka ramireza i kakadu), lecz dość łatwo dostępne pod zamówienie(duża liczba hodowli tej ryby). Niektóre osobniki(zwłaszcza formy geograficzne) są odławiane ze środowiska naturalnego i sprzedawane.

Ciekawostki

• Pielęgniczka Agassiza posiada wiele form geograficznych(min. Apistogramma (cf.) agassizii "Ampiyacu" czy, Apistogramma (cf.) agassizii "Purus"), wyróżniających się kolorystyką i wzorami na ciele. Badacze sądzą iż niektóre z tych form mogą być podgatunkami pielęgniczki Agassiza, lub nawet osobnymi gatunkami. Dobrym przykładem jest pielęgniczka Apistogramma sp. "Tefé", która pierwotnie była uważana za odmianę kolorystyczną pielęgniczki Agassiza, obecnie za osobny, wciąż nieopisany naukowo gatunek.
• W hodowlach spotyka się także kilka wyselekcjonowanych odmian kolorystycznych pielęgniczki min. "Fire red", "Red-Black", "Blue-Red", czy "Double Red".
• Dla pary pielęgniczek Agassiza wymagane jest akwarium powyżej 70 l, dla większej grupy proporcjonalnie większe. Toleruję przedział temperaturowy od 22 do 29°C, jednak ph powinno utrzymywać się na poziomie 5,0-7,0(niektóre odmiany z odłowu wymagają nawet ph na poziomie 3,0-4,0). Woda powinna być dobrej jakości, gdyż pielęgniczki są bardzo wrażliwe na jej zły skład chemiczny.
• Pielęgniczka została opisana przez austriackiego ichtiologa Franz'a Steindachner'a w 1875 roku i nazwana na część szwajcarskiego zoologa Louis'a Agassiz'a. Pierwsze wzmianki o ich hodowli w akwarystyce pochodzą z roku ok. 1909, kiedy to zostały po raz pierwszy przywiezione na tereny Niemiec.

• Gatunek nie posiada holotypu, lecz lektotyp, gdyż autor pierwszej publikacji diagnozy taksonomicznej nie wskazał pochodzenia holotypu. Lektotyp(czyli okaz drugiej diagnozy taksonomicznej) pochodzi z jeziora Manacapurú na terenie Brazylii.   
• Rodzaj Apistogramma liczy ok. 70-100 gatunków pielęgniczek zamieszkujących Amerykę Południową, co czyni go najliczniejszym reprezentowanym gatunkowo rodzajem z podrodziny Geophaginae(do której klasyfikuje się 14 rodzajów pielęgnic) i jednym z najliczniej reprezentowanych rodzajów z rodziny pielęgnicowatych. Duży procent przedstawicieli rodzaju nie zostało jeszcze naukowo opisanych. Nazwa Apistogramma oznacza dosłownie "nieregularna linia boczna", co odnosi się do często przerywanej, lub niewidocznej, rzadko równej, linii bocznej przedstawicieli owego rodzaju. Pielęgniczki Apistogramma charakteryzują się także dobrze widocznym dymorfizmem płciowym. Samce są na ogół większe i żywiej ubarwione niż samice. Niektórzy przedstawiciele rodzaju są popularnymi mieszkańcami domowych akwariów. Przykładowymi przedstawicielami Apistogramma są min. pielęgniczka trójpręga(Apistogramma trifasciata), pielęgniczka Nijssena(Apistogramma nijsseni) i pielęgniczka kakadu(Apistogramma cacatuoides).

Bibliografia:

-http://rybyakwariowe.eu/ryba-akwariowa/pielegniczka-agassiza-agassizii/

-http://www.seriouslyfish.com/species/apistogramma-agassizii/

-https://pl.wikipedia.org/wiki/Piel%C4%99gniczka_Agassiza

-https://en.wikipedia.org/wiki/Apistogramma_agassizii

-https://en.wikipedia.org/wiki/Apistogramma

-http://www.apisto.pl/index.php?option=com_content&view=article&id=6:apistogramma-agassizii&catid=14:apistogramma&Itemid=31

-http://www.apisto.pl/index.php?option=com_content&view=category&id=14:apistogramma&Itemid=31&layout=default

-http://animal-world.com/encyclo/fresh/cichlid/AgassiziCichlid.php

-http://www.akwarium.net.pl/adv/apistogramma_agassizi.htm

-http://www.dwarfcichlid.com/Apistogramma_agassizii.php

-Zarzyńscy P. i J, Wielki atlas ryb akwariowych, Pro Creo Piotr Łuczka na zlecenie AQUAEL Janusz Jankiewicz Sp. z o.o., 2015 r.

Arcovomer passarellii - mały mistrz kamuflażu

• Królestwo: Zwierzęta
• Podtyp: Kręgowce
• Gromada: Płazy
• Rząd: Płazy bezogonowe
• Rodzina: Wąskopyskowate
• Gatunek: Arcovomer passarellii

Występowanie

Arcovomer passarellii zamieszkuję południowo-wschodnią część Brazylii na terenie lasu atlantyckiego(Mata Atlântica) od stanu Espírito Santo, przez stan Rio de Janeiro po północno-wschodni stan São Paulo. Płaz zamieszkuję runo nizinnych(do 200 m n.p.m.) tropikalnych lasów pierwotnych, lub wtórnych. Nie spotyka się go na terenach otwartych.

Ogólny opis

Arcovomer passarellii jest niewielkim gatunkiem żaby, osiągającym 16-26 mm długości ciała. Posiada dość masywne ciało z krępą, stożkowatą głową(charakterystyczną dla swojej rodziny). Kończyny dobrze zbudowane, tylne masywne z wydłużonymi palcami. Oczy duże, brązowe z czarną źrenicą. Ciało koloru od szarobrązowego po ciemnobrązowy. Od krańca pyska, przez grzbiet, aż po stopy kończyn tylnych ciągnie się szeroki, ciemnobrązowy i nieregularny(falisty) pas, rozwidlający się na kończyny na końcu tułowia. Pas często jasno obramowany. Dodatkowo od krańca głowy po oczy, po obu stronach ciała, ciągnie się biała linia, która obramowuję górną część oka. Mniejsza biała linia, ciągnie się także od tylnego końca oka po nasadę kończyny przedniej. Spód ciała jaśniejszy.

Dymorfizm płciowy

Wielkościowy. Samce osiągają 16-20 mm długości ciała, samice 22-26 mm.

Populacja i zagrożenia

Gatunek występuje dość pospolicie na swoim zakresie, choć odnotowano spadek populacji płaza, przypuszczalnie z uwagi na utratę siedliska. Nizinne lasy atlantyckie, siedlisko życia Arcovomer passarellii, są poważnie zagrożone z powodu wycinania drzew pod plantację, domostwa, atrakcję turystyczne, bądź niszczone za sprawą pożarów. Gatunek występuje na kilku obszarach chronionych. Klasyfikowany jako gatunek mniejszego ryzyka na wyginięcie przez IUCN.

Pożywienie 

Drobne bezkręgowce.

Zachowanie

Ekologia gatunku słabo poznana. Arcovomer passarellii jest gatunkiem żyjącym na dnie lasu, ukrywającym się wśród liści, bazując na swym kamuflującym ubarwieniu. W razie zagrożenia płaz zwykle ucieka, wykonuję serię skoków, a następnie przylega brzuchem do podłoża z wyprostowanymi kończynami, chcąc zakamuflować się z podłożem.

Rozród

Słabo poznany. Samce nawołują samice, zwykle po zachodzie słońca. Nawołujący głos samców przypomina mocny, krótki gwizd. Żaby składają skrzek w tymczasowych, leśnych zbiornikach, przypuszczalnie w porze deszczowej(lipiec-październik).

Naturalni wrogowie

Przypuszczalnie głównie węże, drapieżne mrówki, ptaki itp. Z uwagi na kamuflujące ubarwienie, płaz sprawnie unika drapieżców.

Długość życia

Brak danych.

Znaczenie dla człowieka

Gatunek nie posiada szczególnego znaczenia dla człowieka.

Ciekawostki      

• Arcovomer passarellii jest przedstawicielem monotypowego rodzaju Arcovomer.
• Gatunek został opisany w 1954 roku przez brazylijskiego zoologa Antenor'a Leitão de Carvalho.
• Przedstawiciele rodziny wąskopyskowatych charakteryzują się niewielkimi rozmiarami(przeciętnie nie przekraczają 1,5 cm długości ciała), choć istnieje kilka nieco większych gatunków(np. przedstawiciele rodzaju Kaloula, osiągający średnio 7 cm długości ciała). Dla przedstawicieli rodziny charakterystyczna jest dość wąska głowa w proporcjach do reszty ciała. Żaby prowadzą nadrzewny i naziemny tryb życia, brak przedstawicieli prowadzących typowo wodny tryb życia. Wąskopyskowate występujące na terenie Australii i Nowej Gwinei wyspecjalizowały nietypowy sposób rozwoju, omijając etap kijanki, przez co z jaja wykluwa się bezpośrednio rozwinięta żaba. Do owej rodziny zaliczany jest najmniejszy znany kręgowiec(Paedophryne amauensis), osiągający 7-8 mm(średnio 7,7 mm) długości ciała. Występuje on na terenie Nowej Gwinei i został odkryty dopiero w sierpniu 2009 roku(naukowo opisany w styczniu 2012 roku).

Bibliografia:

-http://www.iucnredlist.org/details/57681/0

-https://en.wikipedia.org/wiki/Arcovomer_passarellii

-http://www.herpetologynotes.seh-herpetology.org/Volume2_PDFs/Giaretta_Martins_Herpetology_Notes_Volume2_pages91-93.pdf

-http://www.checklist.org.br/getpdf?NGD158-11

-https://pl.wikipedia.org/wiki/W%C4%85skopyskowate

-https://en.wikipedia.org/wiki/Microhylidae

-https://pl.wikipedia.org/wiki/Paedophryne_amauensis

Tarczowiec madagaskarski - jaszczurka z Madagaskaru.

• Królestwo: Zwierzęta
• Podtyp: Kręgowce
• Gromada: Gady
• Rząd: Łuskonośne
• Rodzina: Tarczowcowate
• Gatunek: Tarczowiec madagaskarski(Zonosaurus madagascariensis)

Występowanie

Tarczowiec jest szeroko rozpowszechniony na terenie Madagaskaru, oraz pobliskich wysp np. Nosy Be, Nosy Komba, Nosy Sakatia i Nosy Tanikely. Występuje także na terenie atolu Cosmoledo(Seszele), oraz wyspy Grande Glorieuse(Glorieuses). Jaszczurka preferuje otwarte wilgotne lasy, lasy zdegradowane, oraz plantację, gdzie zachowana jest odpowiednia wilgotność, oraz duży dostęp promieni słońca. Podgatunek Zonosaurus madagascariensis insulanus(występuje na terenie atolu Cosmoledo i wyspy Grande Glorieuse) zamieszkuję formację roślinną typu busz. Nie występuje na terenach górzystych.

Ogólny opis

Tarczowiec madagaskarski jest jaszczurką, osiągającą ok. 30-35 cm długości ciała. Ciało wydłużone, ogon długi, będący nieraz dłuższy niż reszta ciała. Głowa stożkowata, pokryta szeregiem dużych tarczek. Kończyny dobrze rozwinięte, masywne. Ubarwienie zmienne. Grzbiet i boki ciała występują w zabarwieniu brązowym, czarnym, rdzawym, kremowym, pomarańczowym, szarym, oraz kombinacji kilku tych kolorów, nieraz z cętkowaniem ułożonym podłużnie, tworzącym czasami ciemne, lub jasne pręgi. Od przedniej części oka po nasadę ogona(lub nieraz nachodzącą na część ogona) w górnym odcinku bocznym, ciągnie się gruba, jasna linia, zwykle ciemno obramowana. Część brzuszna zwykle jasna, kremowa, lecz występują także osobniki o pomarańczowym brzuchu. Bardzo podobny do niektórych przedstawicieli swojego rodzaju min. Zonosaurus aeneus i Zonosaurus ornatus.

Dymorfizm płciowy

Brak danych.

Populacja i zagrożenia 

Populację tarczowca madagaskarskiego uznaję się za dosyć dużą i stabilną. Z uwagi na duży zasięg gatunku, oraz łatwość dostosowania się do środowiska zmienionego przez człowieka, gad nie jest uznawany za gatunek zagrożony i notowany przez IUCN jako najmniejszej troski. Nie są znane istotne zagrożenia dla populacji gatunku. Jedynie przyszłość podgatunku Zonosaurus madagascariensis insulanus występującego na terenie atolu Cosmoledo, oraz wyspy Grande Glorieuse, jest niepewna. Owe wyspy koralowe posiadają płaską powierzchnie(do 17 m n.p.m), a Zonosaurus madagascariensis insulanus występuje od 1 do 3 m n.p.m.. Z uwagi na podnoszący się poziom mórz, środowisko życia jaszczurki może zostać zatopione. Planuje się podnieć rangę zagrożenia podgatunku do narażonego na wyginięcie.

Pożywienie 

Głównie bezkręgowce, sporadycznie małe kręgowce.
 

Zachowanie

Ekologia gatunku słabo poznana. Prowadzi naziemny tryb życia, czasami wspinając się na skały, czy pnie drzew. Dzień spędza na poszukiwaniu pożywienia i wygrzewaniu się. Najbardziej aktywny jest około godziny 12, kiedy najwięcej promieni słonecznych dociera do dna lasu.  Tarczowiec jest jaszczurką ciepłolubną, poprawnie funkcjonującą w temperaturze 25-35°C, przy wilgotności powietrza ok. 80%(choć toleruje nawet znaczne spadki wilgotności). Noc spędza w norze, zwykle własnoręcznie wykopanej. W razie zagrożenia szybko ucieka, a ogon w razie potrzeby może ulec autotomii(odrzucenie ogona).

Rozród

Zachowania rozrodcze gatunku nie zostały poznane. Gatunek jajorodny.

Naturalni wrogowie

Większe drapieżniki np. fossy, tenreki i ptaki drapieżne.

Długość życia

Brak danych.

Znaczenie dla człowieka

Występuje często na terenie plantacji, lecz z uwagi na zjadanie owadów i innych bezkręgowców, jest uważany za zwierzę pożyteczne. Bardzo rzadko trzymany w niewoli, powszechnie uważa się iż nie występuje w handlu.

Ciekawostki

• Przedstawiciele rodzaju Zonosaurus, wraz z przedstawicielami siostrzanego rodzaju Tracheloptychus, są endemicznymi jaszczurkami Madagaskaru i Seszeli. Wyewoluowały przypuszczalnie z tarczowców rodzaju Gerrhosaurus, kiedy wyspy zostały oddzielone od kontynentu afrykańskiego.

• Gatunek został opisany w 1831 roku przez brytyjskiego zoologa John'a Edward'a Gray'a. Został opisany pod nazwą Cicigna madagascariensis.

• Wyróżnia się obecnie dwa podgatunki tarczowca madagaskarskiego min. Zonosaurus madagascariensis madagascariensis i Zonosaurus madagascariensis insulanus. Dawnej za odmianę tarczowca madagaskarskiego uważano Zonosaurus ornatus(dawniej Cicigna madagascariensis var. ornata).

• W ujęciu jaszczurek, poza rodzajami Zonosaurus i Tracheloptychus na Madagaskarze występuje także kilka rodzajów endemicznych kameleonów, scynków i gekonów, a także endemiczna rodzina jaszczurek, zwana madagaskarkowatymi.

• Rodzaj Zonosaurus liczy obecnie 17 gatunków tarczowców min. Zonosaurus trilineatus, Zonosaurus laticaudatus i Zonosaurus boettgeri.

Bibliografia:

-https://en.wikipedia.org/wiki/Madagascar_girdled_lizard

-http://www.iucnredlist.org/details/61436/0

-http://www.wildherps.com/species/Z.madagascariensis.html
-https://en.wikipedia.org/wiki/Zonosaurus
-https://pl.wikipedia.org/wiki/Zonosaurus

-http://islandbiodiversity.com/Phelsuma%2014-6.pdf

Remizek zmienny - mały Afrykanin. Konstruktor skomplikowanych gniazd.

• Królestwo: Zwierzęta
• Podtyp: Kręgowce
• Gromada: Ptaki
• Rząd: Wróblowe
• Rodzina: Remizy
• Gatunek: Remizek zmienny(Anthoscopus caroli)

Występowanie

Ptak zamieszkuję tereny południowej Afryki poczynając od wschodniej Kenii, przez Ugandę(poza północnymi rejonami), Rwandę, Burundi, Malawi, Tanzanię, południowo-wschodnią Demokratyczną Republikę Konga, Angolę(poza południowo-wschodnimi rejonami), Zambię, Zimbabwe, Mozambik, północną i wschodnią Botswanę, północne Namibii, po Suazi i północno-wschodnią część Republiki Południowej Afryki. Odizolowane populacje zasiedlają także południowo-centralną część Demokratycznej Republiki Konga, wraz z przyległą graniczną częścią Angoli, oraz północno-zachodnie terytoria Demokratycznej Republiki Konga, centralne Kongo i wschodnią część Gabonu. Preferuje tereny zalesione, głównie suche lasy liściaste, sawannowe, otwarte lasy wilgotne, a nawet tereny podmiejskie do 2200 m n.p.m.

Ogólny opis

Remizek zmienny jest niewielkim gatunkiem ptaka, osiągającym ok. 8-9 cm długości ciała i masę 6-7 gramów, co czyni go jednym z najmniejszych ptaków Afryki. Ogon krótki, lekko rozwidlony. Dziób i nogi ciemnoszare, natomiast skrzydła krótkie i zaokrąglone. Wierzch ciała szary, często z zielonkawym lub oliwkowym odcieniem, pokrywy skrzydłowe i ogon ciemniejsze. Część czołowa często żółtawoszara. Brzuch i kuper rdzawe, różowawe, żółtawe, lub blado cynamonowe, natomiast pierś i dolna część głowy białe, lub szarawe. Przez oko biegnie dodatkowo ciemniejszy, nieraz niewyraźny pas. Różnice kolorystyczne zwykle są cechą wyróżniającą dany podgatunek. Często mylony z innymi przedstawicielami swojego rodzaju Anthoscopus.

Dymorfizm płciowy

Nie zaznaczony. Zaobserwowano jedynie słabo zaznaczony dymorfizm wiekowy, gdyż u nieletnich osobników upierzenie może być jaśniejsze, niż u osobników dorosłych.

Populacja i zagrożenia

Gatunek lokalnie niezagrożony, odnotowywany jako niższego ryzyka na wyginięcie przez IUCN. Ptak uznawany jako w miarę pospolity, choć nie oszacowano liczebności gatunku. Na terenie Botswany, Republiki Południowej Afryki i wschodnich terenach Afryki, ptak często uznawany za rzadko spotykanego. Poważnym zagrożeniem dla gatunku jest utrata naturalnego siedliska, przez wycinanie drzewostanów. Trend populacji uznaję się za malejący.

Pożywienie

Głownie małe bezkręgowce, jak owady, ich larwy, oraz pajęczaki(np. kleszcze). Zjada także niewielkie owoce, kwiaty, nasiona i liście. Czasami zjada miąższ aloesów.

Zachowanie

Remizek zmienny jest ptakiem o dziennym trybie życia, spotykanym zwykle parami, lub w małych stadkach 3-7 osobników. Żeruję pośród gałęzi drzew i krzewów(głównie na poziomie koron drzew, choć często schodzi niżej), gdzie przeszukuje ich powierzchnie i szczeliny w poszukiwaniu bezkręgowców. Spłoszone, odlatują formując luźną grupę, na czele z dominującym osobnikiem. Nieraz stadka remizków żerują wraz z popielatkami, aksamitnikami, piecuszkami i szlarnikami. Remizki odpoczywają zwykle w swoich gniazdach(nawet do 18 ptaków w jednym), lub opuszczonych przez wikłacze. Zwykle prowadzi osiadły tryb życia, lecz w niektórych rejonach podejmuję sezonowe krótkodystansowe wędrówki w poszukiwaniu lepszych żerowisk. Samce, zwłaszcza w okresie godowym, aktywnie śpiewają, co przypomina serie, donośnych gwizdów, szorstkich i głębokich, trwających kilka sekund. Ekologia gatunku słabo poznana.

Rozród 

Okres rozrodczy remizka zmiennego przypada w porze deszczowej, od sierpnia do marca w Afryce Południowej i od listopada-grudnia do kwietnia w rejonach północnych. Gniazdo typu zamkniętego workowatego, budowane jest na gałązce drzewa, zwykle 5-10 metrów nad ziemią(choć w lasach akacjowych może być zakładane 1-3 m nad ziemią). Oboje rodzice do budowy wykorzystują włókna roślinne, bawełnę i pajęczyny. Gniazdo posiada dość skomplikowaną konstrukcję, gdyż poza głównym wejściem, posiada ono także fałszywe z nieużywaną komorą lęgową. Główne wejście do komory lęgowej, umieszczone w górnej części gniazda, jest kształtu rurkowatego, dopasowane wielkością do ptaka, zwykle z przymykanym wlotem, przy pomocy skontrowanych klap(zwykle dolnej i górnej), uszczelnionych pajęczyną. Ptak wracając do gniazda otwiera wejście i zamyka je zostając w nim. Pod właściwym wejściem, znajduje się zwodnicze, otwarte z pozorną komorą lęgową, które ma za zadanie zmylenie potencjalnego napastnika. Poza zdobywaniem pożywienia dla piskląt, rodzice są często zajęci naprawami gniazda. Samica składa od 4 do 6 jaj(rzadziej 2-8 jaj). Z uwagi na odnajdywanie większej liczby jaj, przypuszcza się iż z jednego gniazda może korzystać kilka ptaków. Okres inkubacji trwa 13-15 dni, a jajkami i pisklętami opiekują się oboje rodziców. Przypuszczalnie pisklętami mogą opiekować się także remizki niebędące ich rodzicami, najczęściej młode osobniki z poprzedniego lęgu. Zwykle po 22-24 dniach od wyklucia, młode ptaki uczą się latać i stają się samodzielne, choć nadal pozostają w pobliżu rodziców. Przypuszczalnie remizek zmienny wyprowadza kilka lęgów rocznie. Wiek dojrzałości płciowej nie jest znany.

                                                                               

Konstrukcja i sposób użytkowania gniazda remizka.  

Naturalni wrogowie

Jastrzębiowate, krukowate, dzierzby i węże.

Długość życia

Brak danych.

Znaczenie dla człowieka

Gatunek nie posiada szczególnego znaczenia dla człowieka. Z uwagi na zjadanie owadów, kleszczy i innych bezkręgowców jest uznawany za zwierzę pożyteczne. Rdzenni Afrykanie często wykorzystują gniazda remizków jako rodzaj podręcznej torebki na drobiazgi.

Ciekawostki

• Wyróżnia się obecnie 11 podgatunków remizka zmiennego. Niektóre podgatunki, jak np. Anthoscopus caroli sylviella i Anthoscopus caroli rankinei, czasami traktowane są jako osobne gatunki. Różnice w wydawanych odgłosach, oraz brak interakcji(krzyżowania się) pomiędzy poszczególnymi podgatunkami żyjącymi na tych samych terenach, może być powodem na wyodrębnienie kolejnych gatunków.
• Ptak został opisany w 1871 roku przez angielskiego zoologa Richard'a Bowdler'a Sharpe.
• Jest jednym z najmniejszych ptaków Afryki. Miano najmniejszego afrykańskiego ptaka należy przypuszczalnie do dwóch gatunków remizka bladego(Anthoscopus musculus) i remiziaka(Pholidornis rushiae), które osiągają ok. 8 cm długości ciała.

• Gniazda remizków należą do najbardziej złożonych, wśród budowanych przez przedstawicieli rodziny remizów.
• Rodzaj Anthoscopus reprezentują 6 gatunków ptaków min. remizek zmienny, remizek żółtawy(Anthoscopus parvulus), remizek sudański(Anthoscopus punctifrons), remizek żółtobrzuchy(Anthoscopus minutus), remizek złotoczelny(Anthoscopus flavifrons) i remizek blady(Anthoscopus musculus).

         

Bibliografia:

-https://en.wikipedia.org/wiki/Grey_penduline_tit

-https://pl.wikipedia.org/wiki/Anthoscopus

-https://en.wikipedia.org/wiki/Anthoscopus

-http://www.hbw.com/species/grey-penduline-tit-anthoscopus-caroli

-https://en.wikipedia.org/wiki/Penduline_tit

-http://www.biodiversityexplorer.org/birds/paridae/anthoscopus_caroli.htm

Nocek rybaczek - nocny łowca ryb

• Królestwo: Zwierzęta
• Podtyp: Kręgowce
• Gromada: Ssaki
• Rząd: Nietoperze
• Rodzina: Mroczkowate
• Gatunek: Nocek rybaczek(Myotis vivesi)

Występowanie

Nocek rybaczek zamieszkuję endemicznie tereny przybrzeżne, oraz wyspy Zatoki Kalifornijskiej. Populacja przybrzeżna zamieszkuję stan Sonora(Meksyk) od portu San Carlos Nuevo Guaymas po miasto Puerto Peñasco i Kalifornię Dolną na wschodnim wybrzeżu od Isla Encantada po Punta Coyote. Mała populacja zamieszkuję także zachodnie wybrzeże Kalifornii Dolnej od zatoki Sebastián Vizcaíno Bay po północno-zachodnie wybrzeże Kalifornii Dolnej Południowej. Populacje wyspowe zamieszkują min. Isla Tiburon, Isla Ángel de la Guarda, Isla Carmen, Isla Media, Isla Granito, Isla Partida, Santa Inez Island, Pond Island, San Marcos Island itd.. Nocek rybaczek zamieszkuję wybrzeża mórz, gdzie znajdują się jaskinie, szczeliny i skalne półki.

Ogólny opis

Nocek rybaczek jest dużym gatunkiem nietoperza z rodziny mroczkowatych, największym przedstawicielem rodzaju Myotis na terenie Ameryki Północnej, osiągając 14-14,5 cm całkowitej długości ciała(w tym 6-7 cm długość ogona), 40 cm rozpiętości skrzydeł i ok. 25 g wagi. Pyszczek krótki, zwykle różowy. Uszy jasne, długie i szerokie. Skrzydła nietoperza długie i dosyć wąskie, pozwalające łatwo i szybko latać, choć dynamiczne manewrowanie jest utrudnione. Dodatkowo skrzydła są mało obciążone, co ułatwia przenoszenie zdobyczy. Nocek rybaczek posiada także dość duże stopy i długie, cienkie pazury, które wraz z palcami są bocznie spłaszczone(minimalizuje to opór powietrza podczas polowania). Ostrogi nocka długie, składające się do przodu wzdłuż kończyn tylnych, także uropatagium(błona ogonowa, między tylnymi nogami) nie przeszkadza nietoperzowi podczas łapania zdobyczy. Ogon dosyć długi(5-6,5 cm długości), objęty błoną lotną. Futro nietoperza od płowego do brązowego, lecz każdy włos u podstawy jest ciemnoszary. Kilka kępek włosów znajduje się także u podstawy spodniej części uropatagium. Spód ciała jasny, białawy. Błona lotna koloru ciemnoszarego.

Dymorfizm płciowy

Brak wyraźnego. Samice przypuszczalnie większe od samców.

Populacja i zagrożenia

Nocek rybaczek jest notowany jako gatunek narażony w czerwonej księdze IUCN, głównie za sprawą swojego endemicznego występowania, specyfikacji pokarmowych i szybko zmieniającego się środowiska życia. Utrata środowiska życia(poprzez zabudowę, zanieczyszczenia, oraz niepokojenie odpoczywających nietoperzy), wraz z gatunkami wprowadzonymi(głównie szczurem i kotem), które polują na nietoperze, są głównymi zagrożeniami dla tego gatunku. Szczury i koty zdewastowały populację nocna rybaczka w niektórych rejonach Zatoki Kalifornijskiej. Mimo to nietoperz nadal jest liczny na niektórych terenach, choć dotychczas nie oszacowano populacji owego gatunku. Obecnie działania ochronne mające na celu polepszenie sytuacji nocna rybaczka, skupiają się na eliminacji szczurów i kotów z niektórych rejonów, oraz zachowania obszarów na których występują owe nietoperze. Gatunek występuję na terenie rezerwatów Las Islas del Golfo de California Biosphere Reserve i Isla Rasa Reserve, które zapewniają pewien poziom ochrony. Dodatkowo nietoperz jest wymieniany w meksykańskim rozporządzeniu o ochronie gatunków(NOM-59-SEMARNAT-2001) pod kategorią P(gatunek zagrożony), oraz podlega ochronie według Program for Mexican Bat Conservatio. 

Pożywienie

Nocek rybaczek poluję głównie na morskie skorupiaki i ryby, pływające blisko powierzchni wody. Badania dowodzą iż głównym składnikiem diety(nawet ponad 90%) nocka rybaczka są skorupiaki(np. Pleuroncodes planipes). Okazjonalnie łapie także owady i spożywa glony. Zmodyfikowany układ moczowy pozwala nietoperzowi przetrwać pijąc wodę morską.

Zachowanie

Nocek rybaczek jest gatunkiem nocnym, jednym z dwóch nietoperzy polujących w wodach morskich. Zwykle lata powoli i dość nisko nad taflą wody, emitując sygnał echolokacyjny, który wyszukuje zaburzeń w tafli wody, co może świadczyć o obecności ofiar nietoperza. Nietoperz następnie szybkim lotem ślizgowym, łapie swoją zdobycz w ostre pazury, które następnie przekazują łup do pyszczka. Ofiara jest zwykle spożywana podczas lotu, lub na lądzie, kiedy nietoperz osiądzie, zwłaszcza kiedy upoluję dość dużą rybę(potrafi przetransportować na część lądową ryby o 8 cm długości ciała i 6,5 gramów wagi). Nocek rybaczek podczas jednej nocy potrafi upolować ok. 30 ryb i skorupiaków, szukając zdobyczy nawet 7 km od brzegu. Wraca do kryjówek przed świtem. Za dnia odpoczywa w jaskiniach, skałach osłoniętych przez osuwiska, szczelinach, a nawet pod skorupami martwych żółwi morskich, osłoniętymi przed działaniem promieni słonecznych i z utrudnionym dostępem dla drapieżników. Gniazduję zwykle pojedynczo, a największe skupisko nocków rybaczków odpoczywających pod skałą wynosiło 13 sztuk. Niektóre ptaki morskie np. nawałnik malutki(Hydrobates microsoma) i nawałnik czarny(Hydrobates melania) gniazdują na tych samych skałach co nocek, często z nim sąsiadując.

Rozród

Spermatogeneza u samców nocka rybaczka rozpoczyna się w lipcu-wrześniu(kończy natomiast w październiku), co przypuszczalnie można uznać za sezon godowy tych nietoperzy. Samice rodzą jedno młode pod koniec maja, lub na początku czerwca, po ciąży trwającej 55-65 dni. Rozbieżny okres między sezonem godowym-urodzeniami, a okresem ciąży wiąże się najprawdopodobniej z przetrzymywaniem nasienia samca przez samice i opóźnionym zapłodnieniem(co jest dość powszechne w rodzinie mroczkowatych). Samice tworzą małe grupy od 2 do 8 osobników, w których wychowują młode. Noworodek mierzy średnio 7,5 cm długości i waży 6 gram. Po ok. 3 dniach zwykle otwiera oczy. Młode trzymają się mocno jednego z pary sutków matki na jej piersi podczas karmienia, za dnia. Obserwowano także młode nietoperze odpoczywające na plecach matek podczas dnia. Podczas polowań samice pozostawiają młode w kryjówce(aby nie stanowiły dodatkowego obciążenia), które dzięki ostrym pazurkom potrafią trzymać się skał. Po ok. 50 dniach młode nietoperze uczą się latać i stają się samodzielne. Okres dojrzałości płciowej nie jest znany.

Naturalni wrogowie

Nocek rybaczek może paść ofiarą płomykówki zwyczajnej(w niektórych rejonach nocki rybaczki stanowią 25% diety tej sowy), dzierzby siwej, mewy delawarskiej, mewy zachodniej, kruka, sokoła wędrownego, rybołowa zwyczajnego, oraz niektórych węży(które polują na odpoczywające w kryjówkach nietoperze). Zaobserwowano iż dzierzba siwa i mewa zachodnia przeszukują szczeliny skalne, jaskinie i skalne półki w poszukiwaniu śpiących nietoperzy. Mimo to największym wrogiem nocka rybaczka stały się wprowadzone szczury wędrowne, które szybko nauczyły się polować na nietoperze, czasem dziesiątkując całe populację na danych terenach. Zdziczałe koty także polują na nietoperze, obniżając ich liczebność.

Długość życia

Przypuszczalnie ok. 10 lat. W niewoli jeden ze znanych osobników żył 9 lat.

Znaczenie dla człowieka

Gatunek nie posiada szczególnego znaczenia dla człowieka. Jak inne nietoperze może być wektorem wścieklizny, choć ze względu na mniej stadny tryb życia(nietoperze nie zarażają się nawzajem), oraz zamieszkiwanie odludnych terenów, zarażenie człowieka ową chorobą przez tego nietoperza jest raczej niemożliwe.

Ciekawostki

• Okres rozrodczy nawałnika malutkiego(Hydrobates microsoma) i nawałnika czarnego(Hydrobates melania) zwykle pokrywa się z okresem rozrodczym nocka rybaczka. Nocki często wybierają te same miejsca do gniazdowania co nawałniki, lecz gniazdują z nimi wspólnie tylko w przypadku, gdy inne kryjówki są już zajęte. Zwykle nietoperz i ptak nie wchodzą sobie w drogę, gdyż nocek wylatuję na żer, gdy nawałnik wraca odpocząć.

• Nocek rybaczek posiada podobne przystosowania i morfologię do rybaka nocnego(Noctilio leporinus), mimo iż nie jest z nim blisko spokrewniony(ewolucja konwergentna). Oba nietoperze są jedynymi polującymi w wodach morskich.

• Nietoperz został opisany w 1901 roku przez francuskiego zoologa Auguste Ménégaux pod nazwą Myotis vivesi. W 1906 roku amerykański zoolog Gerrit Smith Miller zaproponował przeniesienie nietoperza do nowo stworzonego rodzaju Pizonyx, mimo to nocek nadal jest uznawany za członka rodzaju Myotis, a Pizonyx często traktowany jest jako podrodzaj.
• W 1993 roku kopalny gatunek nietoperza zamieszkującego w miocenie Teksas, został nazwany Pizonyx wheeleri(przez paleontologów Walter'a Dalquest'a i Daniel'a Patrick'a) przez co miał być blisko spokrewniony z nockiem rybaczkiem. Paleontolog Nicholas Czaplewski uznał jednak iż nietoperz może być także blisko spokrewniony z Antrozous pallidus. Sprawa systematyczna kopalnego nietoperza do dziś nie została rozwiązana.
• Przypuszczalnie największa populacja nocka rybaczka żyję na wyspie Isla Partida i liczy ok. 12-15 tysięcy osobników. 
• Obecnie do rodzaju Myotis zalicza się 106-109 gatunków nocków min. nocka myszouchego(Myotis lucifugus), nocka Bechsteina(Myotis bechsteinii) i nocka Natterera(Myotis nattereri).

Bibliografia:

-http://www.iucnredlist.org/details/14209/0

-https://pl.wikipedia.org/wiki/Nocek_rybaczek

-https://en.wikipedia.org/wiki/Myotis_vivesi

-https://en.wikipedia.org/wiki/Mouse-eared_bat

-https://pl.wikipedia.org/wiki/Nocek

-http://www.arkive.org/fish-eating-myotis/myotis-vivesi/

-http://animaldiversity.org/accounts/Myotis_vivesi/

-http://eol.org/pages/327628/details

-http://www.science.smith.edu/msi/pdf/i0076-3519-588-01-0001.pdf

Kościotrup - ożywiony szkielet

Pierwsze podania

Kościotrup jest istotą nieumarłą, ożywionym szkieletem danej istoty. W mitologii i wierzeniach rzadko można spotkać istotę nieumarłą, zbudowaną jedynie z samych kości, jednak jej popularność w znaczący sposób przeważa w świecie fantasy. Postać ożywionego szkieletu często można spotkać w średniowiecznych i barokowych alegoriach Danse Macabre(Taniec śmierci). Poeci i malarze często przedstawiali w swoich dziełach żywe szkielety, które tańcząc i towarzysząc ludziom, przypominały o nieuchronnym losie śmierci. Także w motywie malarskim Triumf śmierci często przedstawiano szkielety, zabijające żywych, lub zbierające ciała. Nieraz personifikowano samą śmierć jako szkielet z kosą(często także na koniu, lub na wozie ciągniętym przez czarne woły), podobnie jak w dzisiejszych czasach.

Wygląd

Kościotrup to szkielet istoty(zwykle humanoidalnej), ożywiony za pomocą czarów, rytuałów, zakłóceń, czy mikstur. W przeciwieństwie do zombie nie posiadają powłoki cielesnej(przynajmniej w większości), lecz same kości, odziane czasem w kawałki tkanin, lub zbroję. Następy szkieletów służących do walki są często dodatkowo wyposażone w bronię, będąc martwą istotą niosącą śmierć. Sam szkielet może być jedynie kontrolowanymi kościami(marionetką) za pomocą magii, lub nieumarłym naczyniem na skrępowaną duszę, które zmuszona jest wykonywać rozkazy swego pana.

• Licz(lisz, lich) - nieumarła istota, powstałą zwykle z czarodzieja(nekromanty), chcącego osiągnąć nieśmiertelność. W przeciwieństwie do większości nieumarłych istot, posiadają one wolną wolę i potężną moc magiczną, zwykle z wachlarzu czarnoksięstwa i nekromancji. Jednak w przeciwieństwie do np. wampirów(które także są nieumarłymi o wolnej woli), istoty te ulegają zwykle rozkładowi, także w przeciągu lat ciało licza zamienia się zwykle w szkielet.

• Zombie(zombi, ożywieniec, trup) - istota nieumarła, podobnie jak szkielet, zwykle nie posiadająca wolnej woli. Od ich kościanych towarzyszy wyróżnia je to iż posiadają powłokę cielesną, często w różnym stadium rozkładu. W wyniku stężenia pośmiertnego ciało zombie jest zwykle twarde, a mięśnie nie posiadają ograniczeń, przez co umarlaki obdarzone są także nadludzką siłą. Często także w gnijącym ciele zombie roją się niebezpieczne patogeny, przez co często zadane przez nich rany wiążą się z zakażeniami, a nieraz powodują epidemię. Postać zombie stałą się sławna, głównie za sprawą wierzeń ludów zachodnioafrykańskich voodoo. Wyznawcy religii voodoo wierzą iż można ożywić ciało zmarłej osoby(za sprawą mikstur, narkotyków i magii), która będzie odgrywać rolę podobną do niewolnika.    

• Kościany smok - istota nieumarła, powstała z ożywionego szkieletu smoka. Postać popularna w produkcjach fantasy, obdarzona niezwykłą siłą, wzbudzająca strach i popłoch, a czasami obdarzona umiejętnościami, które posiadała za życia.       

W środkach masowego przekazu

Kościotrupy, wraz z zombie są najpopularniejszymi istotami występującymi w działach fantasy, gdzie występuje świat nieumarłych. Zwykle przedstawiane jako istoty złe, wykorzystywane przez sowich twórców do mordowania i prowadzenia walk. Nie posiadają szczególnych umiejętności, a ich kości łatwo połamać, dlatego najczęściej szkielety traktowane są jako mięso armatnie. Do najpopularniejszych dzieł, gdzie występują kościotrupy można wymienić Sagę o wiedźminie, serie powieści A Game of Thrones i grę fantasy Dungeons & Dragons.

        

Bibliografia

-https://pl.wikipedia.org/wiki/Nieumarli

-https://en.wikipedia.org/wiki/Undead

-https://en.wikipedia.org/wiki/Skeleton_(undead)

-https://pl.wikipedia.org/wiki/Zombie

-https://pl.wikipedia.org/wiki/Licz